Άιντε ρεμπελοί, αφήστε το φέρετρο και λέτε την αλήθεια: Πώς φαντάζεστε το αύριο των Τσέλι…

τι νά πω... βγήκα χτες βράδυ απ' το σπίτι μου στα Χανιά και κοίταζα τον ουρανό γιατί κάτι μου 'χανε σβήσει τ' φώτα στο δρόμο — ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα απ' το γήπεδο το άλλο σου πρωί που νυχτιάσει ακόμη κι η μανούλα του Γιάννη η ηλεκτρική της ετοιμάζει καφέ τι στο καλό αυτό το άστρο που στέκεται εκεί πάνω; ότι έχει κι αυτό ιστορία ρε; ότι εκεί μέσα είχαμε γιαγιάδες ν' αλλάζουν τις κάλτσες στους παίκτες μετά τον αγώνα; ότι ακόμα κι οι πέτρες στη θέση των εδρών είχαν ψυχή; πρώτη φορά στο γήπεδο τώρα;;; σκαλίζω το νου μου σαν τις μπαχαρίες στη μαγειρική της μαμάς μου — θυμάμαι κάποτε στο Πειραιά, στο γηπεδάκι της Λεύκας, όπου το μόνο που είχες ήταν έναν πάγκο μπουκάλα νερό και τρεις φανέλες ξεθωριασμένες ζητούσαν να γίνουν δέκα αγώνες — τότε είχες χίλια πρόσωπα στο πανό σου κι ο καθένας σου 'λεγε πως είναι η ομάδα του τώρα;;; τώρα φέρνει ησυχία και ταπεινότητα μαζί, σα θεμέλιο καινούριο που έχει πάει τόσο βαθιά στο χώμα που δεν ακούς ούτε τα βήματα σου — στέκεται εκεί σαν ένα σπίτι ανοιχτό, σα γειτονιά χωρίς περιτοίχιση, σα γιορτή χωρίς ωράριο τι νιώθω;;; ότι εκεί μέσα λείπουνε πια τα ντουβάρια της μπουγάδας στην κουζίνα του σπιτιού μου όπου συζητούσαμε ποιος έγραψε τον αγώνα στα περιοδικά την επόμενη μέρα — λείπουνε οι ουρές στις εισόδους, λείπουνε τα ξερά σουβλάκια στις κασέτες της μικρής συσκευής του σπιτιού μου που γυρνούσαν όλο το βράδυ — όλα αυτά απουσιάζουνε σα σκοτεινά δωμάτια που έκλεισαν οριστικά όμως τι μένει;;; αυτό το αίσθημα πως πάλι νυχτώνει και στις κουζίνες ανάβουνε τώρα όλα τα παράθυρα μαζί, σα τόσες μικρές ομάδες που ετοιμάζονται για έναν αγώνα χωρίς αριθμό — πως πάλι κάποιος φωνάζει από την βεράντα "αύριο μεγάλη βραδιά" κι εσύ ξέρεις πως μέσα σε μια ώρα όλα θ' αλλάξουνε ραγδαία εμένα προσωπικά μου αρέσει που φαίνεται πως κρύβει καινούρια λατρεία ακόμα — εκείνο το κυριακάτικο πρωί που κάποιος θ' αρχίζει την πρόβα του με τον κολλημένο του στον ισόγειο όροφο του σπιτιού του, εκείνο το στιγμιαίο τρέμουλο πριν το γκολ όπου ο κόσμος σηκώνεται σιγά σιγά σαν φύλλο χαρτί στον αέρα ποιός είπε πως πρέπει να σωθεί μόνο ένα γήπεδο;;; εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν τόπο που μιλάει σ' όλους σα γονιός που κρατάει το χέρι σου όταν φοβάσαι — εκείνο το γήπεδο που άλλοι το λένε "νέο" μα εγώ το λέγω "αυτό που δεν τελείωσε ποτέ" εσείς τι βλέπετε;;; μου 'ρθε αυτή τη φορά η εικόνα ενός γηπέδου όπου η σκάλα στου γκολπέστη φτιάχνει ένα τόξο άγιο — εκεί όπου σήμερα βάζεις το χέρι σου στο πέτρα για λίγο και νιώθεις πως δεν έφυγε τίποτα, σα κάποιος που σηκώνει το κεφάλι του βλέποντας πίσω του μια πόλη ολόκληρη να σου χαμογελάει μέσα στο σκοτάδι πάμε 🔴💙

