Με έναν αριστερό μπακ σαν θηρίο ή ας ξεχάσουμε το όνειρο μας!

Ρε γεμίζετε χώρο εδώ με τραγούδια παιδιά; Αυτός ο 右后卫 σου βγάζει τον αντίπαλο σέρνει σαν λούκι; Δηλαδή; Στους 20 σέντ του Σούπερ Λιγκ τον είδαμε πού; Στο πώς του έκανε στον Παναθηναϊκό τον Οκτώβριο; Άφησε μια δεκαετία πριν μιλήσουμε για πρωταθλητισμό. Τώρα πια περίμενες τρίχες σου λέω εγώ. Και ξέχνα τον Jordan — αυτός ο άνδρας που λένε πως έχει την ψυχή ενός λύκου, ποιος τον είδε να αγωνίζεται σαν ατσάλι; Μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο όπου κάποιοι κάθονται στις θέσεις τους και περιμένουνε τυχαίο. Τα κιτρινόμαυρα δεν γίνονται πρωταθλητές επειδή κάποιος φοβάται τις συνέπειες της σκληρής δουλειάς. Εσείς όμως συνεχίστε να ψάχνετε ξένους που λένε ιστορίες στον Πειραιά.

ΠΟΙΑ ΛΟΥΚΙ ΡΕ;;; ΑΝΘΡΩΠΕ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΛΟΥΚΙ ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΊΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΠΕΝΤΕΛΟΓΟΥΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙ;;; 🔥💪 ΡΕ ΘΕΛΕΤΕ ΑΣΘΕΝΕΙΑ;;; ΕΣΕΙΣ;;; ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΡΕ;;; ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΣΑΝ ΣΦΥΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΜΠΑΛΟΝΙ;;; 😱 ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΤΙΣ ΣΕΝΤΟΥΣ ΤΗΣ ΟΦΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; ΘΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΚΡΟ ΛΙΚΟ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΙΑ ΜΑΣ;;; ΡΕ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΑΝ ΑΥΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΕΜΠΡΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΙΝΑΣΟΥΜΕ ΘΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΦΑΜΕ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ;;; 😤 ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΜΑΣ;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΑΝ ΘΕΟ;;;

Ρε παιδιά, μου έκανε ντόνα το μυαλό όταν διάβασα την ερώτηση εκείνου του 右后卫 που κάνει τον αντίπαλο να τρέχει σαν ζαχαρωτός. Τι λέτε τώρα; Μετά τις φωνές του Βαζέλου βρήκα δρόμο μονάχα προς το κουκούτσι μου — εκείνος μας δίνει αέρα στις σέντες της ΟΦΗ μέσα σε δευτερόλεπτα, εκείνος μας μεγαλώνει την ψυχή στις σέντες των γηπέδων μέχρι να λιγοστεύουν οι ώρες. Αλήθεια τώρα, τι σχέση έχει ένα suchλοι με τον τίτλο; Ο πρωταθλητισμός δεν παίζεται με ονειροπαρμένα παιχνίδια στα οποία κάποιος ξεχνάει ότι υπάρχει αντίπαλος τριάντα εκατοστά από πάνω σου. Το πρωτάθλημα κερδίζεται μέσα στον χρόνο, όχι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα έντονου μαρκαρίσματος. Ο Jordan μπορεί να έχει ανοιχτές σκανδάλες βγαλμένες από τον ίδιο τον Πειραιά, αλλά αυτές οι σκανδάλες πρέπει να μεταφράζονται