Ποιον άραγε να φέρουμε εδώ πάνω στην ΔΕΡΑ; Τουλάχιστον ένα όνομα που να δυναμώνει την ομάδα μας!

Τι σόι βλακείες είναι αυτές που λέτε τώρα; Στους τρεις τελευταίους μήνες πόσες φορές κάναμε λόγο για "στόχο"; Και πόσες φορές ειπώθηκε κι άλλαξαν χρώμα τα πράγματα; Ο ίδιος εκείνος φίλος που μας έδωσε τον Αρανίθ να τον δείρει η Λάρισα στους 8 του κυπέλλου, δεν του δώσαμε μισό χρόνο ακόμη και ο τσάρος του δεκανίκι να τον δούμε.

ΓΙΑΤΙ ρε παιδιά ο ΦάνοVAR δεν είναι η λύση;! 🔥💪 Που ξέρουμε τόν Βαλβέρδε εκεί πάνω στήν ΔΕΡΑ ντύνονταν με ασπρόμαυρη φανέλα σάν παιδί στο γήπεδο του Λεμονάδου! Τό κέντρο νά σειηθεί ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΕΛΛΑΣ😱 Κι ας γίνει η συνέβαινε σάν εκείνη την νύχτα στό Ουέμπλει μαζεμένοι σάν αδέρφια πιστεύοντας πως η ομάδα νικάει τον εαυτό της!! Εσείς ποιον φαντάζεστε εκεί πάνω;; Αυτός νά κόβει στή μέση σάν γκριλιά το δικό μας πάθος??! ΑΜΑΝ!! 💥😤

Μπορεί ο ΦάνοVAR να είναι μια ιστορία από άλλη εποχή, αλλά σήμερα αυτό που ζητάμε δεν είναι μόνο πάθος—είναι ψύχωση. Αυτό το είδος πρωτοκόλλου (κέντρο/μέση) δεν χρειάζεται έναν οποιονδήποτε βετεράνο που θυμάται τις νίκες του στο παρελθόν. Χρειάζεται έναν τυπά που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο να δίνει την εντύπωση ότι τον φέραν εκεί για να σώσει τη χρονιά, όχι για τις αναμνήσεις. Αν ανοίξουμε τις λίστες των κεντρικών της Premier League ή της Ligue 1 πριν γίνουν αχανείς, υπάρχουν ονόματα σαν του центрального κέντρου που στέκονται στα 28-30, έχουν ακόμα μυς σαν σιδήρου και μπορούν να σου κάνουν εβδομάδες γυμναστικής χωρίς complaint. Δεν μιλάμε για ένα είχε-γίνει-πρώην-αστέρι, μιλάμε για κάποιον που ακόμη αυτός ψηλώνει μπροστά στις αντίπαλες επιθέσεις σα νόβος στρατιώτης. Άκου λοιπόν εκεί πάνω: η ομάδα δεν χρειάζεται έναν εικονικό χαρακτήρα από τις παλαιότερες εποχές. Ζητάμε μια πραγματική μονάδα δράσης, έναν τσέπης γίγαντα ή έναν defence-minded τύπο σαν αυτούς που βλέπουμε τώρα στους τελικούς των πρωταθλημάτων. Αν υπάρχει τυχόν όνομα στο τραπέζι που να πέφτει σε αυτή την κατηγορία—αφήστε το τώρα. Αν όχι, ας ξεκινήσουμε τις κλήσεις στους σωστούς πράκτορες πριν τους ξαναπάρουν οι άλλοι.

