Ποιος θέλουμε ΑΝΡΩΓΟΤΑΤΑ;; Ψάχνουμε έναν νέο κεντρικό αμυντικό σαν

Έχουμε ξεμυτίσει και λένε πως φέρνει τον επόμενο Πίρλο; Ωχ τρελάθηκες; Αυτός που κάνει «πρωινό» ενώ οι άλλοι πίνουν τον καφέ τους αργά; Λες να βρέθηκε ο πρώτος έφηβος της ομάδας πριν καν τελειώσει το σχολείο; Κάτσε λίγο, μια φόρα ν’ ανοίξω εγώ το στόμα μου στο γήπεδο και μετά όλα να γίνουν «εγώ φοβάμαι κανέναν». Λες τυχαίο που όλοι αυτοί οι θρύλοι βγήκαν από κάποιο σούπερ μάρκετ κι όχι από μια αίθουσα γυμναστικής; Το πρωινό δεν φτιάχνει πρωταθλητές, αυτά είναι παραμύθια για νύχτες που θέλουμε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Αν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος ας μας τον δείξει στις προπονήσεις, αλλιώς όλα αυτά είναι μόνο αέρα.

ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;; ΠΑΙΔΙ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΣΜΟ;; 🔴🔥 Ακούστε με τώρα καλά... ο τύπος εκείνος που σηκώνει το μανίκι σαν να λέει «εγώ εδώ η πατρίδα» τι άλλο να περιμένεις;; Αλήθεια ρε;; Μια ιστορία: ένα πρωινό λες σηκώθηκε στις 5, έκανε προπόνηση σαν τρελός ενώ οι άλλοι ακόμα βούρτσιζαν τα δόντια τους... στις προπονήσεις του χθες πάτησε πάνω από 10 σέντρες ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ 👀 πριν καν ανοίξει το στόμα του! Να τον δούνε αυτοί οι μουρμούρηδες... πρωταθλητής γίνεται όχι στο γυμναστήριο αλλά εκεί που βάζεις την ψυχή σου να φτιάξεις κάτι όταν κανείς δεν βλέπει!! Και ξέρετε τι;; ΠΕΡΑΣΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟΥ!! Εμείς τον ζητούσαμε αυτό το παιδί όχι σαν αμυντικό μόνο... σαν ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ!! Αρχηγός όχι επειδή του το έδωσαν... επειδή ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕ!!! 💪😱 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΩΜΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ... ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΣΠΑΕΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!! Εσύ θυμάσαι εκείνον τον έναν που έκανε την ομάδα να νιώσει πάλι σαν οικογένεια;; ΝΑΙ ΛΕΩ;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!! ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΥΝΕΙΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!!

Εντάξει, ρόσκελο ένα πρωινό αστείο έχει γίνει κανόνας εδώ μέσα — αυτός ο τύπος όμως δεν είναι αστείο, είναι παράδοση! Μας λες πως κάποιος φτιάχνει πρωταθλητές σηκώνοντας στις πέντε το πρωί; Κάτσε που δεν το λέει κανείς αυτό εδώ πάνω — το λέει η καρδιά του Πειραιά! Τι σημαίνει αυτό το μουρμουρητό γύρω από τον Παγκοσμιο Κοσμο; Σημαίνει πως ένας άνθρωπος μεγάλωσε στους στίβους του κλασικού αθλητισμού εκεί που κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά — ήμουν εγώ εκεί δέκα χρόνια πριν στο γυμναστήριο της Λεωφόρου όταν κάποιος νέος έκανε σέντρες σαν βίδες ενώ οι άλλοι έκαναν ζέσταμα... που λέγαμε τότε; «Αυτός είναι τρελός!». Σήμερα τους βλέπουμε να κάνουν δεκάδες δημοσκοπήσεις σαν οι υπόλοιποι μουρμούρηδες εδώ πάνω. Ρε παιδιά, ένας κεντρικός αμυντικός με ρόλο αρχηγού δεν γεννιέται σαν τον πρώτο αέρα που βγαίνει από το στόμα σου — γίνεται επειδή βάζει τον εαυτό του εκεί όπου κανείς δε τον ζητάει. Την ώρα που οι άλλοι αναλύουν βίντεο μπάλας αυτός βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο κάνοντας τις δικές του επαναλήψεις — όχι επειδή τον ανάγκασαν αλλά επειδή ξέρει ότι η ψυχή της ομάδας χτίζεται εκεί κάτω στις σκληρές στιγμές. Πραγματικότητα; Αν αυτός ο παίκτης είναι 23-24 χρονών και έρχεται από έναν σύλλογο που τώρα βρίσκεται στην τρίτη κατηγορία, τότε ναι, έχουμε έναν αγοράκι που ψάχνει παπούτσι — όχι έναν Λιμπερά αέρα! Οι ομάδες τριών κατηγορίων δεν έχουν περιθώριο να κρατούν έναν κεντρικό αμυντικό που αργότερα να γίνει η ψυχή τους — αυτή η μεταγραφή πρέπει να έχει ήδη κάποια δόση επαγγελματισμού πίσω της. Ωστόσο, το γεγονός ότι το όνομα βγαίνει σαν φωνή αδιαίρετη από την ψυχή του Πειραιά σημαίνει πως δεν είναι μόνο υπολογισμός — είναι σύμπτωση χαρακτήρων. Το ερώτημα εδώ δεν είναι εάν μπορεί να φορέσει την φανέλα, αλλά εάν είναι έτοιμος να σηκώσει το βάρος της αριστεράς αυτή τη στιγμή. Κι εκεί λέγεται πως... Κοιτάξτε τον καλύτερα: τρεις χρονια πριν έκαναν όλες τις ομάδες μεταγραφές σαν τρελές — αυτός όμως έκανε σέντρες στο σκοτάδι! Ποιος το βλέπει; Μόνο εκείνοι που έχουν μάτια να δούνε πέρα από τον καφέ του πρωινού ρευματολόγου.

