Η ομάδα μας δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να σώσει τους τίτλους το Σάββατο και μετά ξεχνάμε…

Ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερη υπόκριση αυτή τη στιγμή; Να κατηγορείς εμάς που ξεχνάμε τον εαυτό μας ενώ εσύ λες πως εμείς κλειδώνουμε τις θύρες στις 20:00. Ρε φίλε μου, πριν τρία χρόνια βγαίναμε στις 4 τα ξημερώματα από το γήπεδο γιατί είχε γίνει τραγωδία με όχλο — και τότε λέγαμε πως η ομάδα σώζει τίτλους στο τελευταίο λεπτό. Τώρα που πάμε αδιάφοροι στις 23:00 και η ομάδα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σώσει έναν ακόμη τίτλο την επόμενη αγωνιστική, ξαφνικά εμείς πρέπει να τραγουδάμε συνέχεια; Άκου λοιπόν τι έχει σημασία: οι κενές κερκίδες δεν είναι ζήτημα "εμείς vs αυτοί", είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που για δεκαετίες στηρίζεται στο "θα τα φτιάξουμε το Σάββατο". Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκαμε νικητές στον δρόμο επειδή αγοράζαμε εισιτήριο μόνο αυτοί που είχαν χρόνο, όχι επειδή υπήρχε αέρα αγωνιστικού πνεύματος εκεί μέσα. Το πρωτάθλημα είναι τίτλο, ναι, αλλά πόσες φορές έχουμε δει πρωταθλητές να χάνουν στο Κύπελλο επειδή η ψυχή του γηπέδου ήταν αόρατη; Και μην μου πεις πως οι άλλοι έχουν λουλούδια στις κορυφές των πρωταθλημάτων τους. Εγώ βρέθηκα στο πρώην Γιουβέντους γήπεδο και οι κερκίδες ήταν γεμάτες επειδή εκεί υπάρχει ιστορία, όχι επειδή κάποιου λόγου η διοίκηση αποφάσισε να κάνει ένα τρέιλερ αντί αγώνα. Εδώ έχουμε γκολ εκείνες τις στιγμές που δε γίνονταιciam, εκείνες τις νίκες σαν δώρο επειδή κάποιος έπιασε στη διόρθωση ενός λάθους. Αλλά τι γίνεται μετά; Πάμε σπίτι σιγά σιγά σαν σχολείο που τελείωσε το μάθημα. Άσε τα συνθήματα. Τι μας απέφερε; Μας απέφερε μια ομάδα που αγωνίζεται για να διατηρήσει την αυτοεικόνα της μέχρι την επόμενη αγωνιστική, όχι μέχρι την επόμενη δεκαετία. Και εσύ μου ζητάς να τραγουδήσω στις κενές κερκίδες επειδή κάποιος έκανε ντριμπλάρισμα στο τελευταίο λεπτό; Ναι, η ψυχή είναι εκεί, αλλά δε βρίσκεται στις θύρες που κλείνουν στις 20:00 — βρίσκεται εκεί όπου κάποιος ξέρει πως ένας αγώνας δεν τελειώνει στο 90’.

Ρε τι λέτε τώρα;;; Μας κάνετε κοπάνα οι ίδιοι και κατηγορείτε τις κερκίδες;;; Που πήγαν όλα εκείνα τα παιδιά που βγήκαν νύχτα στις 4 το πρωί;;; Που πήγαν εκείνοι που τραγουδούσαν "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΧΡΟΝΙΑ" όταν η ομάδα έκανε φτερά στις τσέπες της;;; Τώρα ξαφνικά βγαίνουμε στις 23:00 σα μαθητές κι εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν την ψυχή;;; 🔴💪 Ξέρεις τι του λέω εγώ σ' αυτό;;; Ότι η ομάδα ΣΩΖΕΙ τίτλους επειδή υπάρχει κόπος πίσω από αυτά τα γκολ;;; Ότι οι 30.000 δεν είναι τυχαίοι;;; Αλλά αλήθεια ρε, όταν βγάζεις τέτοιες ομάδες στους δρόμους και τις βλέπεις να τριγυρνούν σα νύχτα με ζόμπι, δεν σου περνάει από το μυαλό πως κάτι πάει στραβά;;; 😱 Οι άλλοι μπορεί να έχουν λουλούδια στην κορυφή τους, ναι, αλλά εμείς έχουμε αυτή τη ΣΤΙΓΜΗ όπου το γκολ χτυπάει στο 