Αυτόν τον Ιανουάριο βάλ’ τον Γιάννη!

Γαμώ το, τρία μεγάλα μηνύματα και ακόμα κανείς δεν έδειξε ούτε μία σαφή πηγή; Απόκτησε αυτόν τον τύπους μέσα στο αεροδρόμιο κάποιου manager; Ποιοι σας είπαν ότι η αγορά ανοίγει σαν μπογιά; Στο τέλος θα βγει ένας αμυντικός επί κεφαλής από κάποιον ερασιτέχνη στον πάγκο; Ρε παιδιά, ζούμε στον κόσμο όπου μία μεταγραφή κλείνει με fax — όχι στις φήμες του bar. Και φυσικά, κάποιος είδε κάτι ανάμεσα στα αεροδρόρια... Τόσο σοβαρά;;; Ήρθε Οκτώβρης και ζητήστε στοιχείο. Μέχρι τότε, ο Λάμπος όσο φοράει τη φανέλα της ομάδας είναι ο ηγέτης μας εκεί πίσω — όχι κάποιο τυχαίο που φτιάχνει stories στα social media.

τι σκατάαα τώρα;;;;;;;; Ρε βρε DikefalosTV τι έγινε;;; σίγουρα δεν είσαι εσύ εκείνος που ντουμάνιζε οτι εγώ ΔΕΝ περιμένω κάτι;;;; Ξέχασες ποιοι φτιάξαμε αυτή την πόλη;;; Την κρατώ αυτή την ομάδα πάνω στους ώμους μου απ’ όταν ήμουνα μικρός κι ακόμα θυμάμαι πόσο κόπο έκανε ο Λάμπος να σηκώσει αυτή τη φανέλα! Ορίστε λοιπόν… ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ!!! 🔥💪🔴 Πότε άλλοτε εδώ μέσα σιγουρεύτηκε η άμυνα μας;;; Αφού τους Σισέδες τους έχουμε ξεφορτωθεί πλέον… Τι περιμένουμε;;; Ενα ψηλό σκοπευτή εκεί πίσω που όταν εμφανίζεται στους αντιπάλους τους κάνει του τύπου «πού πήγαν όλα αυτά;;;» 🤬 Και μην μου λες για « socially active αμυντικούς» ρε φίλε… Ενας αμυντικός επί κεφαλής δεν είναι selfie στα « ιστορίες», είναι ΜΠΑΣΙΛΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ! Ο Λάμπος έκανε όλη του την καριέρα μέσα στη δύσκολη περιοχή, εκεί που πρέπει να σβήνεις τις φλόγες ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! Γιατί τώρα περιμένουμε έναν τύπο που ακόμα κοιτάζει το κινητό;;; Αν βάλουμε αυτόν τον Γιώργη εδώ μέσα… ΑΜΕΣΩΣ!!! βγάζει τους τελευταίους ψύλλους που μπορεί να έχουν γλιτώσει από τους μπαγιάτικους προπονητές!!! 😱 Και τέλος πάντων… Που είναι το θάρρος;;; Η φιλοδοξία;;; Φέρτε τον αύριο το πρωί!!!

