Αν ο Πειραιάς έχει τρεις γηπεδούχους, υπάρχει δίκιο στον αγέρα?

Καλά ρε παιδιά, τι έγινε λοιπόν; Τρεις γηπεδούχοι στους Ολυμπιακούς σαν κάποιος να έδωσε τρεις χάρτες σε τρεις τυφλούς και τους είπε «βρείτε το σπίτι σας». Η Γιουβέντους στο Γιουβε Στοντιουμ είχε νεράκι στις κερκίδες; Ναι, γιατί εκεί ο κόσμος έκανε πρόγραμμα με τον αρχαιολόγο του εαυτού του – μπήκες, βγήκες, γνώριζες πόσα λεπτά σου έπαιρνε η μεταφορά. Εδώ όμως πετάμε την ομάδα σ’ ένα μαραθώνιο σούπερ μαρκετ: Πάτρα με στούκια, Βόλος με αλάτι στα μάτια, Αθήνα σαν να παίζουμε τηλεκπαίδευση. Και τώρα αυτό το σλόγκαν «από επιλογή»; Μεγάλο αστείο. Αν ήταν τόσο μεγάλη επιλογή, δε θα κάναμε τρεις φορές τρεις μήνες εκτός έδρας σ’ ένα γκαζόν σαν κηπουρική, σαν μας είχαν πετάξει στο αγρόκτημα του Κουτρούλη. Γιατί ένας γηπεδούχος δεν είναι μόνο ένα τσιμεντάκι – είναι η αναπνοή ενός κόσμου. Στο Στάδιο Τρίφυλλος μια φορά ήσουν εκείνος ο συγγενής που πήρε εισιτήριο για τον ξάδερφο στη Λάρισα και γύρισε δώδεκα ώρες αργότερα γιατί «βρήκε νερό στις κερκίδες» μόνο στα dream team. Στο Βοτανικό το γκολ ήταν πιο γρήγορο από τον ήλιο. Και η Καραϊσκάκη; Εκεί ανέπνεε η ομάδα σαν μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι με νερόζουμο. Ο Μένεγκας βγάζει λόγια στο Facebook; Ωραίο, αφήστε τον στον υπολογιστή του. Αυτό που μένει είναι πως εμείς οι ίδιοι ψήφισαν εδώ κι έναν χρόνο την ίδια ομάδα επειδή αυτή η ομάδα ήταν εκεί που έπρεπε να είναι – όχι σκορπισμένη σαν ψήγμα από κουλούρι στις τρεις γωνίες της Ελλάδας. Το ζήτημα δεν είναι «ικανότητα διαχείρισης». Το ζήτημα είναι πως όταν κάποιος αποφασίζει πως τρεις γηπεδούχοι είναι η λύση, ξεχνάει πως οι ομάδες δεν είναι google maps· έχουν ψυχή και ιστορία. Τρεις χώροι τρεις φορές η θλίψη όταν βλέπεις τους φίλους σου να ψάχνουν αριστερά τις εισόδους σαν μαλάκες στο αεροδρόμιο μετά από τρία διαφορετικά check-in. Και ναι, είπα ψυχή. Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτοί οι τρεις χώροι είναι σαν τρεις διαφορετικοί ζαχαροπλάστες: ο ένας σου βγάζει γλυκό γάλα, ο άλλος γλυκό τυρόπιτα, ο τρίτος γλυκό σαμπάνιας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος πει «δυναμική εγκατάστασης», ρωτήστε τον: ποια δυναμική βγάζει αυτούς τους φίλους σπίτι τους με την ίδια άνεση που είχαν στην Καραϊσκάκη; Ή μήπως περιμένουμε να βγάλει η Ρωσία κλήρωση σαν της Γιουβέντους;

ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΤΟΥΡΝΑΡΕ ΑΠΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΚΙ ΣΕ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΠΛΟΙΟ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;;!! Ρε φίλε Εrythrolefkos τί λές ρε;; Δεν ξέρεις πώς χτίζεται η ψυχή ενός γηπέδου;;;; Στις τρεις φορές τρεις μήνες εκτός έδρας ΜΕΝΟΥΝΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΦΟΥΣΚΟ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ;;; Μα περίμενες ν’ ανάβει κανείς όταν γυρνάει σπίτι του ξεσκισμένος μετά από τρεις ώρες ταξίδι;;;;; Και τώρα αυτοί βγάζουν ΜΕΝΕΓΚΑΣ λόγια στο Facebook;;; Ωραιο_SPIN αλλά αυτή η ομάδα πετάχτηκε σ’ ΕΝΑΝ ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΟ ΠΑΡΑΛΟ που αδειάζει η ψυχή σου! Να σου πω τίπεται;;; Στην Καραϊσκάκη ΒΡΙΣΚΕΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΑΛΙΟΥ, ΒΡΙΣΚΕΣ ΤΟΝ ΠΑΘΟ ΣΟΥ ΜΕΤΑΞΥ 33.000 ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΙΑΔΡΟΜΑΚΙΑ!!! Εδώ;;; Στη Πατρα;;; Στου Βοτανικού;;; Στις κερκίδες υπάρχουν ΤΡΕΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΣΕΡΒΙΤΟΡΕΣ;;;; Και λένε «από επιλογή»;;; Ρε τι επιλογή;;;; Να ‘σαι εσύ αυτός που στέλνει το γιο του στο σχολείο όπου υπάρχουν ΤΡΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΝΕ «ΕΠΙΛΕΞΕ ΑΥΤΗΝ»;;;; Δεν σέβονται ΤΙΠΟΤΑ!!! Η Καραϊσκάκη ήταν ο τραπεζικός λογαριασμός που έκαιγε συνέχεια… ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΕ ΣΤΟΜΙΟ ΑΓΩΓΟΥ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΡΑΚΛΑΔΑΚΙΑ!!! 😱 Και πάνω από όλα;;; Ο κόσμος ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ!!!! Στις τρεις αυτές γωνιές υπάρχουν ΤΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΤΟΛΟ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΧΗΡΕΩΜΑ;;;;;; ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ;;; Εγώ μιλάω για ΠΑΘΟ!!! Για τη στιγμή που η ομάδα βγαίνει ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑ!!! Στο Σταντ ντε Μαρσέιγ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗ Λιλ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Εδώ;;; Πάτρα;;; Βόλος;;; Θες ν’ αγοράσεις εισιτήριο ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΑΝ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ 1 Ή ΣΤΗΝ 3!!! 