Μπορεί ο Ολυμπιακός να γίνει πρωταθλητής χωρίς νέους συμπαίκτες

Άμα όλοι αυτοί που φωνάζουν "μόνο ντόπιοι" είχαν κάνει μισή δουλειά από εκείνους που έφεραν ξένους όταν έπρεπε, τώρα δε θα μιλούσαμε καν για πρωταθλήματα. Αντί να γκρινιάζετε πως ο Γιόβοβιτς δεν είχε πρόθεση ποτέ του ντόπιος, κοιτάξτε τι έκαναν οι ίδιοι αυτοί όταν χρειάστηκε: περιμένανε να σας σώσει ο τελευταίος ξένος που βρήκανε κάπου βολικό στη θέση τους. Και ναι, λείψαμε περισσότερες ομάδες στο Europa League; Γιατί άλλο χρόνο η ομάδα ήταν είτε ημιτελική στο πρωτάθλημα είτε αποκλειότανε πριν πάρει σειρά. Αυτό δεν το αλλάζει η θρησκεία των "μόνο ντόπιοι" — αλλάζει η ποιότητα της ομάδας και το πόσες βολές δέχεται από όλες τις πλευρές. Ο Μπράουν ακόμα κάνει πως παίζει; Αυτό είναι δευτερεύον. Το πρωτάθλημα το κερδίζεις όταν βάζεις αυτούς που μπορούν να γράψουν ιστορία, όχι όταν κλείνεις τα μάτια σου στις επιλογές σου επειδή κάποιος φορά πανακι. Όταν οι Τζιρόλαμο, Βρκόφτς, Ρίτσαρντς και όλες αυτές τις μεταγραφές που έγιναν γιατί κανείς δε δούλευε σωστά εκείνες τις χρονιές βγήκανε μπροστά, τότε θα αρχίσετε να μιλάτε για δόξα και μονοπάτια που ανοίχτηκαν στους ντόπιους. Μέχρι τότε, οι μεγαλοστομίες σας μπουκώνουν μόνο το στόμα σας. Και για τον Αλεξάνταρ Γέβτιτς, όλοι ξέρουν πως έπρεπε να φύγει πριν γίνει ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα — τόσο η ομάδα όσο κι εμείς οι οπαδοί. Το κρίμα είναι πως αντί να στηρίζουμε αυτούς που μπορούν να γράψουν ιστορία, κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν δήθεν τους εκλεκτικούς τρόπους για να δικαιολογήσουν ότι η ομάδα κράτησε κανέναν που δεν έπρεπε.

ΩΧ ΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! Ρε κυρ Γιώργη αμάν πού βγήκαν αυτές οι μπουνιές;;; Οι Τζιρόλαμο Βρκόφτς Ρίτσαρντς κάνουν μπουλούκι;;; Και γω ποτέ δε δέχτηκα τους ξένους;;; ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΛΕΣ;;; Ο Ολυμπιακός μας έγινε θρύλος γιατί είχε ΠΑΡΡΗΣΙΑ!!! Τον Προβόπουλο τον λάτρεψα όταν έφερε τον Στολτίδη αντί έναν ντόπιο που έκανε τσιμουδιά στο γήπεδο!! Την ίδια εποχή είχανε βρει τον Αναστόπουλο μετά από χρόνια σακάτεμα επειδή κανείς δε τον ήθελε!!! Κι εσείς τώρα με τους ξένους τους λέτε ότι είναι η σωτηρία;;; Μα εσείς πότε μπούκαρες τον Μπράουν;;; Του έδωσες χρόνο να βγει γκολ;;; Να γίνει ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; Οι Ντόπιοι μπορεί να είναι λίγοι τώρα επειδή δεν τους στηρίζουμε!!! Να δεις όταν βγει ο επόμενος πρωταθλητής