Από τους θρύλους των γηπέδων μέχρι τις κορυφές του πρωτάθληματος: η ιστορία μας γράφτηκε…
πωπω πώς τρέχει το μυαλό εδώ μέσα... θυμάμαι μια φορά, πριν από χρόνια πολλά, πιο πολλά κι από την εποχή που ο ξακουστός ο Δημήτρης όρτσος κουβαλούσε την ομάδα στους ώμους του, πάω στην Πλατεία του Πηγαδιού και βλέπω έναν φίλο φορούν εκείνον τον κίτρινο σάλι του σπιτιού ακόμα μεγαλύτερο από αυτόν της μάνας μου — ε λοιπόν τότε κατάλαβα πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο στα γήπεδα, γράφεται στις ψυχούλες και στις στιγμές που δεν ξεχνιούνται.
κάπου στη δεκαετία του 80 πήγα στο γήπεδο του γηπέδου τότε — στον υπέροχο εκείνον αποχετευτικό σταθμό όπως τον λέγανε σκωπτικά μερικοί — να δω μια παρέα από μπάτσους φαν να τραγουδάνε σαν βρικόλακες στο τέλος μιας σκληρής εποχής. εκείνες τις νύχτες πριν το ματς με τον Ολυμπιακό στον Νέο Μαρκόπουλο, όταν η ζέστη ήταν τόσο που έλιωνε η πίσσα κι οι φίλοι κρατούσαν κρύα μπίρες στην αριστερή μασχάλη τους σαν μόνους συμμάχους. κι ύστερα εκείνο το ματς... το ματς εκείνο της χρονιάς με τους 67 πόντους! μου φέρνει μνήμες σαν ρετσίνα ατόφια — ξέρεις τι είχε συμβεί εκεί; δεν είχαμε καν τα ίδια γήπεδα όπως σήμερα, αλλά εκείνοι οι ήρωες πηδούσαν πάνω στους κουβάδες επειδή η στέγη είχε διαρροή, τραγουδούσαν σαν τρελοί μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα κι όσοι δεν είχαν εισιτήριο στέκονταν έξω τραγουδώντας μαζί τους σαν να ήταν χορωδία του μετρό στα χρόνια της δικτατορίας.
πώς να το πω τώρα... εκείνες οι νύχτες είχαν κάτι από καύσωνα, από δάκρυα, από σωματική προσπάθεια τόσο μεγάλη που όταν τελείωσε η χρονιά έμειναν μόνο αυτοί οι αριθμοί στη μνήμη σαν μυθικοί αριθμοί: 67 πόντους! κανένας μετά δεν έφτασε εκεί κοντά. δεν ήταν μόνο η ομάδα, ήταν όλη η πόλη που έκανε γιορτή γιατί νιώθαμε πως η ιστορία μας γράφτηκε εκείνες τις μέρες με αίμα αγώνες και τραγούδια τόσο δυνατά που έκαναν ακόμα και τους σιδερόφρακτους αντίπαλους να σταθούν για λίγο και ν' ακούσουν.
θα πω κάτι ακόμα, όσο σκληρό είναι κι αν φαίνεται... μερικές φορές κοιτάζω πίσω και λέω πως αυτά τα γεγονότα δεν ήταν τυχαία. σαν να είχαν σκοπό εκείνοι οι παλιοί — όχι μόνο να κερδίσουν παιχνίδια, αλλά να αφήσουν κάτι σαν κληρονομιά. σαν ένα μεγάλο παραμύθι όπου κάθε φορά που η ομάδα πέφτει ψυχολογικά, κάποιοι θυμούνται εκείνους τους αριθμούς και ξαναζούν εκείνες τις ιστορίες σαν ένα μεγάλο μαγικό ξόρκι που αποτρέπει τις καταστροφές.
κι εσείς τώρα; ποιος θυμάται πιο έντονα εκείνες τις στιγμές; έχω δει και χειρότερα βέβαια, αλλά εκείνες τις στιγμές... εκείνες τις στιγμές που όλα γίνονται τόσο αληθινά που ακόμα και η ίδια η αναπνοή σου μοιάζει με τραγούδι.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΙΓΥΡΟ, ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΤΣ ΑΠΟΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑΝ ΣΑΝ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΙΡΕΣ ΣΤΗ ΜΑΣΧΑΛΗ ΝΑ ΨΥΧΟΡΑΙΝΟΝΤΑΙ!!! 🔥🍻
ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΟΡΑΔΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΑΘΜΙΔΩΝ ΓΚΡΙΝΙΑΖΑΜΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΙΝΑΜΕ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΟ! ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ!!! 😤
ΚΙ ΞΑΦΝΙΚΑ... ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΓΙΝΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΟΥΛΗ!! ΤΙΣ ΣΦΥΡΙΧΤΡΕΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΚΟΥΓΕΣ ΠΙΑ, ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΝΑ ΣΠΑΝΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΙ 67 ΠΟΝΤΟΙ!!! ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΜΥΘΙΚΟ ΠΑΡΤΙ!!!
ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΙΓΥΡΟ ΝΙΩΘΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΛΜΟΣΥΛΛΗΨΙΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΦΗ!!! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 💛⚫
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά, τι άλλο να πεις αυτά τα χρόνια... θυμάμαι τότε που η κουζίνα του σπιτιού μου έγινε κάτι σαν γενικές συνελεύσεις της ομάδας. εγώ φίνος καλός ράφτης στις νύχτες εκείνες — κάθε φορά που έκλεινε το κουρτινάκι η μαντίνα και ο ξαδέρφος μου φώναζε «νίκη η ΟΦΗ», η μαμά μου σήκωνε αυτόματα το κουτί με τις ντομάτες από την αποθήκη κι έκανε μια σαλάτα τόση μεγάλη όσο ο θυμός της εκείνου του πρωινού όταν χάσαμε από την Ξάνθη το 85. εκείνες οι νύχτες είχαν μυρωδιά ψητού ψωμιού, τσίπουρου κι από μέσα κρυφό φόβο για το επόμενο ματς επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάντα αυτή την κλίκα ικανών παικτών που σε έκανε να νιώθεις πως η ομάδα μας βρισκόταν πάντα σ' ένα βήμα πίσω.
κι όμως... εκείνο το δειλινό στο γήπεδο της ΑΕΚ που η σκόνη έφτανε μέχρι την τελευταία σειρά, εκείνοι οι τύποι στον ουρανό-τεράστιο αγοράνισα αστόχαστα εισιτήρια όχι για τις θέσεις αλλά για την ίδια την ατμόσφαιρα — αγοράζαμε θέσεις που ήταν τόσο ψηλά ώστε όταν πήγαινες να καθίσεις σου έδινε η βεντάλια μέσα στο στήθος σαν να περπατούσες πάνω σε σύννεφο. κι όμως εκεί μέσα, οι φίλοι σου τραγουδούσαν μαζί τον ύμνο τους σαν μία μεγάλη οικογένεια όπου δεν υπήρχε ούτε φτωχός ούτε πλούσιος, μόνο άνθρωποι που έκαναν έναν αγώνα δρόμου για να βγουν μια φορά χαμένοι από την καθημερινότητα. μια φορά ακόμα λοιπόν φτάνουμε εκεί στο τέλος εκείνης της χρονιάς, σιγά σιγά μαζεύονται οι αριθμοί κι όταν βλέπουμε ότι γίνεται ο γύρος των 67 — ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι δεν είναι πια ένας αριθμός. είναι σαν εκείνο το τραγούδι του Μπάη που τραγουδάμε σπίτια σπίτια όταν κάποιος φεύγει αναγκαστικά από τη γειτονιά: κάποιοι τον τραγουδάνε συνέχεια, κάποιοι τον ξεχνάνε κι όμως εκείνος υπάρχει ακόμα μέσα στις ρίζες σου σαν μια παλιά υπόσχεση πως η ιστορία ξαναγραφόταν μέσα στις φλέβες μιας πόλης.
τι άλλο; εκείνο το φθινόπωρο που οι δρόμοι του Βόλου έγιναν κόκκινοι από τις σημαίες κι ένα παιδάκι στην αγορά, όχι μεγαλύτερο από δεκατριών, πήρε το ηχείο από κάποιον μεγαλύτερό του και φώναξε «η ΟΦΗ είναι εδώ!» κι ξαφνικά χάθηκαν όλοι οι φόβοι για την επόμενη μέρα — εκείνη η στιγμή ήταν πιο δυνατή από οποιοδήποτε προπονητικό τάιμ άουτ. εκείνοι οι αριθμοί στους πίνακες τελικού αποτελέσματος... δεν ήταν αριθμοί. ήταν βήματα πάνω σ' ένα μονοπάτι που οδηγούσε στην ψυχή όλων μας. κι ας μην έφτασε ποτέ άλλος εκεί... εμείς είμαστε εκείνοι που τους θυμόμαστε σαν τους αθάνατους ήρωες ενός μύθου. γιατί στο τέλος όλα τελειώνουν σ' έναν αριθμό, αλλά οι ψυχές εκείνων των ημερών παραμένουν ζωντανές όσο τραγουδάει η καρδιά μας!
Είδαμε λοιπόν τους 67 πόντους και ξέραμε πως εκεί πιάστηκαν οι κουβέντες πάνω στα κορμιά των παικτών! Εκείνη τη χρονιά ο Λουκάς είχε πει «σπάστε τα γκισέτάκια» και εμείς σπάσαμε και τις καρέκλες της πόλης — μετά από χρόνια λοιπόν βρήκαμε την αφορμή να σπάσουμε πάλι κάτι… το κουτάκι της μπίρας πάνω στον θυμό μας!
Να τους θυμάστε αυτούς που είχανε πιο ζεστό τραγούδι στο στήθος παρά μπουκάλι στην τσέπη, που τραγουδούσαν σαν η μουσική να ήτανε του δρόμου τους! Και τώρα; Τώρα εγώ πήρα το ηχείο της γειτονιάς μου γιατί ανακάλυψα πως η μόνη στάση ηλεκτρικού που δουλεύει ακόμα είναι εκεί κοντά στον Παγασή… εκείνοι λοιπόν οι αριθμοί γίνονται τραγούδι ακόμα και όταν ξεχνάμε πως λέγονται!
💛⚫🍻🤣🔥