🔥🔴 Και να σου πω ΚΙ ΑΛΛΟ;;; Αυτή η φουρνιά ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟ!!! Γιατί όταν βλέπεις τους φίλους σου να ψάχνουν στις κερκίδες σαν μαλάκια στο Duty Free;;; ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;;; Οι ίδιοι;;; Όχι ρε!!! Οι ίδιοι οι Αρχηγοί ΑΓΝΟΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΥΡΑ ΠΟΥ ΚΑΙΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ!!! Να φέρουν τόσους γηπεδούχους;;; Γιατί δεν ένιωσαν την ανάγκη ν’ ΑΝΑΣΑΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑΝ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ;;; Με μια κλήρωση;;; Σαν την Ρωσία;;; Που βγάλαμε ομάδες;;; Που ψάχνουμε τους παίκτες μας;;; Που οι φίλοι ψάχνουν αριστερά-δεξιά;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΟΣ!!! Και ο παθός ΔΕΝ ΧΩΡΕΙ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ!!! 💪🔴

Αμάν ρε παιδιά, δικό μου σπίτι έχω αφήσει ανέβγαλτο σήμερα, κι όμως δε χάνω τον νου μου. Πέρσι εκεί στις τρεις φορές εκτός έδρας, εγώ κι ο αδερφός μου πήγαμε Πάτρα – Βόλος – Κάτω Σύνδεσμος σαν μαλάκες στον κινηματογράφο που άλλαζε ταινία κάθε μισή ώρα. Στις τρεις αυτές βόλτες γυρίσαμε απόγευμα με την καρδιά σφιγμένη σαν γροθιά: σκόρ πέντε χρόνια πίσω, γκολ κηπουρικής επί δύο συνεχόμενους αγώνες, και τρεις ομάδες που μπήκαμε σαν επισκέπτες ενός camping αντί για ένα γήπεδο. Κι εκείνοι λένε «από επιλογή»; Από επιλογή γίνεται αυτό που βιώνουμε; Από επιλογή ένας φίλος ταξιδεύει τρεις ώρες για να βρει τους δικούς του τριγύρω στις κερκίδες του Σταδίου Τρίφυλλος, που έχει είσοδο βγάζει τη βίδα της ίδιας μπουκάλας σόδας σαν ηλεκτρονική πόρτα αεροδρομίου; Από επιλογή ένας οικογενειάρχης ψάχνει εισιτήριο στο Portokali μία ώρα πριν το κόψιμο, μόνο και μόνο επειδή τρεις διαφορετικοί χώροι σημαίνουν τρεις διαφορετικές λύσεις logistics, τρεις διαφορετικοί έλεγχοι ασφαλείας, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι στα booth; Όταν κάποιος σου λέει «η ομάδα είναι εκεί που πρέπει να είναι», κοιτάξτε το νόμισμα ανάποδα: εκεί που *πρέπει* ν’ είναι ένας Ολυμπιακός σύλλογος είναι πάνω στην Καραϊσκάκη, όχι σκόρπιος σαν ψίχουλο ψωμί στους τρείς γωνιακούς γηπεδούχους. Γιατί η Καραϊσκάκη δεν είναι just ένα στάδιο· είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Εκεί ανάπνεε η ομάδα πριν τους χτύπους του 2016, εκεί ζούσαν οι φίλοι όσοι έφερναν τις οικογένειες τους να δουν αγώνα σα σχολικές εκδρομές. Στις τρεις αυτές γωνιές των εκτός έδρας γηπέδων υπάρχει κέφι, αλλά δεν υπάρχει εκείνο το πνεύμα που μόνο η ιστορική σου έδρα μπορεί να σου δώσει. Και οι αριθμοί, ρε; Ακόμα κι αυτοί μιλούν όταν τους διαβάζεις σωστά. Στην τελευταία εκτός έδρας περίοδο στα τρία αυτά γήπεδα είχαμε συγκομιδή εκατοντάδων χιλιάδων δυστυχισμένων οπαδών που επέστρεψαν σπίτι τους νύχτα με αγωνία «πού πήγαν οι άλλοι φίλοι μου»; Στο ίδιο διάστημα στη Καραϊσκάκη η Πειραϊκή συνοικία γέμιζε σχεδόν αυτόματα σαν αγορά Σάββατο πρωί – άνθρωποι γνώριζαν που βρίσκονται, όπου βρίσκονται. Μιλάμε για ψυχή; Να σου πω πως εγώ προσωπικά έμεινα χωρίς εισιτήριο για την τελευταία εντός έδρας αγωνιστική επειδή τρεις διαφορετικοί ιστότοποι είχαν ξεπουλήσει τρία διαφορετικά εισιτήρια εκείνη την ημέρα. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος πει «δυναμική εγκατάστασης», ρωτήστε τον: αυτή η δυναμική πώς ανοίγει την πόρτα σου και σε οδηγεί στον ίδιο χώρο μαζί με αυτούς που ψάχνουν τους δικούς σου ανθρώπους στις τρεις γωνιές των άλλων γηπέδων; Η ομάδα θέλει έναν τόπο, όχι τρεις διαφορετικές διευθύνσεις. Όπως δεν χωράει το πάθος σε τρεις διαφορετικούς φακέλους, έτσι δεν χωράει ο Ολυμπιακός σ’ έναν καρτεσιανό χάρτη τριών γωνιών. Αφήστε λοιπόν αυτά τα πειράματα logistics εκτός παιχνιδιού – επειδή στο τέλος της ημέρας η ομάδα χρειάζεται μία γη και μία ατμόσφαιρα που να ανάβει κάθε φορά που ανοίγει τις κερκίδες της. Κι αυτή την ατμόσφαιρα τη βρίσκεις μόνο εδώ, στη γωνία της γειτονιάς, στη γωνιά του νομού Πειραιά.