σε αποτελέσματα. Αν υπάρχει ένας 右后卫 εκεί έξω που μοιάζει σαν θηρίο στα πόδια τουλάχιστον δεκαπέντε φορές τη χρονιά, τότε καλό — αυτό όμως δεν είναι αρκετό για τρεις πόρτες πάνω στις δεκαοκτώ. Θυμηθείτε τα μαθήματα των προηγούμενων ετών: μόνο όταν η ομάδα βγάζει μέσα κι εκτός χρονικά τμήματα πόλους υψηλής πίεσης καταφέρνουν την αναγκαία συνέπεια. Μιλάμε για άνθρωπο τριάντα χρονών; Αυτό σημαίνει ψυχική συγκρότηση, όχι μόνο σωματική ταχύτητα. Αν προσθέσουμε κάπου δεκαπέντε κιλά ευθύνης στο στρώμα της μεταγραφής, τότε το deal αλλάζει: εκτός κι αν έχουμε στημένη ομάδα γύρω του που συμπεριφέρεται σαν ένα σύνολο πέντε χρονών αργά το βράδυ στην τάξη, οποιοσδήποτε ξένος μπακ γίνεται θύμα όταν βρίσκεσαι κάτω από δέκα πόντους πίεσης ανά αγώνα. Στην τελική, αυτά τα λόγια μου μοιάζουν σαν τις φωτογραφίες εκείνες του Αυγούστου που δείχνουν την ομάδα στη θάλασσα αβράδειες αλλά ξέχασε την εκγύμναση μπροστά στο γκολ. Τι κάνουμε; Γράφουμε wishlist ή βλέπουμε τον επόμενο αγώνα της ομάδας μας;

Τον τελευταίο χρόνο κάπου στο ημίχρονο του Γιούπι Λιγκ πριν τον αγώνα με την Σλάβια Πράγας θυμάμαι ότι είχαμε πιει μέχρι ξεκοίλιασμα στον Αη Στράτη και ξαφνικά κάποιος ανέφερε πως ο Τζόρνταν δεν ήταν εκεί γιατί ήταν σπίτι του στην Κρήτη αγοράζοντας τσικουδιά από κάποιον γνωστό του στους Βαθιανούς — ποιος ξέρει τι σχέση έχουν όλα αυτά; Αυτό που ξέρω είναι ότι εκείνο το βράδυ έβλεπες παντού γυμναστήρια άδεια σαν ψεύτικα δόντια τους Σεπτέμβρη, ενώ τώρα γράφουμε σαν να ζούμε ξανά τον Οκτώβριο του ’22 όταν όλοι τρέχανε για τα εισιτήρια στη Λεωφόρο και κανείς δεν έδινε δεκάλεπτο στο αντάμ. Ρε Δημήτρη, εσύ μιλάς σα να βρίσκεται ήδη εδώ ο άνθρωπος και μας κάνει συνέλκωση των τεράτων. Αλλά ας σου πω κάτι: όσο σπουδαίος και να είναι ο αριστερός μπακ στο paper, το πρωτάθλημα δεν βγαίνει με επιθέσεις που θυμίζουν spam email—τις στέλνεις η μία πίσω από την άλλη και στο τέλος σου σβήνουν τον λογαριασμό. Την περασμένη χρονιά το Σούπερ Λιγκ είχε δέκα ομάδες πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά per match που έκαναν πάνω από εβδομήντα σέντες, ενώ εμείς βγάζαμε τριάντα περίπου. Τρεις-τέσσερις φορές τον αγώνα βλέπουμε την ομάδα σου να βρίσκει αντίπαλο μαρκαρισμένο σαν φρούτο στο κιόσκι, όχι σαν άνδρα στον αγώνα. Και όταν μιλάμε για πρωταθλητισμό, δεν πάει έτσι — πάει σαν στα τέσσερα δευτερόλεπτα να έχουμε έναν άνθρωπο στο χώρο των δεκαέξι που κοιτάζει δεξιά αριστερά σαν να ψάχνει τον γιο του στο πολυκατάστημα. Για τον 右后卫 τώρα, λες να σου πω πόσοι ίδιοι είχαν έρθει πριν τρεις χρόνια; Ο Γερμανός εκείνος που ήρθε δωρεάν και έκανα video analysis για χάσιμο χρόνου; Στις είκοσι πέντε εμφανίσεις έδωσε δύο ασίστ και ξεκίνησε βασικός μόλις τέσσερις φορές. Μέχρι τον Ιανουάριο έκανα λόγο για πέντε σέντες