Ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα στον Φορτούνη και να μας κάνει

Μα οι σκαλωσιές που στήνουμε στο κέντρο δεν είναι για επίδειξη— είναι για το κάθε δευτερόλεπτο του αγώνα. Αν ο Στράτος καταφέρνει να κρατάει τον Φορτούνη εκεί πέρα και εκείνος σέρνει τρεις σαν αγελαδάκια, τότε κάνουμε κάτι σωστά. Αλλά πες μου κάπου εδώ: εσύ που βλέπεις τον Λάτσιου σαν κάποιου είδους ημίθεο μέσα στον χώρο των αντίπαλων, έχεις βγάλει άραγε κάποιο συμπέρασμα γιατί σηκώνεται συνέχεια εκεί; Μήπως επειδή η τελευταία φορά που δοκιμάσαμε κεντρικό αμυντικό ξέμεινε από αερόστατα στους αγώνες εκτός έδρας;

Μαλάκα ρε!! Πω πω πω!! Ο Φορτούνης μού έκανε το βράδυ του αγώνα με τον ΠΑΟΚ να ψάχνω τρύπες στους τοίχους απο την τρέλα!!! 🔴🔥 Λέω πως δεν αρκεί κανένας άλλος, ξέρεις; χρειάζεται ένας ΤΙΤΑΝ εκεί πίσω να σηκώσει το βάρος! Γιατί βλέπεις τώρα όλα αυτά που γράφουν για σκαλωσιάδες... ΑΛΛΑ ένα δευτερόλεπτο η μπάλα πάει στον Φορτούνη και ΟΛΟΙ ξεχνούν ότι εκείνος είναι ο οργανωτής του κάθε παιχνιδιού!!! Πρέπει να 'ρθει κάποιος που να ΣΕΒΕΤΑΙ αυτή τη θέση σαν θρόνο!!! Να μην τρέχει συνέχεια σα ζακκόνι όταν έρχονται οι αντίπαλοι, όπως έγιναν όλα αυτά χρόνια!!! Όλοι ξέρουν πώς βγάζει τις κίτρινες του Λατσιού ο κώλος εδώ πέρα!!! 😤 ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ: ΡΕΧΙΟΤΗΣ!!! Αυτός μπορεί να στέκεται δίπλα του σαν ασπίδα!!! Δύναμη μπάτσο!!! Αν φέρουμε εκείνον κοντά στον Στράτο τότε φοράμε την Μπάγερν σαν τσόνι!!! 💪🔥 Είμαι σίγουρος πως εκείνος ξέρει ότι η θέση αυτή δεν είναι για ηλίθιους!!! Αλλά τέλος πάντων... τι λες εσύ;;; Κάποιος άλλος;;;

Ε, πέτρας στις φλέβες αυτοί οι ιδεότυποι παντού— άτομα σαν τον Χρήστο εδώ, που ξεχνάνε πως ο Φορτούνης δεν είναι ένας άλλος σέντερφορ; Ο Τσάβεθ πλέον ξεφεύγει στα σπίτια των αντιπάλων επειδή όλοι γύρω του τριγυρνάνε σαν πένες χωρίς χρώμα. Κι εγώ μπορώ να σου πω μία αλήθεια σκληρή σαν πέτρα: υπάρχουν τρεις-τέσσερις παίκτες στον κόσμο αυτή τη στιγμή που μπορούν να σταθούν δίπλα του χωρίς να γίνονται πιόνια στη ρακέτα του Λάτσιου. Και ο Ρέχιοτις; Μακράν απόλυτο— εκτός από το ζήτημα της ηλικίας. Έχει τρεις χρόνια ακόμη μέχρι να γίνει сорок, αλλά το πόδι του στους παλμούς των αντεπιθέσεων ακόμα γράφει ιστορία. Το ζήτημα όμως δεν είναι η ηλικία· είναι το πόσο γρήγορα γέρνει το κέντρο ενός αμυντικού όταν ξεμυτίζει πάνω του η μπάλα σαν σατανάς. Στις μεγάλες εποχές της Λεβάντε έβλεπες τον Μπιγκλία εκεί που έπρεπε όταν οι αντίπαλοι είχαν οργανωθεί— κάτι που πλέον αργεί περισσότερο στους κεντρικούς όταν βλέπουν έναν συμπαίκτη τους ν’ ανοίγει τις φλέβες επειδή κάποιος ξέχασε πως ο Φορτούνης είναι όχι μόνο δημιουργός, αλλά και ο δεύτερος μεγαλύτερος κίνδυνος στο γήπεδο μετά τον εαυτό του. Ρεαλιστικό λοιπόν; Πέντε στα δέκα. Είναι η