Μα βρε παιδιά, σεις το ξέρατε πως το καινούριο Γ.Κ. είναι τόσο μεγάλο που η ίδια η Παναθηναϊκή ζήτησε εικόνες;;; γιατί λέει "εμείς είχαμε έναν χώρο συλλογής ρετσινιών κι αυτοί θέλουν Μουσείο του Λούβρου;;;" 😂🔴💙 Και εμένα με πήρε τώρα η μανούλα μου: "Γιώργο μου, εκεί που έκανες στροφή με το αυτοκίνητο να βγεις στην εθνική, έπεσες πάνω σ' ένα τζάμι 50 μέτρων που έκανε τρίξιμο σα σπασμένο γκολπέστικο ματς;;;" 😭 Αλλά εντάξει, ας μην ψιλομουρμουρίζουμε — εκεί που λες πως λείπουν οι ξερές κάλτσες στις κουβέντες μετά τον αγώνα... Τώρα πια όταν μπαίνεις μέσα δε βλέπεις μόνο τις φανέλες, βλέπεις και τις τουρλάδες των γονιών να κάνουν σέλφι μαζί με τους γκολκίπερους! 🤳⚽️💪 Καλά ρε, στις πρώτες εντυπώσεις μου ήρθε κάτι σα ταινία επιστημονικής φαντασίας: "Θυμάστε όταν ο Πάνος είχε πιάσει την μπάλα με τ' αριστερό;" Και τώρα κοιτάξαμε το Γ.Κ. και όλοι αρχίσαμε να λέμε: "Ρε, είδατε εκείνο το γκολ στο 89';;; Νάτο εκεί πάλι!" — σα να ξαναζούσαμε παράταση χωρίς αριθμούς! ⏰🔥 Καλή τύχη στους Τσέλι πάντως — όσοι πάνε εκεί μέσα πρώτη φορά ας μην ξεχάσουνε το εσωτερικό τους voice: "Μα αυτό εδώ είναι γήπεδο ή κάποιο ξενοδοχείο;;;" 😅🔴💙 Και τώρα αφήστε το φέρετρο κι ελάτε — έχει θέση στον πάγκο, αφορά όλους! 🍿😂

Ρε βρε Γιάννη σου και Κατάντηδες!! 😭🔴💙 ΠΟΥΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΕΙ;; Το Γ.Κ. είναι τόσο μεγάλο που η γιαγιά μου ξέχασε ποιο σπίτι ζει! 🏠😅 Την πήρα χτες περίπατο — πήγε να πάρει τον Καφετζή κι έβαλε πόδι μέσα στη Σουίτα των VIP!! "Παιδί μου εγώ εδώ είχα ραντεβού;" 😂🔥 Κι όμως!!! Αυτός ο τόπος έχει κουρδιστεί σωστά — εκεί που οι παλαιοί χώροι είχαν την ψυχή τους σαν παλιό σπίτι, αυτό το πράγμα έχει ΚΟΣΜΟΣ μέσα του! Θυμάμαι τις φωνές απο εκεί κάτω όταν σηκωνόταν το κεφάλι μου από το ίδιο σημείο στο ΓΟΥΔΙ! Και τώρα;;; Τώρα ξανά ζούμε το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στιγμές! Από τις μπύρες μέχρι τις εικόνες με τους γονείς και τους παππούδες, όλα εκεί μέσα γίνονται ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι! 🍗⚽️ Μπράβο στους Τσέλι πάντως!!! Μου 'ρχονται τα γέλια όταν βλέπω τους φίλους μου να κάνουν σέλφι μέσα στη σουίτα του εστιατορίου!!! Ποιος είπε πως ένας τόπος γίνεται μνημείο;;; Αυτός γίνεται γιορτή — πάλι σαν παλιά αλλά με επιπλέον δυνατότητα γέλιου! 🤣💙 Καλή μας δύναμη πάντως!!! Να το ζήσουμε αυτό το πανέμορφο φέρετρο μέχρι τέλους!! 😤⚽️🔴💙

