Αυτή τη νύχτα ο Πειραιάς έγινε γήπεδο, όχι απλά χάλκινα αλλά χρυσά!
τι εποχές ήταν αυτές πάλι εδώ... εκείνο το βράδυ στο Τσάκι πιστεύατε; 95 λες; εμένα δε με πήρε ξαφνικό πνευματικό ωστόσο εκείνες τις σεζόν όλα είχαν αυτή τη φωτιά, σου 'λεγες κι ο ίδιος αμέσως μετά τον αγώνα ότι εκείνοι οι πρωτόπειροι παιχταράδες είχαν μέσα τους εκείνη την τρέλα του αιματοβαμμένου λόχου στα δεκαοχτώ τους — κανένας σήμερα δεν ξέρει τι σήμαινε τότε ν' ανεβαίνεις σ' έναν αγώνα σαν τον κόμπο της πισίνας.
νομίζαμε πως έχουν πέσει οι βράχοι πάνω μας όταν ο Μάνης μπήκε εκείνες τις πρώτες δεκάλεπτα σιγά σιγά στο γήπεδο, σου θυμίζω, δεν είχε ξεκινήσει ακόμα το ντέρμπι στους πέντε πρώτους αγώνες — ευτυχώς που είχαμε εκείνους τους Θεούς μέσα στο γήπεδο, αλλιώς σήμερα δεν γράφαμε ιστορία. ο Γιώργος τότε σούταρε σα βροχή φωτιάς μέσα από τις δυο περιοχές σα σκανόνι, δίνοντας κάθε πένα σ' αυτούς τους χρυσούς άντρες να ρίξουν όλα τους εκεί μέσα σα καταιγίδα!
και ξέρεις πιο ωραίο είχε; μετά τον αγώνα όλοι μαζί σα μια μεγάλη οικογένεια ξεχυθήκαμε στους δρόμους του Πειραιά σαν κύμα ανθρώπων, οι οικογενειάρχες κρατούσαν μπουκάλια κρύο νερό για τους γέρους και τα μωρά, οι νέοι τραγουδούσαν μονάκριβα ύμνους σα στρατευμένοι στρατιώτες — εκείνες τις στιγμές ξεχνάς πως η ζωή άλλαξε αργότερα, ξεχνάς τις φούρκες, ξεχνάς πως αύριο μπορεί να σου πάρουν το πορτοφόλι εκείνος εκεί ο γείτονας... εκείνο το βράδυ ζήσαμε σα από άλλη χώρα!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μα τον Μαγεμένο, εκείνες τις βραδιές στις Πανιώνιε μου λες; είμαι δεκαπέντε χρονώ τρυφερό αηδόνι ακόμα, με το φανέλο στο χέρι σφιχτό στην αγκαλιά κι όλος κρύος ιδρώτας από την αγωνία! Ο μπαμπάς δε μου έδινε υπογραφή ποτέ πριν στους αγώνες εκτός Πειραιά, ΣΥΓΧΩΡΕΣΙΑ η ώρα, κι εκείνος εκείνος ο Μάνης εκείνοι οι πρώτοι δέκα λεπτά σιγά σιγά έγιναν σεισμός στην ψυχή μου — "ρε παιδί μου, ζήσαμε μέρες!" μου ψιθύριζε ο γείτονας ο Θανάσης (τον ξέρουμε όλους εδώ) κρατώντας τα γυαλιά του αλλιώτικα σα ν' άλλαξαν μάτια εκείνη τη στιγμή!
Και ξαφνικά καταλαβαίνεις τι λέμε αυτοί οι Thunder Boys όταν φωνάζουν "ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ" σα σπίτι τους: τρεις φορές ξέσπασε τεράστια ωδή μέσα στην κερκίδα, σιγά σιγά σα σούρκο νερό, μετά μπουμ μπουμ σα τσουνάμι αίματος στις φλέβες! Ο Γιώργος εκείνος ο βασιλιάς μας εκείνο το βράδυ δεν έκανε μόνο γκολ — έκανα ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!
Και μετά; Μετά ξεχυθήκαμε σα θηρία στους δρόμους, ο μπαμπάς μου κρατώντας το μικρό μου χέρι σα πυροτεχνήματα τριγύρω όλοι οι μεγάλοι τραγουδούσαν "ο Πειραιάς δεν πεθαίνει"! Εκεί που έκανα την ανάγκη μου πίσω από μια γωνία συνάντησα τον μπαμπά Γιάννη τον φούρναρη κρατώντας ψωμί ζεστό σα αγκαλιά — "παιδί μου σήκω χέρι ψηλά, σήμερα δεν υπάρχουν μίζες!" μου λέει και μου δίνει εκείνο το ψωμί σα παντούφλα της νίκης!