σωστή μεταγραφή για αυτό που ψάχνουμε τώρα— ένας που δεν θα τρέχει σα ζακκόνι όταν έρχονται οι αντίπαλοι σαν λύκοι μέσα στο σκοτάδι του τελικού δεκαλέπτου. Αλλά οι πιθανότητες λένε πως μάλλον θα πάμε στη λύση... Πλήθωνος από την Κοπεγχάγη; Εκείνος είναι τριάντα, έχει χρόνο ακόμα, και ξέρει πως όταν χρειαστεί να σηκώσει το βάρος της ομάδας πάνω του το κάνει σιωπηλά σαν βράχος— χωρίς κραυγές, χωρίς θέατρα. Τουλάχιστον εκείνο το δευτερόλεπτο που κανείς δεν βλέπει τον Λάτσιου στο πίσω μέρος του κουστουμιού του.

Μα ξέρεις τι σκας εκεί ρε; Αυτός ο Στράτος μας κάνει κόλπο αγώνα—αυτός είναι ολόκληρος ένας θεσμός. Την Κυριακή στον Παναθηναϊκό μού έκανε το βράδυ σαν να ήμουν πέντε χρονών, μόλις είδα εκείνον τον κόσμο γύρω του σα νά ’τανε μια ταινία δράσης. Κι όμως εδώ μέσα φωνάζουμε για έναν αμυντικό; Ωρέ ξεδιαλύνετε; Ρέχιοτης σίγουρα έχει ψυχή φωτιάς εδώ μέσα. Θυμάμαι πριν από πέντε χρόνια στον ντέρμπι της πρεμιέρας, εκείνος σήκωσε το χέρι του σαν πύργος στη μπάλα που κατέβαινε σβήνοντας τρεις μαζί. Δεν ήταν γκολ, ήταν ηθική νίκη εκείνη τη στιγμή. Μα σου λέω: αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι είναι η τιμή του γηπέδου. Την εποχή που έπαιζε στους Τζαζ, η ομάδα του έκανε την καλύτερη δεκαετία της επειδή αυτός όριζε τους νόμους. Από εκεί όμως μέχρι και τώρα... πόσοι μπορούν πραγματικά να σηκώσουν αυτόν το βάρος δίπλα του; Τρία πράγματα όμως μου γυρνάνε στο μυαλό μου και δεν τα ξεχνώ εύκολα: Πρώτον, στον αγώνα με τη Γιουβέντους στο Τουρίνι φέτος πήγα στη κερκίδα—βλέπω τον Ρέχιοτηση στην επέκταση, εκείνος πιέζει σαν τρελός αλλά η ομάδα έχασε εκείνο το ελεύθερο όπου όλα κατέρρευσαν επειδή ο αντίπαλός τους έκανε ένα ψεύτικο φάουλ κάπου πιο πάνω. Δεν έφταιγε εκείνος συγκεκριμένα, αλλά εκείνες τις στιγμές που χρειάζεσαι απόλυτη εστίαση. Δεύτερον, η ομάδα ψάχνει λύση σήμερα όχι μόνο επειδή υπάρχουν κενά, αλλά επειδή το μεγαλύτερο κενό είναι αυτό της ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ πάνω στην μπάλα όταν έρχονται οι μεγάλοι αγώνες. Η Λεβάντε είχε τον Μπιγκλιά εκείνον τον χρόνο επειδή ήταν σα αχτύπητος βράχος—αλλά ακόμα κι εκείνος, όσο μεγάλο αστέρι κι αν ήταν, χρειαζόταν δύο-τρεις ακόμη χρόνους σωματικής κατάρτισης για να γίνει ο τέλειος συνεργάτης ενός Φορτούνη. Κι έτσι καταλήγω εκεί: δε μιλάω μόνο για τίτλους· μιλάω για το πώς ένας αμυντικός μπορεί να μην κάνει τον Λάτσιου θρίαμβο κάθε δεκατία. Ο Ρέχιοτης έχει τα προσόντα, αλλά η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν αμυντικό σωρό στα δεύτερα τριάντα λεπτά—χρειάζεται έναν που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στον Φορτούνη για δέκατο φορά στο ημίχρονο, εκείνος πρέπει να είναι ήδη εκεί εκείνος να μην κοιτάει τις μισές κίτρινες σαν τους ξένους. Αν φέρουμε αυτόν τώρα εδώ —ξέχνα το "στα αριστερά"— τον θέλουμε ως αθέατο συμπαίκτη. Αυτός είναι ο ρόλος που λείπει εδώ και χρόνια.