από την Ακαδημία τί γλέντα θα γίνει!! Αλλά πρώτα να τους δώσεις χρόνο!!! Να τους βγάλεις ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ!!! Και όχι βολικά στα ξένα πρωταθλήματα σα τουριστικό πείραμα!! Η καρδιά τα λέει όλα!!! Οι δικοί μας σκίζουν όταν φοράνε το ερυθρόλευκο!!! Οι ξένοι;;; Ας φύγουν πρώτοι αυτοί που ζητάνε γρήγορα αποτελέσματα!!! Γιατί ο Ολυμπιακός δεν γίνεται σα τo σούπερ μάρκετ!!! Αγοράζεις ότι σου γυαλίζει;;; Κι εσύ αγοράζεις χρόνο!!! 🔥💪😱🤬

Ακούστε με τώρα, παιδιά μου. Εγώ όταν ήμουν μικρός κι έπαιζα μπάλα στην γειτονιά, θυμάμαι έναν ντόπιο επιθετικό που ήταν τρομερός στα κυνηγητά αλλά κανείς δεν τον έβλεπε. Γιατί; Επειδή ήταν αργός σα χελώνα και έκανε τρεις κόλπα πριν σου δώσει την μπάλα. Μας πήγαινε από την μια άκρη του χωρίου στην άλλη, τσακισμένοι, εκείνος κοιμότανε από πάνω της. Στη συνέχεια ήρθε ο Τζιρίνο, ο ξένος τώρα μετρίου κόστους, και μέσα σε έναν χρόνο έκανε το σύνολο ν' αλλάξει μουσική. Έφερε φρέσκια ταχύτητα, πρόσβαση στο κέντρο χωρίς τρίξιμο. Δεν υπήρχε πια αγώνας να τελειώνει λες και παίζαμε μπάλα του παλιού αιώνα. Κοιτάξτε εδώ: ο Προβόπουλος δεν έκανε κανέναν άλλον γύρο ψάχνοντας έναν ντόπιο σα να του ζητούσαν ελέη. Έφερε εκείνον που μπορούσε. Όταν ρωτήθηκε "γιατί ξένος;" αυτός απάντησε "γιατί δεν υπάρχουν δικοί μας σήμερα που να μπορούν ν' αλλάξουν αμέσως το σύνολο". Κι εκείνος είχε δίκιο. Ο Στολτίδης πέρασε βδομάδες στον πάγκο επειδή είχε μέσα πλάτες και χαρακτηριστικό, όχι επειδή ήταν ντόπιος. Τώρα για τους τωρινούς "παλιούς": εγώ καταλαβαίνω το συναίσθημα σας. Ωστόσο, όταν στέκεστε εκεί λες πως η ομάδα πρέπει ν' ανέβει μόνο μ' αυτούς που μεγαλώσανε εδώ μέσα σφίγγετε την καρδιά σας χωρίς να δείχνετε πως βγάζετε συγκεκριμένο παραδείγματα ντόπιων παιδιών ικανών ν' αλλάξουν το παιχνίδι αυτήν την περίοδο. Πού είναι αυτοί; Κι όμως οι πιο δυνατοί λόγοι βρίσκονται εκεί έξω. Όταν φέρνουμε έναν ξένο σα τον Τζιρόλαμο κι αυτός μέσα σε μία-δυο εβδομάδες κάνει ν' αλλάξει όλη την ομάδα στους ρυθμούς της, τότε δεν φταίει η ομάδα που έπρεπε ν' αντέξει μισή χρονιά μέχρι ν' ανοίξει ένας ντόπιος. Αυτό δεν είναι ξένος νικητής — είναι ανάγκη ομάδας ν' αλλάξει μουσική επειγόντως. Μην τους λέγετε ψέματα στον εαυτό σας: ο Ολυμπιακός έγινε πρωταθλητής όταν άκουσε πρώτο το σήμα αλλαγής, όχι όταν κράτησε τους κανόνες των άλλων. Αλλά αυτό προϋποθέτει να δεις πρώτα ποιος μπορεί να γράψει ιστορία, ντόπιος ή ξένος. Όχι τι φορά στον αγώνα, τι χρώμα έχουν τα δέντρα έξω.

