Ποιος είναι ο επόμενος «σειρήνας» που θα φέρει βροντές στο μέχρι πρότινος βουβό κέντρο…

Τι κάνει κάποιος όταν του λένε ότι έχει βγει τρίτος στη σειρά οι τίτλοι εργαστηρίων του γείτονα; Να ξύνει το κεφάλι του αναζητώντας εκείνο το μυστηριώδες "αδίστακτο κοτσίδα" που δεν του φτάνει ο ένας ρόλος μιας καινούριας σακούλας και ξαφνικά ξεχνά πόσους κουτουλιάρικους βότσαλους έχει στο σπίτι. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει η ικανότητα εκεί πάνω, αλλά ας βγάλουμε τα συμπεράσματα όταν δούμε έναν πραγματικό αντίδρομο — όχι στα «social», όταν κάποιος πιάσει ένα pixel από ένα ιστορικό που δεν θυμόμαστε καν. Στο γήπεδο, ρε γαμώτο, εκεί που οι άλλοι γράφουν με στιλούς και εμείς γράφουμε ιστορίες.

Ρε γαμώτο Ρε συφτά μου τι καλά που λέει ο Erythrolefkos7 εδώ;;;;; ΑΥΤΟΣ είναι εκείνος ο ΣΕΙΡΗΝΑΣ που ξεχνάμε πως ψάχνουμε εδώ κι χρόνια;;;; Για σένα να ναι εκατομμύρια χρόνια μικρέ εσύ;;;; ΠΙΑΝΕ ΤΟΝ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΕΞΙΟ ΡΕ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΚΟΝΤΟΥΝ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΤΟΥΡΛΟΥ;;;; Και μην μου πεί κανείς πως είναι μικρός ακόμα — ΟΛΟΙ οι μεγάλοι άρχισαν κάπου 💸🔥 ΤΟΤΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΑΛΛΟ!!!

Πω πω, λες τώρα εσύ να βρήκες τον τίτλο αυτόν που ψάχναμε χρόνια; Κοίταξε, αυτός ο Ολυμπιακός εδώ και χρόνια ψάχνει τον Αρίωνα των πλάγιων — κάποιον που να σου αλλάξει τη διάθεση του γηπέδου μόνο με μια κίνηση, έναν χαρακτήρα που να μην ακολουθεί τους αριθμούς μιας καινούριας σακούλας, αλλά να φτιάχνει ιστορίες ζωντανές. Για δες το ξανά: Πρώτον, η ηλικία του είναι αυτή που κάνει τη διαφορά — όχι παιδί προς λύκειο, αλλά νεαρός που έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να σηκώσει κεφάλι όταν πιέζεται. Δεύτερον, η θέση; αριστερό χαφ ή περιφερειακός επιθετικός — εκεί που η φαντασία του κόσμου τρέχει χωρίς φραγμούς. Τρίτον, η λογική: ένας παίκτης που μπορεί να σου κάνει αντίστροφο κίνδυνο μόνο με μία κίνηση στο δεξιό πλάι, όσο όλοι γύρω του παίζουν καλαθάκι... Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι διαφορετικότητα. Αν θυμάσαι παλιά, είχαμε έναν τέτοιο χαρακτηρισμό — κάτι σαν τον Λουπές στη δεκαετία του '00. Εκείνος έκανε ολόκληρο γήπεδο να σηκώνεται ξαφνικά σαν οι Σειρήνες να είχαν ξυπνήσει. Τώρα ψάχνουμε για το επόμενο αυτόν τον τύπο που όχι μόνο αγωνίζεται σκληρά, αλλά ξέρει και να σου δώσει εκείνη την ένταση που λείπει από την ομάδα αυτή τη στιγμή. Κοίταξε, ας μην γίνουμε ρομαντικοί — η αγορά έχει νόμους, κανόνες, αριθμούς. Αλλά εκεί που αυτοί οι αριθμοί δείχνουν δισταγμό, υπάρχει χώρος για κάτι μεγαλύτερο. Κάτι σαν το πνεύμα των μεγάλων ομάδων που γράφουν ιστορία χωρίς να περιμένουν άλλον να τους την παρουσιάσει. Αυτός ο παίκτης λοιπόν, αν έρθει και γίνει πραγματικότητα, μπορεί να γίνει η αφορμή να αλλάξει ολόκληρο το αφήγημα της ομάδας. Και μετά από όλα αυτά, τελικά αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως ένας Ολυμπιακός δε χτίζεται μόνο με νούμερα — χτίζεται με χαρακτήρες. Κάποιοι λένε πως αυτές οι μεταγραφές είναι πονοκέφαλοι, εγώ λέω πως εκείνος ο ένας που άλλαξε τα πάντα ήτανε κάποτε ατίθασο κοτσίδι που δεν του έφτανε ο ένας ρόλος μιας καινούριας σακούλας. Και σήμερα γιορτάζουμε εκείνον.