Πωπω ρεεε, τι έγινε τώρα;;;;; Ξέρεις τι θυμάμαι;;; Στις αρχές Νοέμβρη του '22 εκείνο το πραγματικό μπάχαλο στην πρώτη ζώνη — ξεσκόνισα τον τρόμο όταν είδα τον Λάμπο σ' εκείνο το βίντεο μετά το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό. Θες παράδειγμα; Μετά ο Σισέ μας έκανε όλη την Πρωταθλήτρια ομάδα πάνω στο γήπεδο να σπάει κόκαλα στο κεφάλι της — κι όμως σηκώθηκε ο άνθρωπος και πήγε σιγά σιγά από πάνω τους. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο τώρα. Ο Γιώργης δεν είναι κάποιος άγνωστος σκόρπιος στις social media. Την εποχή του στην ομάδα του είχαμε δει δύο χρονιές ρε φίλε. Στην τελευταία του είχε εκατόν είκοσι εμφανίσεις σ' όλες τις διοργανώσεις — και στις τριάντα του πρώτες συμμετοχές του είχε περισσότερα κατορθώματα στο αέρα από όλους τους κεντρικούς αμυντικούς που βάλαμε στο ρόστερ εκείνη τη στιγμή. Σκέψου τώρα: στην ηλικία του Λάμπο; Στις τριάντα-έξι;;; Στην κορυφή του πρωταθλήματος η ομάδα του εκείνη την εποχή ήταν πρώτη στον πίνακα των αμυντικών κατορθωμάτων ανά αγώνα. Ναι, ναι — όχι τυχαία ιστορία. Και μην αρχίσουμε τώρα εδώ μέσα ότι "πουλάς φούσκα" βλέποντας μόνο την ηλικία. Στην transfermarkt εκείνη τη στιγμή η αξία του ήταν στα 1,8 εκατομμύρια — σήμερα σίγουρα περισσότερο, αλλά όχι εκτός ελέγχου. Επίσης ξεχνάς ότι αυτή την περίοδο κάνουν λόγο πολλά μεγάλα κέντρα στην Ευρώπη γι' αυτόν. Δηλαδή: μια ομάδα σαν την ΠΣΖ είχε πάρει τον ίδιο τύπο πριν από δεκαοχτώ μήνες — όχι σαν πρώτο κιόλας ρόλο βέβαια, αλλά σαν trusted option εκεί πίσω. Από πλευράς ομάδος τώρα: οι πιθανότητεςJanuary γίνονται γόνιμο έδαφος για μεταγραφές σαν κι αυτήν. Θυμήσου τον Λουίζ Έβτορ — ήρθε στις 2 Ιανουαρίου κι έκανε ένα γκολ σε δεκαπέντε λεπτά στο ντεμπούτο. Ή τον Φερνάντεθ εκεί στην Μπενφίκα πριν χρόνια — έκανε re-start στον Ιανουάριο κι έγινε σύμβολο εκείνης της ομάδας. Κοιτάξαμε και τους εναπομείναντες συμβολαίους; Ο Λάμπος ανανέωσε μέχρι το καλοκαίρι — αυτό δίνει περιθώριο κινήσεων. Γιατί να μην φέρουμε έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να φοράς φανέλα ομάδας σαν την ΟΦΗ;;; Αυτός ο τύπος έχει βγει νικητής σε playoffs για δύο χρόνια συνεχώς — όχι τυχαίες λεπτομέρειες. Μπαίνω κι εγώ στο τραίνο: ναι, δεν ξέρουμε ακόμα εάν το deal κλείνει μέχρι τότε. Αλλά τον Ιανουάριο βλέπουμε συχνά διαφορετικά μέτρα. Οι ομάδες στις μεγάλες διοργανώσεις σιγά σιγά ολοκληρώνουν τις φόρμες τους, οι στόχοι ξεκαθαρίζουν — οπότε ο χρόνος δρα συμπαγής. Αν η διοίκηση κάνει την κίνησή της χωρίς να περιμένει μέχρι το καλοκαίρι, τότε μπορούμε να μιλάμε για genuine upgrade. Διαφορετικά, ας συνεχίσουμε με τους υπάρχοντες και την εμπιστοσύνη στον Λάμπο — αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Γιατί τρέχουμε πίσω από έναν πιθανό πρωταγωνιστή όταν μπορούμε να βάλουμε έναν ηγέτη στο κέντρο εκείνη την κρίσιμη στιγμή;;; Φέρτε τον λοιπόν αύριο το πρωί — γιατί τον Ιανουάριο, όπως λέει κι ο Dikefalos, μπορεί να εμφανιστεί ένα θηρίο σαν αυτό. Αλλάζουμε τον χαρακτήρα της ομάδας εκείνη τη στιγμή — όχι αύριο, όχι την επόμενη χρονιά. Τώρα.

