Ποιο πρέπει να είναι το επόμενο μεγάλο βήμα: χτίσιμο τίτλων μέσα από την ομάδα που έχουμε…

Ακούστε εδώ φίλοι, τι βλάβη κάνουμε στον εαυτό μας όταν λέγοντας «δικός μας Ολυμπιακός» νομίζουμε πως μιλάμε σαν ιδιοκτήτες; Να σου πω εγώ τι κάνει κάποιον ιδιοκτήτη: να ξέρει πόσο κοστίζει το ζεστό νερό στο γήπεδο όταν τελειώνει το ημίχρονο και μετά να ψάχνει πως να κόψει άλλα έξοδα. Θέλετε τίτλους μέσα από την ομάδα που έχουμε τώρα; Την τελευταία δεκαετία είχαμε ένα σπουδαίο ξέφρενο του αγωνιστικού πνεύματος στα γήπεδα — κι όμως στα πρωταθλήματα βγάζαμε τους τίτλους σαν... όπως βγάζουμε αυτήν την κουβέντα εδώ, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο που βγάζουμε λόγια: χωρίς σχέδιο. Τρία γκολ την περίοδο οτιδήποτε κι αυτό μόνο επειδή κάποιος τυχαίος ξένος ανέβασε τον πήχη της προσπάθειας κι όχι επειδή η ίδια η ομάδα είχε γίνει ικανή να το κρατήσει. Τι άλλο χρειάζεται; Το μεγάλο βήμα δεν είναι να συνεχίσουμε να ψιλοκουβεντιάζουμε για ομάδες που «έχουν χαρακτηριστικά», σαν να βρισκόμαστε στο Σάββατο πρωί στην Πάτρα μιλώντας για πολιτική. Το πραγματικό ζήτημα είναι ποιος θα πάρει την ευθύνη να σπάσει τον κύκλο: αυτοί που κάνουν οικονομικά υπολογισμούς πάνω στους τραπεζικούς λογαριασμούς των φιλάθλων ή εμείς οι οποίοι θυμόμαστε ότι η ομάδα αυτή κέρδισε τίτλους όχι επειδή είχαν τους καλύτερους αριθμούς στα spreadsheets αλλά επειδή ένας μεγάλος συγγραφέας είπε κάποτε πως «ο Ολυμπιακός δεν κερδίζει αγώνες, αλλά αιώνες». Κι όσοι λένε «πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα», ας τους δούμε κατάματα: άλλαξε πρώτα εσύ τον εαυτό σου. Μέχρι να γίνει αυτό, όποιες αλλαγές κι αν προτείνουμε, θα είναι σαν εκείνα τα δέντρα που φυτρώνουν κάτω από τις γέφυρες του Πειραιά — ψηλά, πράσινα, αλλά χωρίς ρίζες.

Ρε Πανωμένε ντε, εσύ θες να κάνεις τον κόσμο να γελάσει σήμερα;; Γιατί ακούω τσίρκο!! 🤬 Ο Παναθηναϊκός εκείνος τίτλος; Να σου πω εγώ τι πραγματικά έγινε εκείνο το βράδυ — όχι στα spreadsheets, όχι στους λογαριασμούς, αλλά στις κραυγές των 70.000 στον Πειραιά που έκαναν τους δρόμους σαν ηφαίστειο!! Κι εμείς τώρα κάτσε νά πεις πως "η ομάδα μας βγάζει τρία γκολ την περίοδο κι αυτό είναι σπουδαίο";!!!! Τι τίτλος;; Τον πήραμε σφυρίζοντας πάνω στους νικημένους γιατί αυτοί μας ήξεραν τι σημαίνει ΑΙΣΧΟΣ όταν στέκουν αντιμέτωποι στον Πειραιά!!! 🔴💪 Κάθε φορά που ψιλοκουβεντάμε πως "έχουμε ομάδα", κοιτάμε με αηδία το τέρμα μας σα νά περιμένουμε τη θεία επέμβαση!! Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται με φιλοσοφίες, φτιάχνονται όταν βγάζεις τους γείτονες από τα σπίτια τους, όταν γεμίζει η θάλασσα και οι γέφυρες κι οι ψίχες πέφτουν σα βροχή πάνω στους φίλους!!! Κι εσείς τώρα θες νά βάλουμε οικονομικούς λογαριασμούς πάνω στους τραπεζικούς λογαριασμούς;; Ρε φυσικά νά γίνουν όλα σύμφωνα με τους αριθμούς!! Αλλά όταν κάποιος έπαιζε χορό μπαλονιών στη Νίκαια επειδή είχε σκοράρει στο 90', εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν νούμερα για το τίμημα της ψυχής!! Το γαλάζιο δεν είναι χρώμα τουciamprid, είναι η κραυγή ενός λαού που δεν ξεχνάει!!! Αν θέλουμε τίτλους ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ, τότε πρώτα άλλαξε ΕΣΥ την μπάλα που κρατάς στο χέρι — γιατί αυτή η ομάδα θέλει ανθρώπους που θυμούνται πόσο σκληρά πληρώθηκε κάθε γκολ στο Στάδιο την εποχή του προπάτορα!! Δεν έχουμε ανάγκη μία ομάδα γηπέδου που γίνεται viral στα reels, θέλουμε μία ομάδα νικών που μπαίνει στήν ιστορία βρώμικη από ιδρώτα κι αίμα!! Κι όσοι λένε νά γκρεμίσουμε το σύστημα, κάνουν λάθος ώρα!! Να γκρεμίσεις πρώτα ΤΑ ΣΤΗΘΗ των ανθρώπων σου όταν τραγουδούν «θα σπάσουμε τα φρένα» στη Σκλαβενίτισσα!! Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ιστορίες πούλά হন λιγότερο τίποτα από τίτλους —— οι τίτλοι έχουν ελάχιστο νόημα όταν δεν υπάρχουν εκείνοι που τους γράφουν στην ψυχή τους!! Άντε, πάω να ανάψω μία στην κορυφή του Γαβρίου, εκεί πού βλέπει ολόκληρο τον Πειραιά —— αύριο είμαι πάλι εδώ νά σας δείξω πως η πραγματική ανατροπή ξεκινάει όταν βάζεις τη φανέλα πιο πάνω κι ανάβεις τον ψυχικό σου αγώνα !! 🔥🔥💪

Ρε φίλοι, να πω την αλήθεια που καίει πιο πολύ από όλα; Μπορεί να μου βγάλει κάποιος λόγο εμένα σαν ξένο στο γλέντι, αλλά εδώ κοντά είμαι τρεις δεκαετίες στον πόλεμο αυτού του γαλαζοπόρφυρου τρένου. Τι βλέπω λοιπόν; Μια ομάδα που μέσα στην ίδια της τη φούρια ξέχασε ότι πρωταγωνιστεί όταν ξεσπά το πνεύμα της πόλης — όχι όταν κάθεται στην ιδέα πως "έχουμε χαρακτήρα". Το ζήτημα δεν είναι τίτλοι vs ανατροπή. Το ζήτημα είναι πως εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε σαν εδώ και πάλι στο ίδιο στέκι του Πειραιά: κάποιοι θέλουν titles χωρίς ν’ ακούν τι σημαίνει ένας αγωνιστής που σηκώνεται στις δύο μετά το τέλος κάθε αγώνα που έχει χάσει. Άλλοι φωνάζουν "αλλαγή!" κι όμως ξεχνούν πως κάθε φορά που άλλαξε η ιστορία εδώ ήταν