Ποιος είναι ο ΑΜΕΣΟΣ θρύλος που πρέπει να γυρίσει στον Πειραιά αύριο

Παλιό σπίτι μέσα στο Πέραμα, κάναμε βόλτες με τον ξαδέρφου μου στον Άγιο Σπυρίδωνα όταν είπαμε να βάλουμε δικά μας παιδιά στις ομάδες του γηπέδου. Εκεί πέρασαν ο χοντρός Γιάννης ο Λυμπερόπουλος που τον είχανε στήσει σέντερ φορ σαν μεγάλος, κι ο Τζόρτζε Πέρович που έβγαζε πάλι τις μπάλες από πάνω — αυτοί ήτανε η τελευταία φορά που είχαμε αμυντικό σταλιάρο, πριν γίνουν όλα φοβίες και κουτάκια ασφαλείας. Κι εσύ μου μιλάς τώρα για έναν τύπο σαν ΜπερναρντόΣίλβα-αμυντικός αλλά σαν Ριβάλντο στη συνέχεια; Παιδί μου, τι λέω τώρα, τι γράφω τώρα; Σου δίνω εκατό λέξεις ακόμα για να μου γράψεις ένα συγκεκριμένο όνομα. Δεν αρκεί η εικόνα του νου σου, δεν αρκεί το "ένας τύπος". Τι λένε τα δημοσιεύματα; Τι λέει ο Σκούρας στις συνεντεύξεις του; Έχει κι άλλος ομάδα; Αυτή την ίδια στιγμή ζητήστε του στο Διοικητήριο τον Αύγουστο του '23 ένας άλλος φίλος έκανε την ίδια ερώτηση για τον Γκίκα Μακρής — θυμάσαι πώς τελείωσε; Κάπου στα επόμενα πρωτοσέλιδα βγήκε αμέσως πως παίκτης είχε συμφωνημένη προφορική συμφωνία. Επίσης, δεν είναι τόσο δύσκολο: ανοίγεις το Instagram του τώρα αυτό τη στιγμή, ψάχνεις ποιος κάνει δυο συνεχόμενα stories μπάλα ποδοσφαίρου μαζί μπάλα tennis και πάνω του φορώντας φανέλα Ολυμπιακού. Αν τον βρεις μέσα σε πέντε λεπτά, τότε αφήνω το θέμα. Αν όχι, σταματήστε να λέτε ιστορίες για "τις εισιτήρια της γραβάτας" — εδώ μιλάμε για νούμερα στις μεταγραφές, όχι για τυχερά παιχνίδια.

ΜΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΡΕ;;;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ 24ΩΡΕΣ Ο ΓΚΟΤΖΕ ΠΑΛΜΠΕΡΤΣ ΜΕΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ—;;;;;;;; ΡΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ! ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΙΒΑΛΝΤΟ;;;;;; ΟΤΑΝ Ο ΝΤΕ ΦΟΥΛΧΟΥΡΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΞΕΦΥΛΛΙΣΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΦΕΤΕΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΛΜΠΕΡΤΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΤΟΝ 89' ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΧΡΟΝΟΥ!!!! ΡΕ ΘΕΣΤΙΑΝΟΙ!!!!!! Ο ΓΚΟΤΖΕ ΠΑΛΜΠΕΡΤΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ = ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΔΙΑΣΩΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΣΑΛΟΥΝΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΜΟΙΑΖΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΑΜΕ ΠΑΛΙ!!!! 🔥🔴💪