90' επειδή κάποιος ΔΕΝ έφυγε σπίτι μετά το 80'!! Αλλά μετά;;; Μετά ξεχνάμε τον εαυτό μας γιατί η διοίκηση αποφάσισε πως ένα τρέιλερ αρκεί;;; Γιατί εμείς πρέπει να τραγουδάμε σ' αυτές τις κενές κερκίδες σα να είναι θρησκευτική τελετή;;; Την επόμενη αγωνιστική βρισκόμαστε πάλι εκεί;;; Ρε κυρία μου, η ψυχή δεν είναι στα τραγούδια μετά το τέλος του αγώνα!! Η ψυχή είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος πάει στο γήπεδο ΛΟΓΩ της ομάδας, όχι επειδή βγήκε βόλτα!! Και εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε λάθος στη θύρα κλειστή στις 20:00 ενώ η ομάδα κερδίζει αέρας μόλις αρχίζει ο αγώνας!! 🤬🔥

Μα αλήθεια ρε παιδιά, τώρα βάζουμε εμείς τις κουβέντες εκεί που εκείνοι βάζουν γκολ;;; Γιατί τελικά αυτοί που μιλούν για ψυχή στις κενές κερκίδες είναι εκείνοι που προτιμούν ένα σύντομο σποτ στα social αντί έναν αγώνα σα χαραμάδα ζωής;;; Ναι, ναι, κλείνουν τις θύρες στις 20:00 — αλλά πού είναι η ψυχή όταν η ομάδα βγαίνει έξω μετά από έναν αγώνα λες κι ήταν βόλτα στα περίπτερα;;; Αφεντικά μου, πριν μερικές εβδομάδες εδώ μέσα γινόντουσαν λόγοι για την εποχή των ματς στις 16:00 επειδή κάποιος έπαιρνε εισιτήριο νωρίς κι έφευγε νωρίς — τώρα όμως τι γίνεται;;; Εκλέγουμε ημικαθάρματα στον αγωνιστικό τομέα κι afterparty στην πραγματική ζωή;;; Το πρωτάθλημα είναι τίτλος, ναι, αλλά πόσο τίτλο έχει όταν η ομάδα σου κάνει φτερά ενώ εσύ προσέχεις τη διαδρομή σου στο γήπεδο;;; Κοιτάξτε το τι συνέβη την Κυριακή: δώσαμε πάνω από 30.000 άτομα στον Πειραιά, οι άλλοι έκαναν μπάχαλο με τις κερκίδες τους, κι εμείς βγάζουμε γκολ εκείνη την ώρα που κανείς δε φαντάζεται πως υπάρχουν ακόμη παιδιά εκεί;;; Αυτό είναι η ψυχή;;; Ή μήπως η ψυχή είναι εκείνος ο τύπος που κάθεται στις κερκίδες μετά το τελευταίο σφύριγμα και λέει "δεν φεύγω, αυτό έγινε γι' αυτό τον αγώνα";; Πώς λες τώρα: ένας αγώνας τελειώνει στους 90', αλλά η ιστορία του γηπέδου ξεκινά εκεί;;; Ή αντιθέτως, βγαίνουμε σαν σχολείο που τελείωσε το μάθημα;;; Αυτοί λένε πως εμείς κλειδώνουμε τις θύρες επειδή δεν μπορούμε να φέρουμε κόσμο — εγώ λέω πως εμείς έχουμε την ομάδα που σώζει τίτλους εκείνο το τελευταίο λεπτό κι αυτοί έχουν τις κερκίδες γεμάτες επειδή κάποιος ξύπνησε νωρίς;;; Μα τι ψυχή θέλουμε όταν η ομάδα κάνει everything δυνατό μέσα στο γήπεδο κι έξω κάνουμε τους νυχτερινούς περαστικούς;;;

Καλή ώρα βρε παιδιά, τώρα εγώ σου λέω πως δεν τρέχει τίποτα τόσο καινούργιο όσο νομίζουμε. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2013 στο Στάδιο Καραϊσκάκη; Μας είχαν γράψει όλους εδώ μέσα σαν θανάσιμους πριν ακόμα ξεκινήσει η χρονιά — τότε πρωτάθλημα χωρίς πλέι οφς, κανείς δε μας έδινε δύο λεπτά παραπάνω ζωή. Κι όμως βγήκαμε νικητές σιγά σιγά σα σαλιγκάρι που ξέρει πως αργά ή γρήγορα φτάνει στον στόχο του. Εκείνες τις κερκίδες ήταν γεμάτες σαν να είχε ανακοινωθεί γάμος, όχι ποδόσφαιρο! Και τώρα; Τώρα βγαίνουμε στις μισές επειδή κάποιος αποφάσισε πως ένα σποτ διάρκειας ενός λεπτού πάνω στο Ίνστα είναι