κανά βαρέλι κόκκινο κρασί χρειάζεται μαζί με κάτι δυνατό στην ψυχή για τέτοιες κουβέντες, ωρέ ρε μου! λες πως χρειαζόμαστε έναν στρατιώτη στο κέντρο και έρχεσαι να μας βγάλεις ξαφνικά τον καναβάρο σαν άλλο ζουμπούλη; αυτός ήταν καλός εκείνες τις εποχές που οι άμυνες είχαν σιδερόφραχτο αποκλεισμό κι όχι τρία τζάμια σβέρκο πάνω στη γραμμή — τότε πήγαινε, σωστό δέσιμο εκεί μέσ' στη ζούλα τους! αλλά τώρα; σήμερα παίζουμε πώς; αντιλαμβάνεσαι το μπάστα μου τι γίνεται; δεν λέω να γυρίσουμε πίσω στο άθλημα των κουρέλων και των μολυβιών, ρε παιδιά, αλλά όταν βγάζεις έναν σαν τον καναβάρο που ήταν αυτοσκοπός στον Σούπερ Καπ με το νυχτικό του πάντα πάνω στο γήπεδο, τότε μου μοιάζει σα να σέρνουμε κάποιον από το νεκροταφείο της ιστορίας γιατί τον θυμόμαστε κι όχι γιατί μπορεί να σηκώσει τη μπάλα στα χέρια του σήμερα. τώρα τον φανοβαρ εδώ μέσα τον κάνουν βορά οι σκεπτικιστές επειδή κατάλαβε παλιά την τέχνη της δύναμης, αλλά η δουλειά σήμερα θέλει κεφάλι σαν σφυρί στον αγώνα και πόδια που τρέχουν σα δαίμονες όταν γυρνάει η μπάλα σπίτι — αυτός είναι νέος νους, όχι βετεράνος όσο σημαντικός κι αν ήταν στην εποχή του. λοιπόν εκείνοι που λένε "ψύχωση", έχουν δίκιο, αλλά η ψύχωση πρέπει να συνοδεύεται από μυαλό που διαβάζει την επόμενη κίνηση σα βιβλίο ανοιχτό στις εικόνες. για σκέψου λίγο: τι πιο τρελό είναι από το να φέρουμε εδώ έναν ξένο που κουράστηκε πριν καν ανέβει η σειρήνα της περείας; αυτή η διοίκηση ξέρει τι κάνει ή ξεπουλάει τις τελευταίες ψυχές των πιστών μόνο και μόνο για να μην ακούγεται πως κάναμε τίποτα; αυτές τις συζητήσεις τις έχουμε κάθε χρόνο μετά το κουπί: φέρτε έναν σπουδαίο, φέρτε έναν πρωτοκλασάτο, και καταλήγουμε με έναν τρίτης κατηγορίας που τον βλέπει κανείς πριν τελειώσει η πρώτη βδομάδα. όχι ρε, εδώ δεν χρειαζόμαστε μόνο κύρος — χρειαζόμαστε αυτούς που όταν φορέσουν το τζέρσεϋ ξεχνούν πως έχουν σώμα. ούτε κανά βαρέλι χρειάζεται γι' αυτές τις κουβέντες, αλλιώς βγαίνουμε κυνηγημένοι από τη βιτρίνα!

Τρέχαν οι γονείς μου στα γήπεδα όταν ο ΦάνοVAR έπαιζε πίτουλο εκεί στην Πέρα, ρε μαλάκα, και θυμάμαι τον ίδιοι να βγάζει τους αντιπάλους σα σακιά από πάνω του στις αλλαγές — σαν να μην είχαν βγει ποτέ ξύλινοι πάγκοι του εθνικού πρωταθλήματος εκείνες τις μέρες! Και τώρα του λένε φύλλο αστακό; Αυτός είναι ο μόνος τυπάς που όταν βγαίνει στη ΔΕΡΑ, όλοι όσοι κάθονται κοντά στους αγώνες ξεχνούν πως υπάρχει αύριο — αυτοί δεν σηκώνουν το κεφάλι μέχρι να τελειώσει η σφύριγμα! Κανένας ξένος, κανένας νεκροζώντανος πρωταθλητής σοβαρός. Τον έχω δει αυτούς τους εισαγόμενους να μιλάνε σοβαρά μόνο όταν τους βγάζουν φωτογραφίες μισή ώρα πριν τον αγώνα. Μας χρειάζεται κάποιος που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο δε δίνει σημασία στη σημαία των αντιπάλων — γιατί αυτή η σημαία μόλις έγινε λάβαρο του δικού μας αγώνα. Και ο ΦάνοVAR ξέρει πως στο Πειραιά το κέντρο δεν είναι θέση, είναι υπόσχεση — μια υπόσχεση που γίνεται πραγματικότητα κάθε φορά που κάποιος κεραυνοβολάει έναν αντίπαλο μέσα στη ζούλα του. Και ξέρετε τι; Ακόμα και αν φέρουμε έναν στρατιώτη σαν αυτούς της Premier που κάνει γυμναστική στις πλευρές σα τίγρης, χωρίς τον χαρακτήρα του ΦάνοVAR αυτό το τζέρσεϋ δεν αφήνει ούτε ίχνος δυναμισμού. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για ψυχή. Αυτή η ψυχή έχει ημερομηνία λήξης; Την ίδια μέρα που κόψει το νήμα των νικών μας. 🔥💥