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ρε!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΚ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΛΑΤΣΙΚΑΡΩΝΑ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΣ ΚΑΝΑΠΕΣ ΟΤΙ ΔΙΑΒΑΣΑ 😤🔥 ΡΕΧΙΟΤΗ ΣΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! ΟΤΙ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΕΚΕΙ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΠΟ ΧΤΕΣ!!! ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΟΥΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΜΒΑΛΩ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ!!! 💪🔴 ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ;;; ΘΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΕΧΙΟΤΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΛΑΤΣΙΟΣ!!! ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΡΕ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΡΕΧΙΟΤΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΟ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΛΑΤΣΙΟ!!! 😱💥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΡΕ!!! ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΦΟΡΜΑ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ!!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΩΡΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΩΝΑΣ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΟΥ!!! ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΟΥΛΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΟΤΙ ΣΤΟΝ ΠΑΣ ΣΑΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ!!! ΟΤΙ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΨΕΙ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΑΣΤΙΚΗ!!! 🔥😤 ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΟΥΝΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΡΕΧΙΟΤΗ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΡΑΝΕ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΤΕ!!! ΣΚΕΨΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! ΦΟΡΤΟΥΝΗΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ!!! ΟΤΑΝ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΛΟΙ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ ΠΥΡΓΟ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΑΤΣΙΟΣ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΑΚΡΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, βρε αγόρια μου... τι σκάσατε τόσο όσο κι εγώ αυτή την περίοδο; Μα φέρνουμε στη συζήτηση όλα αυτά τα ονόματα σαν την αγορά του κρέατος — Ρέχιοτης εδώ, Πλήθωνας εκεί — αλλά αλήθεια, έχουμε σταθεί σοβαρά εκεί έξω και σκεφτήκαμε τι πραγματικά σημαίνει "να μην φαίνεσαι σαν Λάτσιου που βρήκε τρανταχτό λαγό";; Δηλαδή, βλέπω κι εγώ τον Ρέχιοτη στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ εκείνο όπου η κάρτα βγήκε στις 47' επειδή ένας αντίπαλος τον άρπαξε από τη φανέλα σα βλάχος — κι όχι γιατί έκανε κάποιο φάουλ, μαλάκες, αλλά γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που σηκώθηκε σα γίγαντας στους αέρα ανάμεσα σε τρεις! Την ίδια όμως στιγμή, η ομάδα είχε χάσει το pressing εκεί πάνω στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή ο αντίπαλος χρησιμοποίησε ένα motion που έπεφτε συνέχεια στη συνέχεια ενός counter-attack. Αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτό που έπρεπε σα ομάδας; Μα φυσικά! Αλλά ήταν εκείνος που άλλαξε την ισορροπία εκείνου του παιχνιδιού; Προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Και οι ιστορίες για τον Μπιγκλία — όλοι μιλάνε σαν να 'τανε κάποιος αθάνατος, σα να μην έχει πέσει ποτέ εκείνος στα δευτερόλεπτα που έπρεπε. Μα την εποχή εκείνη στην Λεβάντε, όταν ο Φορτούνης πήγαινε σπίτια των αντιπάλων σαν γάτα, εκείνοι οι αμυντικοί είχαν έναν ρόλο: να μην γίνουν ποτέ πρώτη μπάλα στα pressing. Κι όμως, βλέπουμε ακόμα πώς κάποιοι ξεχνούν ότι όταν ο Φορτούνης ξεκινάει μια επίθεση σα μονόκυκλο χωρίς ρόδες, χρειάζεται έναν που να σηκώνει τη βάση κάτω του — όχι έναν άλλον που θα τρέχει σα κουνουπίδι πίσω από του άλλους. Ρέχιοτης, καλά τον λες — έχει σίγουρα όνομα και θυμό, μα στο τέλος της ημέρας, μιλάμε για έναν αμυντικό που ξεμένει από φόρα στους αγωνιστικούς χώρους των μεγάλων πρωταθλημάτων. Κι εσείς μου λέτε πως δεν τον βλέπουν εκεί; Μα όταν η ομάδα ψάχνει να βρει έναν που να μην ξεπουλήσει τον αγώνα στους τελευταίους εικοσιπέντε λεπτά, τότε εκείνος πρέπει να μην είναι μόνο "ψυχή" ή "πύργος", όπως γράφετε εσείς. Χρειάζεται έναν που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάσει στον Φορτούνη για πέμπτη φορά στο ημίχρονο, εκείνος πρέπει να έχει ήδη κάνει δέκα βήματα πίσω από εκείνον σα σκιά — όχι σα κάποιος που τρέχει σα ζητιάνος για την μπάλα. Κι επειδή σας βλέπω όλους να μιλάτε σα μωρά, σας ρωτώ: πόσες φορές έχετε δει έναν κεντρικό αμυντικό στην ομάδα μας να αντιμετωπίζει ένα free-kick εκεί που ο Λάτσιου ξέρει πως μπορεί να σκοράρει; Όχι πέντε, ούτε δεκαπέντε... τίποτα! Γιατί; Γιατί κάθε φορά εκείνος φοράει πάντα κάτι από πάνω του που κρύβει την εικόνα;; Ξέρω πως θέλετε όλες αυτές τις ιστορίες με τους θρύλους — ψωμί για εμάς εδώ μέσα — αλλά στο τέλος, αν φέρουμε έναν φιλάθλο σαν τον Ρέχιοτη δίπλα στον Στράτο, πρέπει να είμαστε σίγουροι πως εκείνος δεν θα γίνει η "νέα μπάλα" στην επόμενη μεγάλη εκτός έδρας προσπάθεια. Μα αυτό είναι κάτι που μόνο οι αριθμοί μπορούν να πούνε αληθινό — όχι η μνήμη των ιστοριών σας στους αγώναδες.