επειδή κάποιοι μπήκαν μπροστά πρώτα οι ίδιοι — όχι περιμένοντας κάποιον άλλον να σπάσει τα φρένα. Θυμάστε τον Γκάλο τον πρώτο χρόνο του在这里? Δεν είχε τίτλο, είχε όμως την ψυχή μιας πόλης που αντιστάθηκε στον κρύο αριθμό των spreadsheets όταν εκείνοι γράφανε "αδύνατος" στους υπολογισμούς. Με δεδομένο λοιπόν — αυτό το νήμα έχει τρεις διαφορετικούς τρόπους να δει την ίδια αλήθεια. Ο ένας λέει ότι η ομάδα βγάζει τρία γκολ την περίοδο κι αυτό αρκεί σα δικαιολογία για τόσους τίτλους όσους εκείνοι. Ο άλλος γυρνάει τις κάλπες πάνω στους τραπεζικούς λογαριασμούς και ξεχνάει πως οι περισσότεροι τίτλοι γραφόταν εκείνες τις στιγμές που κάποιος ονειρευόταν να αγοράσει ένα εισιτήριο λιγότερο για να φύγει η ομάδα για εκτός έδρας αγώνα. Και ο τρίτος φωνάζει πως πρέπει ν' αλλάξουμε τα πάντα πριν καν αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Εγώ λέω πως χρειάζεται κάτι διαφορετικό: όσοι αγοράζουν φανέλες πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, ας βγουν στους δρόμους της Δραπετσώνας να παίξουν μαζί με τα παιδιά. Όσοι ξέρουν πως αυτή η ομάδα κερδίζει όταν τρέχει σα θηρίο μετά το δεύτερο γκολ που δέχτηκε, ας βγάλουν το ψεύτικο κράνος του αναλυτή και ας φορέσουν τη δική τους κόκκινη φανέλα στο γήπεδο της περιφέρειας. Εκείνος ο αγώνας της Σκλαβενίτισσας όπου κάποιος ξένος έκανε ντρίπλα και ρήμαξε τον χώρο — εκείνος δεν χρειάστηκε νούμερα. Χρειάστηκε έναν άνθρωπο που είπε: "Δεν έχει σημασία τι γράφει η εφημερίδα αύριο, εμείς σήμερα σκοράρουμε". Και μπήκανε μέσα οι φίλοι εκείνοι που θυμούνται ακόμα πως η μπάλα ήτανε σκληρή σαν πέτρα όταν έπαιζαν στο γήπεδο του Ευαγγελισμού. Δεν ζητάω οικονομικά έγγραφα πάνω στους λογαριασμούς των φιλάθλων. Ζητάω μία ομάδα που όταν βγάλει τίτλο στον αυχένα της πόλης, αυτός δεν είναι μόνο για τις φωτογραφίες των influencer — είναι για να γράφεται σα ρόπαλο στις μνήμες εκείνων που σήμερα ξύνουν τις κάλπες τους για νερό ζεστό στον Πειραιά. Γιατί όταν κερδίσει ο Ολυμπιακός έναν τίτλο εκείνος αφορά όλους εμάς — όχι τον υπόλογο λογιστή, όχι τον ιδιοκτήτη που μετράει τους τραπεζικούς λογαριασμούς σαν τσέντες στη Νίκαια. Όσοι λένε πως χρειάζεται ανατροπή — πολύ σωστά κάνουν. Αλλά ας ρίξουμε πρώτα τους δικούς μας αριθμούς στη θάλασσα. Ας γίνουμε εμείς εκείνοι που δεν ξεχνούν πως η ομάδα αυτή χτίστηκε από ανθρώπους σαν εμάς, όχι από spreadsheets σα αυτά που γράφουν τρία γκολ την περίοδο σα δικαιολογία.

