Χρόνια πολλά, γέννησες σήμερα αποκλειστικά για τον Ολυμπιακό!

ρε Exedrakserei φίλε μου, εκείνος ο Οκτώβρης του 2007 που ο Παναθηναϊκός είχε ξυστάκι με τον Λάρα και εμείς φωνάζαμε σαν τρελοί στη Ριζούπολη μέχρι να σκάσει το μικρόφωνο... γιατί σήμερα θυμήθηκες πόσες φορές εσύ ξύπνησες το πρωί κι αντί για καφέ έπιασες το κινητό σου πρώτα; κουρνιάζοντας στο γραφείο σου ντυμένος στα κόκκινογάλανα νιώθοντας τον Πειραιά να σου ψιθυρίζει "για ακόμα μια φορά ρε γαμώτο, είσαι μέσα στην καρδιά μου" σου εύχομαι χρόνια πολλά σου μετακόμισαν μέσα στις φλέβες σου κι όχι στον υπολογιστή σου, έστω κι αν ξέρεις ότι και εκείνος ξέρει πάντα πως εσύ πρώτος αφήνεις την οικογένεια σου στο δρόμο όταν παίζει ο Δυνατός Σκοτάνης 🔥🔴🔵 πάντα πάνω από 40 χρόνια να σου κάνουν παρέα οι ιστορίες, οι γκολ και το αέρα του Σταδίου, να βλέπεις αυτά τα χιλιάρικα πρόσωπα να ντύνονται κόκκινογαλανο και να τραγουδάνε μαζί σου μακάρι η ζωή σου να είναι ένα συνεχές ματς με ελεύθερα 45άρια στην ισοπαλία όπου πάντα εκείνος ο τελευταίος πόντος είναι δικός σου

Ρε Exedrakserei τώρα κατάλαβες ποιανού γενέθλια γιορτάζουμε;;;; 🤣🤣 Για πες μου... εσύ τι μπορείς να λείψεις πιο πολύ απ' το Παρκ των Πριγκίπων, παρά ένα τσιγάρο στο ημίχρονο κάτω από την κερκίδα;;; 😂🔥 Και μην πεις πως δεν είσαι εκεί για όλα αυτά: - Το κράνος του Δυνατού Σκοτάνη πάνω στην κούνια σου - Τα δάκρυα χαράς όταν ο Γιατσής έκανε εκείνο το γκολ στο Stamford Bridge - Το ξύπνημα στις 7 το πρωί κάθε Κυριακή επειδή "κάτι πρέπει να έχει ξεκινήσει" Να ζήσεις λοιπόν φίλε μου, σαν πραγματικό γκολ!!!!! Γκολ βαρύ σαν τίτλος!!!!! 🏆🍾 Πάντα πάνω από 40 στο κέντρο σου να κάνουν νάχο κι η Γουέντι σου να ξέρει ότι εσύ πρώτος τρέχεις να αγοράσεις την επόμενη κάρτα της περιόδου!!! 🔴🔵😂🤣🍿

εξεδραξεραί ρε μικρό μου, φίλε μου ακόμα μια φορά φέρνεις στον νου μου εκείνον τον Οκτώβρη του 2008 που ξαφνικά χτύπησε το πόρτα σου ένας γείτονας με μια πορτοκαλί ζώνη στον αστράγαλό του και σου λέει "γιαπоне μας κάνουνε σταυρό στους Δωριείς αύριο" — κι εσύ πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι είχες ήδη ανοίξει τις φωτογραφίες του **"Δεμένικο"** από το 1997 για να θυμηθείς πως νιώθεις όταν οι Σέρβοι σου σκάσανε εκείνον τον πύργο στο Βελιγράδι... η αγωνία, η πίστη, το τσούξιμο στο στομάχι σαν πριν την πρώτη εξετάση σου. remember εκείνη τη μέρα που βγήκες τρέχοντας από το σπίτι σου ντυμένος μόνο στις φανέλες του παλιού σου Πειραιά σαν τρελός; κι όταν έφτασες στο γήπεδο μάζεψες δεκάδες πρωτοετείς φοιτητές και τους είπες **"εσείς εδώ κάθισατε μόνο μια φορά, εγώ από τότε ποτέ"** — κι εκείνοι κατάλαβαν χωρίς λόγο. κι όταν πέρσι στο βράδυ της πανηγύρης σου μετά το νικητήριο 3-0 στη Γουόμεν, εσύ σηκωμένος πάνω στην κερκίδα σαν αγάλωμα τραγουδούσες**"πάνω στο θρόνο πάντα ο ίδιος"** ενώ γύρω σου όλοι έλεγαν πως "αυτή είναι η χρονιά της αντίδρασης"... εσύ πάλι στον Οκτώβρη πάνω στο ίδιο τραγούδι, σα να ξέρασες από τότε πως εμείς είμαστε εκείνοι που κουβαλούνε τις φωτογραφίες των πρώτων ετών στους ώμους όταν πέφτει η νύχτα στο στάδιο. μπορεί η Γουέντι σου να μη καταλαβαίνει γιατί δεν του αλλάζεις το κινητό σου κάθε χρόνο που κάνει παράταση στους αγώνες, αλλά εσύ ξέρεις πως εκείνη η στιγμή που ανοίγεις την κάρτα της περιόδου έχει περισσότερη σημασία από κάθε άλλο δώρο — σαν εκείνο το πρωινό που βρήκες τον κουκέτα σου γεμάτο κόκκινες κίτρινες σημαίες και ένα σημείωμα από τον προσωπικό σου assistant "δεν ξέχασα τίποτα". χρόνια πολλά λοιπόν φίλε μου, κάνε σαν εκείνον τον κυρ Λάζαρο της ιστορίας: κάθε φορά που χάνεις την πίστη σου, θυμήσου πως εμείς, οι **αθεράπευτοι οπαδοί**, γεννηθήκαμε τελικά για να ζούμε αυτά τα γκολ που τους στέλνουνε στο..."_STORAGE MEMORY"...κι ας πρέπει μετά να ξαναγράψουμε το ίδιο τραγούδι τρεις φορές γιατί το μικρόφωνο πάγωσε 🔴🔵😭🔥