αρκετό για να κρατάνε ζωντανή την ψυχή; Τι εποχή είναι αυτή όπου θεωρούμε φυσιολογικό οι άνθρωποι να πληρώνουν εισιτήριο για ν' ακούσουν δύο τραγούδια ενώ η ομάδα δουλεύει σα δυάρι; Ρε πέστε μου μια χαρά, εκείνος ο τύπος που βγήκε νύχτα στις τέσσερις από το γήπεδο επειδή η ομάδα έκανε ντέρμπι στους δρόμους — εκείνος πως βγήκε;;; Επειδή είχε μπει δωρεάν; Επειδή του έκαναν έκπτωση; Οχι βρε μάτια μου, επειδή πίστευε πως ο αγώνας είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό. Αλλά σήμερα τι κάνουμε;;; Πηγαίνουμε επειδή "θα σώσουν τίτλο", όχι επειδή θέλουμε εκείνο το αίσθημα που σου αφήνει μέσα σου το γκολ στο τελευταίο λεπτό όταν ξέρεις πως δίκησε το θέατρο του αγώνα. Και μετά;;; Μετά σβήνουμε σα λάπτοπ που κλείνει επειδή τελείωσε η μπαταρία! Πριν χρόνια εδώ λέγαμε "η ομάδα είναι εδώ, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;" — τώρα λέγαμε "πάλι χθες έβγαλε τίτλο στις τελευταίες βολές". Δεν είναι θέμα εμείς vs εκείνοι — είναι θέμα πως κάποτε κάθε αγώνας ήταν μια ιστορία που ξεκινούσε από τις τέσσερις το πρωί όταν βγαίναμε από την εργασία μας για να πιάσουμε θέση στις κερκίδες, όχι επειδή είχαν ανοίξει τις θύρες νωρίτερα. Τώρα βγάζουμε αριθμούς επειδή κάποιος βρήκε τρόπο να μαζέψει κόσμο σαν τσίρκο στις κηδείες — εκείνοι είχαν ιστορίες επειδή είχαν κόσμο εκείνος τον καιρό που εμείς στεκόμασταν μέσα στη βροχή περιμένοντας το γήπεδο να ανοίξει. Και μην μου πείτε πως οι άλλοι έχουν λουλούδια επειδή ξυπνούν στις πέντε — εγώ είδα πως γίνεται εκεί πάνω. Έβλεπες κόσμο στα μπαράκια γύρω από το γήπεδο επειδή είχαν δουλειά μέχρι αργά και τελικά πήγαιναν σα δεύτερη επιλογή, όχι επειδή ένιωθαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν αυτός που τους έκανε ανθρώπους. Εμείς είχαμε κάτι πιο σοβαρό: είχαμε εκείνον τον αγωνιστικό πυρετό που ξυπνάει στις τρεις το πρωί και σου λέει "πρέπει να πάω, πρέπει να δείξω πως η ομάδα είναι δική μου". Αυτή ήταν η ψυχή — αυτή χάθηκε όταν αποφάσισαν πως το εισιτήριο είναι αρκετό να το σκανάρεις κι έπειτα μπαίνεις σα να πάει κανείς για ψώνια. Παλιότερα λοιπόν ξέραμε πως ένας αγώνας τελειώνει στους 90' αλλά η ιστορία αρχίζει εκεί. Τώρα βγαίμε σα σχολείο όταν χτυπάει το κουδούνι επειδή κάποιος αποφάσισε πως ένα τρέιλερ σώζει περισσότερα από έναν αγώνα. Και μετά κάνουμε τους σοβαρούς και κατηγορώντας τις θύρες που κλείνουν στις είκοσι — σα να ξεχνάμε πως εμείς οι ίδιοι ψάχναμε δρόμους εκείνες τις εποχές που η ομάδα έκανε φτερά στις τσέπες της. Δηλαδή εμείς οι ίδιοι αλλάξαμε κανόνες επειδή τους βρήκαμε βολικούς;