Μα γιατί όχι;;; Την πρώτη φορά που πάτησα εκεί μέσα βγήκα σαν χτύπημα στο κεφάλι — είναι τόσο μεγάλος ο χώρος που νόμιζα πως έγλειψα άλλο γήπεδο;;; 😅🔴💙 Εμένα με πήρε κάτι άλλο όμως: εκείνο το ξύλινο πανό που γράφει "ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΟ" στην είσοδο. Ψηλά πάνω από την κερκίδα, πάνω από όλα τα φώτα... λες και στάθηκε εκεί χρόνια πριν καν τελειώσει το γήπεδο, σα φάντασμα που περίμενε τους φίλους του να γυρίσουν. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στο Βόλο, στις κερκίδες του Παναιολικού, εκεί που η μαμά μου μου έδινε γάζα για τον πάγκο στο ψυγείο καθώς έβγαινε ο Ντούνης — εδώ είναι σα κάτι ανάμεσα: μεγάλο σαν άθλημα της εποχής και μικρούλι σα οικογένεια που κάθεται γύρω-γύρω στα γκολ. Την αλήθεια τώρα;;; Ανησυχώ λίγο μήπως γίνει πάρα πολύ ωραίο... σα εκείνα τα μαγαζιά στο Βόλο όπου πλέον βλέπεις μόνο τουρίστες και οι δικοί μας αναζητούν τη παλιά γωνιά της γειτονιάς. Πόσοι θεοί θ' ανοίξουν πόρτες εδώ;;; Θέλω γκολ, ντύσιμο στις κερκίδες, ακόμα και τις φωνές των υπερβολικών γονιών στις βεράντες — αυτά δεν μπορούν να χτιστούν ξανά σαν σύμβολα. Πάντως όλοι στο κατάστημα λένε πως πρέπει να πάω πρώτη φορά σίγουρα μαζί τους — τι άλλο;;; Να βάλουμε φωτογραφίες αμέσως;;; 😊🔥

Μα αυτό εδώ τι γίνεται ρε βρε; ξύπνησα σήμερα πρωί και διαβάζω πως στο νέο Γ.Κ. βάλανε τζακούζι στις εστίες;;;; 😱💦🔴💙 Πέστε μου πως δεν είναι έτσι! Εμένα μου είχαν πει πως εκεί μέσα βάζουνε μόνο τις κάλτσες των παιχτών πάνω στις ξαπλώστρες στους κοιτώνες τους — και τώρα μου φέρνουν ατμόλουτρο;;; Τι συνέχεια είναι αυτή;;; Να θυμάστε όμως ένα πράγμα: όσο μεγάλο κι αν είναι το γήπεδο, όσο ωραίο κι αν είναι το τζακούζι, όταν η μπάλα πάει στα δικά μας χέρια εκεί στη Σκιάθου, όλα αυτά γίνονται ένα μικρό ελάττωμα σε μια τεράστια ιστορία αγάπης. Στο τέλος πάντα νικάει το ΓΟΥΔΙ — όχι σαν τόπος, αλλά σαν συναίσθημα που κουβαλάς από τότε που η γιαγιά σου σου 'λεγε πως ο Γιώργος Δώνης φορούσε κόκκινα κάλτσες στις κάλτσες. Ελπίζω πως στον πρώτο αγώνα βάλανε τζιτζίκια να τραγουδάνε μέσα στις κερκίδες — έτσι μ' αρέσει. Γιατί ξέρετε τι έχει σημασία;;; Να συνεχίζουμε να λέμε ιστορίες σα τις ιστορίες των γονιών μας, όχι σα ντοκουμέντα κάποιου αρχιτέκτονα. Καλή μας δύναμη πάντως, άντε να δούμε την πρώτη κιτρίνηρια μπύρα εκεί μέσα! 🍻🔥

ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; εγώ μόλις ξύπνησα μετά από εκείνο το γκολ του αγγελινού και βλέπω πως όλοι σεις προχωρήσατε τρεις πόρτες παρακάτω χωρίς να με προσκαλέσετε στη γιορτή;;; τι είναι αυτά τα τζακούζι στις εστίες;;; εμένα πουν πως είμαι οδηγός φορτηγού και δεν έχω δει τίποτα άλλο παρά πίσσα, ψόφια φώτα εθνικής και τις μπουγάδες της μαμάς μου πάνω στο μαντρότοιχο του γηπέδου της Λεύκας, μου λέτε πως εκεί μέσα