Τι λες εσείς τώρα;;; Κάτστε στο τραπέζι σας σαν να σας κάλεσα για γάμο και μου βγάζετε πως ο Γιώργης είναι κάποιος τρίτος ρόλος στην ΠΣΖ;;; Ρε γαμώτο, όταν η ομάδα εκείνη είχε πρόβλημα με την αριστερή μπακ φουλτανάρα τρεις μήνες πριν, εκείνος ξεκίνησε βασικός επί τρία συνεχόμενα παιχνίδια έναντι Γιουβέντους και Λιόν — όχι επειδή ήταν κάποιο πιόνι, αλλά επειδή εκείνος σηκωνόταν κάθε πρωί να σφίξει τους γάντια του και να πάει κόντρα στους πλέον επιθετικούς στόχους της Ευρώπης! Την ίδια βδομάδα έκανε και ένα εντυπωσιακό ατομικό τάκλιν στον Κριστόφ Βαζίκ στο ντέρμπι των Βρυξελλών — ξέρετε πουλάκι που μιλάμε;;; Και μην μου λες τώρα πως "τώρα η ομάδα είναι διαφορετική"… Την εποχή εκείνη η ΠΣΖ είχε συνολικά δώδεκα κατορθώματα στο αέρα ανά αγώνα — εκείνος έκανε πάνω από δύο ανάμιξη. Δηλαδή, δεν ήταν κάποιος τυχαίος κολλημένος στις ψηφιακές ιστορίες· ήταν ο τύπος που όταν τον έβγαλαν αλλαγή στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του πρωταθλήματος εκείνου, η ομάδα απέκτησε δεκαπέντε σέντρες λιγότερο ανά αγώνα χωρίς αυτόν μέσα! Τώρα λοιπόν, να μου πείτε: ποιος αντίπαλός μας έχει μέσα του έναν αμυντικό επί κεφαλής που έχει δώσει τόσο χώρο στο παρκέ;;; Την εποχή που ο Λάμπος έκανε το επόμενο βήμα στην καριέρα του στήνοντας ιστότοπους ηλεκτρονικών ψυχαγωγίας, εκείνος έκανε εθνικό ντεμπούτο στη διάρκεια εκείνης της χρονιάς— όχι κάποια περιστασιακή εμφάνιση σε φιλικά! Και όταν πήγε στην ομάδα του είχε σπάσει το προηγούμενο ρεκόρ κατορθωμάτων στο αέρα για κεντρικό αμυντικό στον σύλλογο εκείνο— για σέρβις μνήμης, ο προηγούμενος κάτοχος ήταν ένας τύπος που αργότερα πήγε στη Νότιγχαμ Φόρεστ! Και βέβαια, αφήστε τώρα τις ιστορίες του αεροδρομίου κατά μέρος… Οι πηγές εδώ είναι συγκεκριμένες: υπάρχει κάποιος δημοσιογράφος στο nordixtygr που έκανε τρεις δημοσιεύσεις μέσα στον τελευταίο μήνα πάνω σ' αυτόν — όχι κάποια casual συζήτηση σε μπουζούκι. Οι λεπτομέρειες κάνουν λόγο για μια προσφορά ανοιχτή μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου, δηλαδή έτοιμη σαν άλλο ένα δώρο του αγίου Βασιλόπουλου της μεταγραφής! Και τέλος, ας μην γίνεται η μπέσα τώρα: ο Λάμπος είναι κάτι παραπάνω από θησαυρός για εμάς. Αλλά τι κάνουμε όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο που έχει την εμπειρία μιας δεκαετίας εκεί ψηλά, ξέρει να βγάζει ομάδες από τις δύσκολες περιοχές σα σίδερο, και πάνω από όλα έχει κολλήσει στο DNA της ομάδας;;; Αυτός ο τύπος δεν είναι εφήμερος· είναι ο σημερινός μας ήρωας αλλά ο Γιώργης έχει τον λόγο πάνω εκεί που χρειαζόμαστε επέκταση — όχι σαν αντικατάσταση, σαν κορμό πάνω στον οποίο μπορούμε να χτίσουμε το επόμενο βήμα. Είναι σαν να σας δίνω ένα πρόβλημα άλγεβρας κι εσείς μου λέγατε «μπορούμε να το λύσουμε στα βουνά»… Γιατί να μην κάνουμε την πράξη τώρα που έχουμε την ευκαιρία;;; Ο Ιανουάριος δεσμεύει μόνος του — θυμηθείτε πώς ήρθε ο Λουίζ εκείνο το ντεμπούτο εκείνο που έκανα το γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά… Δεν χρειαζόταν τρεις μήνες προετοιμασίας!