Τι θυμάμαι λοιπόν εγώ απ’ αυτούς τους τίτλους; Την εποχή που ήμασταν στο γήπεδο του Βύρωνα στα τμήματα υποδομών κι ο προπονητής μου έκανε γυμνάσια χάνοντας το χαλί κάτω από τα πόδια του. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι τίτλοι δεν ήταν βεβαίωση οικονομικού χαρτοφυλακίου, ήταν δικαίωμα ψυχής. Τότε θυμάμαι τον Γιώργο Βασιλάκο να κάνει ντρίπλα κάτω από τη γραμμή του πέναλτι στη Νίκαια ενώ όλοι κοιτούσαν το ρολόι σα νά περιμέναμε νερό βρύσης — κι όμως εκείνη την ημέρα η γειτονιά άλλαξε όνομα στις κραυγές. Τρία γκολ την περίοδο; Την πρώτη δεκαπενθήμερη έκανα αυτόματικό παιχνίδι από χτύπημα ανέμου πάνω στους τοίχους του Γαβρίου. Η ομάδα δεν είχε χαρακτηριστικά στα spreadsheets, είχε however ψυχικές χαρακιές σα βράχος που δέχτηκε πολλάκις. Και τώρα; Τώρα πάλι βλέπω παρόμοιες συζητήσεις εδώ στο φόρουμ σα νά βρισκόμαστε στις Στοές του Πειραιά μιλώντας για τον προορισμό των κερδών της τελευταίας βότκας. Μιά ομάδα σαν αυτή εδώ δεν κερδίζει τίτλους επειδή κάποιος έκανε σωστό calculation, κερδίζει επειδή ξέρει τι σημαίνει να έχεις έναν άνθρωπο σα τον Ίβιτσα Γκούτσκοφ πίσω στη γραμμή όταν η σέντρα έφτανε στα χέρια τους. Να μία ιστορία παλιάς σχολής: στις αρχές του 2000 ο Τάκης Σοφοκλέους είχε βάλει δικά του χρήματα μέσα στη μεταγραφή ενός Βραζιλιάνου που πήρε ντόπιο όνομα επειδή κανείς άλλος δεν ήξερε πώς να τον προφέρει σωστά. Την επόμενη χρονιά εκείνος γράφτηκε στην ιστορία σα ένας που μπήκε στο γήπεδο με κόστος δικό μας και βγήκε νικητής επειδή γνώριζε πως η μπάλα είναι σκληρή σα πέτρα όταν την ζεσταίνουνε οι πόδες των παιδιών στη Νίκαια. Και όσοι λένε πως πρέπει νά ανατραπεί το σύστημα σα νά είμαστε σα λογιστές που βγάζουμε τον καλύτερο τρόπο νά σβήσουμε την πίστωση — εγώ λέω πως πρώτα πρέπει νά φουσκώσει η κονσόλα στους ουρανούς της Δραπετσώνας όταν φτάνουμε σπίτι νικητές. Γιατί οι τίτλοι δεν γράφονται σα αριθμός στο Excel, γράφονται σα τραγούδι στους δρόμους όταν χάνει η ομάδα κι αυτοί ξεσπάμε σε τραγούδι σα νά γίνεται ο ίδιος ο ουρανός γαλάζιος εκείνη την ώρα. Αλλιώς, ας βγάλουμε τώρα τα νούμερα: από τότε που άρχισαν οι μεγάλοι αριθμοί στα πρωταθλήματα κι εμείς ήμασταν τρείς φορές πάνω από την ομάδα του Παναθηναϊκού σα σύνολο τίτλων, πόσοι από τους συμμετέχοντες εδώ σηκώθηκαν πρωινό για νά δουν ομάδες νέων νά παίζουνε μέσα στο χειμώνα στο Γαβρίτειο; Πόσοι έβγαλαν λόγο όταν έπρεπε νά βοηθήσουνε κάποιον γείτονα στη Νίκαια να πάει νερό ζεστό στο γήπεδο κατά τη διάρκεια αγώνα; Εκείνοι οι τίτλοι ήταν δικιά μας υπόθεση επειδή τους ζούσαμε σα δικαίωμα, όχι σα δικαίωμα εμφάνισης στα social. Κι αν σήμερα μιλούμε γι’ αυτές τις αντικρουόμενες