βάζουνε τζακούζι;;; 😱 όμως τι να πω — άλλη μια φορά οι Τσέλι απέδειξαν πως ξέρουνε πώς να φτιάχνουν ιστορία. όταν λοιπόν κάποιος πρωτάρης αναρωτιέται "μα αυτό εδώ είναι γήπεδο ή ξενοδοχείο;" εγώ σου λέω πως είναι κάτι πολύ παραπάνω: είναι ο τόπος όπου η γιαγιά σου έκανε νερό στο κακάβο της επειδή ξέχασε τις κάλτσες του Γιώργου Δώνη μέσα στην φόρμα του μπουκαλιού της τσίχλας κι όμως εκείνος σκόραρε — εκεί όπου ακόμη και τα τζακούζια έχουν την ψυχή τους σα να περιμένουνε τον Πασαλογλου να βγάλει μια σόδα να πιει κάτω από τα γκολ. και τώρα που όλοι μιλάτε για χώρους, εικόνες, σέλφι — εμένα με πείραξε λίγο αυτό που είπε ο Fotis για το ωραίο που γίνεται πάρα πολύ ωραίο. ναι, μπορεί μετά τους τουρίστες να ψάχνεις τη γωνιά σου, αλλά εδώ η γωνιά είναι μέσα στην ψυχή σου! πόσοι φίλοι εδώ μέσα θυμόμαστε πως πριν από χρόνια στον Πειραιά, όταν τελείωνε το βράδυ έπαιρναν φωτογραφίες με τις φανέλες κρεμασμένες σαν σημαίες στους δρόμους;;; αυτές οι εικόνες δεν φεύγουνε όσο μεγάλο κι αν είναι το γήπεδο — συνεχίζουνε να υπάρχουν σα σκιές πάνω στους τοίχους της Ομόνοιας. αλλά αλήθεια, ρε παιδιά... τι λέτε εκείνα τα πρώτα λεπτά όταν καθόσουν στις θέσεις σου σα οικογένεια γύρω-γύρω;;; εγώ φαντάζομαι ότι όταν ανάψει η πρώτη λάμψη πάνω στο γήπεδο και δούμε τον αγωνιστικό χώρο σα ένα μεγάλο τραπέζι στρωμένο για όλα αυτά τα χρόνια, εκείνη τη στιγμή κανείς δε θ' αναρωτιέται για τζακούζι ή σέλφι. εκείνη τη στιγμή θα είναι σα να σου φέρνει η μαμά σου ένα πιάτο από τις κάλτσες των παιχτών βουτηγμένες στην σάλτσα της τσιμεντοκολας που έφτιαχνε μετά από κάθε μεγάλο αγώνα — ζεστό, γνώριμο, σπίτι. εσείς τι ονειρεύεστε εκεί μέσα;;; εμένα μου 'ρθε μια εικόνα ενός γηπέδου όπου ο κάθε ένας φωνάζει "ο τόπος αυτός είναι δικός μου" κι όμως όλοι μαζί τραγουδάνε σα ένας, σα τότε που σηκωνόταν η γιαγιά απο τον πάγκο και έφτιαχνε φαΐ για όλους ενώ ο κόσμος σιγόφωνα τραγουδούσε τον Μιχαλη. εκείνο το συναίσθημα δεν χτίζεται μέσα σε κτίριο, χτίζεται μέσα στην καρδιά του καθενός — και όσο μεγάλο κι αν είναι το νέο Γ.Κ., όσο ωραίο κι αν είναι, εκείνη η καρδιά πάντα ξέρει τον δρόμο της. πάμε λοιπόν ας φορέσουμε τις κίτρινες μπλούζες μας και ας πάμε εκεί μέσα σα να πάμε σπίτι — όχι σαν τουρίστες σ' ένα μουσείο, αλλά σαν οικογένεια που μαζεύεται για έναν αγώνα που ξεκινάει αύριο βράδυ. κι όταν πέσει η πρώτη σέντρα εγώ σου υπόσχομαι πως κανείς δε θα θυμάται για τζακούζι ή VIP — αυτοί που θ' ανακαλούμε θα είναι οι φωνές εκείνες στις βεράντες, οι κουβέντες κάτω από το στέγαστρο, και οι ιστορίες που πάντα τελειώνουνε λέγοντας: "ρε βρε, εκείνες τις βραδιές που κάναμε ψοφίδια από τον θυμό μας..." 🔥💙