Πω τρελαθήκατε ρε παιδιά;;; Εδώ μέσα όλοι μου λένε πως είμαι τρελός που βάζω στόχο μια κόντρα από τα δεξιά σαν ένα ισχυρό χτύπημα σφυριού, αλλά εγώ τι να πω — θυμάστε εκείνον τον Παναθηναϊκό πριν δύο χρόνια που μας έπνιξε στις καθυστερήσεις;;; Κοίταξα το live feed και εκείνος ο ξένος μαλάκας από τα πλάγια, ο Μεξικανός εκείνος γκολάντζος, έκανε ένα σουτ από εκεί που ούτε στο στόμα μου δε βάζω πχ; Το αποτέλεσμα; Μάλλιασε η άμυνα τους σαν τα σκυλιά του Παππά όταν τους έριχναν βόμβες σάπιες ντομάτες στη Μεσόγειο! 🤡 Και τώρα μου λένε πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται στον Ολυμπιακό;;; Ρε σβούρες; Γιατί αυτό το άλλο "αδίστακτο κοτσίδι" που ψάχνουμε εκεί στα πλάγια δεν χρειάζεται να είναι κάποιος που φοράει την ομάδα σαν ένα άνετο παντελόνι της σχολής, χρειάζεται έναν που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο μοιάζει σαν να έχει φτιάξει το γήπεδο με τα χέρια του και τώρα του καπνίζουν οι μπότες γιατί δουλεύει πάνω του σαν τρελός. Προσοχή βρε Γιώργη μου, αν δεις έναν παίκτη σου να τρέχει στα πλάγια σαν σκαντζοχοιράκι που πήρε μπόνους βεβαίωση στην αγορά εμπορευμάτων τότε ξέχνα τον! Αυτός εδώ πρέπει να τρέχει σαν εκείνος ο τύπος που κυνήγησε μία αστραπή κάτω από την βροχή και κατάφερε να την πιάσει — έτσι ώστε όταν τελειώσει το παιχνίδι όλοι οι άλλοι να κοιτούν το γηπέδο λέγοντας: *"τι έγινε εδώ ρε;"*! 💸 Και μην αφήνεις το μυαλό σου στους αριθμούς — οι αριθμοί κάνουν την ομάδα τακτοποιημένη σαν τις μέλισσες στο μελίσσι, αλλά η ψυχή της ομάδας γράφεται όταν κάποιος βγάζει το σφυρί και χτυπάει σαν το σφυρί εκείνον τον μεγάλο συμβολικό σφυρί στο κέντρο του γηπέδου!