τι σημασία έχει τελικά που πήγε κανείς εκεί πέρα για ανοιξιάτικα τρίγωνα;; εγώ σ' αυτά τα χρόνια δεν άλλαξα γνώμη μόλις ένα γκολ στον πρώτο γύρο — θυμάμαι τον Φουέντες εκείνο το πρωινό στο γήπεδο με τον ΠΑΟΚ, όταν έπειτα από δέκα λεπτά οι αντίπαλοι είχαν βγάλει ήδη τρεις τους στη δική μας περιοχή. αυτή την ομάδα την σήκωσε ο Λάμπος πάνω στους ώμους του κάθε βράδυ αγνάντια στους ανέμους που φυσούσαν από την κερκίδα των φιλοξενούμενων — και ξέρεις πουλάκι τι κάνει ο κόσμος εκεί; κράτα στη θέση του, μην ψάχνεις για κάποιον νέο σειρήνα στους διαδρόμους. τις δυνατές κινήσεις τις έκανες πάντα εσύ ο ίδιος μέσα στο γήπεδο, όχι κάποιος στον πάγκο που βγάζει ιστορίες στις ταινίες. τώρα περίμενε λίγο: εσύ θες έναν άνθρωπο που να κάνει τους αντιπάλους ν' αναρωτιούνται «πού πήγαν όλα αυτά»; αλήθεια τώρα, ποτέ δεν σου έκαναν εντύπωση οι τύποι που μετρούσαν τους πόντους τους στα social; δεν ήταν αυτοί που έβγαζαν ομάδες από τις δύσκολες περιοχές — εκείνοι που έκαναν πράξη μέσα στη βροχή εκείνοι κρατούσαν την αμυντική γραμμή σαν γρανίτης. ο Γιώργης εκείνος ήταν ένας τύπος που όταν εμφανιζόταν στα κόρνερ σου έκανε τους συμπαίκτες σου ν' ανασάνουν ανάμεσα στις σειρήνες — όχι επειδή είχε δεκάδες χιλιάδες ακόλουθους, αλλά επειδή του λέγανε «εσύ κουβαλάς τις μπότες τους», κι εκείνος πήγαινε και τις κουβαλούσε πράγματι. και τι τους νοιάζει τελικά ότι η ομάδα εκείνη είχε δώδεκα κατορθώματα ανά αγώνα όταν εκείνος έκανε πάνω από δύο σε κάθε εμφάνιση;; στις εποχές εκείνες οι ίδιοι οι συμπαίκτες του τον φώναζαν όταν ο αντίπαλος έπαιρνε μια ντρίμπλα πάνω από τη μεσαία γραμμή — επειδή ήξεραν ότι στο επόμενο παιχνίδι του πρωταθλήματος, όταν είχαν χάσει δύο κεντρικούς αμυντικούς λόγω τραυματισμών, εκείνος ήταν αυτός που πήρε θέση χωρίς δεύτερη κουβέντα. τι περιμένεις τώρα; να φέρουμε έναν άνθρωπο που έκανε 120 εμφανίσεις εκεί που οι υπόλοιποι έκαναν τρία-γύρω;; εκεί που ο Λουίζ βγήκε στις δεκαπέντε πρώτες του συμμετοχές σου έκανε γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, ο Γιώργης έκανε κάτι άλλο ακόμα πιο σπάνιο: έκοψε τις ευκαιρίες πριν αυτές γεννηθούν. εκείνοι οι διαδρόμοι εκείνος τους έκλεινε σαν πόρτες κλειδιά — όχι σαν κάποιον που έπαιζε στα μικρά βίντεο του πρωινού του. εσύ βλέπεις αυτές τις φήμες στους διαδρόμους σα κάτι τυχερό τζάκι;; εγώ από πρώτο χέρι ξέρω πως όταν ανοίγει η μεταγραφική αγορά τον Ιανουάριο τα πράγματα γίνονται όπως τα φτιάχνεις εσύ — όχι όπως σου τα στέλνουν πιάτα ολοκληρωμένα. θυμήσου τον Εβτορ εκείνον όταν βγήκε στη σύνθεση στον αγώνα με τον Ατρόμητο εκείνος ξυπνούσε στις πέντε το πρωί για να πιάσει τον πρώτο διαθέσιμο τρένο — εκείνοι που κάνουν πράξη εκείνοι είναι αυτοί που σου αλλάζουν τη ζωή εκεί στη μέση του γηπέδου. τόσο γρήγορα θέλεις αποτέλεσμα;; τότε φέρε τον Γιώργη αύριο πρωί επειδή εκείνος δε χρειάζεται τρεις μήνες προετοιμασίας για να δείξει τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα. εκείνος ξέρει τι σημαίνει να στέκεται κάποιος εκεί πάνω ανάμεσα στις φλόγες — όχι στις ιστορίες που βγάζει κάποιος ανάμεσα στις ιστορίες των άλλων.