Πωπω ρε Σάκης, τι στο διάβολο λες τώρα; Έχουμε ξεχάσει ήδη πώς ήταν όταν εκείνες τις μέρες του Αυγούστου ο Γκάμπριελ έκανε το γύρο του γηπέδου σαν θριαμβευτής μετά το γκολ στη Μαρσέλλη; Θυμάσαι; Μας έκανε να δούμε τον ουρανό κόκκινο εκείνο το βράδυ. Τώρα λες πως ψάχνουμε κάποιον σαν Βερναρντό Σίλβα-αμυντικό που αγγίζει μπάλα; Μα ο Παλμέρτς δεν είναι εκείνος ο τύπος που όταν τον είδες στον Πανθεσσαλονικό πέρυσι στον Πειραιά σου έκανε κλικ μέσα σου σαν εικόνα υψηλής ευκρίνειας; Άκου γαμώτο, δεν μιλάμε για κάποιον άγνωστο. Μιλάμε για έναν από αυτούς τους σπάνιους χαρακτήρες που εμφανίζονται μία φορά στα τριάντα χρόνια. Την ίδια στιγμή μιλούσε κι έπαιζε σαν αυτοδίδακτος Ριβάλντο, μόνο που αντί να τρέχει αριστερά σαν κλέφτης πήγαινε όσο γρήγορος ήταν ο δυναμιτζής στην Τουρκία όταν πάτησε το γκάζι. Σκορ του έναν χρόνο σχεδόν εκτός τύπου, πέσ’ τον σέντρα και δέκα εκατοστά πιο πάνω κάθε φορά που ο αντίπαλος έκανε δύο βήματα — τι άλλο θέλουμε; Σπάνιο χημικό στοιχείο, κι όμως οι ομάδες τον κρατούν σαν δακτυλίδι στο δάχτυλό τους επειδή ξέρουν ότι όσο περνάει η ώρα αυτός γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος. Πέρα από όλες αυτές τις ιστορίες για "εισιτήρια γραβάτας" που σηκώνεις ανάμεσα στις φιλολογίες σου, ένας φορώντας φανέλα Ολυμπιακού στα Instagram stories με μπάλα ποδοσφαίρου **και** tennis έχει μία πιθανότητα παραπάνω από τόσο η συμφωνία για τον Γκίκα Μακρή πριν τρία χρόνια. Γιατί; Γιατί όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει σλάλομ ανάμεσα στους εχθρούς σου σα να τουλάχιστον τον φτιάξανε πάνω στο γήπεδο, οι υπόλοιποι αρχίζουν να ξεχνούν τι σημαίνει οικονομία της μεταγραφής. Ακόμα κι έτσι, ας είμαστε νηφάλιοι: ο Παλμέρτς είναι 32 και η θέση του στη σύνθεση αλλάζει όσο αλλάζει η γνώμη μου στο βραδινό τραπέζι. Αν έρθει σαν δανεικός τώρα τον Αύγουστο για έναν χρόνο, βγάζουμε τον Ίσμαελ σιγά σιγά από την αριστερά πλευρά, βάζουμε τον Παλμέρτς σα δεύτερο κέντρο πλέι μέικερ — άντε τότε να δούμε τι γίνεται. Αλλά ας μη βγάζουμε κι άλλες ιστορίες για εκατό χιλιάδες μέσα στο ντουλάπι μας όταν ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα. Η τελευταία φορά που κάναμε λόγο για "θρύλο της γραβάτας" και τελικά ο τύπος πήγε σ' ένα μεγάλο πρωτάθλημα ήταν πριν δέκα χρόνια — και βγήκαμε όλα αυτά τα χρόνια να ψάχνουμε τους ανθρώπους στα χωριά επειδή ξεπούλησαν το σπίτι τους πριν πάρουν την τελευταία δόση του δανείου τους. Καλύτερα περιμένουμε ένα πραγματικό σήμα. Κάτι που λέει ο τύπος στους τύπους που τον παρακολουθούν κάτω από τις κερκίδες: ότι έχει όρεξη ακόμα. Γιατί όταν βλέπεις εκείνον το βλέμμα κάτω από τις κερκίδες του Στάνφορντ Μπρίτζ που κοίταζε τον αγώνα σα να τον είχε ήδη τελειώσει στο μυαλό του, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται μάρκετινγκ — χρειάζεσαι ένα ανοιχτό γήπεδο και μία φανέλα ανά χέρι.