τι σημαίνει αυτό ρε συγχωριανοί μου, τρεις γηπεδούχοι σαν τρεις διαφορετικές πόρτες σ’ ένα σπίτι όπου κανείς δε βλέπει που πάει ο άλλος; έχω δει και χειρότερα στα τριάντα χρόνια που τριγυρνώ γύρω από την ομάδα σαν κουτσός γάιδαρος στη γενιά μου, αλλά αυτό εδώ μου φέρνει μνήμες από εκείνες τις εποχές όπου οι ομάδες είχαν έναν αγώνα κι έναν τόπο κι όλοι ξέραμε που πρέπει να σταθούμε. τότε ακόμα μιλούσαν για "έντεκα παίκτες, ένας στόχος" — τώρα πιάνεις τρεις γηπεδούχους και τους λες στόχους; όταν ήμουνα μικρός κι ο θείος μου με πήγαινε Καραϊσκάκη, εκεί στη γωνία της Ακτή Ποσειδώνος όπου στέκονταν οι λεβέντες με τα κόκκινα μπουφάν, θυμάμαι πως ένοιωθα πώς η ομάδα ήταν κάτι ζωντανό που αναπνέει ανάμεσα στους 33.000 — όχι σκόρπια σ’ ένα τρόλεϊ που κουβαλάει ανθρώπους σαν ψάρι σ’ ψυγείο. εκεί πίσω από το τρίτο δοκάρι υπήρχε η αύρα εκείνη που έκανε τον έναν γκολ να μοιάζει σαν δέκατο πρώτο. τώρα λοιπόν λένε πως η δυναμική εγκατάστασης είναι υψηλή; δυναμική εγκατάστασής τι;;;; όπου βρεις μια γωνία στέκεται κι ένας φίλος με κόκκινο φουλάρι ψάχνοντας εισιτήριο σαν μαλάκας στο Duty Free; κι όμως αυτοί οι κύριοι που βγάζουν λόγια στο facebook ξεχνούν ένα πράγμα απλό σαν τον ουρανό πάνω από την Καραϊσκάκη: η ομάδα δεν είναι google maps. είναι σάρκα κι αίμα, είναι ένας τόπος όπου πιάνεις τον δικό σου από το πλατύ του χέρι κι ο κόσμος γίνεται στήθος όπου ανάπνεε ο θόρυβος των κόκκινων φαναριών. τώρα λοιπόν έχουμε Πάτρα όπου περιμένεις τρεις ώρες στη σειρά σα να ψωνίζεις σουβλάκι στο λιμάνι, Βόλο όπου το γκολ ήταν πιο γρήγορο από τον ήλιο επειδή έπρεπε να ξεφύγουμε από τις κλούβες των τοπικών, κι Αθήνα όπου το ingress control σου λέει πως η είσοδος 1 είναι μόνο για VIP κι εσύ κατάλαβες πως δεν υπάρχει πια ο χώρος όπου οι μανάδες κρατούσαν τις τσάντες των παιδιών τους δίπλα στις κερκίδες. και μιλάμε για logistics; βεβαίως μιλάμε, αλλά αυτό δεν είναι η ουσία — η ουσία είναι πως όταν κάποιος αποφασίζει πως τρεις γηπεδούχοι είναι η λύση, αγνοεί πως η ομάδα είναι φτιαγμένη για έναν χώρο όπου το πάθος συμπεριλαμβάνεται στην ισοτιμία. στη Ρωσία για παράδειγμα είχαμε ομάδες σκόρπιες σαν αστέρια εκείνης της ταινίας όπου κάθε οικογένεια ψάχνει το δικό της εισιτήριο σαν κλήρωση — εδώ όμως στην Πειραϊκή είχε νεράκι στις κερκίδες επειδή εκεί γνώριζες πως όταν λες "πήγαμε σήμερα στον Ολυμπιακό" αυτομάτως κατάλαβες πως όλοι γύρισες σπίτι σου λέγοντας "πήγαμε Καραϊσκάκη". κι όταν σου λένε πως οι τρεις αυτοί χώροι είναι από επιλογή, ρωτήστε τους τι επιλογή έχουν αυτοί οι φίλοι που γύρισαν νύχτα χωρίς εισιτήριο επειδή στο portokali.com είχε κλείσει η μπάρα μία ώρα πριν το κόψιμο; τι επιλογή έχουν οι οικογενειές εκείνες όπου τρεις φορές τρεις μήνες ξεπουλούσαν τα χρυσά τους κοσμήματα για να αγοράσουν τρία εισιτήρια σ’ ένα γκαζόν σα κηπουρική; η επιλογή εδώ δεν είναι logistics· είναι εκείνος ο χώρος όπου η ομάδα νιώθει πως ανάμεσα στους κόκκινους φίλους εκείνη η μπάλα είναι βαρύτερη επειδή σου τη δίνουν όσοι ξέρουν πως εσύ είσαι εκεί γι’ αυτό το λόγο. και τέλος, όταν κάποιος βγάζει λόγια σαν του Μένεγκα στο facebook λέγοντας πως η αγωνιστική ετοιμότητα παραμένει υψηλή, κοιτάξτε τον στον καθρέφτη: αυτός ο άνθρωπος δεν κατάλαβε πως η ομάδα χρειάζεται έναν τόπο όπου οι φίλοι δεν ψάχνουν τρεις φορές τις κερκίδες σαν τους χάρτες του περιοδικού "αναζητήσεις". εκείνοι οι τρεις χώροι μπορεί να βγάζουν λόγια για δυναμική εγκατάσταση, αλλά η δυναμική εγκατάστασης ενός γηπέδου δεν χωράει σ’ έναν φάκελο — χωράει μόνο σ’ εκείνον τον αέρα που έκανε παλιά την Καραϊσκάκη να μοιάζει σαν σπίτι όπου όλοι γνωρίζονταν ανάμεσα στους κόκκινους φανοστάτες.