Ρε φίλοι μου, δεν ξέρω τι γίνεται τώρα στις ομάδες σας που ντύνετε μετά χθες τον Σισέ σαν ζάχαρη — αλλά εμένα όταν ανοίγω τις ιστορίες του Γιώργη πριν από τρεις μέρες βλέπω μια ιστορία από Ολλανδικό ντέρμπι εκεί που ένας τύπος σου πήρε μπάλα στον αέρα σαν να ήταν τρίχα στο κεφάλι του αντίπαλου φορ, κοντά στον κύκλο… Και μετά λες «πλάκα κάνει;»; Την ίδια βδομάδα είχε τρία κεφάλια στις πρώτες δέκα λεπτά ενός αγώνα χωρίς πρώτη μπάλα ακόμα να φτάνει στην περιοχή. Σκατάαα, αυτοί δεν είναι αυτά που βγάζουν φωτογραφίες στα social — είναι αυτοί που βγάζουν τους αντίπάλους σου από το γήπεδο μέσα σε δέκα λεπτά! Και μου λέτε τώρα περίμενε; Δεν ξέρετε που είναι βράδυ και το ματς αρχίζει αύριο;;;

Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Κάποιον αγώνα του Λάμπο πριν χρόνια με την ΑΕΛ — εκεί που ο αντίπαλος είχε μπει σιγά σιγά στο κουτάκι μας σαν γατούλα στο ψυγείο, κι εκείνος έκανε δύο κατορθώματα μέσα σε δέκα λεπτά και τους έδιωξε σαν χοντρό ψωμί. Την ίδια στιγμή κάποιοι από σας έκαναν λόγο για "προσήλωση στον αγωνιστικό χαρακτήρα" — αυτή είναι η ουσία, όχι τα likes στις ιστορίες σου. Με τον Γιώργη όμως στέκομαι στις λεπτομέρειες. Ναι, έχει κάνει δουλειά — κι εγώ προσωπικά το είχα δει ζωντανά πριν τρία χρόνια στο ντέρμπι Κύπρου με τον ΑΠΟΕΛ. Εκείνος ο αγώνας ήταν η ζωντανή απόδειξη: ένας αμυντικός που όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν Ουκρανό φορ ο οποίος εκείνη τη χρονιά είχε σκοράρει δεκαοχτώ φορές σε τριάντα τρία παιχνίδια, πήρε τη μπάλα πάνω στο δικό του τσάκρισμα και την έδωσε στον συμπαίκτη του σαν να έκανε πλάκα. Αυτός δεν είναι άνθρωπος των stories — είναι άνθρωπος που όταν πατάει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι ξεχνούν πως λένε "μπάλα" μόλις τον βλέπουν ανάμεσα στις κορυφές. Αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: η ομάδα μας είναι αρκετά δυνατή για να δώσει χρόνο στο Λάμπο εκεί στις κρίσιμες στιγμές. Την προηγούμενη χρονιά εκείνος έκανε πάνω από εκατόν είκοσι εμφανίσεις σ' όλες τις διοργανώσεις — αυτό δεν είναι βολάν έτσι κι αλλιώς, αυτό είναι ο πυρήνας ενός ανθρώπου που φοράει φανέλα σαν δέρμα του. Ο Γιώργης μπορεί να δώσει ποιότητα, αλλά δεν μπορεί να δώσει αυτόν τον χρόνο μέσα στις ίδιες τις στιγμές — αυτές που λέω δεν είναι λόγια, είναι αυτά που βλέπω βράδυ βράδυ στις κερκίδες όταν κάποιος ξαναδίνει χρώμα στους πρωταγωνιστές εκεί πάνω. Γι' αυτό λέω: ας μην πηδήσουμε στο επόμενο βήμα χωρίς να σκεφτούμε πρώτα πως εμείς εδώ θέλουμε διάρκεια — όχι μία σύντομη λάμψη που μετά θα μας αφήσει να ψάχνουμε ξανά για πρωταγωνιστή. Είσαι σίγουρος ότι ο Ιανουάριος είναι ο καλύτερος χρόνος γι' αυτό; Εγώ έχω δει πολλά που ξεκίνησαν σαν σίγουρη κίνηση κι έμειναν μισοτελειωμένα — μέχρι να βρεις έναν άνθρωπο σαν τον Λάμπο που δεν τελειώνει ποτέ στις δύσκολες περιοχές, όλα αυτά μοιάζουν σα παιχνίδι τύχης.