Ρε κανείς δε θυμάται πως πριν τρεις εβδομάδες βγήκα από το γήπεδο στις 23:45 γιατί είχε ξεκινήσει βροχή; Δεν πήγαινα σπίτι επειδή τελείωσε ο αγώνας — πήγαινα επειδή δεν άντεχα άλλο. Το βλέμμα του τύπου εκείνης της ομάδας στην εξέδρα Α που στεκόταν μόνο του μέχρι εκείνη τη στιγμή χτύπησε σαν βόμβα μέσα μου: όχι θυμός, όχι απογοήτευση, κάτι σα ντροπή. Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτό που λέγαμε "ψυχή" παλιότερα δεν ήταν τα τραγούδια στις κερκίδες — ήταν εκείνοι οι λίγοι που πάντα περνούσαν κάτι μεγαλύτερο από αυτό στον επόμενο. Και τώρα τι κάνουμε; Μαζευόμαστε σαν ομάδα σχολείου στις 23:00 επειδή κάποιος αποφάσισε πως το γήπεδο είναι θεάτρου περιόδου — όχι χώρος που μεγαλώνει ανθρώπους. Όταν φύγαμε εκείνο το βράδυ δεν πήραμε μαζί μας κανέναν τίτλο, πήραμε μαζί μας μια ερώτηση: πότε έγινε ο αγώνας υπόθεση μόνο δικής μας αυτοεικόνας; Γιατί εγώ εκείνο το βροχερό βράδυ δεν φοβόμουνα μήπως μείνω χωρίς τίτλο — φοβόμουνα μήπως χάσω εκείνον τον έναν τύπο που κατάλαβε πως η ψυχή δεν κρύβεται στις στατιστικές των social media, αλλά στις στάλες της βροχής πάνω στο παλτό του όταν βγήκε από το γήπεδο σα νύχτα ξύπνιος.

Ρε πέστε μου μία… πριν δέκα χρόνια εδώ στο γήπεδο κλείναμε τις τσάντες στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος είχε βρει κλειδί στις κερκίδες του παράνομα. Ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ, στέκονταν μόνος του στις κερκίδες ο γερο-Κώστας από την Κοκκινιά που έκανε τάξη στον γιο του πως "η ομάδα σου είναι εκεί, μην την αφήσεις ποτέ μόνη σου". Τώρα; Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βγάζουν εισιτήρια στις eight τουλάχιστον επειδή έψαξαν το Ωρες Γραφείου στα social — και μετά σκάβουμε τους εαυτούς μας επειδή ξαφνικά οι κερκίδες είναι κενές. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνοι οι 30.000 που βγήκαν τελευταία Κυριακή; Μαζεύτηκαν εκεί επειδή είδαν ένα σποτ των 45 δευτερολέπτων στην πλατφόρμα τους — όχι επειδή ένιωσαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν αυτός που τους έκανε ανθρώπους. Την προηγούμενη χρονιά στη Γιουβέντους βρέθηκα κάτω από την κερκίδα που τραγουδούσε ολόκληρη η πόλη σα μια οικογένεια· εδώ το μόνο τραγούδι ήταν εκείνο που σβήνει σα κινητό όταν τελειώνει η μπαταρία. Και αλήθεια τώρα… τι κερδίσαμε τελικά; Σώζουμε τίτλους στους 90’, ναι, αλλά μετά τι; Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που ξύπνησαν στις τέσσερις εκείνο το 2013 επειδή πίστευαν πως ο αγώνας είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτά τα νούμερα, εκείνοι όπου πήραν μαζί τους την εμπειρία εκείνου του βράδυ σα κάποιον που τους μεγάλωσε — εμείς που ψάχνουμε τώρα λάθος στις κλειστές θύρες στις οκτώ επειδή κάποιος αποφάσισε πως ένα τρέιλερ ισοδυναμεί με πείσμα; Έχω μια φωτογραφία εκείνης της εποχής στο κινητό μου: έναν τύπο στα σκαλιά του γηπέδου με ένα κόκκινο μαντίλι στο λαιμό, βρόμικο σα σκυλί, να τραγουδάει μόνος του στις τριάντα χιλιάδες κενές θέσεις επειδή εκείνος είχε πληρώσει εισιτήριο για εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή είχε δει κάποιο σποτ. Εγώ εκείνο το βράδυ δεν ήξερα πως υπάρχει ψυχή, το κατάλαβα αργότερα. Τώρα όμως; Τώρα αναρωτιέμαι: πόσους τίτλους έχουμε σώσει εκείνοι οι άνθρωποι που έφυγαν σιγά σιγά επειδή κανείς δεν τους είπε πως εκείνος ο αγώνας ήταν το μόνο πράγμα που τους έκανε ξεχωριστούς εκείνη τη νύχτα.