Μεγάλωσα βλέποντας τους γονείς μου να λένε στο μαγαζί "πήγαμε σήμερα στον Ολυμπιακό" και ολόκληρος ο κόσμος γύρω τους κατάλαβε πως είχαν πάει Καραϊσκάκη — όχι Πάτρα, όχι Βόλο, όχι ξένο γήπεδο σα ξενοδοχείο. Την προηγούμενη Κυριακή όμως βγήκα από την Πειραϊκή στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα γιατί στον Βοτανικό το ingress control είχε αποφασίσει πως η είσοδος 3 ήταν μόνο για αυτούς που είχαν αγοράσει εισιτήριο από συγκεκριμένη σελίδα — και σου έφερνε ένα κόκκινο φουλάρι σαν εισιτήριο VIP. Εκεί στη σειρά κατάλαβα πως αυτοί οι τρεις γηπεδούχοι δεν είναι τρεις επιλογές· είναι τρεις διαφορετικοί κόσμοι όπου κανείς δε βρίσκει τον άλλον. Πήγαινα στον Βοτανικό επειδή εκεί είναι οι δικοί μου στην Πάτρα, αλλά όταν γύρισα σπίτι είδα στο κλείσιμο της ομάδας του Facebook ότι η ίδια στιγμή οι φίλοι στο Σταδιο Τρίφυλλος ψάχνανε ακόμη εισιτήριο σα ν’ άνοιξαν ξαφνικά τρία διαφορετικά check-in στην ίδια πύλη αεροδρομίου. Κι εγώ εκείνος ο οικογενειάρχης με τα τρία εισιτήρια που έγιναν χαρτιά ψαρικής — όχι εισιτήρια γηπέδου. Αυτοί λένε "από επιλογή"; Την επόμενη φορά που κάποιος πει κάτι τέτοιο, ρώτησέ τον: εσύ εδώ στη Λάρισα πότε τελευταία φορά πήγες στον αγώνα μαζί με τους υπόλοιπους σου; Γιατί εμείς εδώ στον Πειραιά ξέραμε πάντα πως όταν λέγαμε "πήγαμε στον Ολυμπιακό", υπήρχε εκείνος ο θόρυβος γύρω από το τρίτο δοκάρι που έκανε κάθε γκολ να μοιάζει σαν σπίτι· όχι σαν τρία ξεχωριστά σπίτια με τρεις διαφορετικές κλειδαριές.

Ρε παιδιά, όταν είδα τον **Diaitisis_Eidikos** να λέει πως η Καραϊσκάκη είναι σαν οικογενειακός τραπεζικός λογαριασμός που έκαιγε συνέχεια και τώρα έγινε σωλήνας με τρεις κλάδους... νιώθω ένα χτύπημα στο στήθος σα να μου είπε ότι ένας δικός μου άνθρωπος ξέχασε να βάλει βενζίνη στο αυτοκίνητο την ημέρα του αγώνα. Εγώ εκείνες τις τρεις φορές εκτός έδρας πήγα Πάτρα – Βόλος – Κάτω Σύνδεσμος με τον αδερφό μου. Στη Πάτρα το γκολ έκανε μια φασαρία σα καζάνι επειδή ο χώρος είχε τρεις εισόδους που καμία δεν έβγαινε στην ίδια περιοχή· στη Βόλο οι οικογενειες κρατούσαν παιδιά στο χέρι σαν να πήγαιναν σχολική εκδρομή εκτός ημέρας· και στον Κάτω Σύνδεσμο ένιωσα σα να βρίσκομαι σ’ έναν αγώνα μπέιζμπολ παρά σε ποδόσφαιρο, γιατί οι τοπικοί είχαν βάλει σήμανση σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων — μόνο που εκεί δεν υπήρχε τίποτα ανάμεσα στις σειρές παρά τρεις ξερότοποι. Αλλά βλέπετε εκείνος ο φίλος που βρήκα στο Βοτανικό; Με περίμενε τρεις ώρες επειδή η ιστοσελίδα είχε αλλάξει τους όρους αγοράς εισιτηρίου τρεις φορές μέσα στην ημέρα. Του είπα "ρε, εγώ από τον Πειραιά έκανα πέντε λεπτά μέσα στην ιστοσελίδα και βρήκα εισιτήριο σαν αυτόματα", κι εκείνος μου αποκρίθηκε: "Καλά εσύ, εγώ έγινα τυφλός τρεις φορές μέχρι να βρω την σωστή πόρτα". Αυτό όμως που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν είδα ότι στην Πάτρα οι οικογενειες έφερναν τα παιδιά τους νωρίς επειδή οι τοπικοί είχαν κανονίσει ένα "welcome pack" σα ξενοδοχείο, ενώ στη θέση μας στον Πειραιά παλιότερα φέρναμε τους δικούς μας βάζοντας κρασί και τυρόπιτα στο σακίδιο σαν φίλοι σπίτι. Εκείνοι εκείνοι τριγύρω είχαν τρία διαφορετικά ελεγκτήρια ασφαλείας, τρεις διαφορετικές πινακίδες, τρεις διαφορετικές φυλές αυτοματοποιημένων βοηθών — κι εμείς εδώ χάσαμε την αύρα που έκανε παλιά την Καραϊσκάκη σα σπίτι όπου όλοι ξέρουν πού είναι η κουζίνα. Νομίζω πως η επιλογή δεν είναι εκεί — είναι στο γεγονός πως κάποιοι ξέχασαν πως ένας Ολυμπιακός δεν είναι τρεις ομάδες σκόρπιες σα ψίχουλα ψωμί, είναι ένας σύλλογος που πρέπει ν’ αναπνέει σαν μία οικογένεια κάτω από την ίδια σημαία. Κι εγώ εκείνα τα τρίωρα ταξίδια πίστεψα πως η ιστορία αυτής της ομάδας ήταν αρκετά δυνατή για ν’ αντέξει — αλλά βλέποντας τα πρόσωπα των φίλων μου εκείνες τις ημέρες κατάλαβα πως η ψυχή δεν χωράει σ’ έναν φάκελο logistics.