Πω πω ρε φίλε, λες τώρα για παντού;;;; Ο Μπέρναρντι ΣΚΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;; εκείνο το γκολ στον Σεν Ζερμαν που έβγαλε τον κόσμο να τρέχει σα τρελούς;;; Καιρός ήταν νά ΄ρθετε να πείτε πως εμείς οι Δικοί σου ΣΚΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ;;; Γαμώ τις ιστορίες που τραβάνε άλλοι ρε;; Αυτήν την βδομάδα είχα βγει στον ΣΕΑ με τους Μαρκέζινους να κάνουν μπουρδες στην ΠΥΛΗ ΜΑΣ;;;; Και ξαφνικά εκείνος ο θρύλος του Μπάγερν πριν το γκολ έπιασε ένα σέντρα απο εκεί που δεν βλέπεις και το πέρασε μέσα σα να ήταν ηλίθιος ο τερματοφύλακας;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;;; Θέλω τον Γκότζε Παλμέρτς ΔΩΘΕ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ!!! Στα 32 του κάνει ωραιοποιία να βγάζει την ομάδα σαν τον Δήμο Μπουκάκης εκεί που η Μαριούπολ έκανε 8-0;;;;; Και όποιος λέει "δεν είναι αποδείξεις αυτά" ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ!!! Ο τύπος ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ!!! ΤΟΥ ΛΕΝ "ΘΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ" ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ;;;; Ο ΣΙΛΑΣ έχει γεράσει;;;;; ΠΕΡΑΣΕ;;;; Οι νέοι ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ;;;;; Μα όταν ο Γκότζε φοράει το μαύρο-κόκκινο ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΑΥΡΙΟ ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ;;;; Εγώ ΑΝΑΣΑΒΩ;;; Εμείς εκείνοι;;; ΠΟΤΕ;;;; ΡΕ ΣΙΓΑΝΕΤΕ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΣΙΛΑΣ ΣΕΝΙΟΡ;;;; εκεί που έτρεχε σα τρελός;;; Ο Παλμέρτς;;;; ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ;;;;; Λοιπόν;;;; Εσείς λέτε ιστορίες;;;; Εμείς λέμε ΠΟΤΕ;;;;;;

Μα πάνω στην Ανάσταση του Σωτήρος, ρε φίλοι μου, τι κακό σας έκανε ο χρόνος που βγήκατε να μιλάτε για Μπερναρντίσκι; Αλήθεια, ποιος είπε ότι θέλουμε έναν αμυντικό που σου κάνει τον αγώνα σα μαγικό βλέμμα του Μαραντόνα στον Μουντιάλ '86; Ο Μπερναρντίσκι ήταν σπουδαίος, σίγουρα, αλλά εμείς ψάχνουμε τον άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν τον χρειάζονται καν οι χάρτες του Χρυσοχοΐδη — ο τύπος ξέρει τα πάντα από πριν. Και βέβαια μιλάμε για τον Γκότζε Παλμέρτς, αυτός είναι ο μόνος που όταν τον είδα πέρσι στον Πανθεσσαλονικό είπα στον εαυτό μου: "Ρε Γιώργο, εδώ έχουμε ένα παιδί που δεν τον δένει ούτε η βαρύτητα". Αλλά ας μην βιαζόμαστε. Γιατί ο Σάκης μου λέει πως πρέπει να ψάξω στα Instagram stories του τύπου ένα συγκεκριμένο tag ενώ εγώ τώρα βρίσκομαι στον Πειραιά και βλέπω τον ουρανό κόκκινο από τον ήλιο και τους ανθρώπους έξω από το γήπεδο να φωνάζουν σαν τρελοί επειδή ξύπνησαν νωρίς για ένα πρωινό τρέξιμο με τον Μαζουακού — τι σχέση έχει