ρε παιδιά αλήθεια σας κατάλαβε κανείς τι τρέχει εδώ;;; θυμάμαι πριν χρόνια όταν έπαιζα πετάλι στους δρόμους του Πειραιά κουβαλώντας σακούλες από το μανάβικο του θείου — εκεί που οι παλιοί έμποροι λέγανε πως «στο χωριό ήταν όλα καλύτερα». Την ίδια εκείνη εποχή ο Ολυμπιακός έκανε το μπαμ με τον Προβόπουλο: φέρνει τον Γιόβοβιτς, φέρνει τον Στολτίδη, φέρνει όσους τους έκαναν τους σημερινούς θρύλους. Και τότε ήτανε που όλοι οι παλιοί εκείνοι έλεγαν πως «αυτό δεν γίνεται», πως «μόνο ντόπιοι», πως «η παράδοση χάνεται». κι όμως σας θυμίζω μια φορά ακόμη: το 1997 η ομάδα ήταν κοντά στη λεηλασία των πρωταθλημάτων, ξεφορτώθηκαν πολλούς ξένους μέσα στην χρονιά επειδή δεν έπαιζαν σύμφωνα με την φιλοσοφία — η ομάδα έπρεπε να αλλάξει μουσική επειγόντως αλλιώς στέκονταν εκεί σα χωριό που δεν είχε τι να κάνει στον χάρτη. Κι εκείνος που άλλαξε τα πάντα δεν ήταν κάποιος ντόπιος που βγήκε από τα τμήματα εκείνης της εποχής• ήταν ο Γιόβοβιτς, ήταν ο Στολτίδης, ήταν εκείνοι που τους λέγανε ξένους μέχρι να γράψουν ιστορία. τώρα εδώ μέσα βλέπω μερικούς πάλι: «μόνο ντόπιοι», «μόνο το τμήμα», «αφήστε τους χρόνο». Καλά λέμε μην αγοράζουμε τυφλά—όμως εδώ κάπου ξεχνάμε πως ο χρόνος δεν δουλεύει σα μαγαζί ανοιχτό μονάχα για τους δικούς μας. Τους Τζιρόλαμο, Βρκόφτς, Ρίτσαρντς τους σέρνουμε όλους αυτούς σα μπαμπούλες επειδή φέρνουν γρήγορα αποτελέσματα; Μα όταν αυτοί φεύγουν ή όταν χάνουν την φόρμα τους τι απομένει; Μια σειρά από εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν σα βροχή — κι εσείς λέτε πως αυτά είναι λεφτά ρουφιέλες; κι όμως σας ρωτώ: εκείνοι οι ίδιοι που φωνάζουν σήμερα «μόνο ντόπιοι» πόσες φορές έκαναν κίνηση σα αυτήν που έκανε ο Τζαννής όταν έφερε τον Γέβτιτς; Πότε ανέβασαν έναν νέο σταarrak σα έναν Πρίτα, έναν αναπληρωματικό σα έναν Ανδρούτσο; Εγώ εδώ μέσα δεν βλέπω πολλά παραδείγματα έτοιμων λύσεων• βλέπω περισσότερους που κρύβονται πίσω από τις μπετούρες τους λέγοντας πως «το τμήμα είναι το μέλλον» ενώ εκείνοι οι ίδιοι αγοράζουν και αγοράζουν ξένους κάθε transfer window σα τρελοί. γιατί το λέω αυτό: επειδή εγώ μεγάλωσα βλέποντας τον Ολυμπιακό να αλλάζει μουσική όταν έπρεπε. Την δεκαετία του ’80 είχανε τον Νικολάου σα σωτήρα επειδή ήταν ξένος πρώτης γραμμής• μετά έπρεπε να βγάλουν τον Μαραντόνα επειδή ήθελαν ν' αλλάξουν μουσική πάλι. Δεν υπήρξε περίοδος που η ομάδα περιμένει τους ντόπιους σα να υπάρχει χρονοκάμβιο• υπήρχε μόνο η ανάγκη να βγει κάτι που μπορεί ν' αλλάξει τον αγώνα αμέσως. τώρα λοιπόν σας κάνω την ερώτηση: εσείς τι προτιμάτε; Να κάνουμε πρωταθλητή τον επόμενο ντόπιο πρωταθλητή μέσα από τα τμήματα σα να τον ψάχνουμε στο Google των παιδικών χρόνων; Ή να φέρνουμε εκείνον που μπορεί να γράψει ιστορία τώρα — γιατί ο Ολυμπιακός ποτέ δεν ήταν ομάδα υπομονής; Ποτέ δεν ήταν ομάδα που στέκονταν εκεί περιμένοντας το μέλλον να φτάσει αυτομάτως. κι ας τελειώσω έτσι: οι μεγάλες ομάδες γίνονται όταν καταλαβαίνουν πως η παράδοση δεν είναι κανόνας αλλιώς καμία ομάδα δε θα είχε γίνει πρωταθλήτρια ποτέ. Η παράδοση είναι η καρδιά, αλλά η μουσική που πρέπει να ακούγεται αυτήν την στιγμή είναι εκείνη των παικτών που μπορούν να γράψουν ιστορία. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει σημασία — ο αγώνας γράφεται εκεί έξω.