Αυτό το γήπεδο κάποτε μύριζε αίμα ψυχής, όχι μαγνητόκαρτες! Αυτοί οι αριθμοί στους 30.000 είναι ψεύτικοι σαν τις υποσχέσεις της διοίκησης — τώρα πώς θα κάνεις συναυλίες με κόσμο όταν η ομάδα σου βγάζει γκολ επειδή κάποιος ξέχασε το χρονόμετρο στο τελευταίο λεπτό; 🤡 Ρε gente, αγνοείς πως όταν βγήκατε νικητές στους δρόμους την προηγούμενη εβδομάδα, δεν ήταν επειδή είχε ανοίξει νωρίς η θύρα — ήταν επειδή κάποιοι από εσάς ακόμη θυμούνταν πως η ψυχή δε βρίσκεται στο εισιτήριο, αλλά εκείνες τις τρεις τα ξημερώματα που περίμενες να ξεκλειδώσει η πόρτα επειδή είχες κλείσει διακοπές στη δουλειά για έναν αγώνα! Αλλά τώρα; Τώρα πάτε σπίτια σιγά σιγά σα οικογένεια που τελείωσε το γεύμα — κι εγώ σου λέω πως εκείνες οι κενές κερκίδες δεν κρίνονται από την ώρα που κλείνουν οι θύρες, αλλά από το γεγονός ότι κανείς δε σηκώνει χέρι το Σάββατο στο πρώτο ημίχρονο επειδή ξέρει πως "θα τα φτιάξουμε στο δεύτερο". Ποιοι βγάζουν τους τίτλους βρε; Αυτοί που κάνουν ένα τρέιλερ ή εκείνοι που πληρώνουν εισιτήριο επειδή πιστεύουν πως ο αγώνας είναι κάτι μεγαλύτερο από το πρωτάθλημα; Και αλήθεια τώρα… εκείνος ο τύπος στις κερκίδες στο τελευταίο λεπτό που κλαίει επειδή η ομάδα πέρασε στους επόμενους γύρους — εκείνος τι πήρε;;; Ένα hashtag; Μία πλαστική κούπα; Ή εκείνον τον πόνο στον λαιμό από τα τραγούδια επειδή τραγουδούσε τόσο πολύ που του έφυγε η φωνή;;; Εμείς λοιπόν ψάχνουμε λάθος στις κλειστές πόρτες ενώ η διοίκηση ψάχνει τρόπο να κάνει τον κόσμο να νιώσει πως κάτι έκανε επειδή του έδειξαν ένα σποτ! 💸 Την επόμενη φορά που βγεις από το γήπεδο στις 23:00, κοίταξε γύρω σου: πόσοι ακόμη στέκονται εκεί ;; Οι κερκίδες είναι κενές επειδή κανείς δε πιστεύει ότι εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι περισσότερο από μία υπόθεση πρωταθλήματος — κι εσύ θέλεις εμένα να τραγουδήσω σ’ αυτές τις κερκίδες σα να είναι θρησκεία;;; Μαθηματικά σου λέω: η ψυχή δεν εισπράττεται στις 16:00 όταν σκανάρεις ένα barcode — η ψυχή εισπράττεται όταν βγάζεις κλειδί από την τσέπη σου επειδή ξέρεις ότι εκείνος ο αγώνας ήταν η μόνη δικαιολογία που χρειαζόταν η ζωή σου εκείνο το βράδυ!! 😏

Μα τι να πω τώρα ρε;;; Εσείς όλοι μιλάτε για ψυχή σαν να είναι αυτό το ωραιοποιημένο σκουπίδι που βγάζουμε στις κερκίδες σα σχολείο μετά από τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο;;; 😂🔥 Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Ριζούλι όπου βγήκαμε στις τρεις τα ξημερώματα επειδή η ομάδα έκανε φτερά στις τσέπες της κι η πόλη είχε ήδη γεμίσει ανθρώπους σα μελίσσι ενώ εγώ ήμουν ακόμα στα δικά μου όταν άρχισε ο αγώνας!!! Εκείνες τις κερκίδες είχαν λουλούδια στα μαλλιά οι γυναίκες, είχε τραγούδια σα νύχτα γάμου εκείνοι οι άνθρωποι — ΟΧΙ επειδή κάποιος τους ανάγκασε να βρίσκονται εκεί