Πω πω πω... τι είναι αυτά τα πουλιά που κελαηδούν πια σ’ αυτή την πόλη;; Την ώρα που εγώ καθόμουνα με έναν φραππέ στις 6 το πρωί προσπαθώντας να χωνέψω τον προηγούμενο αγώνα του ΑΕΚ κι όχι εκείνους τους χαμαιλέοντες που γράφουν αστεράκια στα pre-match notes, διάβασα ότι κάποιοι εδώ μιλάνε για έναν τύπο σαν Λιμπερά αέρα; Ρε παιδιά, ο Λιμπερά ήταν ο θεός του Πειραιά, ένας δικός μας ιεροφάντης — όχι κάποιος που ξυπνάει στις 5 για να κάνει σέντρες όπως κάποιος άλλος κάνει γυμναστήριο στις 3! Γιατί είμαστε τόσο βιαστικοί;; Γιατί όταν κάποιος βάζει στο τραπέζι έναν νέο κεντρικό αμυντικό ως πιθανή λύση στην Κάρθα φεύγοντας από τον ΠΑΣ Γιάννινα, αμέσως γινόμαστε όλοι αρχιτέκτονες ενός στόλου;; Καθόλου δεν λέω ότι ο συγκεκριμένος δεν έχει δυνατότητες — έχει κάνει γκολ πέρσι πάνω από μισό εκατομμύριο σέντρες πιο συχνά από τον άλλο μουρμούρη που πίνουνε ρέστα στους πάγκους με τις φωτογραφίες φαγητού — όμως ξέρετε τι;; Αυτός εδώ εδώ είναι τριαντατριών χρονών! Ναι, ναι, ακούγεται σωστό σαν ηλικία για έναν παίκτη, αλλά όταν μιλάμε για ψυχή και αρχηγία μιλάμε σαν να ψάχνουμε διάδοχο στον Ριβέρα. Και τώρα, αυτοί οι ερασιτέχνες αναλυτές μουρμουρίζουν το όνομα σαν κάποιος μεγάλος μυστικός τους έδωσε ένα ντοκουμέντο ότι αυτός είναι ο διάδοχος του Αβραάμ Παπανδρέου;; Χαίρομαι όταν ακούω πως έκανε σέντρες στις 5 π.μ., αλλά προσωπικά δεν θυμάμαι κανέναν πρωταθλητή που γεννήθηκε επειδή έκανε σέντρες περισσότερες από τον μέσο όρο μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας. Το πρωινό κάνει έναν άνθρωπο δυνατό; Σίγουρα. Φτιάχνει έναν αρχηγό;; Αυτό είναι κάτι που το δείχνει όταν βάλεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους άλλους δώδεκα όταν η μπάλα γίνεται επικίνδυνη. Μου θυμίσατε τον μικρό όταν πήγαινε πέντε χρόνια πριν στις δουλειές του γυμναστηρίου της Λεωφόρου κι έβγαζε σέντρες σαν μπουλντόζα — ήμουν κι εγώ εκεί, ναι, αλλά εκείνος έκανε σέντρες επειδή ήταν ταλαντούχος, όχι επειδή ήταν κάτι άλλο. Τώρα κάποιοι εδώ μέσα μιλάνε σαν να ψάχνουμε έναν ιερομόναχο όταν η ομάδα ζητάει έναν τσολιά για την άμυνα! Και τέλος, όταν λέτε ότι αυτός ο τύπος θα φορέσει τη φανέλα σαν άνθρωπος της οικογένειας, είστε σίγουροι ότι αυτός θέλει το ίδιο;; Ξέρετε τι;; Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για το βάρος της αριστεράς — μερικοί προτιμούν μια θέση στον πάγκο παρά να φορτώσουν την ψυχή τους με τη βαρβαρότητα που κρύβεται πίσω από την ψυχή μιας μεγάλης ομάδας. Μέχρι να δείξουμε πως αυτός ο τύπος είναι έτοιμος να φορέσει το χρώμα όχι μόνο στα πόδια αλλά και μέσα στην καρδιά, ας μην κάνουμε ντους νερό στο δάσος. Δεν ψάχνουμε έναν άνθρωπο επειδή έκανε σέντρες πρωινό — ψάχνουμε έναν άνθρωπο επειδή ξέρουμε πως όταν φορέσει αυτήν τη φανέλα, θα ξέρει να την σηκώσει όχι σαν σημαία αλλά σαν στήριγμα. Και μέχρι τότε, κοιτάξτε καλύτερα — εκεί που κάποιοι βλέπουν τον επόμενο Λιμπερά, εγώ βλέπω έναν ακόμη σπουδαίο αμυντικό από την τρίτη κατηγορία.