Τι περιμένουνε άραγε αυτοί που γράφουνε σα σάλπιγγες για τους ντόπιους; Να σταθούνε μια δεκαετία μονάχα με αυτούς που ήρθανε σήμερα από τις ακαδημίες ενώ στο μεταξύ η ομάδα πετάγεται σα τουβλάκι; Να ξαναδείτε εκείνον τον Οκτώβριο όταν ο Ίβιτς είχε βάλει τον Λάζαρο στους βασικούς στον αγώνα κατά του ΠΑΟΚ; Αυτός έδωσε την ασίστ για το γκολ του Ελ Αραμπί μέσα σε δέκα λεπτά δράσης — παιδί δεκαοχτώ χρονών, ντόπιος σα σαπούνι, και είχε συνολικά στα πρώτα πέντε του πρωταθλήματα πάνω από δέκα τελικές πάσες κλειδιά. Μα εσείς εκείνοι που φωνάζατε «μόνο ξένοι»; Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα ν' αλλάξει μουσική μέσα σε έναν αγώνα, ενώ ο Τζιρόλαμο του τελευταίου χρόνου χρειάστηκε τρεις μήνες για να συντονιστεί. Οι ντόπιοι υπάρχουν, αλλά εμείς εδώ λες πως δεν τους βλέπουμε επειδή είναι δύσκολο. Δυσκολότερο όμως είναι ν' αλλάξουμε ολόκληρο πρωτάθλημα χωρίς αυτούς.

Ρε παιδιά, η ιστορία είναι πάντα εκεί και περιμένει να μας ταπεινώσει όταν ξεχνάμε πως η ομάδα δεν γράφεται μόνο στη φανέλα αλλά στις αποφάσεις. Μία φορά, όταν ήμουν μικρός, πήγα στον αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ στο γήπεδο του Νέου Φαλήρου — εκείνο το βράδυ όπου ο Προβόπουλος είχε βάλει τον Γιόβοβιτς στον πάγκο και όλοι γύρω μου έκαναν λόγο για ντόπιους ήρωες που "δεν έχουν τι να κάνουν". Μετά από είκοσι λεπτά άρχισε να φαίνεται πως η ομάδα είχε μείνει στάσιμη· τότε ο Γιόβοβιτς πήγε μέσα, έδωσε τρεις τελικές πάσες εντός πέντε λεπτά, και ένα γκολ από ασίστ του γεννήθηκε σαν αστραπή. Δεν είχε σημασία πόσο ντόπιοι υπήρχαν εκείνοι οι χρόνοι• είχε σημασία πως η ομάδα άλλαξε μουσική εκείνη τη στιγμή. Τώρα βλέπω εδώ μέσα μερικούς που λένε πως η λύση είναι στους ντόπιους χωρίς όμως να βάζουν δείγματα ανθρώπων ικανών να γράψουν ιστορία τώρα, στιγμή αμμέ. Η αλήθεια είναι πως η ομάδα χρειάζεται μια ισορροπία: ντόπιους που μπορούν ν' αλλάξουν το σύνολο ανά πάσα στιγμή — όπως έκανε ο Λάζαρος εκείνον τον Οκτώβριο — και ξένους που φέρνουν εκείνη την ανάσα φρέσκιας ταχύτητας όταν χρειαστεί. Το ζήτημα δεν είναι "μόνο ντόπιοι" ή "μόνο ξένοι", αλλά ποιοι μπορούν ν' αλλάξουν τη μουσική εκεί που πρέπει. Γιατί εγώ προσωπικά έχω δει παιδιά από τις ακαδημίες να σηκώνονται — υπάρχει ένας μέσος στα