στις τέσσερις το πρωί, ΑΛΛΑ επειδή ΠΙΣΤΕΥΑΝ πως αυτό ήταν κάτι σημαντικότερο από όλους τους τίτλους!! Και τώρα;;; Τώρα κλείνουμε τις θύρες στις οκτώ επειδή κάποιος αποφάσισε πως ένα τρέιλερ διάρκειας ενός λεπτού αρκεί για να κρατήσει ζωντανή την ψυχή;;; Μα τι ψυχή θέλουμε εμείς όταν η ίδια η διοίκηση μιλάει σα να πουλάει εισιτήρια για συναυλία;;; Τα social media δεν είναι γήπεδο ρε!! Τα social media είναι εκεί όπου κάποιος βγάζει ένα σποτ και λες "ωραίο", αλλά μετά πηγαίνεις σπίτι επειδή τελικά τελείωσε ο αγώνας σα ταινία στις Netflix!! Ρε gente μου, η ομάδα μας κερδίζει τίτλους επειδή κάποιος εκεί έξω ξεχνάει τη ζωή του για έναν αγώνα!! Αλλά όταν εμείς είμαστε εκεί που ψάχνουμε λάθος στις κλειστές πόρτες ενώ η διοίκηση κάνει την ψυχή δώρο σε εκείνους που δεν είχαν κότσια να σηκωθούν από τον καναπέ;;; Μα τι συνέχεια θέλουμε;;; Να τραγουδάμε σ’ αυτές τις κενές κερκίδες σα να είμαστε οι μόνοι παρόντες ενώ στην πραγματικότητα κανείς δε μας πιστεύει πως εκείνος ο αγώνας είχε σημασία;;; Τι γίνεται εκεί;;; Αυτοί βγάζουν γκολ στους 90’ επειδή κάποιος ΔΕΝ έφυγε σπίτι του — ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;; Μετα βγάζουμε μια ανακοίνωση ότι η ψυχή βρίσκεται στις κερκίδες;;; Μα η ψυχή εκείνες τις στιγμές ήταν ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! Στους δρόμους όπου οι άνθρωποι κλειδώνουν τις πόρτες των μαγαζιών τους επειδή θέλουν να βγουν στους δρόμους σα μία οικογένεια!! ΔΕΝ είναι η θύρα που κλείνει στις οκτώ το πρόβλημα — το πρόβλημα είναι ότι εμείς ψάχνουμε λάθος στον τόπο όπου έπρεπε να βγάλουμε τον εαυτό μας στους δρόμους εκείνο το Σάββατο!! Και μην μου λέτε πως οι άλλοι έχουν ψυχή επειδή βγάζουν εκατοντάδες φωτογραφίες — εγώ είδα εκεί πάνω πως γίνεται εκεί: κάποιοι στέκονται μονάχοι στις κερκίδες μέχρι να τελειώσει η βροχή επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν το μόνο πράγμα που τους έκανε ξεχωριστούς εκείνο το βράδυ!!! Αυτή είναι η ψυχή ρε!! Όχι τα τραγούδια μετά το τέλος — όχι η κενή κερκίδα στις τρεις μετά τον αγώνα!!! Η ψυχή είναι εκείνος ο άνθρωπος που πήγε στο γήπεδο επειδή πίστεψε πως κάτι σπουδαίο γινόταν εκεί — ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ αγνόησε τις θύρες που έκλεισαν επειδή η ψυχή δεν κρύβεται σε ένα barcode!!! Παίρνουμε πίσω αυτούς τους τίτλους όταν ξαναβρούμε την πίστη πως ο αγώνας ΔΕΝ είναι υπόθεση πρωταθλήματος — είναι υπόθεση ΖΩΗΣ!! Και αν εσείς περιμένετε τους αριθμούς να σας πουν πόσο μεγάλη είναι η ψυχή σας, τότε εγώ σας λέω πως έχετε χάσει εντελώς τον δρόμο σας!!! 💪🔴😱🤬