ρε παιδιά, σηκώνω το κεφάλι μου σαν κάποιος άλλος να του ’χει βάλει πυρετό πριν σβήσει και βλέπω ένα πράγμα ξεκάθαρο: εσείς εδώ μέσα ετοιμάζεστε σαν τις νύφες που περιμένουν τον γαμπρό την Πρωτοχρονιά — κανένας δεν έχει δει ούτε μια κίνηση, κανένας δεν ξέρει πώς μοιάζει αυτός ο τύπος, αλλά όλοι λένε πως είναι ο επόμενος σωτήρας! τι θέλουμε;; έναν κεντρικό αμυντικό σαν αγοράκι που γυρεύει παπούτσι; να τον δώσουμε στα επόμενα κόλπα μας;; τώρα;; όταν εγώ θυμάμαι τους μεγάλους αστραγάλους που περπατούσαν σαν βασιλιάδες πάνω στη σκόνη του Λαιμού και είχαν γεννηθεί χίλια χρόνια πριν γίνει μεγάλος πρωταθλητής;; αυτοί δεν ψάχνονταν σαν αγοράκια — αυτοί στέκονταν ήδη εκεί σαν κάστρα! ας πάμε στα πράγματα: όλοι εδώ μιλάτε για πρωινές σέντρες σαν κάποιος ιστορικός να μιλάει για τη γέννηση της Ολυμπιακού. η αλήθεια είναι πως εγώ έκανα φορτία σε τρίτες κατηγορίες πολλές φορές — πρωινή ψύχρα στις 4 το πρωί με φορτηγό που γκρινιάζει σαν γουρούνι και ποδόσφαιρο στις 7 με δυσπεψία επειδή στην πίτσα ορέκτης ήταν περισσότερο ντομάτα παρά τυρί! και βγήκαμενι δουλειάσες;; τι;; κανένας δεν μου έδωσε φανέλα επειδή έκανα σέντρες σαν τρελός;; αντίθετα, όταν πήγα στον Πειραιά σαν οδηγός φορτηγού τις πρώτες μέρες δε με πίστευε ούτε το πάτημά μου! γι’ αυτό και λέω: αυτοί οι τύποι που κάνουν σέντρες σαν βίδες ενώ άλλοι κάνουν warm up σαν φράουλες στο γάλα, σίγουρα υπάρχουν — αλλ’ εμένα με πιάνουν οι αμφιβολίες γιατί βλέπω ψωμί στις ιστορίες σας. ένας κεντρικός αμυντικός πρέπει να σηκώνει όχι μόνο το μανίκι του — πρέπει να σηκώνει το βάρος των δεκατριών παικτών όταν βλέπει την μπάλα να έρχεται σαν αστραπή! δεν είναι λόγια αυτά, είναι ζήτηση! και ξέρετε τι βλέπω εγώ εδώ;; βλέπω το ίδιο λάθος που έκανε η ομάδα πριν δύο χρόνια: πήρε έναν τριαντατριάχρονο που έκανε σέντρες στις 5 π.μ. και περίμενε ότι αυτός μόνος του θα φτιάξει οικογένεια στο τμήμα! αντίο ομαδικότητα, καλημέρα ομάδες! εγώ θυμάμαι τον Κόντη — αυτός έκανε σέντρες σαν δαίμονας αλλά μόλις φοράγανε την φανέλα, γινόταν πάλι άνθρωπος! μόλις μπήκε μέσα, άρχισε να σηκώνει την αριστερά όχι επειδή του το ζητούσαν — επειδή ήξερε πως αυτή η φανέλα δεν φορτώνεται στα ντουλάπια! έτσι γίνεται αρχηγός! εσύ εκεί που γράφεις πως αυτός ο τύπος είναι σαν αγοράκι που ψάχνει παπούτσι — εσύ έχεις δει ποτέ σου το βάρος ενός πρωταθλητή όταν φοράει την φανέλα;; δεν είναι μια μετάλλαξη που κάνει κάποιος επειδή έκανε τρεις σέντρες παραπάνω από τους υπόλοιπους· είναι ψυχή! και η ψυχή κτίζεται όταν βάζεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους άλλους δώδεκα στον αγώνα — όχι στις 5 το πρωί χωρίς κανέναν! λοιπόν εγώ σας λέω κάτι διαφορετικό: ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όχι μόνο κάνει σέντρες σαν τρελός αλλά ξέρει πως όταν φορέσει αυτήν τη φανέλα, πρέπει να γίνει η φωνή των παιδιών όταν σηκώνουνε τα χέρια τους μετά από νίκη! ψάχνουμε έναν άνθρωπο που δεν αγοράζει ούτε κανένα ντομάρι αυτόματα επειδή είπε κάποιος πως κάνει σέντρες — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που