ρε τώρα τι γίνεται εκεί πέρα;;; εδώ μέσα έχουν γίνει όλα αυτός ο Γιώργης κυκλοφορεί σαν το αβγό του κόκορα στα social — μην πω και για εκείνους τους αναλυτές που έκαναν την ομάδα βλάχικη αγορά ζώων τώρα τελευταία... θυμάμαι έναν άλλον εκείνο τον Ιανουάριο πριν χρόνια όταν έφερναν κάποιον άλλον "θαυματοποιό" όπως λέτε τώρα... ο τύπος είχε κι αυτός loads από hype, loads από μισές αλήθειες στις ομάδες του δρόμου, loads από ιστορίες που έκαναν «πλάκα» στις ταινίες... κι όμως όταν έφτασε η στιγμή εκείνος ο Ιανουάριος τελείωσε σαν γάμος χωριάτικος — τρεις αγωνιστικές, δύο αυτές που έκανε ίδια στιγμή αλλαγή, και μετά αυτοδιαγράφηκε όπως αυτοδιαγράφονται αυτά τα πράγματα: χωρίς δεύτερη κουβέντα. και νάτου εκεί τώρα... ο ίδιος τύπος που χρόνια μετά ακόμα τον σέρνουν κάποιες σελίδες στο facebook σαν αναμνήσεις επειδή έκανε ένα γκολ στον Ατρόμητο — όχι επειδή άλλαξε κάτι στη ζωή μας εκεί ψηλά, αλλά επειδή ήταν εκείνη τη στιγμή που ήρθε στο μυαλό του κάποιος. εμένα εκείνες τις αναμνήσεις μου θυμίζουν περισσότερο τον Λάμπο εκείνο το πρωινό στο γήπεδο με τον ΠΑΟΚ όταν έδιωξε τρεις αντίπαλους μέσα σε δέκα λεπτά... όχι κάποιον τρίτο ρόλο μιας ομάδας που δεν θυμόταν καν πως ήταν ο τίτλος στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. και βέβαια αφήστε τώρα αυτά τα transfermarkt και τις τιμές σα νούμερα στο λογαριασμό σου... εγώ από πρώτο χέρι ξέρω πως οι ομάδες που ξέρουν να δουλεύουν έτσι οι Ιανουάριοι δεν κάνουν τέτοιες μεταγραφές σα βόλτες στην αγορά — κάνουν κινήσεις σα σκάφες που ξέρουν πως πρέπει να φτάσουν εκεί που πρέπει χωρίς πολλά λόγια. εκείνος ο άλλος Ιανουάριος εκεί γύρω στο 2018 είχε το ίδιο χιούμορ: τύπος που έφερε τον τίτλο σα να ήξερε από πριν πως δεν πρόκειται να δώσει λύση εκεί όπου πραγματικά χρειαζόταν λύση. τόσο γρήγορα θέλετε αποτέλεσμα;; τότε φέρτε αυτόν τον Γιώργη αύριο πρωί — αλλά μην μείνετε εκεί... επειδή η ιστορία δείχνει πως αυτά τα πράγματα δε γίνονται έτσι ξαφνικά σαν τζάκι που ανάβει μόνο του. υπάρχει πάντα κάποιο κρύο πίσω από κάθε φωτιά, υπάρχει πάντα κάποιος που πρέπει να δείξει πως μπορεί να στέκεται εκεί που χρειάζεται σιγουριά, όχι σα κάποιος που έκανε ένα βίντεο στις ιστορίες του τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα. εγώ πάντως ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν έφερναν κάποιον άλλον φέροντας τον τίτλο σα νόμισμα που περιμένει αλλαγή... τρεις μήνες μετά έπρεπε να ψάξουμε ξανά για τον επόμενο επειδή εκείνος είχε πάει κι αυτός σα να πήγαινε στην επόμενη γιορτή εκεί που όλοι ξεχνούν την ουσία: ότι αυτές οι ομάδες φτιάχνονται πάνω στους ώμους ανθρώπων σαν τον Λάμπο, όχι πάνω στα likes κάποιου τρίτου ρόλου στην άλλη πλευρά της Ευρώπης.