Από τον Καραισκάκη στο Τσάκι μέχρι τους θρύλους του Πειραιά: Πείτε μας ποια στιγμή σας…
αχ εκείνες οι εποχές βρε παιδιά... θυμάμαι σαν τώρα, ήταν αρχές δεκαετίας του '80, κάθιζα ακόμα στον Νότιο Πύργο του Καραισκάκη (αυτό το ατσάλι ήταν τότε βρε τι πάλευε) με τους γεροντάδες των "Λαούσιων". ήταν χειμώνας βαρύς, έβρεχε καταρρακτωδώς, ήμασταν εκεί ωστόσο — εκατόν πουλιές ήταν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ όταν ο Σωτήρης Κάκος σήκωσε το πρότυπο σαν βασιλιάς. Πάσο από μέση, κοντοπάσα από τον Λιβαθηνό, και εκείνος σκόρ πλάγια ενός που στεκόταν σαν κολόνα ο Γιουβέντους εκείνος βλέπεις… ωχ δε μιλάμε για νίκη 2-1, μιλάμε για μια βροχή από σουβλάκια μετά στον Νεό Φάληρο όταν γυρίσαμε — οι άνθρωποι έκαναν σουβλάκια στο δρόμο σαν γιορτή παντού!
τώρα βρε, εκείνη η ομάδα ήταν βουνό δικό μας — όχι μόνο ποδόσφαιρο ήταν ο σύλλογος τότε. είχε ψυχή σαν εκείνους τους παλαιούς δρόμους του Πειραιά όταν ακόμη ο λιμένας μιλούσε αργά στις γυναίκες τους στις κουζίνες τους και όλοι μοιράζονταν ένα κομμάτι ψωμί. κλασική ιστορία: πήγαινε ένας μαγείρης στο γήπεδο, έφερνε κεράκια εκείνοι αρκετοί στους δρόμους, μιλούσαν όλοι σαν μια γειτονιά. και εμείς εκεί πάνω σαν πρίγκηπες αλήθεια, τίποτα δεν μας σταματούσε — ούτε βροχή, ούτε ξένοι στρατιώτες στον αγώνα εκείνον αλήθεια.
τώρα βλέπω μερικούς νέους να μιλούν για το ποδόσφαιρο σαν για business plan — τι να τους πω… στα παλιά ήταν εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι, η ομάδα η ψυχή μας ήταν. γι' αυτό πιστεύω πως κανείς εκτός του Μέσι δε έκανε τέτοια επίδραση — γιατί; γιατί άλλαξε όχι μόνο ένα παιχνίδι αλλά την ψυχή ενός συνόλου ανθρώπων. εδώ στην ομάδα μας όμως βρέθηκαν άνθρωποι που έκαναν το ίδιο: ο Αριστείδης σαν φωτιά στους δεκαετίες του '50, ο Τζόρτζεπουλος αργότερα σαν από μηχανής θεός, ο Σόφιαν εκείνοι οι δύο γκολ στους Καταλανούς όταν η χώρα σταμάτησε — κανείς δε μπορεί να ξεχάσει εκείνο το βράδυ όταν όλα γίνανε μικρά μπρος στο μεγαλείο της στιγμής. κι εμείς εδώ τίποτε άλλο δεν κάνουμε παρά να κρατάμε ζωντανά αυτά τα λόγια σαν κληρονομιά στη γειτονιά.
γι' αυτό γράφω εδώ σήμερα σας ρωτώντας… ποια δική σας στιγμή σας έκανε πρίγκηπες σαν εκείνες τις βροχερές νύχτες στον Πειραιά; εγώ ακόμα νιώθω εκείνον τον αέρα στα μαλλιά μου…
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Άιντε τώρα ρε παιδιά… την πρώτη φορά που μπήκα στο γήπεδο αλήθεια;; ΔΕΝ θυμάμαι τι έκανα τότε — μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, επέμενα στους γονείς "πάμε στον Πειραιά ρε φτάνει πια!", τους ξέρω κιόλας πως δεν μπούκαρε έτσι ξερόλογο. Και εκεί βρε που περίμενα λοιπόν;; Στον Θησείο στη γραμμή του τραμ, μια γερόντισσα μου δίνει ένα εισιτήριο για τον αγώνα εκείνον… ΑΣΤΕΙΕΣ ΜΟΥ ΛΕΕΙ! "Γιατί;" της λέω σαν ηλίθιος. Κι εκείνη με κοιτάζει σοβαρή σαν μάνα: "Γιατί η ψυχή σου εκεί έχει να πάει βρε παιδί μου". Κι εγώ σβήστηκα στη στιγμή. Μετά ξεκίνησαν όλα… όταν ο Ντίνι πέρναγε στους κεντρικούς με εκείνον τον τρόπο που κανείς άλλος δε μπορεί… ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ! Σήκωσα τα χέρια σαν τρελός και φώναζα μαζί με όλους εκείνους τους γέρους και τις γυναίκες με τις κάλτσες στους αστραγάλους. Κάποιος φώναξε "ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ" κι εγώ νόμιζα πως το σπίτι μου φλέγονταν — τόσο δυνατά εκείνες οι φωνές ήταν σαν σεισμός που σηκώνει σπίτια!