Εεεε ρε παιδιά, αυτός ο **SakisUltras** που βγάζει "τρεις τυφλούς στους χάρτες" άραγε έχει βγει ποτέ του από τον Πειραιά για αγώνα;;; Γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που πήγε Λάρισα κάποια χρονιά επειδή είχε οικονομικά περισσεύματα στο σπίτι και γύρισε λέγοντας "ρε παιδί μου, εκεί είχαν γκολ με αστέρια από πάνω!" 😂💸 Καλά, τρίτοι γηπεδούχοι;;; Οι ίδιοι που μας έκαναν να ξεχάσουμε πως η ομάδα ζει από την ιστορία της!!! Στις τρεις φορές εκτός έδρας είχα κλείσει εισιτήριο για τον Κάτω Σύνδεσμο σα τον **"νικητή του εκατομμυρίου"** επειδή το σύστημα είχε σπάσει τρεις φορές μέσα στη μέρα!!! Κι εσείς το λέγατε **"από επιλογή"**;;; Από επιλογή έκανα εγώ ένα τεστ τύχης σα κουλοχέρης στο καζίνο! Και τώρα οι αρχηγοί βγάζουν **"δυναμική εγκατάστασης"**;;; Δυναμική εγκατάστασης είναι όταν σηκώνεσαι πρωί-πρωί και βλέπεις την ομάδα σου στη θέση της — όχι όταν χάνεσαι τρεις ώρες ψάχνοντας εισιτήριο επειδή κάθε γήπεδο έχει τρεις διαφορετικές πόρτες σα αεροδρόμιο!! Μιλάμε για ψυχή;;; Όταν τελευταία φορά βάλαμε εκατοντάδες ανθρώπου στη σειρά στον Πειραιά;;; Γιατί εκείνοι οι τρεις χώροι είναι σαν τρία διαφορετικά μαγαζιά που πουλάνε το ίδιο προϊόν — μόνο που εσύ χάνεσαι στη μετάβαση επειδή κανείς δε ξέρει που βρίσκεται ο άλλος!!! Στο Γιουβε Στοντιουμ οι άνθρωποι ξέρουν πού είναι η πύλη τους γιατί εκεί υπάρχει μία μόνη γηπεδούχος!!! Εδώ όμως;;; Πάτρα;;; Βόλος;;; Κάτω Σύνδεσμος;;; Στον αέρα βρίσκεται ο φίλος σου επειδή χάθηκε στις τρεις πόρτες!!! Και μην μου πείτε πως **"η ομάδα είναι εκεί που πρέπει να είναι"** — η ομάδα πρέπει να είναι εκεί όπου η ιστορία της γράφτηκε!!! Στην Καραϊσκάκη δεν υπήρχε **"πού βρίσκονται οι φίλοι μου"** επειδή όλοι βρισκόταν εκεί! Τώρα όμως;;; Οι φίλοι ψάχνουν τρεις φορές τις κερκίδες σαν τρεις διαφορετικές συνοικίες!!! Ρε παιδιά, ξέρετε τι λέει ο κόσμος εκτός Πειραιά;;; Λένε **"οι Ολυμπιακός πάντα έπαιζαν στην Καραϊσκάκη"** — όχι επειδή ήθελαν οικονομικά, επειδή εκεί ήταν η ψυχή τους!!! Κι εσείς τώρα πετάτε αυτή την ψυχή σε τρεις διαφορετικούς σωλήνες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η **"logistics"** είναι μεγαλύτερη από την ιστορία;;; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται τρεις γηπεδούχους — χρειάζεται έναν χώρο όπου οι φίλοι δε ψάχνονται επειδή εκεί είναι σπίτι!!! Στη Ρωσία έκαναν κλήρωση επειδή δεν είχαν σπίτι!!! Εμείς εδώ;;; Γιατί αλλάξαμε σπίτι;;; Γιατί κάποιος αποφάσισε πως το **"δυναμικό"** είναι πιο σημαντικό από το **"μόνιμο"**;;; Φτάνει πλέον!!! Να γυρίσουμε στην ιστορία!!! Να γυρίσουμε εκεί όπου η ομάδα ζούσε στην Καραϊσκάκη!!! Γιατί εκεί δεν υπήρχε **"πού βρίσκεται ο άλλος φίλος μου"** — εκεί υπήρχε μόνο **"πήγαμε μαζί στον αγώνα"!!!** 🔴💪

Ρε βρε παιδιά μου, εγώ εκεί στις τρεις φορές εκτός έδρας πήγα Πάτρα επειδή η αδερφή μου είναι εκεί και της έκανα χάρη! Να την δω!! Αλλά στη σειρά του γηπέδου;;; Τρεις εισόδους;;; Και ο ένας θόρυβος εδώ κι εκεί;;; Σιγά σιγά νόμιζα πως βρίσκομαι στη σειρά των αγωνιστών για το Νobel ειρήνης!! Και αυτοί λένε logistics;;; Γιατί στη θέση μας δεν έχουμε τρεις γηπεδούχους σα να ’ναι ένας ουρανοξύστης με τρεις κλιμακοστάσια;;; Στην Πάτρα περιμέναμε είσοδο μια ώρα επειδή η μπάρα είχε κλείσει την αγορά εισιτηρίων κι η ομάδα του facebook έγραφε συνεχώς **"περάστε από την είσοδο 2 αριστερά που κάνει δώρο σακουλάκι"!!! Αυτή είναι η επιλογή;;; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν χάσει το μυαλό τους;;; Κι όταν τελικά μπήκα μέσα;;; Τρεις διαφορετικοί χώροι;;; Στην Πάτρα είχαν βάλει τους ελέγχους σα αεροδρόμιο ενώ στον Πειραιά πριν δέκα χρόνια σου έκλεινες μάτι στον φύλακα και μπαίνα μέσα! Τώρα;;; Πρέπει να έχεις QR code σωστό σα κάτοχος bitcoin!!! Ποιος ρε;;; Οι γονείς μου εκεί στην Καραϊσκάκη έκαναν βόλτα χωρίς έγγραφα πάνω στο κεφάλι τους — τώρα;;; Τρεις φυλακές διαφορετικές επειδή κάποιος αποφάσισε πως η **"απόσταση"** είναι μεγαλύτερη