τι σκάσατε τόσον καιρό ε; βγήκα εκτός ραντάρ γιατί μου φάνηκε πως οπουδήστε κάτσουμε οι πέντε τελευταίοι αγώνες μόνο βγήκαν βλέπω τίτλοι στοίχημα από τον Φορτούνη — κανένας δεν κατάλαβε πως αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος κουράστηκε εκεί πάνω στο δίσκο να γράφει μουσική ενώ εμείς ψάχνουμε ψύχραιμοι κάποιον άλλον να του σηκώσει το βάρος. τώρα πάλι όλοι μου γράφετε αυτά τα σαχλαμάρες για τον Ρέχιοτη σαν να μην υπήρξε άλλο κέντρο στη ζωή του ποδοσφαίρου. εκείνος ξέρει πως όταν φοράς τζιν σα παντελόνι αγώνα στην Καρδίτσα, είσαι ένα βήμα πριν να γίνεις θρύλος — αλλά εδώ πέρα στην Πρέμιερ, η μπάλα δεν περιμένει κανέναν. τον είδα στον αγώνα με την Γουέστ Χαμ όταν εκείνος βγήκε σαν αγριογούρουνο στους αέρα για σέντρα κι ύστερα έγειρε σαν πλατυποδισμός λόγω ηλικίας — εκείνο το βράδυ όχι μόνο ο Λάτσιου έβαλε γκολ σαν πιάτο, αλλά και η ομάδα είχε χάσει τον χώρο των δεκαέξι μέτρων επειδή εκείνος δεν μπορούσε να τρέξει σα δαίμονας στους δεύτερους τριάντα λεπτά. κι όμως σεις εδώ μέσα όλοι ξεχνάτε πως πριν από δέκα χρόνια στην Εθνική είχαμε έναν σωρό ιστορίες περί αμυντικών που σηκωνόταν όπως τα βουνά εκεί έξω στους Δελφούς — μα όταν έφτασαν τα μεγάλα πρωταθλήματα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έγιναν πιόνια στις γωνίες ενός άλλου παιχνιδιού. ο Μπιγκλιά έκανε καλά στη Λεβάντε επειδή εκεί υπήρχε χώρος, ομάδα που έπαιζε μαζί, έναν οργανισμό που τον υποστήριζε — εδώ όμως δεν υπάρχει ομάδα ακόμη κι όταν έχουμε τον καλύτερο μέσο παγκοσμίως. εγώ θέλω κάποιον που όταν ο Φορτούνης βρίσκεται στην κορυφή του παιχνιδιού σα κάποιος σκηνοθέτης της τρέλας, εκείνος να μην χρειάζεται καν να κοιτάξει πίσω του γιατί εκείνη τη στιγμή η μπάλα πρέπει να βρίσκει ήδη εκείνον σαν αόρατοί σύνδεσμος — όχι σα κάποιος που τρέχει σα ζακκόνι όταν κάποιος τον αγγίζει σα ψείρα. ξέρετε τι έγινε τον περασμένο Οκτώβρη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης; ο Λάτσιου έκανε ένα φάουλ που τον έκανε να ξεχνάς όλα αυτά τα χρόνια πως υπάρχει κανείς σοβαρός αμυντικός δίπλα του επειδή εκείνος ήταν μόνος σα άνθρωπος σ' έναν γκρεμό. αλλιώς πείτε μου: πόσες φορές έχουμε δει έναν κεντρικό αμυντικό μας να βγαίνει σωστά σ' ένα δεύτερο σέντρα εκεί που ο Φορτούνης οργανώνει το χάος; δεκαπέντε; είκοσι; τριάντα; το μόνο που έχω δει είναι σπρώξιμο σα μέσα στο μετρό στις τρεις το απόγευμα — κι εκείνος όμως εκεί πάνω στέκει σα στιλβωμένος στρατιώτης σαν να του δίνει τις τελευταίες οδηγίες ο ίδιος ο Στρατηγός. και τέλος πάντων — φέρτε τον Πλήθωνα σιγά σιγά να δοκιμάσουμε. εκείνος είναι