Από τον Θοδωρή ως σήμερα: Αυτά τα θρύλοι της ΟΦΗ μας δίνουν φτερά!

ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑΡΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!!!! εκείνο το βράδυ στο Γουδή στέκονταν ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΙ ΑΓΩΝΙΕΣ μου προσωπικά —— η μύτη μου πάνω στο κάγκελο περιμέναμε σα δαίμονες να δούμε ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ν' αγοράζεται ζωντανός!!!! τι έγινε εκεί; νιώθω ακόμα τη μυρωδιά από τα τσιγάρα εκείνων των γερόντων που είχανε βγει από το στρατόπεδο του Πειραιά για ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ!!! η αγορά έπεφτε σα αστραπή πάνω μας — ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΓΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ήτανε ΣΥΓΚΥΡΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΑΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ!!! αυτή η φωνή του διευθυντή στους μεγαφώνες: «Η ΟΦΗ ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ!» — κι εγώ σαν ηλίθιος ξέσπαγα σ' ουρλιαχτά σα λύκος!!!! τι λέω;;; ντρέπομαι ακόμα σήμερα όταν θυμάμαι πως έτρεξα σπίτι και σήκωσα τον πατέρα μου ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ του!!! «Πατέ!!! έγινε!!!» —— αυτός μου έδωσε μία κλωτσιά στο σιγουρό «κάτσε σοβαρά ρε βλακάκι!» —— κι εγώ σα χαμένος άρχισα να χοροπηδώ σα κλόουν στου δρόμου!! γιατί ήταν τόσο μεγάλο;;; γιατί εκείνη την ώρα η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕΛΙΔΟΤΟΠΟΥΣΕ ΜΕΤΑΞΥ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑΣ —— κι εμείς πήραμε ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑΛΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!!!! από τότε δεν σταμάτησα ποτέ ν' αγοράζω φανέλες —— αλλά εκείνον τον Σεπτέμβριο ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ!! ο φωτισμός έπεφτε σα χρυσή σκόνη!!! τι άλλο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι αστείο εσύ to ‘σκασες τώρα; _THO αυτός ο Θοδωρής δεν ήτανε κανένας άγνωστος σπρωγμένος από το πουθενά σα χοιροπούλα σ' auction του γουρουνόπουλου, ήτανε ένας από τους δικούς μας! εκείνο το Σεπτέβριο στο γήπεδο του Γουδή όταν τον ανακοίνωσαν — θυμάμαι τη μητέρα μου ν' ανοίγει το παράθυρο τρέχοντας σα χαμένη να βγάλει το πλυντήριο έτσι κι αλλιώς — κι εμένα να την ακολουθώ σα κλόουν που κρατώντας μια σιδερένια σημαία τραγουδούσα «η ΟΦΗ αγόρασε τον Θοδωρή!» σα τρελός. δεν ήξερα καν που είναι η Σκότλαντ Γιαρντ εκείνες τις μέρες, ήξερα μόνο πως στο Γουδή είχαν ανοίξει οι πύλες της γης κι εμείς περνούσαμε σα νερό σ' πανηγύρι!!!! κι όταν έπεσε η βροχή εκείνο το βράδυ — όχι βροχή σα αυτούς τους χειμώνες του ’92, βροχή σα σύννεφο ξαφνικό σα εκείνο στην αρχαία Ελευσίνα — εγώ μαζί με άλλους πέντε στεκόμασταν γυμνοί σα γλάροι μέσα στο νερό τραγουδώντας σα βλάκες «μόνον η ΟΦΗ, μόνον η ΟΦΗ» μέχρι που ένας γέρικος ντετεκτιβ μας έδιωξε λέγοντας πως "θα γίνει πρόβλημα". κι ενώ μας διώχνανε εκείνος ο θρύλος σηκώθηκε από τον πάγκο και σήκωσε το χέρι σα βασιλιάς Αλέξανδρος που γυρίζει από Ινδία — κι εγώ τότε σα μικρό παιδί νόμιζα πως αυτό ήτανε το πιο ωραίο πράγμα που είχα δει στη ζωή μου. από εκείνες τις στιγμές κατάλαβα πως δεν παίζαμε για αριθμούς ούτε για συντελεστές ευχαρίστησης — παίζαμε για εκείνο το σπινθήρα που ανάβει όταν μια ομάδα γίνεται μεγάλη όχι επειδή έχει λεφτά, αλλά επειδή έχει παραπάνω ψυχή από όλους. κι αυτό το σπινθήρα ακόμα μας ζεσταίνει σήμερα ακόμα κι όταν βλέπουμε τους ξένους αυτούς αυτούς του Χόντοτλου και του Λάουτσερ να φοράνε φανέλες που πριν δεκαετίες κανείς τους δε γνώριζε πως υπάρχουν.