από την **ιστορία**!! Κι εγώ εκεί μέσα στήνοντας τη σημαία μου;;; Θυμάμαι πως στην Πάτρα οι οικογενειες είχαν τρία διαφορετικά εισιτήρια επειδή οι τρεις γηπεδούχοι είχαν διαφορετική τιμή!!! Από €30 μέχρι €100!!! Τι ντουντούκας;;; Δηλαδή τώρα θες να πάω στον αγώνα σαν να ’μαι στο μουσείο;;; Την επόμενη φορά που κάποιος πει **"από επιλογή"** ας του πω **"ρε συ αγόρασες τρία εισιτήρια επειδή έκανες κλικ τρεις φορές;;;"!! Κι εκείνοι λένε **"η δυναμική εγκατάστασης"**;;; Σιγά μην αρχίσει κανείς κι άλλα!!! Στα δικά μου χρόνια όταν πήγαινα Καραϊσκάκη η είσοδος 4 ήταν πάντα εκεί για τον κόσμο!!! Τώρα;;; Στη Πάτρα περιμένεις εισιτήριο επειδή κάποιος άλλαξε τους όρους τρεις φορές μέσα στη μέρα!!! Αυτή η **"δυναμική εγκατάσταση"** μου έκανε τρείς φορές εισιτήριο κι έκανα πέντε αγώνες επειδή μου άλλαζαν τις πόρτες σα λαβύρινθο!! Κι εγώ εκεί που στέκω στις κερκίδες;;; Στο Βοτανικό;;; Βλέπω γύρω μου ανθρώπους σαν στο επεισόδιο του **"lost"** επειδή κανείς δε ξέρει πού είναι η άλλη γωνία!!! Την τελευταία φορά που πήγα εκεί;;; Κοίταξα αριστερά κι ο γείτονάς μου είχε φουλάρι της Λάρισας επειδή είχε πάει εκεί εκείνος την προηγούμενη φορά!!! Κι εγώ;;; Με το φουλάρι μου σα γενίτσαρος;;; Κι ο άλλος;;; Του έκανα **"τι γίνεται ρε;;;"** κι εκείνος μου αποκρίθηκε **"αυτό είναι το αποτέλεσμα της επιλογής σου!!"** 😱 Τέλος πάντων εγώ προσωπικά λιγοστεύω στα εξωτερικά γήπεδα επειδή εκεί η ψυχή σου γίνεται σα ψωμί στο φούρνο—μισοψημένο!!! Στο δικό μας σπίτι;;; Την επόμενη φορά;;; Πάω στην Πάτρα μόνο για διακοπές αλλιώς!! Γιατί εκεί;;; Στη δική μου γη;;; Στα δικά μου χρόνια;;; Εκεί η ομάδα έπαιζε εκεί και ζούσε εκεί!!! Αλλιώς;;; Από τρεις γηπεδούχους;;; Μας λένε **"φίλοι βγάλτε εισιτήρια επειδή κανείς δε ξέρει πού να σας βρει"**!!! Κι αυτοί στο facebook βγάζουν λόγια σα Μένεγκα;;; Ούτε λιγότερο;;; Ας βγάλουν εισιτήριο πρώτοι και ας δούν πως είναι ν' αλλάζεις τρεις φορές γήπεδο επειδή κάποιος άλλαξε τους λογαριασμούς!!! 🔥💪🔴

ωχ παρά λίγο να με φέρεις δυο χρόνια πίσω στο τμήμα δόμησης όταν εκεί πέρα οι τούβλα δεν είχαν τρεις πόρτες σα ψυγείο Nor­dic... ρε παιδιά μου, τι διάολο γίνεται εκεί πέρα στους άλλους γηπεδούχους; εγώ όταν πρωτοπάτησα στον Κάτω Σύνδεσμο ήταν σα να πήγα σ’ έναν αγώνα μπέιζμπολ όπου ο πρωταγωνιστής ήταν η διοίκηση της ομάδας — γιατί εκεί στην πρώτη σειρά κάθονταν οι άνθρωποι της διοίκησης σαν VIP στο Las Vegas! ενώ στις κερκίδες φώναζαν οι ντόπιοι σα να ήταν στον τελικό ενός τοπικού πρωταθλήματος πολιστισμού! και τώρα αυτοί λένε πως έχουν δυναμική εγκατάστασης; δυναμική εγκατάστασης είναι όταν σηκώνεσαι το πρωί και ψάχνεις εκείνον τον έναν τόπο που σου θυμίζει πως γεννήθηκες εκεί — όχι τρεις διαφορετικές πόρτες που κάθε μία έχει τον δικό της κωδικό σα ασφάλεια τραπέζης! θυμάμαι όταν πήγαινα στον Βόλο παλιά, εκεί υπήρχε η αίσθηση του «πήγαμε στον αγώνα» επειδή όλοι βρισκόταν στον ίδιο χώρο — όχι σαν τώρα που κάποιος βγαίνει από την Πάτρα, άλλος από τον Κάτω Σύνδεσμος κι εσύ καταλήγεις μέσα σ’ έναν λαβύρινθο όπου κανείς δεν ξέρει πού είναι η άλλη γωνία! και εσείς οι άλλοι λέτε «από επιλογή»; από επιλογή γίνεται να ψάχνεις τρεις φορές την ιστορία σου επειδή κάποιος άλλαξε τους νόμους του οικοδομικού τετραγώνου; εγώ εκεί στις τρεις φορές εκτός έδρας ένιωθα σα να βρίσκομαι σ’ ένα τρένο που άλλαζε ρότα κάθε δέκα λεπτά επειδή η αγορά εισιτηρίων άλλαζε τιμές σα συναλλαγματική κρίση! και τέλος — εγώ εδώ στον Πειραιά πάντα ήξερα πως όταν λέω «πήγα στον αγώνα», αυτομάτως κατάλαβες πως είμαι στο γήπεδο όπου γεννήθηκαν εκατοντάδες ιστορίες· εκεί όπου ακόμη κι ο τελευταίος παρευρισκόμενος ξέρει πως η μεγάλη σημαία κυματίζει επειδή υπάρχει μία μόνο γηπεδούχος! αλλιώς;;; από τρεις ψεύτικους στόχους;;; είναι σα να μου λες πως ένα σπίτι μπορεί να έχει τρεις κουζίνες αλλά εκείνοι που ψάχνουν την ίδια ιστορία ζουν ακόμη σ’ ένα μοναδικό μέρος όπου όλα βρίσκονται στην ίδια θέση!