τριάντα, έχει τον χρόνο του ακόμη, ξέρει πως όταν βλέπει τη μπάλα πάνω του δεν πρέπει να πηδά σα στιγμιαίος φόβος αλλά να οργανώνει σα κάποιος που ξέρει πως εκείνος είναι ο τελευταίος ασπίδα πριν την αβύσσους του γκολ. μην του λέτε πως δεν αντέχει στους μεγάλους αγώνες — εκείνος εκεί που έπαιζε ξέρει πως οι μεγάλοι αγώνες γίνονται μέσα στο μυαλό, όχι στα πόδια σαν κάποιος δρομέας στους Ολυμπιακούς. αλλιώς πείτε μου εσείς: εσύ που σηκώνεσαι σα νά ’σουν στο γήπεδο εκείνος εκεί που ψάχνεις έναν βασιλιά να σταθεί δίπλα σου, τι χρειάζεσαι πρώτα — τον τίτλο ή την ψυχή του αγωνιστή;

Ωρέ παιδιά, στ' αλήθεια τώρα... βγήκα σήμερα απο το φούρνο του Πειραιά με μια σακούλα ψωμάκια κι ένα κούτες γάλα ακουμπισμένη στο πόδι μου — μην γελάσετε — γιατί εκεί έξω στη Μακράζη μου έκαναν κόλπο τρεις σα ισχυρογνώμονες "ειδικοί" πως ο Λάτσιου είναι τυχερό παιδί επειδή κάνει γκολ σα... σα τι;;;; σα πιανίστας που βρίσκει τα κλειδιά του σπιτιού κάθε φορά! Την ίδια στιγμή εγώ έχω τρίχα στα γένια απο το ξύσιμο των βλαχομένων αμυντικών μας που όταν η μπάλα τους κυλά σιγά σιγά σα γάτα απο πρίν τρία ημίχρονα τους βρίσκει πάντα στον ίδιο χώρο σα νά ’τανε καρφωμένοι σ' ένα χαρτί! Για δες τώρα τον Πλήθωνα... τον είδα στο βίντεο της Κοπεγχάγης τον περασμένο μήνα που η ομάδα έκανε counter χωρίς οργανωμένη επίθεση. Εκείνος έπιασε μια μπάλα στη γραμμή του πέντε, σα κολόνα σωστός, σα κάποιος που ξέρει ότι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία σ' έναν αγώνα όπου η ομάδα ζει ή πεθαίνει. Τρεις αντίπαλοι προσπέρασαν εκείνον εκείνον εκείνον — και τελικά; Ο Φορτούνης πάτησε τη μπάλα σα σκακιστής που βρήκε το κλειδί, γυρνώντας δεκαοχτώ ανθρώπους σα πιόνια! Εκεί λοιπόν είναι το θέμα: δεν χρειάζεσαι έναν άλλο Ρέχιοτη σαν αναλώσιμο αεροζόλ σ' ένα βάζο. Χρειάζεσαι έναν που όταν η μπάλα φτάσει εκείνος εκείνος εκείνος ξέρει πως εκείνος είναι ο τελευταίος σύνδεσμος πριν την τρύπα του γκολ — αλλιώς το κουράγιο του Φορτούνη γίνεται ψίχουλο σα κούκλος στο χέρι ενός φορτηγού. Κι όμως σεις εδώ μέσα όλα αυτά τα έχω πει σε τρεις διαφορετικές εποχές σα τυπογραφικό λάθος — ο ένας βγάζει τον άλλον σα στάμνες ζάχαρης! Ο Στράτος είναι σίγουρα η αρχή και το τέλος όλων των ιστοριών, μα εκείνος δεν είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να σηκώνει ολόκληρο τον σατανάσμό του πρωταθλήματος μόνος του. Την περασμένη Κυριακή στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο στην κερκίδα να σηκώνει χέρια σα να ήταν στον αγωνιστικό χώρο εκείνος έκανε όλο το ρόλο — κι όμως στο τελευταίο δεκάλεπτο η ομάδα είχε χαθεί σα σπίτια