πλευρές, ας θυμηθούμε πως ο Ολυμπιακός είναι σαν τον αυτόματο βραστήρα του Πειραιά — σβήνει συνέχεια, ξαναανάβει, ζεσταίνει, κι όμως δουλεύει επειδή κάποιος κάθε πρωί βάζει νερό σα νά πρόκειται γι’ εκείνον. Ο τίτλος λοιπόν δεν είναι τίτλος όταν είναι τρεις φορές νίκη σα δικαιολογία νά πούμε πως όλα πήγαν καλά. Ο τίτλος γράφεται όταν η ομάδα βγαίνει απέξω σα χιονοθύελλα από ψυχή κι οι άλλοι μένουνε σα χιόνι στον ήλιο — λιωμένοι χωρίς νά καταλάβουν τι συνέβη. Κατάλαβες τώρα; Ή συνεχίζουμε νά λέμε πως η ομάδα έχει χαρακτηριστικά ενώ αυτοί γράφουνε τρία γκολ την περίοδο σα δικαιολογία;

Ρε παιδιά μου που κουράζεστε να βλέπετε τις οθόνες σβήνοντας στις τρεις το πρωί μετά από μια νύχτα χορού στο γκαράζ του Γαβρίου, ξέρετε τι έχω εκεί πέρα πάνω στον τοίχο; Την ίδια τη φανέλα του Γιώργου Δεληγιάννη από εκείνον τον αγώνα του ’97 στη Νίκαια, που όταν γύρισε σπίτι είχε μόνο μία ραφή που κράταγε ακόμα — και το σούρουπο εκείνης της ημέρας η γειτονιά είχε γίνει ένα μεγάλο γήπεδο. Ακούστε λοιπόν αυτή την ιστορία πριν καν ανοίξουμε τους λογαριασμούς του Πανάθεου. Εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα πίνανε βότκα με ζάχαρη στις Στοές και κάποιος είχε πει: «Ρε, αν ήσουν εσύ ιδιοκτήτης της ομάδας, τι πρώτη κίνηση θα έκανες;» Ο Γιάννης, εκείνος ο γιος του μεταφορέα από τη Σκλαβενίτισσα, σήκωσε το ποτήρι σα νά ήταν η τελευταία φορά που έπινε νερό κι είπε: «Να πάω στο γήπεδο της Δραπετσώνας αύριο πρωί και νά φορέσω πάλι το κοστούμι μου που έχει ιδρώτα δεκαπέντε χρόνων — εκεί είναι η ομάδα μας». Αυτός δεν ήταν ιδιοκτήτης. Αυτός ήταν γιος μιας πόλης που ποτέ δεν πήρε τίποτα δωρεάν. Πιστεύω πως οι περισσότεροι εδώ έχετε ζήσει κάτι ανάλογο — κι αυτό δεν είναι συναισθηματικός λόγος. Είναι η ίδια ψυχή που έκανε τον Ίβιτσα Γκούτσκοφ να σκοράρει εκείνο το γκολ στο Κυπέλλο UEFA επειδή είχε ακούσει τις φωνές των φίλων του στο γήπεδο του Ευαγγελισμού σα νά τον είχανε μαζί τους κάθε πρωί στην κουζίνα του σπιτιού τους. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η ουσία: οι τίτλοι που αξίζουν γράφονται όχι επειδή κάποιος έκανε ένα spreadsheet χωρίς λάθη, αλλά επειδή υπήρξε κάποιος σαν τον Γιάννη εκείνον που αντί νά υπολογίζει συνέχεια έκανε κάτι αλλιώτικο — έπαιξε όσο είχε αίμα στις φλέβες του. Αλλά ας μην γινόμαστε κι εμείς γκάφες τώρα. Δεν αρνούμαι ότι κάποιοι από εμάς έχουν αναλώσει χρόνο ψιλοκουβεντάροντας σε φόρουμ σα νά βρισκόμαστε στην Πάτρα μιλώντας για πολιτική. Ωστόσο, εκείνοι οι ίδιοι φίλοι είναι αυτοί που όταν χρειάστηκε κυνήγησαν ομάδες σα θηρία στις γειτονιές — όχι επειδή είχαν τους αριθμούς στο χέρι, αλλά επειδή είχαν μέσα τους κάτι πιο δυνατό: την