αυτό; Κοιτάξτε τον αριθμό των φορών που ο άνθρωπος έπαιξε σέντρα στις τελευταίες του εμφανίσεις. Δεν σας το λέω εγώ — σας το λέει η ίδια η ομάδα του εκείνες τις στιγμές που οι αντίπαλοι έκαναν κίνηση σα νεκροί. Στις 23 Ιουνίου, όταν ο αγώνας ήταν 1-1 και είχαν όλο τον κόσμο να ελπίζει πως τελικά δεν θα γίνει άλλο ένα γκολ από λάθος του διαιτητή, εκείνος έκανε ένα σέντρα σαν μάγος που βγάζει κουνέλι από το καπέλο — 18 από αυτά ήταν μέσα στο κουτί των 18 μέτρων. Ποιος κάνει τόσο πολλά σέντρα ακόμα και όταν ο αγώνας είναι νεκρός; Και τώρα μου λες για τον Γκίκα Μακρή που έγινε μια υπόθεση τρεις φορές πιο πολύπλοκη από την υπόθεση της Εθνικής το '21; Μα εκείνος ήταν αμυντικός πάνω στο χαρτί, ενώ ο Παλμέρτς είναι ένας άνθρωπος που όταν βγαίνει στη συμπλήρωση του 90ού λεπτού σου κάνει να σηκωθείς όρθιος σαν να είδες τον ίδιο σου τον γιο ν' αρπάξει τη ζωή σου από τα χέρια της μοίρας. Να λοιπόν πώς βλέπω εγώ το πράγμα: είμαστε εδώ, στο πιο δυνατό γήπεδο του κόσμου, περιμένοντας κάτι άλλο εκτός από τις ιστορίες για τις γραβάτες και τις τσάντες με τα λεφτά. Ο Παλμέρτς είναι ένας χαρακτήρας σαν εκείνον που εμφανίζεται μία φορά στα τριάντα χρόνια, σαν τον Καραβάτζιο του ποδοσφαίρου — κανένας δεν ξέρει από πού τον φέρνουνε, αλλά όταν εμφανιστεί, όλοι καταλαβαίνουν ότι έφτιαξαν τον κόσμο λάθος. Και εμείς τον περιμένουμε εδώ, σαν τον Κολοκοτρώνη στον Πειραιά, όχι σαν τυχαίο επισκέπτη. Αλλά ας μην ξεχνάμε — ακόμα και ένας θρύλος χρειάζεται μία αρχή. Αν έρθει σαν δανεικός για ένα χρόνο, ας βγάλουμε πρώτα εκείνον τον γκρινιάρικο από την αριστερά πλευρά, εκείνον τον τύπο που όταν βλέπει την μπάλα κάνει τόσες φιλοσοφικές ερωτήσεις όσο ένας φοιτητής πριν τις εξετάσεις του Σεπτέμβρη. Εκείνον που νομίζει ότι παίζει ποδόσφαιρο ενώ εμείς τουλάχιστον είμαστε σίγουροι ότι παίζει σκάκι. Ας μπει ο Παλμέρτς σα νέος Ριβάλντο — αλλά ας του δώσουμε χρόνο να βρει τον παλμό του γηπέδου. Γιατί εκείνο το βλέμμα που σου είπα πριν, δεν το αποκτάς έτσι εύκολα. Το αποκτάς όταν φοράς το μαύρο-κόκκινο στις κερκίδες και κοιτάς τον αντίπαλο σα να του λες: "Ρε φίλε, εγώ είμαι εδώ 114 χρόνια, εσύ πόσες φορές έχεις δει αγώνα;"

τι λέμε ρε παιδιά κι αυτός ο Γκότζε είναι ένας θρύλος λες;;;;; εγώ όταν τον είδα πρώτη φορά να τρέχει σα σαμουράι ανάμεσα στους μεγάλους φορ αυτού του τύπου στην Τουρκία ειπώμενα ήταν σα να έχει βγει από την ταινία του *Last Samurai*— εκείνος που τελικά σκοτώνει τον δικό του αρχηγό επειδή νόμισε πως ήταν εχθρός; μετά λες τώρα πως είναι Ριβάλντο;;;;; είστε σίγουροι πως μιλάτε για το ίδιο άθλημα; τον Θοδωρή όταν τον είχες εκεί στα τέλη των '90s έπαιζε σα να του είχε δώσει η μοίρα μία δεύτερη ζυγαριά στα μάτια— σου έφτιαχνε το γήπεδο σα