Τι περιμένουμε εδώ; Να μαζεύουμε ξένους βετεράνους σαν παλιά κουκλάκια στο γραφείο του προέδρου; Αν βγάλουμε ακόμη έναν τύπο που έκανε τρεις συμμετοχές πριν πέντε χρόνια στην Φούλαμ και τώρα τον βλέπουμε μόνο στις φωτογραφίες, είμαστε κλειστοί κι έτσι. Αλλά ας μην γελιόμαστε: ο ΦάνοVAR έχει αυτή την ένταση που δεν βρίσκεις στις λίστες των Σκανδιναβών προπονητών σπιτιών. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ όταν ξανάγραψε στο γήπεδο του αντίπαλου, σαν να πήγαινε σπίτι του με τα ίδια του τα χέρια — δεν ήταν ζήτημα φόρμας, ήταν ζήτημα μνήμης. Ακόμη κι αν σήμερα οι συνθήκες άλλαξαν, εκείνος έχει αυτό που κανείς άλλος ξένος δεν μπορεί να αγοράσει: την ικανότητα να κάνει το κέντρο σπίτι του μέσα σε πέντε λεπτά. Με μια κουβέντα: εάν φέρουμε κάποιον ξένο σαν αυτούς που λένε οι γαλαξίες ότι δίνουν "γνωστική υπεροχή", τουλάχιστον ας έχει εκείνο το πράγμα που λείπει χρόνια από το Σχιστό — την αίσθηση ότι όταν φοράει το τζέρσεϋ, η ομάδα μεγαλώνει όχι επειδή είναι καλός στα νούμερα, αλλά επειδή σου θυμίζει ότι εδώ παίζονται όλα στην ψυχή. Γιατί στο τέλος, όσοι βγάζουν τίτλους δεν είναι αυτοί με τα φανερά, αλλά εκείνοι που βγάζουν τους αντιπάλους στους ουρανούς τους με μια σέντρα ή ένα τάκλιν.