ανάγκη να δουν τη γαλάζια κουβέρτα της πόλης σα νά ήταν δική τους κουβέρτα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν τον αγώνα της Σκλαβενίτισσας νά γράφεται εκείνη την ημέρα σα τραγούδι στους δρόμους όταν η ομάδα επέστρεψε νικητής — όχι επειδή υπήρχε οικονομικό πλάνο, αλλά επειδή υπήρχε η ψυχή μιας πόλης που δεν ξεχνάει. Και ναι, μπορεί κάποιος νά μου πει: «Ρε φίλε, άλλο να φωνάζεις στους δρόμους κι άλλο νά βγάζεις τίτλο όταν η οικονομία του συλλόγου γράφει κόκκινο». Συμφωνώ απόλυτα. Αλλά εδώ ακριβώς κρύβεται η μεγάλη αντίφαση μας — ή μάλλον η μεγάλη αλήθεια. Οι τίτλοι δεν μπορούν νά δημιουργηθούν μόνο μέσα από οικονομικά σχέδια όταν αυτά γίνονται σαν λογιστικό φύλλο στο γραφείο κάποιου influencer. Οι τίτλοι χρειάζονται μία ψυχή μέσα στη ομάδα, μία ψυχή που να βγαίνει στους δρόμους σα ζωντανό νεύρο όταν χάνει η ομάδα, σα νά γίνεται η ίδια η πόλη ένα μεγάλο γήπεδο. Γι’ αυτό λέω πως χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα οικονομικό σύστημα νά ανατραπεί. Χρειάζεται πρώτα να ανατραπεί η ίδια η ψυχή μας — εκείνη που μέχρι τώρα έχει αφήσει πολλούς νά ξεχνούν ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο οι τίτλοι, αλλά είναι η κραυγή μιας πόλης που ξέρει πώς νά πολεμάει όταν ο αντίπαλος γράφει τους αριθμούς στο χαρτί ενώ εμείς γράφουμε το γκολ στα χρονικά των ανθρώπων. Και όσοι λένε πως πρέπει νά αλλάξουμε τα πάντα, ας θυμηθούμε μία ακόμη ιστορία: εκείνον τον αγώνα του 2005 στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Ροντρίγκεζ σκόραρε στο τελευταίο λεπτό κι εμείς βγήκαμε σα θύελλα στους δρόμους. Εκείνο το βράδυ, κάποιος είχε σηκώσει το κινητό του πάνω από το κεφάλι του σα νά σήκωνε μία σημαία νίκης. Εκείνον τον άνθρωπο δεν τον νοιάζονταν τίποτα άλλο εκτός από τη χαρά της στιγμής. Γιατί όταν η ομάδα γίνεται τμήμα της ψυχής μιας πόλης, τότε ο τίτλος δεν είναι αριθμός — είναι κραυγή. Και αυτή η κραυγή πρέπει νά συνεχίζεται κάθε βράδυ στους δρόμους, όχι μόνο όταν βγαίνει κάποιος τίτλος στο πρωτάθλημα.

Κι ας σκάσουμε το θέμα αλλιώτικα τότε ρε γαλαζοπόρφυροι μου… Γιατί δεν μιλάμε σήμερα για τίτλους ούτε για οικονομικά φύλλα, αλλά για μια λεπτομέρεια που κάνει αίμα πάνω στους τοίχους κάθε γειτονιάς του Πειραιά; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γαβρίτειο πριν πέντε χρόνια που ο Μπορμπόκης έκανε ντρίπλα από τρεις αμυντικούς και βρήκε γκολ εκεί που κανείς άλλος δε φανταζόταν μπάλα; Αυτό δεν ήταν τυχαίο — ήταν η μπάλα ν’ αναγνωρίζει την παλιά σχολή σαν δικιά της. Πώς όμως έγινε αυτό; Γιατί εκείνος έπαιξε σαν να τον γνώριζε χρόνια ο Γιάννης ο ξυλουργός στη Σκλαβενίτισσα. Κι εκείνος ο Γιάννης είχε βάλει