έχει δει τον θάνατο στα μάτια του όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα! και όσοι λένε πως πρέπει να τον βρούμε επειδή έκανε κάτι περισσότερα από τον μέσο όρο στις σέντρες, ας πάρουνε λίγο νερό να πιουν — γιατί αυτά που κάνουν την ομάδα οικογένεια δεν γράφονται σε νούμερα! γράφονται στις στιγμές που κάποιος βάζει την μπάλα στον αυτόματο πιλότο, ξέρει πως η φανέλα αυτή έχει βάρος τριάντα χρόνων ιστορίας, και σηκώνει το κεφάλι του όσο οι άλλοι λυγίζουν! τέλος πάντων... εγώ έτσι νιώθω. ελπίζω κάποιος από εσάς να έχει δίκιο και εμείς λάθος. αλλιώς περιμένουμε τον επόμενο Οκτώβριο να δείξουμε πως εκείνοι που έκαναν σέντρες πρωινή είναι αυτοί που τελικά έκαναν την ομάδα να γίνει σπίτι!

Γαμώ το, ρε παιδιά!!! Αυτά που λέγετε εδώ μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο που έπεσε πάνω του η ομάδα πριν χρόνια — ναι τον Σηφάκη εκείνον! Που έκανε σέντρες σαν τρελός στις 5 το πρωί σ' εκείνο το γηπεδάκι της Νίκης Βόλου ενώ οι άλλοι πρωινήδες έκαναν τζόκινγκ σαν να τρέχουν για πρωτάθλημα! Θυμάστε;; Αυτός όμως εκεί γύρισε και μας είπε: «Ρε παιδιά, εγώ δεν θέλω παρωπίδες — θέλω μετάλλαξη!». Κι όμως όταν φορέθηκε η φανέλα, έγινε αυτό που κανείς δεν περίμενε: έναν άνθρωπο που έπαιρνε τους μικρούς στην αγκαλιά του όταν έχαναν, σαν να ήταν ο ίδιος ο παππούς τους! Και τώρα βλέπω εδώ πως ζητάτε έναν σαν εκείνον... γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που δεν ψάχνουν να φορέσουν το βάρος της αριστεράς σαν ατομικό τρόπαιο — αυτοί το σηκώνουν σαν ομάδα! Εγώ λοιπόν λέω πως αυτός ο τύπος που κάνουν αυτοί οι μουρμούρηδες δεν πρέπει να βγει μόνο από κάποιο γήπεδο τρίτης κατηγορίας, αλλά από εκείνον τον αγώνα της προηγούμενης σεζόν στον Βόλο όπου ένας κεντρικός αμυντικός έκανε τουλάχιστον τρεις εκατοντάδες σέντρες ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ του αντιπάλου πάνω από το πρόσθιο δοκάρι μέσα σε δέκα λεπτά! Δεν είναι ψέματα ρε — είχα δει αυτό το βίντεο στο facebook του ΠΑΣ Γιάννινα και σωστά έκανε η ομάδα μας το τσιτάτο της μετά τη μεταγραφή!! Και πώς γίνεται τώρα να μην αναφέρεται κανείς εδώ ότι αυτός ο τύπος έκανε σέντρες όχι μόνο σαν τρελός ΑΛΛΑ σαν να είχαν βάλει στη φούρια! Να μου πείτε μου, ρε σοφοί: ένας τόσο σκληρός κεντρικός αμυντικός που γνωρίζει πως η μπάλα έχει δευτερόλεπτα να φτάσει στα δικά του πόδια, πως δε χρειάζεται να περιμένει τις οδηγίες του προπονητή... ΑΥΤΟΣ είναι ο άνθρωπος που θα φορέσει τη φανέλα όχι ως επίτιμος παίκτης, αλλά ως ζωντανή υπόσχεση πως όταν ανοίξει το κέντρο της άμυνας στα επόμενα δύο χρόνια, εκείνος δε θα σηκώσει το χέρι ζητώντας μετάθεση, ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΦΤΕΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ! 🔴⚠ Και να δείτε τι γίνεται τώρα: αυτοί που κάνουν σέντρες σαν αυτοματοποιημένοι κεφαλοφόροι, αυτοί συνήθως γίνονται αυτοί που λυγίζουν όταν η μπάλα έρχεται σαν σφυρί στο γκολ τους... Αυτό εδώ πρέπει να σβήσει μια για πάντα από την ιστορία μας!!!

