Αυτός ο βράχος στα βράχια του Πειραιά
τι άλλο να σου πω ρε συγχωριανέ μου, όταν θυμάμαι εκείνο το γήπεδο γεμάτο αλάτι και θάλασσα, το 1959, τις φωνές των χιλιάδων στον Τύπο του Πειραιά για τον Γκαβέτσου που έκανε 6-2-0 σε εκείνο το ματς... αυτά δεν σβήνονται όπως τα ψιλά γράμματα στις εφημερίδες εκείνες
φυσικά και κοντοστάθηκα και πήρα μια κόλλα ασπρόμαυρη το πρωινό εκείνο, όπου ο Εθνικός έβγαινε ντροπιασμένος από τον Πειραιά με 8-2 μέσα στο γήπεδο τους — όχι σπίτι τους, όχι στο δικό μας γήπεδο, στο δικό τους. κανείς δεν περίμενε τέτοιο γεγονός... κανείς εκτός από εκείνο το ατσάλινο παιδί από το Φάληρο που έπαιζε σαν θεός στον ουρανό της πόλης μας.
και τώρα σου λέω την ιστορία ως είχε εκείνη την εποχή: τις ειδήσεις στις οποίες πρωτοσέλιδα έγραφαν "Παραλήρημα Γκαβέτσου!", τις κουβέντες στους δρόμους πως ο ολυμπιακός βγήκε ξεπεράνοντας όλους ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό, πως ο κόσμος έκλαιγε σαν παιδιά βλέποντας εκείνη τη νίκη. υπήρχαν άνθρωποι που πήγαιναν στο εργοστάσιο εκείνες τις ημέρες και έδιναν λεφτά στους ανθρακωρύχους μόνο και μόνο να φτάσουν στο γήπεδο... επειδή ήξεραν πως αυτό δε γίνεται κάθε μέρα.
κι εγώ σήμερα όσο ζούμε ακόμα το ζούμε εκείνο το συναίσθημα κάθε φορά που βλέπω κάποιον καινούριο οπαδό να γίνεται κουβάρι στα κίτρινα κοκκινόμαυρα. την ίδια εκείνη νύχτα ξεχωρίζεις πάντα — αυτή που έκανε όλους εμάς τι; όχι πρωταθλητές στον θρόνο, αλλά γεννήτριες μιας καρδιάς που χτυπάει ακόμη δυνατά στα στήθεια του Πειραιά.
Εκείνο το πρωινό στο Φάληρο, όταν η μητέρα μου έφερε ξύπνιο το τσιγάρο και ψιλοτραγουδούσε τον Γκαβέτσο μέσα από το ράδιο ενώ σιδέρωνε... εγώ που τότε ήμουν νήπιο δεν καταλάβαινα τι πήγαινε να γίνει, ΑΛΛΑ ο γαμψός του τρόπος σου έριξε μια ματιά πάνω μου από το χαρτί της εφημερίδας κι εμένα να με κάνει ΠΟΤΕ πιστό!!
Κι όταν 20 χρόνια μετά βρήκα εκείνο το τσακισμένο φύλλο κίτρινο στα χέρια του παππού, γέρασα στιγμιαία μαζί του βλέποντας το "8-2" εκεί που ήταν η λέξη ΘΡΙΑΜΒΟΣ — τότε κατάλαβα πως δεν είναι μόνον ένα ματς αυτό εδώ, ΑΛΛΑ κληρονομιά που φοράς σαν σημαία στις εισόδους των σχολείων.
Και τώρα που κάθε φορά που ο Γιουσούφ πάει να κλωτσήσει πλασέ πάνω από το κεφάλι του αντίπαλου τέρματος, εγώ ξαναβλέπω τα μάτια εκείνου του μωρού από το Φάληρο να γελούν δυνατά μέσα από τις δεκαετίες... γιατί η ιστορία αυτή ΔΕΝ τελειώνει ποτέ όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κλαίνε όταν φεύγει η μπάλα πάνω από τον Πειραιά!!🔥⚫⚪
τι βλέπω εδώ ρε παιδιά... ένα σωρό ολόφρεσκα μάτια που ανάβουν όταν λες εκείνες τις ιστορίες του '59 σα νάτανε χθες. εγώ όμως θυμάμαι ακόμη πιο μικρή λεπτομέρεια — εκείνο το απόγευμα στη γειτονιά, όταν ο γείτονας μου ο Βαγγέλης (που δούλευε στο ναυπηγείο κι είχε τσιρίδες σαν κόπανο) γύρισε σπίτι τρέχοντας σα τρελός κρατώντας μια σακούλα με κίτρινες-κόκκινες σημαίες σφυρίζοντας τον εθνικό ύμνο σα να είχε γεννήσει πρωταθλητή. εκείνος ο άνθρωπος είχε μόλις αγοράσει είκοσι τέτοιες σημαίες γιατί του είχε περάσει σαν ιδέα πως όλος ο Πειραιάς θα βγει στους δρόμους — κι είχε δίκιο!
τόσο ζεστή ήταν η μνήμη εκείνου του 8-2 ώστε οι άνθρωποι νόμιζαν πως πρόκειται για αγώνα εκτός έδρας ενώ ήταν μέσα στο γήπεδο του Εθνικού. κανείς δε μπορούσε ν' αντιληφθεί πως η δύναμη του Γκαβέτσου ήταν σαν σεισμός — έσπασε τους σπιτιούς όλης της πόλης μαζικά εκείνη την ημέρα. κι όταν σήμερα βλέπω μικρούς να φοράνε τη φανέλα του Γιουσούφ, αμέσως σηκώνω το κεφάλι ψηλά σα νάτανε αυτός εκείνος. τα πράματα παλιά βιώνονταν σα ζεστή ανάσα στον αυχένα, όχι σα κρύα φωτογραφία στα social. εκείνοι οι άνθρωποι όχι μόνο θύμισαν τι σημαίνει νίκη, αλλά δίδαξαν πως η μεγάλη ιστορία γράφεται με αγώνες—not με λόγια στο twitter!🔥⚫
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα το γαμ... εγώ ακόμα όταν βλέπω τη γιαγιά να μου λέει "παίξε πιο μακριά Γιουσούφ!" βγάζω τζάμπα μία και ξεχνιέμαι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο φωταγώγηση! 🎄⚫🔥 Μετά θυμάμαι πως εκείνες τις εποχές ο Γκαβέτσου δεν έκανε καμάκια—τώρα γιατί η μητέρα μου ακόμα θυμώνει όταν μιλάω σα κουνούπι στο ραδιόφωνο! Την τελευταία φορά που προσπάθησα να τραγουδήσω τον ύμνο στην κουζίνα, είχα καταλήξει με την κατσαρόλα στο κεφάλι επειδή θυμήθηκα πως εκείνος έπαιζε κι αυτός... όχι κουτσό! 🤣🍿