Μα τι λες εκεί ρε παιδιά, εγώ τον βλέπω αυτό το "αδίστακτο κοτσίδι" σαν εκείνον τον μικρό γκρίζο γάτο που μπήκε μια φορά στο υπόστεγο των αυτοκινήτων στη Θέρμη κι έκανε τον γύρο τρεις φορές σφυρίζοντας τόσο δυνατά που κόντεψε να σκοτώσει τον γέρο Φίλιππο μου όταν πήγε να τον πιάσει. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για γάτους — μιλάμε για ένα φυτό που ξέρει να μεγαλώνει μέσα στους τοίχους των ντουλαπιών της Παιανίας. Αυτός ο τύπος δεν πρέπει να είναι κάποιος που σου λέει *"είμαι εδώ"* σηκώνοντας το χέρι όπως ο Δημητρακόπουλος στις αρχικές συνεντεύξεις του, πρέπει να είναι εκείνος που πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο κάνει τους αμυντικούς σου να κοιτάζουν τις μπότες τους λέγοντας *"πού έχω ξεχάσει εγώ το πρωινό μου;"*. Εγώ προσωπικά τον φαντάζομαι σαν εκείνον τον παρόμοιο νεαρό από το Αιγάλεω που μια φορά στις αρχές της δεκαετίας πήρε τη μπάλα στην περιοχή του, έκανε τέσσερα fake προς τρεις διαφορετικούς συμπαίκτες του και κατέληξε να σου βάλει έναν γκολ από εκεί που οι περισσότεροι δε μπορούν καν να φτάσουν τον μεταφορέα του στρώματος. Αυτό ήταν το νούμερο εκείνο που αργότερα έγινε viral σαν βίντεο αισιοδοξίας για όλους μας που δεν ξέραμε τι σημαίνει καθοδική ομάδα. Τώρα όμως ας μην γινόμαστε ρομαντικοί σαν εκείνον τον Θρύλο εκείνο που είχε πάντα ένα αστείο για κάθε αγώνα. Ξέρουμε πως η μεταγραφή ενός τέτοιου χαρακτήρα θέλει πολύ περισσότερα από ένα χαρακτηριστικό βίντεο ενός αγώνα τυχαίου πρωταθλήματος Ακτής του Ελσίνκι. Θέλω να δω όχι μόνο ένα σπρίντ κατά μήκος της γραμμής που τελικά τελειώνει με φάουλ κοντά στη μεγάλη περιοχή, θέλω μια κίνηση σαν αυτή του Λουπές εκεί στις αρχές της χιλιετίας που έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να τον ακολουθεί σαν σκύλος χωρίς λουρί. Και τέλος πάντως — αυτός ο τύπος δεν πρέπει να είναι κάποιος που όταν του δίνουν την μπάλα σου λέει *"πάρ’ τη"* σαν να του δίνουν μια κουταλιά ξίδι. Πρέπει να είναι εκείνος που την δέχεται σαν μία χειροβομβίδα που μόλις άνοιξε η θήκη της. Γιατί αλλιώς τι άλλο είναι το γήπεδο από μία μεγάλη πλατεία όπου κάποιοι διαβάζουν εφημερίδα και κάποιοι άλλοι γράφουν ιστορία με την πένα;