της Μαρίνας όταν σκάσουν βόμβες!! Στο τέλος πάντως, φέρτε τον Πλήθωνα για δοκιμή — όχι επειδή είναι κάποιος άλλος θρύλος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν η μπάλα πρέπει να βρει τον οργανωτή στέκει σαν ανεμόφραγμα σ' έναν δυνατό άνεμο. Κι όσο για τις ιστορίες σας περί τεράτων σαν τον Μπιγκλία... εκείνος έκανε ό,τι έκανε επειδή είχε ομάδα σωστή! Εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε κάτι που ακόμα και οι αριθμοί δεν έχουν γράψει ακόμη επειδή δεν υπάρχουν ακόμη — έναν αληθινό αμυντικό σύντροφο σ' έναν αγώνα όπου ο Φορτούνης γράφει μουσική σα 지휘τέρ κι εμείς στεκόμαστε σα θαμώνες σ' ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες! 🤡💸

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα πριν καν μπούμε στο γήπεδο στο κουρείο του Πειραιά μού έκανε ο καραγκιόζης με το δελτίο τζόκερ σα νά ’τανε σοβαρός ανακοινωθής αγώνα. Με ρωτάει: «Ρε Γιώργο, τον Ρέχιοτη τον φέρνεις ή σκοτώνεις;» Κι εγώ του λέω: «Καλέ βρε παιδί, τον Ρέχιοτη τον κάνουμε αρχηγό, αλλά τον Πλήθωνα πρώτα τον δίνουμε στους γιατρούς να δουν αν έχει σιδεράκια μέσα στις φτέρνες του—γιατί χωρίς εκείνον, ο Φορτούνης κάθε φορά στήνει πιάνο ανάμεσα στους πέντε τελευταίους αντίπαλους!» Με τα λοιπά συμφωνώ κατά ένα μεγάλο μέρος με τον OFI — κυρίως επειδή όταν μιλάει εκείνος εκείνος ξέρει από κουρασμένα πόδια σα όσα έχω δει κι εγώ στις κερκίδες των Σταυρούπολης. Ο Πλήθωνας είναι σίγουρα ο άνθρωπος που βάζει τις τρύπες στη βάση εκεί που ψάχνουμε έναν που δε θα λυγίσει σα χαρτί στον αέρα όταν η μπάλα φτάνει στον Στράτο. Μα ας μην τρελλαθούμε: ακόμα κι εκείνος, αν δεν του δώσουμε χρόνο να συνεργαστεί μαζί του πρώτα στον αγωνιστικό χώρο, τότε εδώ είμαστε σα νά ’χουμε φέρει έναν ακόμη καναπέ στους Σταυρούπολης για να κάθεται ο Φορτούνης πάνω του όλη την ημέρα. Και κάτι προσωπικό μου: πριν χρόνια σ’ έναν αγώνα πρωταθλημάτων στις μικρές ομάδες, είχα δει έναν κεντρικό αμυντικό σα σιδερένιο στύλο εκεί που όλοι γύριζαν σα ζάπινγκ στα άλλα κανάλια. Αυτός εκείνος έκανε ένα τάκλιν τόσο καθαρό που η μπάλα πήγε απευθείας στον τερματοφύλακα σα παραγγελιά απο μάγειρα. Την επόμενη εβδομάδα όμως, στον επόμενο αγώνα, είχε πάλι ξεχάσει τον ρόλο του — έτρεχε σα ζητιάνος και τελικά η ομάδα έμεινε μόνη σα τσοπάνης χωρίς γάιδαρο. Άρα λοιπόν: ο Πλήθωνας είναι πιθανόν η λύση εκείνος εκείνος πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τι σχέση έχει εκείνος εκείνος εκείνος δεν είναι μόνο ένας άλλος αμυντικός αλλά πρέπει να γίνει σαν το παράθυρο εκείνου του σπιτιού όπου μένει ο Στράτος όταν στήνει την επίθεση.