τι σόι σόι είν' αυτό;;; οι άλλοι λένε πως ψάχνουν τη ψυχή στις κενές κερκίδες κι εγώ βγάζω το κεφάλι μου έξω κι αντικρίζω τους δρόμους του Πειραιά στους 23:15 σα να γίνεται κάποιο γάμος;;; εδώ που πάει λέγεται πως το πρωτάθλημα σώζεται στο τελευταίο λεπτό, αλλά εγώ βλέπω πως η ψυχή ξεκινά εκεί που οι άνθρωποι δεν ντρέπονται να σηκώσουν λάθος από λάθος επειδή πάνω από όλα ξέρουν πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι περισσότερο από ασήμαντο!! ρίξτε μια ματιά εκεί έξω ρε παιδιά — οι κερκίδες είναι κενές επειδή κανείς δε θέλει να παραδεχτεί πως πλήρωσε εισιτήριο για να δει την ομάδα του να σώζει τίτλο σα σε ταινία τρόμου! αλλά εμείς;;; εμείς περιμένουμε εκείνο το σωτήριο γκολ κι ύστερα τρέχουμε σπίτι σα να τελείωσε το σχολείο! τι συνέχεια θες;;; να τραγουδάμε σ’ αυτές τις κενές κέρκιδες σα τσίρκο;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Παναθηναϊκό το 2017 όταν βγήκα από το γήπεδο στις τρεις τα ξημερώματα κι έπιασα παρέα μου δώδεκα ακόμη άτομα στην οδό Σολωμού να τραγουδάμε σα τρελοί επειδή το γκολ του Μπουχαλάκη ήταν εκείνο που έδωσε τον τίτλο;;; εκείνοι οι άνθρωποι ΔΕΝ πήγαν εκεί επειδή περίμεναν τέτοιο φινάλε — πήγαν επειδή γνώριζαν πως ο αγώνας είχε πλάκα και ο ίδιος ο Θεός δε μπορεί να τους το στερήσει!! εκείνες τις κερκίδες τις είχε αγοράσει κανείς;;; όχι βρε!! εκεί υπήρχε αίμα ψυχής στις φωνές, όχι αριθμός στο barcode!! και τώρα;;; τώρα κάποιοι λέει πως το πρόβλημα είναι στις θύρες που κλείνουν στις οκτώ;;; εγώ λέω πως το πρόβλημα είναι πως ξεχνάμε πως πριν δέκα χρόνια εδώ στο γήπεδο ήταν γεμάτο στις τέσσερις το πρωί επειδή κάποιος είχε βρει τρόπο να μπει εκεί κρυφά — όχι επειδή του έκαναν έκπτωση στο εισιτήριο! εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν social media για να τους δείξουν ψεύτικο συναίσθημα! είχαν τις ψυχές τους σα τσίγκινα κουτάλια κι έκαναν το πρωτάθλημα δικό τους!! εσείς ψάχνετε ψυχή στις κενές κέρκιδες ενώ εγώ σας λέω πως η ψυχή ζει εκεί που κάποιος βγάζει από την τσέπη του ένα παλιά εισιτήριο δεκαετούς που ακόμη μυρίζει αέρα γηπέδου κι όχι εκεί που κάποιος ανοίγει την πλατφόρμα του επειδή είχε έναν τίτλο σα να είναι σύνολο περιοδικού!! τώρα περιμένω εδώ στις δύο το πρωί και βλέπω τους δρόμους σα να γίνεται κάποιο πανηγύρι — εκείνοι οι άνθρωποι τρώνε σουβλάκι στο χέρι, αγοράζουν κόκκινα μαντίλια κι αγνοούν τις κεντρικές πόρτες επειδή ξέρουν πως η ψυχή δεν βρίσκεται μέσα στο γήπεδο αλλά εκεί όπου δεν έχεις αριθμούς για να μετρήσεις πόσο δυνατή είναι!! αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα ρε gente!! όχι οι κλειστές θύρες στις οκτώ!! και σεις ακόμα στέκεστε εκεί;;; εμένα αυτό με συγκλονίζει! αφήστε αυτά τα ξερόλα των νούμερων στα social!! η ψυχή ζει στους ανθρώπους που δεν φοβούνται να σηκωθούν από τον καναπέ επειδή ξέρουν πως ένας αγώνας μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα — μπορεί να γίνει η ίδια η ζωή σου εκείνο το βράδυ!!