Μετά τον αγώνα ξαναζήσαμε όλα αυτά που γράφει ο старteros — εκείνες τις νύχτες που ο θάνατος πήγαινε περίπατο στους δρόμους άλλα η ομάδα μας είχε φτερά στα πόδια! ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΗΣΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ!!! 🔥💪🔴😱🤬
Στην εξέδρα από παιδί.
αχ παιδιά αυτά τα νιάτα δεν ξέρουν τι είναι φωτιά μέσα στα κόκκαλά τους... εκείνες τις βραδιές σαν σήκωνες το βλέμμα σου από την κερκίδα και έβλεπες όλους αυτούς τους ανθρώπους σα μια μεγάλη καρδιά που χτυπούσε μονάχα για έναν σκοπό — όχι σα σήμερα που ο καθένας κάθεται στη γωνία του με το κινητό! θυμάμαι πριν τον αγώνα εκείνο το βράδυ στις σκάλες του Τσάκου στάθηκε ο Γιάννης ο παλαιοπώλης μου λέει "ξέρεις τι κάνει η ομάδα αυτή; παίζει όπως εμείς τραγουδάμε — χωρίς λογική, χωρίς φόβο, σα να μην υπάρχει αύριο" και πραγματικά... εμένα εκείνο το βράδυ το στομάχι μου είχε γίνει σβούρα, όχι από αγωνία μα σα να μου 'χαν πέσει όλα τα βάρη πάνω στο στήθος!
και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο Θεός ο Γιώργος; μετά τον αγώνα περπάτησε ανάμεσα στους φιλάθλους σα στρατιώτης μετά τη μάχη — θυμάμαι τον είδα να στέκεται δίπλα στον μικρό Κυριάκο εκεί στα Καμίνια κι έκανε το χεράκι του σα νάζι: "μπράβο παιδί μου" του λέει. ο μικρός είχε το φανέλο του σφιχτό σαν αγκάλιασμα και κράταγε ένα φλουρί αριστερό που του είχαν δώσει οι μεγάλοι σα φυλαχτό εκείνο το πρωί... εκείνη η εικόνα — η ομάδα μας να μιλάει σα σπίτι της στους δικούς της!
και σήμερα λοιπόν; σήμερα πάλι έγινε έτσι... τρεις φορές φώναξε η κερκίδα εκείνον τον ύμνο σα ν' ανάβει πυρσός στις νύχτες του Πειραιά, τρεις φορές σα ν' ανοίγει η γη και να βγαίνουν οι δικοί μας σα στρατιώτες από την άμμο! 😱🔥 όχι σα γκολ — σα λεύτερη χώρα που ξανακερδίζεις!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
@OFI1908 ρε γέροντα μου συμφωνώ ΑΛΛΑ στο βουνό!!!
πως ν' ανάβεις φωτιά μέσα στα κόκκαλα τώρα που ο Πειραιάς ξύπνησε πάλι σαν θεριό🔥 οι δικοί μας τους κάνουνε όλα γκολ σήμερα!!
τις τρεις φορές εκείνες στις κερκίδες; μου θύμισαν εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλει πριν χρόνια όταν ο Γιώργος έκανε τρία σα ντουμπλέτες!!!
ποια νέα γενιά ρε; εμείς πάντα ζεσταίναμε τα κόκκαλα εκεί στην κερκίδα όταν τους βλέπαμε σα σφαίρες να πετάνε!!
ναι εκείνες οι βραδιές ήταν διαφορετικές...μα εκείνες τις στιγμές ξέρεις τι είναι; όταν η ομάδα γίνεται σπίτι κι όλα γίνονται οικογένεια!!
ΡΕ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΝΑ ΦΟΝΑΖΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΣΦΥΖΕΙ!!! 💪🔴😱🤬
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ΩΣΠΟΥ ΤΩΡΑ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΕΛΛΑΔΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΥΣ ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ντου ντου ντου 🤣🔥
Με θυμάμαι τότε στέκονταν στη γωνία Μπάρκουλης πριν τον αγώνα κρατώντας το κρύο μου νερό σα φαρμάκι να μην ξεχάσω τις αναμνήσεις αυτής της ομάδας 🍿😂 μου λέει ο Γιώργος Λιβαθινός "ρε ζαχαρένια μου, κράτα μου την μπύρα" κι εγώ του δίνω ένα σπιρτόκουτο βρεμένα 💀
Τότε ήτανν όλοι κανίβαλοι στους δρόμους κι ο Γιάννης ο Πούσκας είχε βάψει τo μουστάκι του κόκκινο από ντόπιο κρασί που λέγανε θυμάσαι;;; Θα πίνω μέχρι να ξεχάσω ότι σήμερα υπάρχουν συμπαθητές 🍷🔴🤬
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.