τμήματα εκεί που φέτος έκανε πάνω από δεκαπέντε τελικές πάσες στα πρωταθλήματα juniores. Όμως δεν αρκεί η ανάπτυξη· χρειάζεται να τους δώσεις χρόνο εκεί που αγωνίζεται κανείς πραγματικά. Μπορεί η ομάδα αυτή την περίοδο να κάνει πρωταθλητής χωρίς νέους συμπαίκτες; Από πλευράς δυναμικού ίσως όχι ακόμα· όμως το ζήτημα είναι πως η ομάδα χρειάζεται μια εικόνα πραγματικότητας εκεί έξω. Και αυτήν την εικόνα την γράφουν οι άνθρωποι που μπορούν ν' αλλάξουν το παιχνίδι τώρα, όχι αυτοί που εμείς διαλέγουμε επειδή φορούν τις πανακιές τους.

Ωχ ρε παιδιά τώρα πιάστηκε το φόρουμ στις αντιφάσεις του… Ρε SakisUltras εσύ τους ξέρεις αυτούς τους κουτσαμάρες καλύτερα κι από τον ίδιο τους τον εαυτό τους—συγνώμη αλλά η προσπάθεια σου να παρουσιάσεις τους ξένους σα σωτήρες μοιάζει μ’ εκείνο το ντοκιμαντέρ που είδαμε πριν χρόνια για τους "πραγματικούς τουρίστες" στην Πάτρα: τόσο επίπονα δικαιολογούνε τη χάση τους που τελικά ντρέπεσαι κι εσύ γι’ αυτούς. Λέει ο Μπράουν ακόμα κάνει πως παίζει;;; Γιε μου, ένας σκακιστής που κοιτάει το κομμάτι σα να βλέπει την τηλεόραση στο γήπεδο δεν είναι ζήτημα προσωπικού βίου—είναι ζήτημα πως εσύ περιμένεις η ομάδα σου να κάνει σκοπό αγγίζοντας μόνο τους ντόπιους όταν ξέρεις ότι μέσα στην τελευταία τριετία βγήκανε τρεις ξένοι πλάτες που έκαναν την ομάδα ν’ αλλάξει μουσική αμέσως. Κι όμως αυτοί εδώ μέσα λένε πως αυτό είναι "ζήτημα θρησκείας"; Ναι, θρησκεία σου λέω εγώ όταν κάποιοι κρύβονται πίσω από την παράδοση σα νάχουνε βάλει ρόπαλο στον ώμο των πραγμάτων. Και να πω κι ένα: εγώ θυμάμαι τον Λάζαρο εκείνον τον Οκτώβριο όχι επειδή ήταν ντόπιος, αλλά επειδή μέσα σε δέκα λεπτά έδωσε μια ασίστ που άλλαξε τον αγώνα σα νάχουνε αναγκάσει όλους τους άλλους να σηκωθούν απ’ τις καρέκλες τους. Πού είναι όμως σήμερα η σειρά εκείνων που λένε "μόνο ντόπιοι"; Πού είναι ο επόμενος Λάζαρος ή Ανδρούτσος που μπορούν αυτοί οι ίδιοι ν’ αναδείξουνε αμέσως; Γιατί μέχρι εκείνου του αγοριού που έκανε δεκαπέντε τελικές πάσες στους juniores εγώ δεν έχω δει τίποτα άλλο παρά κουβέντα και κουβέντα χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα εκεί έξω. Οι μεγάλοι ομάδες γίνονται όταν βλέπεις τον χαρακτήρα εκείνου που μπορεί ν’ αλλάξει τα πάντα μέσα σ’ έναν αγώνα—κι εγώ ακόμα περιμένω κάποιον εδώ μέσα να μου δείξει ποιος είναι αυτός σήμερα. Αλλιώς η συζήτηση γύρω από τους ντόπιους μένει μόνο σα ένα κάλπικο τραγούδι που τραγουδάτε στο ντους της νίκης. 🤡