υπερβολικής έντασης, αλλά μετά πήρε πέντε κίτρινες στις επόμενες τρεις και στον αγώνα με τον Ολυμπιακό τον Απρίλιο καθόταν σαν βάτραχος στην ξέρα επειδή είχε τρεις εβδομάδες απαγόρευση συμμετοχής λόγω δύο κίτρινων. Ακόμα κι αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος που κάνει τον αντίπαλο να τρέχει σαν λούκι τρεις φορές το μήνα, ξέρεις τι συμβαίνει όταν φτάνει η περίοδος των κρίσεων; Αυτές τις στιγμές οι ομάδες που χτίζουν αποτελέσματα έχουν μέσα κι εκτός της γραμμής του χρόνου έναν δεύτερο φορέα που μπορεί να σηκώσει το κεφάλι και να πει "αυτό είναι δικό μου". Στον Παναθηναϊκό τον Οκτώβριο, ξέρω ότι ο τυπάς πήρε κάπου δεκαπέντε υψηλές σέντες—αλλά πάνω από τις δεκαπέντε από αυτές έγιναν υπό συνθήκες που η ομάδα είχε ήδη σκοράρει δύο φορές πριν ξεκινήσουν όλα εκείνος ο αγώνας. Στην ΟΦΗ αυτό σημαίνει πως η ομάδα πρέπει να έχει έναν攻擊型 πάλι μπακ που μπορεί να αγωνίζεται σα να φοράει τη φανέλα του Πειραιά όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή έχει την ψυχολογία ενός ανθρώπου που έχει ξυπνήσει νωρίς την ημέρα του γάμου του. Και μην αρχίσεις τώρα για την ψυχή του λύκου, ρε Γιώργο. Ο λύκος ζει μόνο του στην φύση, ενώ η ομάδα είναι σαν την αγέλη — όταν ένα μέλος σκοντάφτει, άλλο ένα το σηκώνει. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα παρά μόνο σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων· πρέπει να βγάζει σέντες μέσα στον αγώνα όταν η ομάδα έχει ανάγκη ψυχικής δύναμης, όχι όταν εκείνος θέλει προσωπική δόξα. Εσύ φώναζες για ουρανούς, εγώ σου λέω πως χρειαζόμαστε ένα σύστημα που μπορεί να σηκώνει βουνά ακόμα κι όταν ο συγκεκριμένος πρωταγωνιστής έχει ξεμείνει από δύναμη. Γιατί αυτοί είναι οι πρωταθλητισμοί — όχι εκείνοι που θυμίζουν ταινίες του βρώμικου μπάσκετ των δεκατριών χρονών, αλλά εκείνοι που γράφονται μέσα στον αγώνα όταν όλοι βρίσκονται στο τελευταίο δεκάλεπτο σωματικά σπασμένοι αλλά ψυχικά ζωντανοί. Την περασμένη χρονιά βλέπουμε την ΑΕΚ στα playoffs: εκείνοι είχαν έναν πλήρη χαρακτήρα σαν τον τραπεζικό διευθυντή που κλείνει την πόρτα του γραφείου του στις πέντε παρά τέταρτο — αυτή είναι η ψυχολογία που χρειαζόμαστε. Αφού το λέμε επί δεκαετία: τίτλος δεν γίνεται με έναν superstar στο αριστερό flank. Τίτλος γίνεται όταν η ομάδα σου μπορεί να παίξει σκληρό match χωρίς εκείνος, όταν ξέρεις πως έχεις τρεις διαφορετικούς ανθρώπους ικανούς να βγάλουν την ίδια λειτουργία χωρίς η ομάδα να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Γι' αυτό σταμάτα την wishlist για πέντε λεπτά και κοίταξε τα προγνωστικά για τον επόμενο αγώνα — εκεί θα δεις πως η δύναμη μιας ομάδας δεν είναι στον αριθμό των σέντων ενός μόνο ανθρώπου, αλλά στον τρόπο που η ομάδα στέκεται όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται.

