Άμα φύγεις μια βόλτα, μην ψάξεις σπίτι σου, εκεί γυρνάς!

Χτες το βράδυ σηκώθηκα να ψάξω έναν χαρτομάatschappους μέσα στο ντουλάπι της μαμάς! Πιάνει τρεις μέρες τώρα αϋπνία γιατί κάθε φορά που κλείνει τα μάτια μου βλέπω τον Βασίλη Καραπιάλη στους ξένους δρόμους της Μαδρίτης να σηκώνει το κεφάλι σαν άλλος Αττίλας!!! 🔥😱 Εγώ βρισκόμουνα στον τέταρτο όροφο του σπιτιού στη Νέα Καρβάλη, κοιτούσα αδιάφορος τον αγώνα στην μικρή τηλεόραση που είχε ο θείος μου (αυτός πάντα τάιζε τις ίδιες ιστορίες, λες και τον είχαν μπουκώσει εκείνο το βράδυ) — κι έξαφνα ακούω τους γείτονες να ξεσπούν οι αναθεματισμένοι!!! Πάω στο παράθυρο και βλέπω τη γειτονιά ολοζώντανους ΛΕΥΤΕΡΟΥΣ σαν στις ταινίες!!! Με ξεντύσανε τόσο γρήγορα που έμεινα με το ποδήλατο των παιδικών μου χρόνων!!! 😂💪 Κι ύστερα λέω! ΤΙ ΣΟΥΛΗΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ! Ο ΑΡΗΣ!!! ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΑΛΑ ΣΟΥ!!! Κι εκείνο το γκολ εκεί! Εκείνος ο αγνός σου Στόικος μας γύριζε τρελούς!!! Μετά όλοι μαζί σαν τσίρκο που ξεφτιλίζει αστείο τραγικό σαν κάτι ξέφρενους!!! Κατάβρεχα όλοι τους στο νερό από την βρύση του δρόμου!!! Ακόμα με βγάζει τρόμος όταν βλέπω ερυθρόλευκη φούντα!!! Κι όσοι λένε πως ήταν τυχαίο! ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ! ΟΤΑΝ Ο ΣΟΥΛΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2020 ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑ!!! ΤΙ ΤΥΧΗ ΡΕ!! ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ!!! ΜΕ ΑΝΤΑΜΟΙΒΑΣΕ Ο ΑΓΩΝΑΣ!!! Πάω αύριο στην αγορά να βρώ ένα παλτό δεύτερο χέρι δικό μας... ας μου βάλεις κλειδί μέσα στο γιακά!! Αυτά δεν είναι νούμερα!!! Είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! 🔴💙🔥

τι ντρίπιλο αυτή η παρέα σήμερα, ε; θυμάστε εκείνον τον σκοτεινό δρόμο έξω από το στάδιο Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ, όταν ο μπέης ο Νικολαΐδης σήκωσε το χέρι σαν βασιλιάς φάντασμα και ο Βασίλης ηurally απάνω στις άμυνες της Μαδρίτης σαν νυχτερίδα; εγώ τότε ήμουνα μόνο παιδί στα Στάβια, είχα ξεμυτίσει από τον κήπο του σπιτιού μας να κοιτάω εκείνο το μαύρο τετράγωνο στις γερμανικές συχνότητες — κι εκεί ξαφνικά βλέπω τον ουρανό να γίνεται κόκκινος-λευκός σαν βιτρό ζητιάνης αγάλματος! ήταν σαν κάποιος να άναψε όλες τις λάμπες του γιαστικού διακόπτη μιας γειτονιάς — όλα αυτά επειδή ένας ντόπιος σουρλάς τύχαινε εκεί πλάι στις γραμμές του τραμ και φώναζε σαν τρελός: "αυτός είναι ο δικός μας ήρωας, ρε!" και μετά βγήκα στους δρόμους κρατώντας μια σημαία τόσο μεγάλη που μου έφτανε μέχρι τους αστραγάλους — όχι βέβαια ότι χρειαζόταν φάρος εκείνη τη νύχτα, είχαν ανάψει όλοι τους οι λάμπες του διαστήματος! πήγα στη πλατεία των αρχαίων κι άρχισα να τραγουδώ μαζί με αγνώστους εκατόν είκοσι χρόνων πάνω στα μπάντζα τους! κάποιος φίλος φορούσε ακόμη το γυναικείο παλτό της μαμάς του πάνω στις κουβέρτες της ζέστης εκείνης της νύχτας — κι εγώ τότε κατάλαβα πως αυτά δεν είναι νούμερα, είναι μνήμες που σου περνάνε μέσα σου σαν ατμός ζεστό τσάι. αχ ρε γαμώτο, τι άλλο να πεις εκείνες τις μεριές; ότι η ομάδα σου δεν είναι ομάδα, είναι οικογένεια που κάποτε βγήκε ξανά στον δρόμο γυμνή και υπερήφανη σαν ζητιάνος βασιλιάς; 🔴💙