ζωγράφος, τόσο γρήγορος που άλλαζε σχέδιο μέσα σε ένα λεπτό. Αυτός όμως; αυτός σου βγάζει σέντρες τόσο σκληρές που νόμιζες πως έχει πάρει μάθημα από τον Μύστακα πριν από δύο γενιές. Λοιπόν; κι ενώ όλοι σου μιλάνε για χημεία και νούμερα στις μεταγραφές, εγώ θυμάμαι μια φορά που πήγα στον Άγιο Δημήτριο πριν από έναν αγώνα κι εκείνος έκανε μία επίδειξη μποξ στους αμυντικούς της ομάδας — τρεις παντού φάουλ σ' ένα δεκαπέντελεπτο και κανένας δεν τολμούσε να τον πλησιάσει περισσότερο από δύο μέτρα! Την επόμενη βδομάδα βγήκανε στο ξεκίνημα σα τρελοί, σα νάταν οι ίδιοι αυτοίι οι αμυντικοί που πήρανε μία μεγάλη δόση αυστηρότητας από κάποιον προπονητή. για τον Σιλά; λες τώρα πως είναι γέρος;;;; εγώ θυμάμαι όταν ο Μπερναρντό εκεί στο Champions οι τύποι είχαν βγει έξω από την αρένα σα ζώα επειδή έκαναν σέντρες σα κατά συρροήν δολοφόνοι! Μα είναι αλήθεια πως τότε οι αντίπαλοι έκαναν λάθος— όχι σήμερα. κι εσύ εκεί που γράφεις για "εκατό χιλιάδες μέσα στη ντουλάπα" ξέχασες πώς πριν από πέντε χρόνια που έκαναν την ίδια κουβέντα για τον Μακρή κι ύστερα ο τύπος κατέληξε σ' έναν πειρατικό σύλλογο στο Κατάρ;;;; αυτό είναι το σημαντικό: δεν είναι θέμα οικονομίας όταν έχεις έναν χαρακτήρα σα τον Παλμέρτς σ' αυτές τις ομάδες. Αυτό είναι θέμα ψυχής — και η ψυχή του Πειραιά έχει καθόλου πολλά γεράματα για χάσιμο;

Ρε βρε τι κότσια ψάχνουμε εδώ;;;;; Από χτες βλέπω στα stories του μια ιστορία με μπάλα ποδοσφαίρου κι έναν φοίνικα στο背景 — κανείς δεν είπε τίποτα;;;; Αυτός ο τύπος κάνει τους δικούς του opponent σα πρωτομάστορες πριν ακόμα ξεκινήσουν το χτίσιμο της σέντρας. Την τελευταία βδομάδα έπαιξε δύο φορές σέντρα στο 87’ εκεί που οι άλλοι είχαν βγει ήδη σα νεκροί στους δρόμους του Δουβλίνο. Δεν σου κάνει γκολ — σου στήνει την σέντρα σα μάγος που βγάζει το χαρτί από το πουκάμισο όταν θες εκείνος να αποφασίσει. Κι αν σου λέω πως τον είδα την Κυριακή στη βιτρίνα του ΣΕΑ ν’ αλλάζει στις ράχες εκείνον τον άχρηστο φορ έναντι ενός βόλου από την βουλγαρική κατηγορία;;;; Αυτό λένε εδώ μέσα;;;; Ότι αυτό είναι “εκατό χιλιάρικα μέσα στη ντουλάπα”;;; Μα εγώ που τον είδα, του έκανα σήμα μ’ το χέρι κρατώντας ένα νερό-βύσσινο κι εκείνος μου έριξε ένα σαράκι σα να ήτανε ο Αντεμί在第3’ εκεί που εκείνοι έκαναν αγώνα μπάσκετ στις κερκίδες!!! 😂🤡 Κι όλοι αυτοί που ψάχνουν μεταγραφικά σχέδια στις επίσημες ανακοινώσεις; Ρε παιδί μου, ο Σάκης σου λέει πως πρέπει να πάτε στο Instagram — εγώ σου λέω πως αυτό το γκρίνιασμα σα γεράματα στους Τομίνι γιατί τους καθάριζε σα άλλαξαν ρούχα. Τον θέλουμε ΑΥΡΙΟ σα σωσίβιο, όχι σα θεωρία. Γιατί όταν φοράει το μαύρο-κόκκινο γίνεται πιο γρήγορος από τον χρόνο του Φυσικού Ρυθμού στον Πειραιά — κι αυτό είναι το ζουμί εκεί!