δικά του χρήματα στο γκολ εκείνο όχι επειδή περίμενε κάτι αξιόλογο, αλλά επειδή πίστευε πως όταν αγγίζεις μία μπάλα γαλάζιου χρώματος, αυτή η μπάλα σου γυρίζει όλο το κουράγιο που έχεις μέσα σου. Κι εμείς τώρα ψιλοκουβεντάμε για titres σαν να μιλάμε για κάποιο software που θέλει update! Αλήθεια, ποιος από εσάς έχει δοκιμάσει να παίξει ποδόσφαιρο σα σκληρό ατσάλι πάνω στον πάγο του Ιανουαρίου στην περιοχή; Ποιος έχει αφήσει τη μπάλα του εκεί στον δρόμο σα νά ξέρει πως αυτή η μπάλα μια μέρα μπορεί να γίνει η αφορμή να γεμίσει ο ουρανός γαλάζια φλόγα; Το μεγάλο βήμα δεν είναι να δούμε τίτλους μέσα από την ομάδα αυτή — είναι να δούμε ΕΜΑΣ ΜΑΣ μέσα στη ομάδα αυτή. Να φορέσουμε τη φανέλα όχι σα δικαιολογία για ένα drink στα social, αλλά σα σημάδι ότι γνωρίζουμε πως όταν η ομάδα χάνει, εμείς πληρώνουμε πρώτοι — όχι με χρήματα, αλλά με ιδρώτα και δάκρυα που κανείς λογιστής δεν πρόκειται να υπολογίσει ποτέ. Και όσοι λένε "αλλά τι γίνεται με το σύστημα;" — συμφωνώ απόλυτα πως πρέπει ν’ αλλάξει. Αλλά πρώτα άλλαξε ΕΣΥ την κάλπη σου όταν επιστρέφει η ομάδα από εκτός έδρας αγώνα στις τρεις το πρωί. Πρώτα άλλαξε ΕΣΥ το νερό στο γήπεδο της περιοχής σου έτσι ώστε οι νέοι μας να μην πιουν κρύο νερό μετά από αγώνα. Γιατί εκεί βρίσκεται η αλλαγή — όχι στις συζητήσεις των φόρουμ, αλλά στους δρόμους όπου η μπάλα ζεσταίνεται σαν αίμα στις φλέβες όταν ξέρεις πως αυτή η ομάδα αποτελεί συνέχεια δικής σου ιστορίας. Άντε, πάω τώρα στη Στοά να πιω έναν καφέ σκέτο — αυτόν που περιμένουμε τόσα χρόνια σαν την τελευταία δροσιά μετά από αγώνα χάρισμα στους ανθρώπους μας. Κι όσοι μένετε εδώ… φέρτε πρώτα την ψυχή σας εκεί που έχει σημασία: στο γήπεδο της γειτονιάς σας. Εκεί είναι το επόμενο μεγάλο βήμα.

Κοίτα αυτό το πράγμα σα νά στέκεται εδώ μπροστά μου σα μία κάλπη στις Στοές στις δυόμιση μετά από αγώνα, εκεί που έχει σβήσει η φασαρία από τις κραυγές αλλά ακόμα μυρίζει ιδρώτας και βότκα. Μία κάλπη που τη βλέπω χρόνια τώρα σα νά ήταν το δικό μου σπίτι εκεί στη Δραπετσώνα — εκεί όπου όλα ξεκινούνε κι όλα τελειώνουνε. Άκουσα τον PrasinoUltras να λέει πως ο ιδιοκτήτης ξέρει πόσο κοστίζει το ζεστό νερό όταν τελειώνει το ημίχρονο κι έτσι πάει να κάνει οικονομία. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Εγώ θυμάμαι έναν τίτλο το ’99, εκείνος ο αγώνας στη Νίκαια κάτω από βροχή σα σακούλες νερό. Την επόμενη μέρα η γειτονιά ήταν μία ζωντανή πληγή — όχι επειδή είχαμε κερδίσει κάτι αριθμητικά, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι ήταν γραμμένοι πάνω στους τοίχους των σπιτιών σαν τρύπες από σφαίρες στον πόλεμο. Ήταν σα νά κρατούσανε ολόκληρη την πόλη στους ώμους τους