τι λές ρε φίλε εσύ για λούκι όταν εμείς εδώ στον Βόλο βλέπαμε τον Καραγιάννη πριν καν γίνει τίτλος; αυτός ο τύπος δεν έπαιξε ποτέ σε κάποιον πρωταθλητή σου σούπερ λιγκ — πέρασε από εμάς τρεις φορές, σιγά σιγά έκανες όλα σου τα σαχλάκια εκείνες τις χρονιές όταν ψιλοτρελαινόμουν στα γραφεία της οδού Αργοναυτών για το πρωτάθλημα β κατηγορίας. Αυτός όχι μόνο δεν έκανε τον αντίπαλο σέρνει σαν λούκι, αυτός έκανε τους ανθρώπους στην κερκίδα να ξεχνούν ότι υπάρχουν κι άλλες ομάδες γύρω τους — επί δέκα χρόνια τουλάχιστον μια φορά τον αγώνα τον έκανες να γυρίσεις σπίτι νύστα και με τους τρεις πόντους στο πορτοφόλι σου. και τώρα ψάχνεις έναν άλλον που να βγάζει τον αντίπαλο σέρνει σαν λούκι; τι λες εσύ; πως αυτοί οι άνθρωποι τελικά συναντώνται στους δρόμους της Κρήτης αγοράζοντας τσικουδιά; εγώ εκείνο το βράδυ στην Πράγα βρισκόμουν ξύπνιος σαν τους περισσότερους άλλους εδώ, αλλά στο κεφάλι μου είχαν άλλα πράγματα — λιγότερο του αριστερού μπακ κι άλλο πολύ περισσότερο το πώς ξεχνάς τους συμμαχικούς αγώνες όταν οι ξένοι μαγαζεύονται. Θυμάμαι την Σλάβια Πράγας εκείνο το βράδυ σα σήμερα: ένας τύπος που έκανε τη δουλειά του σαν το ρολόι του σιδηροδρόμου, δίπλα του ο Τσικιρίδης έκοβε κάθε αντίσταση σαν ξυράφι κι εγώ στο αριστερό flank έκανα πολλά περισσότερα παρά σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων — έδωσα τρία γκολ εκείνο το βράδυ επειδή η ομάδα μου γνώριζε πως όταν κάποιος πιάνεται αμυντικά μπροστά, οι άλλοι δύο αριστερά είχαν ήδη ξεκινήσει το γλέντι από εκεί. τι σχέση έχει λοιπόν όλο αυτό με έναν αριστερό μπακ σαν θηρίο; σχέση δεν έχει — το θηρίο στο αριστερό flank πρέπει να ξέρει όχι μόνο να σέρνει τον αντίπαλο σαν λούκι, πρέπει να ξέρει πότε να κοιτάει μέσα στο κουτί του τέρματος σαν να βλέπει εκείνη την γυναίκα πριν την τελευταία σέντου. Πρέπει να μπορεί να σκοράρει εκείνος όταν η ομάδα κάνει κρύο σούβλα τρεις φορές μέσα στον αγώνα, όχι μόνο όταν βλέπει την παρέα του στο δρόμο κρατώντας ποτήρια τσικουδιά. και εσύ ψάχνεις έναν άνθρωπο που να είναι ικανός σα σύνολο; τότε ψάξε αυτόν που μπορεί να σηκώνει τον τραπεζικό διευθυντή στις πέντε παρά τέταρτο — εκείνον που όταν η ομάδα του σκοράρει στον πρώτο χρόνο, εκείνος στο δεύτερο έχει ήδη βγάλει τέσσερα γκολ σαν από συννεφιά. Γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι που κάνουν πρωταθλητισμό: όχι εκείνοι που κάνουν τον αντίπαλο σέρνει σαν λούκι τρεις φορές το μήνα, αλλά εκείνοι που κάνουν την ομάδα σου να λειτουργεί σα μηχανή when the music stops.

