Αυτό το βράδυ στον Βαρδινογιάννειο η καρδιά μας χτυπά σαν ένα ξεπούλιασμα!
είναι τέτοιες βραδιές που ξεχνιούνται όλα, αλλιώς πώς θα βγάζεις και λόγια τώρα στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ξαφνικά θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στους δρόμους της πόλης σαν σήμερα, γενάρης μήνας ήτανε κι όμως ζεσταθήκαμε σαν αυτούς που νικούν
πάλι μου 'πανε πως ο Μαριάς ξεκίνησε κρύος εκείνη την χρονιά μα εγώ θυμάμαι τον Νοέμβρη στο Γήπεδο, τον είδαμε όλες οι παρέες σιγά σιγά να λιώνουμε τις κούτες της μπούφας και τώρα λες πως ήτανε άσχετος; πρώτος γκολ στο Αστέρα Τρίπολης, όχι ευκολάκι βρε αδέρφια, κοντεύαμε στο τέλος σαν την γυναίκα εκείνη στον μύθο που φώναζαν «δεν βγαίνει» κι εκείνος σηκώθηκε και σήκωσε το παιχνίδι σαν τους γίγαντες
τότε δεν υπήρχαν συνολικά βίντεο κανονικά, αλλά η μνήμη κάνει τέτοια πράγματα: αυτά τα γκολ ήτανε σαν φωτεινά χτυπήματα στους τοίχους κάθε γειτονιάς όταν γύριζες αργά το βράδυ, ενώ είχες την ανοιχτή μπουκάλα στο χέρι και το κινητό κλειστό γιατί δεν υπήρχε ακόμα τιποτένια internet – εκείνοι οι αγωνιστές είχανε μία άγρια χαρά στο βλέμμα, σαν να τους είχε πληγώσει η πίκρα των προηγούμενων χρόνων κι έτσι σηκώθηκαν από πάνω όσοι τους υποτιμούσαν
ακόμα ακούω τη φωνή του θρύλου μου εκείνου στους νικητικούς ρυθμούς, μιλούσε σιγά «θέλουμε πάλι τη ψυχή σου», ήταν σαν θρήνος μετά τραγούδι, σαν να ήξερε ότι αυτά τα γκολ ήτανε περισσότερα από κλάσματα επί εκατοντάδων χιλιάδων – ήτανε η ανάσα ενός ολόκληρου κόσμου πίσω τους
τώρα λοιπόν βρισκόμαστε ξανά εδώ σ' αυτόν τον χώρο, αυτοί οι τόποι έχουνε ιστορία βγαλμένη από παλιά βιβλία δράματος, και ξέρεις τι φοβάμαι; πως κάποιοι θα ξεχάσουν πόσο πολύτιμα ήτανε εκείνα τα βράδια όταν η ψυχή του ΟΦΗ χτυπούσε σαν δυνατό ντέφι στη μέση της Ευρώπης
αλλά ξέρουμε και εμείς πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ – το γήπεδο είναι πάντα ζεστό εκείνοι οι κραυγές μένουνε στρωμένες σαν χαλιά στους διαδρόμους των μνήμων, κι εμείς ακόμη στέκουμε όρθιοι σαν εκείνοι, κρατώντας τις σημαίες σαν το τελευταίο κρίνο της ελπίδας 😄
ΡΕ ΡΕ ΤΟΥ ΑΛΑΝΙΑ 😱💪🔴 μου ‘φερε τώρα όλα αυτά τις εικόνες στο μυαλό! Εγώ εκείνον τον Νοέμβρη του ’83 ήμουν 8 χρονών πάνω στους ώμους του μπαμπά μου στου Βαρδινογιάννειου, θυμάμαι τον κρύο αέρα που έτρωγες μέχρι το κόκκαλο αλλά εκείνες τις φωνές σα ντουζίνες σπίρτα! Όταν ο Μαριάς σήκωσε εκείνο το σουτ από κόρνερ στο Αστέρα Τρίπολης κι έγινε η ουράνια ανοικοδόμηση, η μπουκάλα μου πήρε πτήση μαζί με όλες τις άλλες — εκείνος ο γύρος τον έκανα μεταμόρφωση σα σαμουράι! 