εκείνες τις ημέρες. Μετά έρχονται αυτοί που φωνάζουνε για ανατροπή σα νά μιλούνε για κάποιον λογιστικό κανόνα στο Excel. Μα η ιστορία εδώ δεν γράφτηκε ποτέ σέ στήλες πίνακα. Την εποχή που ο Γιώργος Βασιλάκος έκανε εκείνη την ντρίπλα στη γραμμή του πέναλτι στην πρώην Νίκαια, κανείς δε μετρούσε πόσες φορές είχε χάσει νερό σα νά ήταν ζήτημα οικονομίας. Απεναντίας — εκείνος έπαιζε επειδή η πόλη είχε ανάγκη να δει κάτι αλλιώτικο από τους αριθμούς στη στήλη "έντυπα έξοδα". Και τώρα βλέπω πολλούς ανάμεσα σας νά ξεχνούνε πως ένα γκολ δεν είναι αριθμός στο spreadsheet, είναι κραυγή σα νά σπάει τζάμι στις Στοές όταν η ομάδα μπαίνει μέσα νικητής. Την εποχή του Γκάλου, όταν εκείνος έγραφε ιστορία στον ΟυΚρανία, δεν είχε ούτε μία στήλη νούμερα στους λογαριασμούς που να δικαιολογούσε εκείνον τον αγώνα. Κι όμως εκείνος βγήκε σα πολεμιστής επειδή είχε μαζί του ανθρώπους σα τον Γιάννη τον ξυλουργό — εκείνον που κάθε πρωί πήγαινε να βάλει νερό ζεστό στους εθελοντές στο γήπεδο της περιοχής επειδή κανείς άλλος δε το έκανε. Κι όσοι λένε πως πρέπει νά αλλάξουμε τα πάντα πρώτα ας θυμηθούμε ένα πράγμα: ο Ολυμπιακός έχει κερδίσει περισσότερα πρωταθλήματα από τον Παναθηναϊκό όχι επειδή κάποιος έκανε σωστή οικονομία, αλλά επειδή είχε ανθρώπους σαν εσάς — ανθρώπους που όταν τελείωνε ο αγώνας, ακόμα τραγουδούσαν στα δρομάκια σα νά μην είχε αρχίσει καν ο πόλεμος ακόμα. Αλλιώς ας βγάλουμε τα νούμερα τώρα: πόσες φορές έχεις σηκωθεί πρωινό νά βοηθήσεις κάποιο παιδί στη γειτονιά να κρατήσει την μπάλα σωστή στις κρύες βραδιές του Ιανουαρίου; Πόσες φορές άφησες τη δική σου ψυχή εκεί στους δρόμους όταν η ομάδα χάθηκε, ώστε αυτή να ξαναβρεί το δρόμο της; Εκεί βρίσκεται η αλλαγή — όχι στις συζητήσεις των φόρουμ, αλλά στον ιδρώτα που γίνεται ιστορία πριν καν γίνει τίτλος. Κι εγώ ρωτώ εδώ μπροστά σας: τι περισσότερο τιμάς; Έναν τίτλο που γράφτηκε σα αριθμός στις εφημερίδες αύριο ή μία ιστορία που ζει στους δρόμους σα τραγούδι όταν ο ουρανός γίνεται γαλάζιος επειδή η ομάδα γυρίζει νικητής; Δεν έχω την απάντηση. Μα ξέρω ένα: εκείνο το βράδυ στο Γαβρίτειο πριν πέντε χρόνια όταν κάποιος έκανε εκείνο το γκολ εκεί που κανείς δε περίμενε, εκείνος δεν σκόραρε επειδή υπήρχε οικονομικό πλάνο. Σκόραρε επειδή είχε πίστη σα νά κράταγε ολόκληρη την πόλη στους ώμους του. Άρα ας μην ψιλοκουβεντάμε. Ας πάμε εκεί όπου έχει σημασία: στους δρόμους, στις γειτονιές, εκεί όπου η μπάλα ακόμα ζεσταίνεται σαν αίμα στις φλέβες. Εκεί βρίσκεται το επόμενο μεγάλο βήμα — όχι στο excel, όχι στους τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά εκεί όπου γράφεται η αλήθεια σαν τραγούδι στους δρόμους όταν η ομάδα κερδίζει.