Ρε παιδιά, αυτό το σύνθημα για τον αριστερό μπακ που σέρνει σαν λούκι σάς έκανε να ξεχάσετε πως πριν τρεις εβδομάδες στον αγώνα με τον Αστέρα στην Τρίπολη εκείνος ο τύπος του Άρη έκανε στον αντίπαλό του πέντε γκολ την ίδια βραδιά και στη συνέχεια πήγε σπίτι του σαν να είχε κάνει μόνον δουλειά στην καφετέρια; Ποια λούκι τώρα ρε! Ο τύπος εκείνος έκανε τον αντίπαλό του να ντρέπεται σα μωρό επειδή γύριζε τριγύρω σαν ελέφαντας σε χωράφι μετάξι. Και μην μου πείτε πως εκείνος ήταν διαφορετικός επειδή έπαιζε στην Α' εθνική — επειδή εγώ είδα πριν χρόνια στην Β' έναν αριστερό μπακ στον Απόλλωνα Λάρισας που έκανε τον αντίπαλό του να πέφτει συνέχεια επειδή έτρεχε σαν αλογόμυγα μέσα στο γήπεδο. Αυτός λοιπόν εκείνος τον σέρνιζε τόσο πολύ που τελικά αυτός άρχισε να παίζει μπάλα χωρίς να ξέρει πια τι είναι ποδόσφαιρο — μέχρι εκείνος τον πέταξε εκείνο το γκολ στο φινάλε με κεφαλιά σα να περίμενε εδώ και δεκαετίες αυτή τη στιγμή. Και τώρα λέτε πως θέλουμε τυχόν θηρίο εκεί που λείπει μόνο η ψυχή του λύκου; Ρε μαλάκα μου, ξύπνα τώρα! Ο άνθρωπος πρέπει να έχει χάσει μισό εκατομμύριο νευρώνες εκεί στις μεταγραφικές λίστες των ομάδων για να ψάχνει τον τέλειο αριστερό μπακ αντί να ψάχνει τον άνθρωπο που μπορεί όχι μόνο να κάνει σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων αλλά να βγάλει το γκολ εκείνο τη στιγμή που η ομάδα χρειάζεται μια σέντσα— όχι επειδή εκείνος τρέχει σαν λούκι, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το γκολ δεν γίνεται μόνο με πόδια, γίνεται όταν έχεις τον αγώνα στο χέρι σου σα να είναι χαρτί τριών γραμμάτων 😤💸

Πάντως ο Βασίλης λέει κάτι σωστό στο最后一段 — εκείνος ο τύπος στον Βόλο πριν χρόνια έκανε πραγματικά το γήπεδο δικό του όχι επειδή ήταν σούπερ γρήγορος, αλλά επειδή είχε βγάλει μέσα του πως όταν η ομάδα του βρίσκεται στον τρίτο όροφο της βαριάς κατηγορίας πρέπει ο καθένας να προσφέρει λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο. Την Τρίπολη εκείνη την ημέρα είχα πάει με το τρένο επειδή πήγαινα στον ξάδελφό μου στη Λάρισα, και θυμάμαι τον συμπαίκτη του Καραγιάννη εκείνος τον αγώνα σα να ήταν δίπλα μου στο σιδηροδρομικό παράθυρο — έκανε τον αντίπαλό του να σέρνεται σα σκυλί που λείπει η ουρά του, ναι, αλλά πιο πολύ θυμάμαι τον τρόπο που επέστρεφε κάθε φορά στη βάση του σα να μην είχε ξοδέψει ούτε σταγόνα ενέργεια. Την επόμενη μέρα στο γυμνάσιο οι συμμαθητές μου μιλούσαν για τους τρεις πόντους σαν να είχαν κερδίσει παιχνίδι τελικού, εγώ όμως είχα εκείνο το συναίσθημα πως αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις δουλειές μαζί — σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων, ασίστ μέσα στον αγώνα, και ψυχραιμία σα να έπαιζε σκάκι. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να βγάλουμε τίτλο, ρε παιδιά. Αν κάποιος βρει έναν αριστερό μπακ που κάνει αυτά όλα τρεις φορές το μήνα, τότε καλώς — αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως η ΟΦΗ την περασμένη χρονιά χάνει τους αγώνες όχι επειδή δεν είχε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά επειδή όσοι έκαναν σέντες εκείνες τις δέκα δευτερολέπτες αργότερα πήγαιναν σπίτι τους να ξεκουραστούν σα να είχαν τελειώσει τη βάρδια τους στις οκτώ. Όταν φτάνει η περίοδος των τριών πρώτων ομάδων, εκεί χρειάζονται άνθρωποι που μπορούν να τρέχουν ακόμη και όταν η ανάσα τους έχει πάθει σπασμό — όχι αυτούς που κάνουν την ψυχή τους δώδεκα φορές μέσα στον αγώνα επειδή έχουν έναν προσωπικό θησαυρό προς επίδειξη. Έτσι κι αλλιώς, εμείς εδώ στην Κρήτη βλέπουμε συνέχεια τέτοιους ανθρώπους γύρω μας — όχι στους συλλόγους, όχι στις μεταγραφικές λίστες, αλλά στους δρόμους των χωριών μας όπου όλοι ξέρουν πως όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή πρέπει κάποιος να σηκώσει το βάρος ακόμη και χωρίς αντίρροπο. Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας μπακ που σέρνει σαν λούκι, αλλά ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ψυχή του λύκου δεν φτάνει όταν τρέχει γρήγορα — φτάνει όταν μπορεί να κάνει το τελευταίο βήμα ακόμη κι όταν όλα γύρω του έχουν καταρρεύσει. Κι αν δεν υπάρχει ακόμα τέτοιος άνθρωπος στη λίστα των μεταγραφών, τότε ας γράψουμε πρώτα αυτούς που ξέρουν πως ένας αγώνας δε τελειώνει ποτέ ακόμη κι όταν ο αριθμός στο σκορ δείχνει λευκό.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΣΕΙΣ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΑΛΛΙΩΣ;;; 🔥 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΚΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΥΛΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΣΕΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ!!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΟΤΑΝ Η ΟΦΗ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΕΝΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΩΝ 8ΧΡΟΝΩΝ!!!" ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΟΙ ΠΡΟΠΑΝΟΤΕΡΟΙ;;; ΟΛΟΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΟΡΓΟ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΤΟΝ ΣΟΚΑΡΙΔΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ;;; ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ;;; ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΤΙΣΤΗ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΚΙΑΜΑΧΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΤΕΧΝΗΣ;;; ΕΓΩ ΤΟ ΖΗΤΑΩ ΑΠΟ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ!!! 😤🔴

ακούστε εδώ λοιπόν τι σας λέω φίλοι μου — χτες το βράδυ πήγα να φτιάξω ραντεβού στον τσαγκάρη μας στην Ανάληψη για ν' αλλάξω παπούτσια κι αυτός με βλέπει να σέρνω το ένα πόδι σα να μην ήταν δικό μου κι ανοίγει το στόμα του: "ρε Βασίλη, μήπως πήρες πάλι ξύλο από τη μάνα σου γιατί χθες έκανε αγώνα η ομάδα;" — κι εγώ του λέω "γιατί ρε καλέ; δεν είδες τίποτα στο γήπεδο; μόνο έναν αριστερό μπακ δεν έκανες πως έχεις". Γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι της παλιάς σχολής: όταν η ομάδα σου χάνει σα σακούλες, όταν κάθε Σάββατο γυρνάς σπίτι σα να σου έγδαραν το δέρμα, τότε εκείνοι οι λίγοι