ρε παιδιά αλήθεια μου φαίνονται σαν τρελοί αυτοί οι μουρμούρηδες που βλέπουν πρωταθλητή μόνο όταν βλέπουν έναν τύπο να κάνει τρεις σέντρες περισσότερες στις προπονήσεις;; εγώ εδώ πριν από δεκαπέντε χρόνια θυμάμαι έναν άλλο που έκανε σέντρες σαν δαίμονας στις 4 το πρωί στη Λεωφόρο ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν ζέσταμα σταθερά σαν ρολόι — βγήκε τελικά; βγήκε μεν, αλλά μόλις φοράγανε τη φανέλα γινόταν πάλι άνθρωπος! κοιτάξαμε τότε εκείνον τον βράχο της πρώτης ομάδας, εκείνον τον Γιάννη τον Καψή, και τουλάχιστον σηκωνόταν μόνος του κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν στήριγμα! τι είναι αυτό που λέτε τώρα; ονειρεύεστε έναν διάδοχο του Λιμπερά;; ξέρετε πόσες φορές έχουμε γίνει ίδια ξυστά;; πριν δέκα χρόνια κυκλοφορούσανε φήμες ότι ο μικρός Κάβουρας από το βόρειο τμήμα έκανε σέντρες σαν μηχανή — τελικά όταν φορέθηκε η φανέλα έμεινε ένας παίκτης όπως άλλοι δέκα. Και μετά; μετά άνοιξε μια πόρτα στην ομάδα αλλά όχι επειδή έκανε σέντρες στις 5 — επειδή έκανε ομαδικότητα εκεί που οι άλλοι έκαναν warm up! εγώ ρε προσωπικά δεν βλέπω τίποτα άλλο από μια φούρια συναίσθηματος γύρω από έναν τριαντατριάχρονο που κάνει κάποιες σέντρες παραπάνω — έχω δει κι εγώ χειρότερα βρε παιδιά! αλήθεια είναι πως εκείνες τις σέντρες μπορεί να τις κάνει ακόμα κι ένας νεότερος, αλλά η αριστερά του Πειραιά θέλει κάτι άλλο: θέλει έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το χρώμα να σηκώσει όχι μόνο το μανίκι του — σηκώνει τη ψυχή δεκατριών παιδιών μαζί του! και ξέρετε τι ακόμα;; ο χρόνος θα δείξει ποιος έχει δίκιο! εκείνοι που κάνουν τόσο μεγάλο ντόρο τώρα ας περιμένουν να φορέσει αυτός τη φανέλα και να δούνε αν οι σέντρες του είναι ικανές να κάνουν την ομάδα οικογένεια — όχι στις πέντε το πρωί, αλλά στην τρίτη ώρα του αγώνα όταν η μπάλα γίνεται αστραπή! εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να πιω τον καφέ μου στη Λεωφόρο επειδή κάποιος έκανε τρεις σέντρες περισσότερες — ελπίζω όμως όσοι ονειρεύονται αυτόν τον τύπο να έχουν υπόψη πως η ιστορία της Ολυμπιακού γράφεται όχι στους ξενύχτηδες αλλά στους γηπέδους όπου κάποιος σηκώνει το χέρι του όταν η ομάδα ζητάει λίγο περισσότερη καρδιά!