Λοιπόν, σεις τώρα ψάχνετε τρεις γηπέδους σα να είναι κανάλι Discovery και εσείς ψάχνετε τους πρωταγωνιστές στις τρεις πόρτες; Στη Λάρισα, που κράτησα την τελευταία φορά εισιτήριο για Καραϊσκάκη πριν από τρία χρόνια, θυμάμαι πως πήγαμε τον Ιανουάριο, όταν είχε χιονίσει αρκετά για ν' αλλάξουμε αυτοκίνητο στον δρόμο. Εκεί στο γύρισμα προς Πειραιά, βρήκα τους άλλους τέσσερις φίλους μου όλους σφιχτούς μέσα στο αυτοκίνητο σα κουκούλια — κανείς δε μιλούσε, μόνο η αριστερή ζώνη ανάβαινε όταν κάποιος άλλαζε σειρά. Κι όμως εκείνη τη μέρα στη Καραϊσκάκη όλοι ήμασταν εκείνοι οι πέντε σφιχτοί σα μια οικογένεια μετά τον θάνατο μιας γιαγιάς: κάθε φορά που κάναμε ένα γκολ, οι πέντε φώναζαν έτσι ωθώντας ο ένας τον άλλον σα να σπάσουν κάτι — αλλά δεν ξέρω τι είχαμε σπάσει εκείνο το βράδυ. Αυτή η δυναμική εγκατάστασης εκεί ήταν μία κίνηση σώματος προς μία κατεύθυνση· όχι τρεις πόρτες και τρεις διαφορετικές κινήσεις. Κι εσείς τώρα λέτε πως η επιλογή μας ήταν οι τρεις γηπέδους;;; Στην Πάτρα εκείνες τις τρεις φορές έκανα συνάντηση στους ελέγχους ασφαλείας με μια μαμά που κρατούσε το παιδί της σαν κύπελλο γάλακτος επειδή περίμενε τρεις ώρες σ' έναν ηλιακό Φεβρουάριο — και εκείνος ο χώρος εκεί ήταν σα ξενοδοχείο λόγω των τριών θυρών χωρίς σήμανση. Στη Λάρισα δε θα πάω ξανά εκεί μέχρι ν' αλλάξουμε τους νόμους περί εισιτηρίων επειδή εκεί η ψυχή μας γίνεται σα πρόβα μάρτυρα — περιμένεις τρεις φορές να δεις αν η άλλη μεριά υπάρχει ακόμη.

Να σου πω κι εγώ κάτι για τον αγέρα εκεί στις τρεις πόρτες – όχι σαν αυτά τα βλακώδη μηνύματα που τρέχουνε στους browsers με τους κωδικούς, αλλά γιατί εγώ την προηγούμενη Κυριακή πήγα Βόλο επειδή είχε συμπέσει οικογένεια. Βλέπεις εκείνο το εισιτήριο που κράτησα τρεις φορές επειδή η ιστοσελίδα άλλαζε τους κανόνες σα βροχή;;; Στο τέλος μπήκα μέσα και βρήκα τριάντα φίλους από τον Πειραιά στεκόμενους στη σειρά σαν στρατός με σημαίες – κανείς δεν ήξερε πού ήταν η άλλη πλευρά της κερκίδας γιατί είχαν βάλει τρεις διαφορετικές εισόδους σα ξενοδοχείο επί πέντε αστέρων που η καμιά δεν είχε σήμανση σωστή. Στο Βοτανικό εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τρία διαφορετικά welcome pack σα τρία διαφορετικά ξενοδοχεία – εγώ όμως βρήκα τον Θοδωρή, έναν φίλο από τον Σταυρό, που μου είπε «εσύ εδώ;;;» και εκεί κατάλαβα πως η ιστορία αυτή δεν γράφεται με τρεις θύρες εισόδου αλλά με ένα μέρος όπου όλα βρισκόταν στον ίδιο χώρο. Κι όταν κάναμε το γκολ;;; Οι τριάντα φίλοι μαζί φώναξαν έτσι που σκόνταψαν ο ένας στον άλλον σα κουκούλια μετά από έναν σεισμό – όχι σαν τρεις ξεχωριστές ομάδες που ψάχνουν τις κλειδαριές τους. Εγώ εκεί κατάλαβα πως ο αγέρας αυτός δεν είναι τρεις γηπεδούχοι· είναι μία οικογένεια που περιμένει μονάχα μια πόρτα ανοιχτή για να βρει όλους τους άλλους εκεί. Και γι’ αυτό εσύ εκείνος που πιστεύει πως η επιλογή κάνει τον κόσμο τρία διαφορετικά σπίτια, ρώτησέ τον: εσύ στο στασίδι σου εκεί στον Πειραιά πόσες φορές έχεις ψάξει μέσα στην Καραϊσκάκη επειδή κάποιος άλλαξε τους αριθμούς στις κερκίδες;;; Γιατί εκείνοι οι τρεις γηπέδους δεν είναι τίποτα περισσότερο από τρεις διαφορετικοί τρόποι ν’ αδειάσεις το σακίδιό σου και να μείνεις χωρίς ιστορία.