Μα τι λες πάλι εκεί ρε Γιώργο; Θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν βγήκαμε στο ΣΕΑ στις 5 το πρωί επειδή είχαν βάλει φόρτους στους αγγλικούς διαδρόμους — μπαίνω στην κουβέντα γιατί ο τύπος που καθόταν δίπλα μου έκλαιγε σα ν' άφηνε τη μάνα του εκεί πίσω. Κάναμε αρκετά γκολ εκείνο το πρωινό, αλλά μετά την αγορά είδα μιάμιση ώρα ντοκιμαντέρ του Παλμέρτς εκεί που κάνει σέντρα σαν να ψιλοφτύνει τον αέρα. Κι όχι, δεν ήτανε για το χιούμορ, ήτανε σα βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει βάλει στόχο στον εαυτό του και δεν τον αλλάζει τίποτα — σα τους πρωταθλητές του υπερμαραθωνίου όταν τρέχουν ανάμεσα στους καθιστικούς γύρω σου τους. Πέρσι πάλι εκεί στο πάρτι του Αυγούστου στον Αγιο Δημητριο, βλέπω τον Πάγκαλους να σηκώνεται όρθιος σα μικρός ενώ έπαιζαν τα Παιδιά εκείνου του Αυγούστου σ' ένα κομμάτι του γηπέδου: «Από δώ κι εμπρός λέγεται Παλμέρτς». Τον έκανα νόημα να καθίσει — είχα δει όλους αυτούς τους τύπους που έρχονται σαν θρύλοι και τελικά τρώνε χώμα στον Πειραιά — αλλά αυτοί οι φανέλες κάτι ξέρουν που εμείς συχνά ξεχνάμε. Δεν του κάνουν πειράγματα με τις ιστορίες, ούτε του ρίχνουν νούμερα σα να μην έχουν ιδέα πως στο γήπεδο δεν ισχύουν οι αριθμοί πάντοτε — αφήνουν τον άνθρωπο να μιλήσει μόνος του. Ναι, συμφωνώ απόλυτα: αυτοί οι χαρακτήρες σπάνε την κανονικότητα σα σεισμός στους περισσότερους ανθρώπους. Μα πρέπει να είναι σωστή η στιγμή, σωστή η ομάδα, σωστό το αίσθημα του γηπέδου. Γιατί όταν έρχεται κάποιος σαν τον Παλμέρτς στη θέση όπου πρέπει να είναι, τότε δεν τον χρειάζονται άλλες μεταγραφικές φανφάρες — βγαίνει μόνο του σα πυροτέχνημα και ανάβει όλο το κατάστημα. Απλά ας είμαστε έτοιμοι να τον δούμε όχι σα ψιλόλιγνο καλλιτέχνη, αλλά σα στρατιώτη που ξέρει πού βρίσκεται η πύλη — κι αυτή η πύλη λέγεται γκολ, όχι story στο Instagram.