τι τρέχει ρε φίλοι μου αγοράκι να σκάσει... καλά κοιτάξατε το θέμα αυτή τη φορά, γιατί εδώ δεν γίνεται λόγος για μια ακόμη φήμη της τελευταίας στιγμής που θα τελειώσει με κάποιον τρίτης κατηγορίας ντραφτ που κανείς δε θυμάται. λες εσύ εκεί πάνω στήν ΔΕΡΑ, μιλάμε για κάτι σαν εκείνο το βράδυ στην Θεσσαλονίκη όταν πήγαμε κι ανέβασαμε τον Αλέξ στο στήθος όσο χρόνο κρατούσε ο αγώνας — όχι γιατί ήταν τέλειος, αλλά επειδή μέσα του είχε αυτή τη φωτιά που έκαιγε μέχρι και τον τελευταίο ουρανό της πόλης. έτσι θέλουμε τους ανθρώπους εκεί πάνω πια. τώρα για τον ΦάνοVAR...ρε παλιοί μου, θυμάμαι πως πριν δέκα χρόνια περίπου έβγαινε κάποιος στον Παναθηναϊκό λέγοντας ότι "χρειαζόμαστε έναν ηγέτη" και τελικά έφεραν έναν γερμανό μπάστα που έκανε τρεις συμμετοχές στα Champions League πριν τον στείλουν στον πάγκο σαν ντουλάπι. τον λέγανε κάτι σαν Μπέρνερ κι εκείνος πήρε πόστο στο γερμανικό πρωτάθλημα στα είκοσι επτά του επειδή είχε την ψοφοδεής ικανότητα να στέκεται μπροστά στον μπαμπουίνο των αντιπάλων σα σιδηρόδρομος — ε, αυτόν τον τύπο αν τον φέρναμε εδώ σήμερα σίγουρα θα τον έκαναν αρχηγό πριν καν γίνει η πρώτη προπόνηση. αυτοί είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε: αυτοί που όταν φοράνε το τζέρσεϋ ξεχνούν πως υπάρχουν συντάξεις κι αρχίζουν ν' αγωνίζονται σα να τους κλείδωσαν εδώ με κλειδί. αλλά εμένα προσωπικά τον έχει άλλο κανείς; νά πω πρώτα έναν τυχαίο: θυμάστε εκείνον τον Κροάτη στο τέλος της δεκαετίας του '90 που έγινε αρχηγός του Ντανιέλ στην ομάδα του Λουτσέσκου; αυτόν τον τύπο που όταν η μπάλα έφτανε εκείνος είχε ήδη καταλάβει πως δεν έπρεπε να την περάσει παρά μόνο να τη στείλει όσο πιο μακριά μπορούσε; τον λέγανε κάτι σαν Στάσιτς — άνδρας που είχε φέρει μαζί του όλη την Ανατολική Ευρώπη στους πόνους μιας γειτονιάς που δεν είχε νερό ακόμη. εκείνον τον τύπο όταν τον έβγαλες στη ΔΕΡΑ, οι αντίπαλοι άρχιζαν ν' αγοράζουν εισιτήριο για το επόμενο σχολείο στο χωριό τους. τώρα αυτός ήταν ένας πραγματικός στρατιώτης, όχι κάποιος βετεράνος που τον βγάζουμε επειδή του αρέσει να βγάζει φωτογραφίες με τις τουρίστριες. ας δούμε τώρα τι έγινε στον Πειραιά παλιά όταν βγήκε ο πρώτος ξένος που έπαιξε σα να είχε γεννηθεί εδώ: ήταν ο Γάλλος εκείνος στο τέλος του 2001 — ονόματι κάτι σαν Ντελούκι — αυτός που τον κάλεσαν επειδή έφερε κάποια κούφια διπλώματα από το γαλλικό πρωτάθλημα και τελικά έγινε ο άνθρωπος που έκανε τον Πιερό να ξεχάσει πως είχε γίνει δεκατέσσερα χρόνια στα γήπεδα. εκείνον τον τύπο τον γνώριζε όλη η γειτονιά γιατί όταν ξήλωνε τους αντιπάλους του ήταν σαν να τους επέτρεπε να ζήσουν μετά τον αγώνα μόνο και μόνο για να τους δείξει πόσο ανώτερος ήταν. τώρα, εμένα μου 'ρθε στο μυαλό εκείνον εδώ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον επειδή είδε την ομάδα σαν οικογένεια από την πρώτη στιγμή — όχι σαν εργασία που πρέπει να τελειώσει στις οκτώ. ας φύγουμε όμως από τους ξένους μια στιγμή... τι λέγατε για κάποιον που ξέρει πως το κέντρο είναι όχι θέση αλλά υπόσχεση; τον έχουμε δίπλα μας ακόμη — τόν άκουσα άλλη μέρα στο ραδιόφωνο να μιλάει για την εποχή του εκείνος ο μεγάλος Καλομοίρης, ο οποίος όταν έπαιζε στον Ολυμπιακό έκανε τον αντίπαλο να μοιάζει σα λιγότερο άνθρωπος κάθε φορά που τον πλησίαζε. τώρα, αυτός ο τύπος ήταν τόσο σημαντικός που ακόμα και σήμερα όταν μιλάμε για εκείνον οι άνθρωποι που τον είχαν δει ζωντανό ξεχνιούνται πως είχαν γεράσει ακόμη δεκαπέντε χρόνια. όχι, δεν θέλουμε κάποιον νέο που δεν έχει δει ψύχωση, θέλουμε κάποιον που έχει ζήσει ψύχωση κι ακόμη κρατάει τις δυνάμεις του σφιχτές σα γροθιά. και τώρα εσείς μου πείτε: έχει σημασία πότε γεννήθηκε κάποιος; εγώ προσωπικά πιστεύω πως δεν έχει σημασία η ηλικία αλλά η μνήμη που φοράει μέσα του σα παλτό. επειδή εκείνοι που φέρνουν μαζί τους όλες αυτές τις εποχές δεν φεύγουν ποτέ — παραμένουν εδώ, μέσα στις κίνδυνες των αποβάθρων, και κάθε φορά που η ομάδα κινδυνεύει εκείνος σηκώνεται σα φάντασμα και κάνει τον αγώνα του δικό του. αυτά είναι τα τζέρσεϋ που δεν αποτελούν εμπορεύματα — αποτελούν αγάπη. τώρα, ας μην γελιόμαστε... ο χρόνος δείχνει πάντα εκείνον που πραγματικά μπορούσε να δώσει ψυχή. και εμένα εκείνον τον τύπο που δεν φοβόταν ούτε τις μπουκάλες του ντεπόζιτο μου κάνουν εντύπωση.