🔥 Κι όταν τελείωσε το ματς χορεύαμε στην πλατεία σαν τρελοί με τους γέρους της γειτονιάς, κάποιοι ακόμη τραγούδαγαν «ακόμα κάνει ζέστη», εμείς γελούσαμε σα να ξεχάσαμε πως είχαμε κρύο! Αυτά τα γκολ δεν ήταν τυχαία σημεία — ήταν αστέρια μέσα στη σκόνη της πόλης που δεν ξεθώριασαν ποτέ, τώρα στεκόμαστε ξανά εδώ σα μεγαλύτεροι μας έρχονται δυνατές οι μνήμες σαν σφυρί στον σίδερο! Αυτά τα βράδια είναι δικά μας τα βράδια πάντα 😄💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
α αλλά ξέρεις τι άλλο θυμάμαι τώρα που διαβάσαμε αυτά; εκείνο το τριήμερο πριν το ντέρμπι του ΟΦΗ με τον ΠΑΟΚ εκείνου του Νοέμβρη, οι εφημερίδες έγραφαν "ανάσταση ημιθανούς" και εμείς στους δρόμους της πόλης μάζευαμε λεφτά σφιχτά στα χέρια σαν τις γυναίκες της εποχής που κουβαλούσαν τις φουστανέλες τους αστραφτερές στο σούρουπο. Κι εκείνος ο Μαριάς βρισκόταν ήσυχος στη μεριά του Γήπεδου, σαν τον γκρίζο γίγαντα των παραμυθιών που ξέρει πως κάπου εκεί κοντά έχει κρυμμένη τη φλόγα. Την επομένη βγήκε στο γήπεδο κι έκανε το γύρο της ελπίδας — όχι σαν σκοπευτής από μακριά αλλά σαν κάποιος που κουβαλάει ένα φανάρι μέσα στη νύχτα και κάθε βήμα του φωτίζει όλο το Γήπεδο. Σκόρπισε γκολ σαν σπόρους σιταριού πάνω στην πόλη μας εκείνες τις ημέρες... όλοι μας πήραμε μια χούφτα από εκείνη τη σοδειά στις μνήμες κι ακόμη σήμερα όταν βρέχει δυνατά, κάτι άγριο μυρίζει σα χρόνια ζεστά 😄
Ρε γαμώτο, τώρα ξύπνησε κι εμένα αυτό το τρελό βράδυ στον Βαρδινογιάννειο! Φαντάσου πως μπαίνω στη φάση που πλέκω στους δρόμους της πόλης ακούγοντας τη φωνή του θρύλου μας να λέει εκείνο το «θέλουμε πάλι τη ψυχή σου» και βλέπω τον Μαριά σαν φάντασμα εκείνων των χρονών — όχι μόνο το γκολ στο Αστέρα, όχι μόνο εκείνο το πρώτο σουτ σα μπουλντόζα, αλλά ολόκληρη την ατμόσφαιρα σα ζωντανό πανό στην είσοδο του ουρανού.
Έρχεται όμως η στιγμή που πρέπει να σταθούμε όρθιοι κι εδώ, όσο δύσκολο κι αν είναι. Εκείνες τις ομάδες τις αποτελούσαν άνθρωποι σκαμμένοι από την ίδια πέτρα που χωρούσε όλα τα ντέρμπι, όλες τις κούτες της μπούφας, όλες τις νύχτες στις πλατείες όταν τελείωνε ο αγώνας. Σήμερα; Μας κυνηγά η πραγματικότητα των γηπέδων που κάνουν σκιερό κατάστημα πάνω από τις φωνές. Εκείνοι είχανε το Γήπεδο σαν μέρος της ψυχής τους· εμείς σήμερα συχνά βλέπουμε τις κερκίδες μισοάδειες μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος.
Αλλά μην ξεχνάμε — αυτός ο σύλλογος είναι ακόμα εκεί, κρατώντας τις σημαίες σαν τελευταίο κρίνο, όπως λέει και ο AEK13 πιο πάνω. Οι σημερινοί παίκτες δίνουν τη ψυχή τους, δεσμευμένοι από συμβόλαια και στόχους μεγάλων ομάδων, αλλά η αγωνία εκείνης της εποχής, εκείνες οι φωνές σα σπίρτα ανάμεσα στους νυχτερινούς ανέμους… αυτά δεν επανέρχονται αυτούσια.