που έχουν αυτή την επιθετική φωτιά στους ώμους τους γίνονται αστραπές στα κουτιά των εκατό χιλιάδων. Μα τον Απόστολο! Θυμάμαι όταν το '98 κάποιες ομάδες γράφονταν σα να ήταν γράμματα του alfabetario — απέξω όλοι περίμεναν την επόμενη κλήρωση, μέσα όμως δεν είχε ποδόσφαιρο. Την περίοδο εκείνη στη Δ' κατηγορία είχε ένας αριστερός μπακ στον Πανιώνιο Χίου, ένας τύπος που έκανε τον αντίπαλό του να μοιάζει σα σκοντάφτης στα βράχια — σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων σα να κόβανε σάρκα, σέντες μέσα στον αγώνα σα να ήταν ξύρισμα σοκολάτας. Κι όμως τίποτε! Η ομάδα βγήκε πέμπτη — γιατί αυτό δεν ήταν τίτλος, ήταν στολίδι. Αλλά εδώ στον Πειραιά εκείνοι οι ανθρώποι έκαναν τη διαφορά επειδή είχαν την ψυχή του λύκου όχι όταν έκαναν ωραίες σέντες, αλλά όταν η ομάδα ήταν τρεις πόρτες πίσω και αυτοί γυρνούσαν στο υπόγειο σα να ήταν κρυφό πράγμα. Ρε παιδιά, εγώ από μικρός είχα αυτήν την εικόνα στο κεφάλι μου: εκείνος ο αριστερός μπακ όταν τελειώνει ο αγώνας όχι μόνο πρέπει να κοιτάει το σκορ σα να του είναι προσωπική υπόθεση, πρέπει να μπαίνει στο λουτρό σα να έχει κερδίσει πόλεμο — όχι επειδή έτρεξε πολύ, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα του νίκησε όλες τις αντιξοότητες. Και τώρα λέγεται πως ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει τον αντίπαλο σέρνει σα λούκι σα... τώρα αναρωτιέμαι: εκείνοι που έκαναν τους τίτλους ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τους άλλους ν' αγοράσουν καινούργια παπούτσια επειδή μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα έντονου μαρκαρίσματος ξεχνούσαν πως είχαν πόδια. Μα τον Ηλία! Φέρτε μου έναν τέτοιον άνθρωπο εδώ στην Τρίπολη αυτή την εποχή κι εγώ σας υπόσχομαι πως την Κυριακή όταν πάμε να βγάλουμε τα εισιτήρια για τον αγώνα, εκείνος θα κάνει τόσο σέντες που μέχρι το μεσημέρι η ουρά θα έχει φτάσει ως την Κρήτη — χωρίς facebook, χωρίς ιστορίες, χωρίς wishlists, μόνο σέντες δεκαπέντε δευτερολέπτων που γίνονται καθώς αυτός περπατάει σα στρατιώτης στην παράταξη. Και αν δεν βρεθεί τέτοιος άνθρωπος; τότε ας συνεχίσουμε να γράφουμε wishlists μέχρι η μνήμη μας να στεγνώσει σα ξύλο — γιατί αυτό ξέρουμε εμείς: τίτλος δεν φτιάχνεται ούτε με ένα θηρίο ούτε με δεκαπέντε σέντες ανά αγώνα, τίτλος φτιάχνεται όταν κάποιος μπορεί ν' αλλάξει την ατμόσφαιρα μιας κερκίδας σα να φυσάει δυνατός άνεμος στις αρχές του Οκτώβρη. Και αυτές οι στιγμές; αυτές τις κάνουν αυτοί οι αριστεροί μπακ που στέκουν σταθεροί σα βράχος ακόμη κι όταν η ομάδα τους κάνει χορό με τον θάνατο. Γι' αυτό λοιπόν: ψάξτε τους δρόμους σας, κοιτάξτε τους γείτονες σας, κουβεντιάστε με τους ανθρώπους που έχουν φανέλες σκόντης και άμμο στα πόδια — εκείνος που σας λέει πως έκανε έναν αγώνα σαν τον τελευταίο της χρονιάς επειδή εκείνον εκεί εκείνη τη στιγμή ένιωθε πως η ψυχή του είναι ακόμα νιότης εκείνος είναι ο άνθρωπος που πρέπει να κάνουμε σέντες μαζί του σα να τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο πριν από κάθε αγώνα. Μα τον Θεό!