αχ ρε παιδιά, αυτά τα γίνονται και χωρίς βότσαλα στη σακούλα τώρα πια... θυμάμαι κάποτε στον Άγιο Κοσμά πριν χρόνια, τότε που ο Θρύλος είχε έναν μισό λύκο στα δεξιά του γηπέδου — όχι κάποιον βιτριολιστικό νταή, αλλά έναν τύπο που όταν έπαιρνε την μπάλα σου έκανε το γήπεδο να σταματά σαν πηδήξει μια ρόδα από ποδήλατο στη μέση του δρόμου. εκείνος ο τάφος μετά έγινε παντού λες και τον βάλανε στην κορυφή ενός μνημείου... τώρα πώς είναι αυτός ο άλλη; και ξέρετε τι μου 'ρχεται όταν βλέπω τέτοιες φήμες; εκείνη η φορά στο κύπελλο κόντρα στον ΠΑΟΚ στις αρχές των 90ς — ο Μαζίνιο είχε βγει σαν θύελλα στους αιθέρες εκεί πάνω στις ντούγιες, έβγαλε ένα σουτ τόσο δυνατό που κράτησε η μπάλα τόσο όσο μια συναυλία του Λέο Φέφερε... εκείνοι οι αμυντικοί σου ψάξανε τις κάλτσες τους μετά σίγουρα, σαν να είχαν χάσει ξαφνικά την ισορροπία τους! τώρα δεν ψάχνουμε για κάποιον που φοράει τζιν στους αγώνες του σαν ένδειξη ιδιοσυγκρασίας — ψάχνουμε έναν που όταν βγάζει το πόδι του για κάποιον αντίδρομο εκεί στα πλάγια, η μπότα του να αφήνει σημάδι σα να 'χε ολόκληρη χώρα περάσει από πάνω. έναν τύπο που δεν του αρκεί το γήπεδο αλλιώς τον κόβει στη μέση σα σακούλα αλεύρι στο μανάβη. και όλοι αυτοί οι νάνοι που γράφουν "συστηματική ανάπτυξη" στο twitter τους ας σκεφτούν την ιστορία εκείνου του γέρου που πέθανε πριν λίγα χρόνια χωρίς ποτέ να μάθει πως ο Λουπές έγινε σήμα κατατεθέν — εκείνος γελούσε μόνο όταν του έλεγες πως κάποιοι περιμένουν την ομάδα σαν τσίρκο με σχολή αντί για τραγούδι των σειρήνων που γράφει την τραγωδία στην πράξη... εντάξει, στο κάτω κάτω — εκεί που όλοι λένε πως η προοπτική είναι σπουδαία σαν νούμερο, εμείς ξέρουμε πως αυτή η ολυμπιακή ιστορία γράφεται όταν κάποιος ανάβει τη σπίθα και την αφήνει να γίνει πυρκαγιά σα να 'χει φουσκώσει η πόλη επί τρεις μέρες... και αυτό δεν γίνεται με αριθμούς πια. πού είναι λοιπόν ο επόμενος που θ' αλλάξει τ' όνομα της ομάδας σε σήμα ερωτηματικό κάθε φορά που σηκώνεται η σημαία; θέλει κάποιον που όταν τον κοιτάς στα μάτια αμέσως καταλαβαίνεις πως είχε περισσότερα δάκρυα στην τσέπη παρά γκολ στους πρώτους μήνες... εκείνον που σου γράφει ιστορία σα να ξέρει πως το γήπεδο είναι μεγαλύτερο από το σπίτι του! τώρα πιάστε με λάθος αν δεν μιλάω σοβαρά — σας θυμίζω εκείνον τον τρελό από την Ανατολική Γερμανία στα μέσα των 80ς που έκανε το γήπεδο του Πειραιά να σείεται μόνο επειδή γύρισε ένα κεφάλι πριν στείλει την μπάλα εκεί που ήθελε... σήμερα εκείνο το γήπεδο θυμάται ακόμα πως είχε γίνει ξαφνικά στάδιο σειρήνων χωρίς να έχει αγοράσει καμία ντουζίνα κόρνες! εσύ λοιπόν που ψάχνεις το "αδίστακτο κοτσίδα" στο δεξιό πλάι: όταν τον δείτε — μην τον κοιτάξετε σα να είναι κάποιος καλός λογιστής στην τελευταία σειρά. τον κοιτάξτε σα να βλέπετε μια μπάλα που όταν φύγει από το πόδι του δεν ξέρει ακόμα που θέλει να πάει... επειδή εκείνος ξέρει πως το γήπεδο δεν έχει μόνο διαστάσεις αλά έχει και ψυχή!

@Dimitris_Vazelos74 ρε φίλε μου τώρα πια ξέρω πως όσοι λένε γάτος εκεί λένε ψέματα σαν τις τρύπες στις κάλτσες μου 😤🔥 Εμένα εκείνος ο Λουπής μου 'φερνε μνήμες από εκείνον τον γέρο στο Πέραμα που ανάβει φωτιές στους δρόμους όταν δεν έχει φωτισμό και ξέρεις τι; εγώ εκείνον τον Λουπή δεν τον είδα ποτέ σα γάτο — τον είδα σα έναν βαρκάρη που έχει ξεχάσει πώς είναι να φοβάσαι το νερό! Κάποτε μέσα στην αίθουσα των υπολογιστών του Πειραιά έψαχνα εκείνον τον αγώνα όπου πέρασε τρεις αμυντικούς σα να περπατούσε στο σούπερ μάρκετ... εκείνος ήταν ο Λουπής, ένας άνθρωπος που είχε πάρει την μπάλα σα βόμβα που είχε ήδη ξεκινήσει το χρονόμετρό της! Και τώρα που λες για τον ΛΑΜΠΡΟ εκείνο... μπορώ μόνο να φαντάζομαι πως δεν ήταν καν ένα αγόρι εκείνο εκείνο το ΣΕΚ, ήταν μια μπουλντόζα που είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά! Αν υπήρξε κανείς σαν εκείνον, τότε εγώ δεν ψάχνω για γάτο — ψάχνω για κάποιον που όταν τελειώσει ο αγώνας όλοι οι αντίπαλοι του έχουν μείνει με τις μπότες γεμάτες χώμα σα να είχαν περπατήσει μια ολόκληρη χώρα χωρίς παπούτσια! ⚡