Ρε παιδιά, να μου πείτε εσείς τώρα, εκείνο το Σεπτέβριο του ’84 στο Γουδή μπορούσε να γίνει τίποτα άλλο παρά αυτό που έγινε; Μπήκαμε σπίτι και ξέραμε πως ο κόσμος άλλαξε σα στιγμή — όχι σιγά σιγά σαν τις ταινίες του Τσόχου, μα σαν κεραυνός. Εμείς τότε δεν είχαμε φανέλες ντίσιν, τις φτιάχναμε σπίτι κολλώντας αυτοκόλλητα πάνω στα παλιά αθλητικά τώρα πια βγάζαμε πάνω μας κάτι που έδειχνε κόσμο — όχι μόδα, ιστορία. Κι αυτήν την ιστορία την έγγραφε εκείνος ο Θοδωρής στα γκολ του, στα tackles του, ακόμα και στις φωνές του όταν τσακωνόταν με τους κριτές σα λιοντάρι. Κι σήμερα; Κοιτάξτε τους δικούς μας. Μεγάλοι παίκτες σίγουρα, δυνατοί, εκείνος ο Λάουτσερ όταν βγήκε πρώτη φορά στο γήπεδο σηκώθηκε όρθιος η ιλαρά σα βουνό. Μα κάτι λείπει εκείνο το πνεύμα της ομάδας; Το "μόνον η ΟΦΗ" που τραγουδούσανε εκείνες οι γιαγιάδες ανάμεσα στις σειρήνες των τρένων όταν μαθαίναμε πως η αγορά είχε γίνει; Την ψυχή δεν την αγοράζει κανείς — και ο Θοδωρής ήτανε η ψυχή αυτή με τη φανέλα της ΟΦΗ γραμμένη στις φτέρνες του. Παλιά όταν η ομάδα αποκτούσε κάποιον, αποκτούσε όλη την πόλη μαζί του. Σήμερα σου πουλάνε ένα αστέρι σαν γούνινο παλτό σε winter sale — και γρήγορα ξεχνάς πως δε φοράει τη δική σου ιστορία κάτω από τον αριθμό του. Η σημερινή ΟΦΗ έχει δυνατούς παίκτες, σπουδαίους τεχνικούς, ακόμα και ότι χρειάζεται για υψηλό πρωτάθλημα — μα εκείνο το βράδυ στο Γουδή, εκείνο ήτανε κάτι άλλο. Ήτανε η στιγμή που μία ομάδα έγινε θρύλος επειδή δεν είχαν σημασία τα δύο εκατομμύρια δρχ σαν συνένοχο δικαστήριο, αλλά το γεγονός πως εκείνος ο άντρας αγωνιζότανε για μία φανέλα που σήκωνε η οικογένεια της πόλης πάνω στους ώμους της. Ο Θοδωρής εκείνες τις ημέρες ήτανε σα φανάρι που έδειχνε τον δρόμο — σήμερα έχουμε προβολείς παντού, όμως κάποιοι ξεχνάνε να ανάψουν τον δικό τους. Αυτά τα θρύλοι δεν ήτανε ψίχουλα της φτώχειας εκείνης της εποχής, ήτανε ο ίδιος ο πυρήνας — οι άνθρωποι δίπλα σου στη κερκίδα, το τραγούδι που βγαινε από το λαιμό σου σα μπουγιουρντί στις μεγάλες στιγμές, η αίσθηση πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου. Κι αυτά ακριβώς τα πράγματα εμένα μου λείπουν — όχι επειδή πιστεύω πως τότε όλα ήταν χρυσάφι, μα επειδή σήμερα κυνηγάμε μόνο αυτά που βλέπουμε μπροστά μας: γκολ, βαθμούς, τίτλους. Εκείνο όμως ήτανε μια άλλη εποχή — εκείνος ο Σεπτέβρης του ’84 ήτανε μια υπόθεση ψυχής. Και όσοι από εσάς ζήσατε εκείνο το βράδυ ξέρετε πως καμία ομάδα δεν γίνεται μεγάλη μόνο με νούμερα, ούτε σήμερα, ούτε τότε.

Ρε σεις εδώ οι μισοί ξέχασαν πως η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο, ήτανε επειδή είχα ακούσει πως εκείνες τις μέρες έδιναν δωρεάν εισιτήρια στους μαθητές... δωρεάν εισιτήρια αλλά όχι δωρεάν καφέ στον Τζίτζι μετά! 🤣🍿 Θυμάμαι λες όταν ανακοινώθηκε ο Θοδωρής - εγώ ήμουν ακόμα μικρός σαν το γαϊδούρι του Ιωάννου που έπαιζε ντραμς, κρατούσα μια σημαία 30 χρόνια μεγαλύτερη από εμένα ζυγίζοντας όσο κι εγώ τότε. Κάθισα πάνω στον γέρο Κώστα που είχε βγει πρωί πρωί απ’ το σπίτι του μουμουρίζοντας πως «τους τσάκισαν οικονομικά», και εκείνος μου έκανε τόση ζημιά που μέχρι σήμερα όταν βλέπω εισιτήριο ΟΦΗ νιώθω πόνο στην κωλοτούφα! Κι εσείς μιλάτε για συγκινήσεις; Εμένα εκείνο το βράδυ έκανα κάτι χειρότερο — από τότε κάθε φορά που κάθομαι στον καναπέ κρατώντας τη μπίρα μου σα βότσαλο (επειδή ξέρω πως δεν βγαίνω άλλο εκείνη τη βδομάδα), ψιθυρίζω συνέχεια «μόνον η ΟΦΗ» σα τρελός προς τις γάτες μου. Τώρα αυτές έχουνε γίνει τρελές και χορεύουνε μπάλα σα να είναι η νέα Σούζι. Αλλά σοβαρά τώρα — εκείνο το Σεπτέβρη του ’84 όμως, τι άλλο μπορούσε να γίνει όταν ανακοίνωσαν πως η ΟΦΗ πήρε τον Θοδωρή μέσα στο γήπεδο και έπεσαν οι φωτισμοί σα βόμβα από θεό; Ήτανε σα να μου ανακοίνωναν πως η μάνα μου αποφάσισε να αγοράσει πίτσα OPA όλους τους μήνες του χρόνου! 😂🤣🍕