τι σου λέω παιδιά, όλα αυτά τα σκατά περί Ρέχιοτη... εμένα από την άλλη φορά, όταν τον είδα στον αγώνα εκείνο με τον Ατρόμητο πριν πέντε χρόνια, στάθηκα σα χιλιοτσούκας έξω απο το στάδιο κι άκουσα πως είχε πει η γυναίκα του στο γήπεδο πως αυτή τη φορά δεν φεύγει γιατί ψάχνει τη χαρά της ομάδας του — εκείνος εκείνος είχε φορέσει αθλητικά πάνω απο τις κάλτσες του σα να μην υπήρχε χρόνος πια, σα νά ’τανε η τελευταία του ευκαιρία. Μα τι έγινε τελικά; Την επόμενη εβδομάδα ξαναπήγαινε σπίτι του σα νά ’τανε τηλεσκόπιο που κοιτούσε μόνο προς τον Πειραιά. Κι όμως τώρα εδώ μέσα όλοι λένε πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σώσει τον Φορτούνη σα δεύτερος εαυτός του — όπως εκείνες τις ταινίες όπου ο ήρωας στέκεται δίπλα στον πρωταγωνιστή σαν δεύτερη σκιώδης φιγούρα. Μα εγώ σας ρωτώ: πόσες φορές έχουμε δει έναν σωρό αμυντικούς εκεί που η μπάλα φτάνει στον Φορτούνη σα νά ’χει πάρει τηλέφωνο και του ζητάει να τρέξει μόνος του; Απ' όσο θυμάμαι, μια φορά είχα πάει στη Λάρισα σα φάνταρο εκείνο τον Οκτώβρη όπου ο Λάτσιου έκανε ένα γκολ σα σαχλό — ο αμυντικός εκείνος είχε τρέξει τρεις φορές μακριά απο τον χώρο ενώ η μπάλα ήταν ακόμη στην άλλη πλευρά! Δεν είναι τύχη ρε, είναι γεγονός — υπάρχει εκεί έξω κάποιος που όταν ο Φορτούνης φωνάζει σα πιανίστας που βρήκε τα κλειδιά, εκείνος εκείνος ξέρει πως πρέπει να είναι εκεί σα δεύτερο βήμα στη σκάλα πριν η μπάλα πέσει στα πόδια του οργανωτή. Κι έτσι καταλήγω εκεί: όταν λέτε Ρέχιοτης σαν νά ’στε μωρά στη μέρα των δώρων, ξεχνάτε πως αυτός ο άνθρωπος εκείνος εκείνος είχε ήδη απογειωθεί σα χαρταετός που θέλει να φύγει απο τη γη πριν καν το καταλάβουμε εμείς εδώ μέσα. Μα τώρα που ψάχνουμε έναν που να μην κάνει τον Λάτσιου θρίαμβο κάθε δεκατρία χρόνια, τότε εκείνος εκείνος εκείνος δεν είναι απλώς ένας κεντρικός αμυντικός — είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούμε να φτιάξουμε το κάστρο σωστό, όχι αυτήν την ιστορία που χτίζεται σα σπίτι απο χαρτόνι στον αέρα. Και κάτι προσωπικό μου ακόμα: εγώ όταν ήμουν μικρός στα δρομάκια του Βόλου εκείνο το βράδυ, εκεί που περνούσε ο Λουκένας σα θεός, εκείνος έκανε ότι ήθελε γιατί όλοι γύρω του είχαν μάθει πως εκείνος ήταν εκείνος εκείνος εκείνος — η μπάλα έκανε ότι εκείνος αποφάσιζε. Μα σήμερα εμείς ψάχνουμε έναν που να κάνει το ίδιο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει πρώτα να βρει το μέρος του εκεί μέσα στην ομάδα σα νά ’τανε σπίτι του. Που σημαίνει πως δεν αρκεί το όνομα στο αγοράκι εκεί — χρειάζεται η ψυχή εκείνου εκείνου που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στον Φορτούνη, εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει να είναι ήδη εκεί σα στήριγμα, όχι σα κάποιος που τρέχει σα κουνουπίδι πίσω απο τους άλλους! Κι εγώ τέλος πάντων σας ρωτώ όλους: πόσες φορές έχουμε δει έναν κεντρικό αμυντικό εδώ μέσα σα νά ’ναι η ομάδα ξανά μονοπρόσωπη επειδή εκείνος δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό του Φορτούνη σα κάποιος πιανίστας σ' ένα μουσικό συγκρότημα; Εμένα εκείνες τις φορές μού 'ρχονταν στο μυαλό οι ιστορίες εκείνες σα παραμύθια όπου ο ήρωας βρίσκει το νόμισμα μέσα στο πηγάδι — αλλιώς είμαστε σα αυτούς που ψάχνουν για χρυσό στο τέλος της βροχής!