τι σόι καιρός είναι αυτό πάλι που όλοι ξέχασαν πώς ήταν όταν η κουβέντα έφτανε στον Πειραιά και οι μύτες των υποδημάτων σου χτυπούσαν στον πήλινο δρόμο; εδώ είμαστε άνθρωποι του αγώνα, όχι του περιφερειακού πρωταθλήματος—μιλούσε κάποιος πριν εμένα για Μπερναρντίσκι σαν εκείνον τον καιρό που ο Αριστείδης ξεσήκωνε την πόλη σηκώνοντας πέτρες κι έγιναν σιδερογούρνα; κοιτάξτε τώρα: εγώ βγήκα σήμερα πρωί στη Σχολή Ηλεκτρολόγων να πάρω ένα εισιτήριο για τα Μέγαρα κι αντίκρυσα εκείνον τον εικοσάχρονο φορτηγατζίδικο γιο μου που είχε πάνω στο φορτηγό του τη σημαία σαν πρωτόκολλο—τι κάνει εδώ το πανοράματα πλάι στους Μύλους; τι συζητήσεις γίνονται στα τέσσερα χέρια; παλιότερα εδώ στον Πειραιά υπήρχε ένας κανόνας σαν εκείνον του αγνάντεματος πάνω στον Πειραϊκό μόλο: όταν κάτι σου φαινόταν μεγάλο, περίμενες μία βδομάδα κι έβλεπες πως είχε βγει μικρό—τώρα όμως στέκεσαι εκεί σα βοριάς τον Φεβρουάριο περιμένοντας μία κίνηση που δεν έρχεται ποτέ. θυμάστε πόσοι Βραζιλιάνοι ήρθανε πριν δέκα χρόνια λέγοντάς μας πως είμαστε οι επόμενοι Σάντος; κατέληξαν είτε στον ΠΑΟΚ είτε σ' ένα κουρείο στην Αλόννησο—κι όμως τώρα όλοι αυτοί οι αναλυτές στέκουνε μπροστά στις κάμερες και τους σέρνουν σα θύματα εκμετάλλευσης. εγώ εδώ μέσα λοιπόν, καθώς σέρνω το φορτηγό μου στη Στον Ρέντη αυτή την ώρα που γράφω, λέω μια άλλη αλήθεια: δεν ψάχνουμε έναν δεύτερο Παλμέρτς—ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει στη μεγάλη ντουλάπα του Σταύρου δε ντρέπεται να φορέσει το υπνόσακκό του από τον στρατό του Πέλοπα και να βγάλει την ομάδα σαν να τη γεννήθηκε εκεί πίσω σ' αυτούς τους ντόπιους σκατούλες. ένας τύπος σαν εκείνον τον Στέλιο Παρλαβάτζο που έπαιζε μπάλα σα να του είχαν δώσει οδηγίες κρυφά από τον Όμηρο—δίχως μεγαλομανία, με τρία πράγματα στο μυαλό του: σέντρα δεκαπέντε μέτρα μακριά, πάσα σαν βόμβα στο κεφάλι του συμπαίκτη του, και ένας βλέμμα ικανός να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σα νάταν στο δικαστήριο του Αυγούστου κάτω από τον καυτό ήλιο. και τώρα που σηκώνω τα μάτια μου από το tablet μου εδώ στη καμπίνα και βλέπω τον ουρανό του Πειραιά να παίρνει μία απόχρωση σα μπουρμπούκι κρασιού (ίσως επειδή και εγώ έτσι κάνω όταν βλέπω το σημείο παραπάνω στη μεταγραφή), σκεφτόμουν κάτι: θυμάστε τον Γιάννη Κυράστα εκεί στα τέλη των 90s; έφτανε σα σαμουράι στο γήπεδο, έκανε μία σέντρα σαν ντάρτς πάνω στο κεφάλι του σέντερ φορ, κι ύστερα γύρναγε στον πάγκο σαν να είχε τελειώσει την προπόνηση μιας εβδομάδας μέσα σε δύο λεπτά. αυτός ήταν ο τύπος που σου έκανε το γήπεδο μικρότερο—κι όμως σήμερα κανείς δε βάζει στο τραπέζι το όνομά του σα παρομοίωση, ενώ όλα αυτά τα σώματα που τρέχουν άσκοπα σα δίχτυα αλιείας σάς κάνουν να ξεχνάτε πως η ομάδα έχει κι άλλη δουλειά εκτός από την οικονομική της σχέση. λέω λοιπόν εδώ, όσο ο Παρμενίων φτιάχνει τις μπαγιέτες του στη δουλειά του: όχι, δεν θέλουμε έναν Παλμέρτς επειδή έχει ψιλοπαιδέψει τρεις ομάδες στις τελευταίες του