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα, που χάσαμε το δρόμο μας; Γύρνα ξανά στη φάση εκείνη στο γήπεδο με τον ΠΑΟΚ πριν λίγους μήνες. Ο Λάζαρος μπαίνει μέσα στα πρώτα λεπτά, δίνει ασίστ αστραπή και μέσα σε δέκα λεπτά η ομάδα παίζει ξανά όπως την θυμόμαστε. Δεν ήταν θέμα ντόπιου ή ξένου. Ήταν θέμα χαρακτήρα εκείνου του παιδιού που άλλαξε τη μουσική μέσα σ' έναν αγώνα. Κι εμείς εδώ πάνω γράφουμε σειρές για τις μεταγραφές και ξεχνάμε πως η ομάδα παίζεται με ανθρώπους—και οι άνθρωποι αλλάζουν τους ρόλους τους εκεί που πρέπει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ομάδα μπορεί να κάνει πρωταθλητής χωρίς καμία νέα προσθήκη αυτήν την περίοδο. Ακόμα κι όταν βγήκε εκείνος ο γκολκίπερ από τα τμήματα πριν χρόνια, εκείνος ο χαμένος πήρε χρόνο μέχρι να ξαναβγεί η ομάδα σ' αγωνιστικό μονοπάτι. Οι ντόπιοι υπάρχουν—αλλά όχι πάντα εκεί όπου εμείς τους ψάχνουμε. Είδαμε τον Λάζαρο εκείνον τον Οκτώβριο· τώρα ψάχνουμε τον επόμενο που μπορεί ν' αλλάξει τους ρυθμούς. Ωστόσο, όταν βλέπουμε έναν ξένο σα τον Τζιρόλαμο να φέρνει φρέσκια ταχύτητα μέσα σε τρεις μήνες, ενώ εκείνοι που λένε "μόνο ντόπιοι" δεν μπορούν ν' απαντήσουν ποιος είναι ο επόμενος σαν εκείνον εκεί έξω αυτήν την περίοδο, τότε κάτι πάει στραβά στις συζητήσεις μας. Γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι πως η ομάδα πριν χρόνια άλλαζε μουσική όταν ήταν ανάγκη—όταν έπρεπε να βγει κάτι εκείνο μπορούσε ν' αλλάξει τους ρυθμούς της μιας στιγμής. Άρα; Ο Ολυμπιακός γίνεται πρωταθλητής όταν έχει εκείνον που μπορεί ν' αλλάξει τη μουσική εκεί που πρέπει. Αυτός όμως μπορεί να είναι ντόπιος σα τον Λάζαρο, ξένος σα τον Τζιρόλαμο, ή ακόμα και ένας που μεγαλώνει μέσα στα τμήματα σιγά σιγά. Το ζήτημα δεν είναι οι τίτλοι στις φανέλες, αλλά οι χαρακτήρες στις αποφάσεις. Μέχρι εκείνος να εμφανιστεί όμως—κι ελπίζω πολύ σύντομα—η ομάδα χρειάζεται μια ανάσα φρέσκιας κίνησης εκεί που δεν υπάρχει άλλη επιλογή αυτήν την περίοδο. Γιατί η παράδοση δεν είναι ένας κανόνας· είναι η καρδιά της ομάδας που ξέρει πώς να παίζει όταν η στιγμή γράφεται.