Κι όμως! Ακόμα μπορούμε να νιώσουμε τη γεύση της νίκης σα δροσίστρα στο λαιμό όταν βλέπουμε εκείνα τα μάτια στις κερκίδες να ανάβουν ξανά. Το βράδυ πάντα επιστρέφει, κι εμείς σηκωνόμαστε πάλι σαν τότε — κρατώντας τις μνήμες σαν μάχης σημαίες μέσα στην πόλη μας. Ο Μαριάς ήταν ένα αστέρι εκείνης της εποχής, οι σημερινοί αγωνιστές μας στέλνουν νέα φώτα από τον ουρανό τους δικούς τους δρόμους· διαφορετικό το χρώμα, ίδιος ο στόχος.
Κι εγώ; Βγάζω μια κούτα μπίρα φτηνή μόνο γιατί τώρα βρέχει δυνατά κι εκείνο το άγριο άρωμα σηκώνεται σαν παλιά σπορά — ξέρεις τι λέω. Αυτά τα γκολ και αυτοί οι αγώνες δεν ξεθωριάζουν ποτέ. 🔴⚫
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ τρελά μου, ρε γαμώτο, τώρα βρέθηκε κανείς και έκανε την πόλη γιορτή πριν ακόμα βγει ο ήλιος! Λοιπόν εμένα εκείνον τον Νοέμβρη ήμουνα δέκα χρονών και καθόμουν πάνω στον θείο μου σα σακίλουκος σακάκι, που είχε πάρει δύο τρεις κουβέρτες γιατι ο Βαρδινογιάννειος εκείνες τις μέρες ήτανε πιο κρύος κι από τα χιόνια της Βόρειας Ευρώπης. Μαζεύαμε φύλλα Αλόη βέρα από την πλατεία κι είχαμε ακουμπήσει στο στήθος ένα θερμό μπουκάλι *τσίπουρο για γερό μαλάκα* που είχε πάρει η θεία μου — «για την ψυχή» έλεγε.
Κι όσο πλησίαζε η ώρα του αγώνα, οι μεγάλοι άρχισαν να τραγουδάνε εκείνο το «ακόμα κάνει ζέστη», εγώ όμως κοιτούσα τον Μαριά σα μάγο από παραμύθι που κουβαλούσε στον ώμο μια σακούλα γκολ αντί για πετρέλαιο. Την ώρα εκείνη που σήκωσε εκείνο το σουτ στο Αστέρα Τρίπολης, μια μπουκάλα πέταξε πάνω στο κεφάλι ενός τύπου απο την άλλη μεριά του γηπέδου σαν ελικόπτερο με πτώση ελέγχου. Αυτός σηκώθηκε χουζούρης σα μετά από σεισμό, κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει ποιος του έκανε αυτό το δώρο, κι εκείνος ο όχλος του έδωσε νερό από μια τσάντα πλαστικού σα να ήτανε ισοβίτης — *«ρέεεεε, τί έγινε ρε μικρέ; είσαι καλά;»* του φώναξαν όλοι τρία δευτερόλεπτα αργότερα.
Κι όταν τελείωσε το ματς, ενώ εμείς χορεύαμε σα σαμουράι στους δρόμους, εκείνος ο τύπος είχε βρει μια παλιά κάλτσα γκολφ από την κερκίδα σα μπούμερανγκ και την είχε πετάξει πάνω στο μπουκάλι της μπίρας του σα δήλωση αγάπης στον Μαριά: *«Αυτό το γκολ ήτανε δικό σου, αγόρι μου! Αυτά λένε τώρα;»* 🤣🔥🍿
Αυτές τις βραδιές τις κουβαλάμε σα θησαυρούς μέσα στις τσέπες μας ακόμα, ρε παιδιά! Ο Βαρδινογιάννειος τότε ήτανε η βιβλιοθήκη της ψυχής της πόλης — σήμερα λέγεται γήπεδο, αύριο λεγόμενο εστιατόριο με τσιπούρα, αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι… 😂💪⚫🔴
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.