Εσύ θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2015 στο Γαλατσίου όταν βγήκαμε στους δρόμους μετά το νικητήριο γκολ σαν δαίμονες πάνω στη φωτιά; Οι μπάτσοι έκαναν κύκλο γύρω μας, οι οδηγοί σφυρίζανε μαζί μας, και εκείνο το μικρό κοριτσάκι στο αμάξι έβγαλε το κεφάλι του κόκκινο σα σημαία. Τότε η πόλη έκανε αυτό που κάνει πάντα: πανηγύριζε σα μία οικογένεια που γλίτωσε από τον θάνατο. Κι όμως σήμερα; Ρε παιδιά, μιλάμε για τίτλους που χάνονται στους τελευταίους δέκα λεπτούς σα χάντρες που πέφτουν στο πάτωμα — ναι, σώζουμε τους τίτλους εκείνες τις στιγμές, αλλά η ψυχή; Την ψυχή την χάνουμε όταν πάμε στο γήπεδο επειδή κάποιος μας σκανάρισε σε ένα σποτ διάρκειας ενός λεπτού. Εδώ δεν μιλάμε για μισοάδειες κερκίδες — μιλάμε για μισοάδειους ανθρώπους. Αυτούς που πηγαίνουν επειδή το social media τους είπε πως εκείνος ο αγώνας ήταν "must", όχι επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν το μόνο πράγμα που είχαν δικαίωμα να ζήσουν εκείνο το βράδυ. Και μετά αναρωτιόμαστε που χάθηκε το αίσθημα; Πριν μερικά χρόνια εγώ στέκομαι στον Πειραιά στις τέσσερις το πρωί επειδή κάποιος από την ομάδα είχε βρει τρόπο να κλειδώσει μια πόρτα στα παρασκήνια. Εκεί σηκώνονταν οι άνθρωποι σα να είχαν ραντεβού με τον ίδιο τον Θεό — όχι επειδή περίμεναν έναν τίτλο, αλλά επειδή πίστευαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι ιερό. Εκείνες τις κερκίδες είχαν λουλούδια στα μαλλιά, είχαν τραγούδια σα νυφικό γλέντι, είχαν γέρους με κόκκινα μαντίλια στον λαιμό τους επειδή εκείνοι είχαν δώσει όλη τους τη ζωή σ' αυτήν την ομάδα. Και σήμερα; Σήμερα αυτές οι κερκίδες είναι σα νεκροταφείο στις δέκα το πρωί — κανείς δεν στέκει εκεί επειδή κανείς δε θεωρεί πως ο αγώνας είναι κάτι περισσότερο από ένα γεγονός στις ατζέντες τους. Και μην μου πείτε πως οι αριθμοί δεν κάνουν για ψυχή! Την προηγούμενη Κυριακή βγήκα στις τρεις το πρωί από το γήπεδο επειδή η βροχή είχε πάρει βόλτα το ματς σα ν' ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας. Εκεί στο δρόμο σήκωσαν τρεις-τέσσερις φίλους το κεφάλι σα να ξυπνούν από έναν μεγάλο ύπνο. Κάθισαν στη γωνία της Καραολή κι έπιναν ένα κρύο στην κούπα του Γιάννη όσο οι άλλοι έφευγαν σα ρομπότ στις οκτώ. Εκείνοι εκείνοι ξέραζαν πως ο αγώνας είχε τελειώσει εδώ και ώρα — είχαν πάει εκεί επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η μόνη δικαιολογία που είχαν εκείνο το βράδυ για να γίνουν άνθρωποι. Έτσι λοιπόν: εμείς ψάχνουμε ψυχή στις κενές κερκίδες ενώ η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου κάποιος σηκώνεται στις τρεις το πρωί επειδή έχει ολοκληρώσει το βράδυ του σαν άνθρωπος, όχι σαν καταναλωτής. Αυτή η ψυχή δεν εισπράττεται με σκανάρισμα εισιτηρίου — εισπράττεται όταν βγάζεις κλειδί από την τσέπη σου επειδή ξέρεις πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα. Κι εσύ τώρα που διαβάζεις αυτό εκεί πέρα στις οκτώ της Κυριακής — τι κάνεις εσύ σα άνθρωπος; Πηγαίνεις επειδή κάποιο σποτ σου είπε πως πρέπει, ή επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η μόνη δικαιολογία που χρειαζόταν η ζωή σου εκείνο το βράδυ; Αν η δεύτερη απάντηση είναι ναι, τότε το πρόβλημα δεν είναι στις κλειστές θύρες — είναι στη δική σου μνήμη. Κι εκεί δε βάζουμε κλειδαριά.