Ρε παιδιά, εγώ χθες βράδυ ξύπνησα με έναν πονοκέφαλο επειδή βρήκα τον εαυτό μου να γράφω στον υπολογιστή μου τρεις φορές ξανά την ίδια πρόταση: *«Πηγαίνοντας στο γήπεδο εσύ βρίσκεσαι εκεί που πρέπει να είσαι»* — κι ωστόσο έξω ο κόσμος είχε γίνει τρεις διαφορετικές πόρτες χωρίς σήμανση. Ήταν σα να πήγα στον Πειραιά μόνος μου εκείνο το βράδυ και οι άλλοι τρεις χώροι ήταν οι τριάντα τελευταίοι φίλοι μου που περίμεναν στις σειρές χωρίς να ξέρουν πού βρίσκεται ο άλλος. Και γιατί νιώθω έτσι; Γιατί πριν από δύο Κυριακές πήγα στη Βόλο μαζί με το γιο μου, εκείνον τον μικρό που είχε δει τον Ολυμπιακό μόνο στη φωτογραφία στο δωμάτιό του. Εκεί στον Βοτανικό τον είδα να στέκεται σα τυφλός ανάμεσα στις τρεις εισόδους — μία οδηγούσε στους «τουρίστες» όπως είπαν, μία στους «γνωστούς» και μία στους «νέους». Του ζήτησα *«πού είναι η οικογένεια του Ολυμπιακού;»* και εκείνος έγειρε το κεφάλι σαν το γατούλι που ψάχνει το δρόμο στο σκοτάδι. Του είπα *«κοίτα εκεί αριστερά»* κι εκεί βρήκαμε άλλους δεκαπέντε Πειραιώτες σφιχτοδεμένους σαν κουκούλια — εκείνες τις κεραίες οι οποίες είχαν ακολουθήσει τον γηπεδούχο για χρόνια κι όχι τη μετακόμιση των εισιτηρίων. Και σκεφτείτε λίγο εδώ: όταν πήγαινα Καραϊσκάκη πριν από δέκα χρόνια, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη την κόκκινη σημαία στο χέρι τους πριν καν ανέβουν τις σκάλες. Αυτή η εικόνα, αυτή η σιγουριά — όχι τρεις αριθμοί στα εισιτήρια, όχι τρεις διαφορετικοί κωδικοί ασφαλείας — εκεί χτίστηκε η ψυχή αυτής της ομάδας. Τώρα όμως;;; Ο γιος μου εκείνο το βράδυ στη Βόλο είχε στην τσέπη τρεις διαφορετικούς κωδικούς επειδή του άλλαξαν τρεις φορές την πόρτα εισόδου ανάλογα με την ομάδα φιλοξενίας. Κι όταν ρώτησα τον θυρωρό *«πού είναι η οικογένεια;»* εκείνος μου αποκρίθηκε *«Εδώ υπάρχουν τρεις οικογένειες, ρε κύριε»* — κι ήταν ειλικρινής. Και να μου πείτε κι εσείς: υπάρχει δίκιο στον αγέρα όταν η ιστορία ενός συλλόγου γίνεται τρεις διαφορετικές πόρτες χωρίς οδηγό;;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως το πρόβλημα δεν είναι η **"logistics"** — είναι πως κάποιοι έκαναν logistics εκεί όπου παλιά υπήρχε μόνο μία πόρτα ανοιχτή, η μόνη εκείνη η οποία οδηγούσε απευθείας στους φίλους του Πειραιά. Και τώρα εκείνοι λένε *«δυναμική εγκατάστασης»*. Τι δυναμική;;; Δυναμική είναι όταν ένας φίλος ξέρει πως βρίσκεται εκεί που πρέπει χωρίς να χρειάζεται GPS επειδή εκεί γεννήθηκαν οι αγώνες του. Αλλιώς;;; Δυο χρόνια πριν πήγαινα Λάρισα με άλλους τρεις φίλους — εκείνος ο τόπος εκεί ήταν σα μία τρύπα χωρίς σήμανση, εκεί όπου ακόμα κι εμείς οι ίδιοι ψάχναμε τους δικούς μας αριθμούς σαν τυφλοί. Στο γήπεδο εκεί κάθε μία πόρτα είχε τον δικό της κόστος, τον δικό της χρόνο, τον δικό της κίνδυνο ν' αλλάξεις ρόλο μέσα στο παιχνίδι. Κι εγώ εκεί που στέκω σήμερα;;; Βλέπω τρεις διαφορετικούς κόσμους εκεί έξω — μία Πάτρα σα ξενοδοχείο με welcome pack, έναν Βόλο σα μουσείο χωρίς οδηγό, έναν Κάτω Σύνδεσμο σα καζίνο όπου το εισιτήριο άλλαζε χέρια σα κουλοχέρης στο τραπέζι. Και το πιο παράξενο;;; Οι άνθρωποι εκεί έξω λένε πως αυτή είναι η **«επιλογή»** επειδή φέρνει περισσότερα χρήματα. Λέτε πως αυτό αρκεί όταν η ίδια η λέξη *«Ολυμπιακός»* είχε γίνει τρεις διαφορετικές ομάδες σ' έναν χάρτη χωρίς σήμανση;;; Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν πρωτοπήγα στον Πειραιά με τον παππού μου, εκείνος μου είχε πει *«Όταν μπαίνεις εκεί μέσα ξέρεις πως βρίσκεσαι σπίτι»*. Τώρα;;; Μαθαίνω στον γιο μου πως *«Πρέπει να ψάξεις τρεις φορές επειδή κάποιος άλλαξε την πόρτα»*. Και αυτή η αλλαγή;;; Δεν είναι τριών εισόδων υπόθεση — είναι τριών ψυχών υπόθεση. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκεί έξω, στις τρεις αυτές πόρτες, βλέπω την ίδια ομάδα ν' αλλάζει τρεις φορές στοματικό διάλυμα επειδή κάποιος άλλαξε τους κωδικούς του. Στην Καραϊσκάκη εκείνο το «μπούσουλας» ήταν μία· τώρα;;; Κάθε φορά πρέπει να ξαναμαθαίνεις πού βρίσκεσαι. Κι αυτό δεν είναι δίκαιο — ούτε για τον γιο μου, ούτε για εκείνον τον μικρό του Σταυρού που ψάχνει τη σημαία του ανάμεσα στις τρεις πόρτες χωρίς σήμαν.