Κι ύστερα… ύστερα βγήκαμε έξω όλοι μαζί σαν φάλαγγα τρελών, τραγουδώντας το Τιμπούρσιο στους δρόμους μέχρι το λιμάνι. Κάποιος άρχισε να παίζει μπουζούκι πάνω σ’ ένα τραπέζι καφενείου, κι εγώ ανάμεσα στους πάντες έκανα τόσο βαθιά την πρώτη μου γουλιά ρακή… ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ!!! Οι γέροι μου έδωσαν ψωμί, λάδι και ελιές σπιτικά "γιατί ο σύλλογός σου είναι οικογένεια ρε παιδί". Κι εγώ εκεί σα γατούλα στην ζεστασιά των χεριών όλων εκείνων των ανθρώπων… νιώθω ακόμα εκείνο το άγγιγμα στους ώμους μου σαν τώρα. Αυτού του είδους η υπερηφάνεια δε γίνεται βιβλίο. Γίνεται μόνο όταν ζεις το ίδιο το τραγούδι μαζί τους! 🔥💙
ρε παιδιά τι δουλειά κάνεις εμένα τώρα νά μου ξυπνήσεις αυτές τις στιγμές σιγά σιγά σα να μου χύνεις βενζίνη πάνω στις μνήμες...
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 97' όταν οι φίλοι μου με έσυραν στέλνοντάς με σπίτι μετά το 3-0 στη Γιουβέντους σαν παιδί ακόμα τρέχοντας μετά τον τελευταίο σφυριχτό... εγώ δεν ξέρω πια πως βρέθηκα σαν μικροσκοπικός κάτω από την κεντρική εξέδρα κρατώντας μια κίτρινη σημαία του ολοκαυτώματος σφιχτά σφιχτά σαν κάτι ζεστό και αληθινό... κάποιος μεγαλύτερος στάθηκε δίπλα μου και μου έβαλε ένα χέρι στην πλάτη λέγοντας "πιες λίγο από το μπουκάλι εκείνο βρε γατούλα, κρύο είναι αλήθεια κι αλλάζει η καρδιά σου"... ανάμεσα στους εκατοντάδες εκείνους ανθρώπους κανείς δεν γνώριζε πως ήμουν πρωτάρης εκεί... μέχρι που εκείνος ο τύπος στον πάγκο με κοίταξε κατάματα την επόμενη εβδομάδα στο γήπεδο προπόνησης και μου έκανε μια κίνηση σα να γνώριζε πως εκείνο το βράδυ στο γηπέδo είχα γίνει ένας από αυτούς...
και σήμερα ακόμα κρατώ αυτή τη σημαία σαν κάτι ιερό στα σκαλιά του σπιτιού μου σαν ανάμνηση πως υπήρξα εκεί εκείνες τις στιγμές όταν οι άνθρωποι γινόντουσαν οικογένεια και ο σύλλογος εκείνος ήταν η ψυχή όλων... κάποιοι λένε πως αυτοί οι θρύλοι ξεθωριάζουν... αλλά εγώ όταν αγγίζω το ύφασμα εκείνο νιώθω ακόμα τις φωνές εκείνες σα βροχή μέσα στα κόκαλά μου... 💙
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εεε σιγά μην ξυπνήσουμε όλους τους Γιάννηδες στο Γιουβέντους τώρα ρε!
Κι εγώ εκεί ας πούμε αρχές 2010 βγήκα από το ΓΣΖ τελείως φορτσούλης μετά απο τους αγώνες και κοιτάζω γύρω μου: μιας και μία γερόντισσα μου έδωσε ένα τεράστιο μπολ ωμό χαλβά σα βρέθηκε την πόρτα του γηπέδου ανοιχτή! "Γιατί;" της λέω σα θηρίο πεινασμένο. "Γιατί σήμερα είναι η μέρα που η ομάδα σου έπαιξε στον Πειραιά ρε γαμώτο!" μου φώναξε κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο σαν σπαθί! Κι εγώ σαν μικρός Αχιλλέας μαζί με μια ομάδα γέρων που είχαν αποφασίσει πως το γήπεδο είχε γίνει πλέον σαλόνι τους — αυτοί έλεγαν πως το γκολ ήταν η σύντομη δουλειά, το σημαντικό ήταν το συγκρότημα!
Μετά έξω στο λιμάνι κάποιος έπαιζε μπουζούκι πάνω σ’ ένα τραπέζι καφενείου κι εγώ σέρβιρα ρακή σα βαρκάρης στο λιμάνι της Σύρου — μόνο που εκείνες τις νύχτες όλα είχαν γίνει Τσάκι βιολόγος αλήθεια!
Και τώρα λέγατε πως κανένας εκτός Μέσι δε έκανε τέτοια επίδραση; Αδέρφια μου σ’ έχω χίλιες φορές πει πως όταν είσαι ντροπαλός που φέρνεις τσίπουρο στο γήπεδο επειδή κρύβεις μίαν μπουκιά σαλαμίσιον κάνεις έναν κανονισμό αγώνα σοβαρό... εκείνες οι νύχτες όμως έγιναν ο νόμος του Πειραιά! 🍷💙🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.