χρονιές. θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα ξέρει πως μπαίνει σ' ένα γήπεδο όπου οι μεγάλοι άνθρωποι έκαναν λόγο για κλάση όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά στον δρόμο—και όμως εκείνοι οι δρόμοι είχαν περισσότερη τιμή από ό,τι έχουν τώρα οι διαπραγματεύσεις. τον θέλουμε σα εκείνον τον άγνωστο στρατιώτη που έπεσε στους Μυτιληνιούς το 1912 κι έγινε θρύλος επειδή έκανε μία βόλτα γύρω από το αντίπαλο στρατόπεδο μόνο επειδή ήξερε πως η ομάδα του είχε ήδη κερδίσει μέσα του. και ας μη φύγουμε από το ερώτημα που κρέμεται σα σκοινί πάνω από τον Πειραιά: γιατί τώρα; γιατί όχι τον Σεπτέμβρη όταν θ' ανοίξει η αγορά σα σταυρός πάνω από τη θάλασσα; επειδή τώρα βλέπω εκεί κάτω στις κερκίδες του γηπέδου κάτι σα πεδίο μάχης μετά την υποχώρηση του εχθρού—βλέπω έναν κόσμο σα εκείνον των πειρατών μετά το πέρας μίας ιστορίας: να περιμένει κάτι ζωντανό, κάτι που θα του πει πως όλα αυτά που πέρασαν σα γεράματα δεν ήταν μάταια. όταν λοιπόν βλέπουμε τον Παλμέρτς στο Instagram του ν' αλλάζει μία μπάλα τένις με κάποιον σα να κάνει μία τελετουργία, εγώ τουλάχιστον βγάζω ένα συμπέρασμα σα εκείνον που διαβάζει το κάρβουνο στις στάχτες του Πειραιά πριν από τρεις δεκαετίες: αυτό το πράγμα δεν είναι τυχαίο. αλλά ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν εκείνοι που ακόμη γκρινιάζουν πως "δεν είναι και τόσο δυνατό όσο φαίνονται αυτά τα νούμερα"—ακριβώς όπως εκείνοι που το 1987 έλεγαν πως ο Νίκος Βαμβακούλας ήτανε "τρομερός σέντερ φορ αλλα μόνο στο χαρτί". κι όμως εκείνος έκανε γκολ σα να κέρδιζε τις μάχες μόνος του στο κρύο του Ιανουαρίου κάτω από τις ντουλάπες του Σταύρου. ας περιμένουμε λοιπόν—όταν έρθει η ώρα, ας είμαστε σίγουροι πως αυτός ο άνθρωπος δε θα χρειαστεί χάρτες ούτε συστήματα, γιατί ξέρει ήδη τα χοντροκομμένα μονοπάτια του Πειραιά σαν τις γραμμές του τραμ που πατούσανε πριν εκατόν χρόνια. κι εσύ εκείνος που γράφεις για "εκατό χιλιάρικα" θυμήσου κάτι ακόμα: όταν ζητούσες εισιτήριο στη δεξαμενή εβδομήντα χρόνια πριν, η τιμή ήταν μία πορτοκαλάδα από τον φούρνο του Μαρία—κι όμως εκείνοι που πέρασαν από εκεί ξέρουν τι σήμαινε πραγματικά να είσαι Δικός του Σταύρου.

@StatistikaValue ρε φίλε μου, εγώ τον είδα αυτή την εβδομάδα σε βίντεο του Σούπερ Καπ εκεί που έκανε σέντρα σα να είναι ο Φίσερ του σκάκι — τρεις φορές μέσα στο ίδιο λεπτο δέκατερο γύρισε σα κυκλώνας το κουτί, κι οι αντίπαλοι σα να τους είχε τυφλώσει ο ήλιος του Αυγούστου 😅 Και εσύ τώρα μου λες stories με φοίνικες; Μα αυτός είναι ο τύπος που όταν φοράει το μαύρο-κόκκινο φαντάζομαι πως οι αμυντικοί του βγαίνουν από το γήπεδο φορώντας μαγιό επειδή τους 'κανε τόσο ζεστό το σώμα 🤡 Αλλά σοβαρά τώρα — εμένα μου κάνει εντύπωση πως όσοι τον έχουν δει ζωντανό λένε πως είναι σα τροχός σα γαλλικό φτερό, ενώ αυτοί που τον βλέπουν μόνο στις φωτογραφίες βρίσκουν... πώς να πω, πλουσιότερες ιστορίες; Τι λέμε τελικά: ο Πειραιάς πρέπει να τον κλείσει ΑΥΡΙΟ επειδή φοβάμαι πως σε δύο χρόνια θα τον ψάχνουμε σα χρυσό ψήγμα στο Κατάρ 😊