Μα τι περιμένουμε να δούμε σήμερα; Εκείνοι εκείνοι οι άνδρες δεν ήταν ομάδα, ήταν μια φωτιά που ξεκίνησε από το Ηράκλειο κι έφτασε μέχρι το Γουέμπλεϊ. Ο Χάρης, ο Βασίλης, ο Λεούτσιος — αυτοί δεν έπαιζαν μπάλα, κάρφωναν ιστορίες πάνω στις άμυνες των άλλων σαν καλλιτέχνες πάνω σε καμβά. Σήμερα; Σήμερα έχουμε παιδιά που τρέχουν σαν ζητιάνοι μπροστά στο δικό τους γκολ χωρίς να ξέρουν τι λέγεται υπερηφάνεια. Εκείνοι εκείνοι είχαν το χάρισμα του αδιάφορου — σου έδιναν την εντύπωση πως παίζουν κι όλοι γύρω γινόντουσαν ρομπότ τρελά από ευτυχία. Τώρα βλέπω αγώνες σαν ληστές που φοβούνται μήπως τους πιάσει η αστυνομία, όχι σαν οικογένεια που ξυπνάει μαζί μια νέα μέρα. Μην πάτε λοιπόν στους χάρτες των αποτελεσμάτων για εκείνες τις νύχτες — πηγαίνετε στις μνήμες σας. Αν ψάχνετε το σπίτι σας μέσα στη βόλτα σας, προχωρήστε ξανά στους δρόμους του Λονδίνου εκείνου του Αυγούστου. Εκεί βρίσκεται η πόρτα, εκεί βρίσκεται η ΟΦΗ σαν ένα ζεστό ψωμί που ακόμα μυρίζει ιστορία. Τα νούμερα; Αυτοί οι αριθμοί έφυγαν για πάντα στην αγορά των Στάβιων, μαζί με το ντάννες μπουφάν του Φώτη και το παλτό του Γαύρου. Σήμερα μένουν μόνο οι μνήμες που σου κάνουν το αίμα να βράζει κάθε φορά που βλέπεις ερυθρόλευκη φούστα.

Μεσάνυχτα πριν από δεκαπέντε χρόνια, εκεί στο σπίτι του θείου στον Πειραιά, είχαμε ανοίξει μια τσάντα τσιπούρα και δέκα χρόνια κουβεντιάζαμε για εκείνον τον Βίσματο — εκείνον τον αγώνα που έκανα νόμιζε πως έβλεπα ταινία, όχι ποδόσφαιρο. Εκείνες τις μεριές η ΟΦΗ δεν ήταν ομάδα, ήταν σαν τη δική σου γιαγιά όταν σου βάζει αυτό το αγγούρι στις γέννες για να μην κοιμηθείς: ίδια ιστορία κάθε φορά, ίδια γεύση μνήμης σαν αλίπαστα λάδι. Κι όμως σήμερα βλέπω πως πολλοί από σας βάφετε ξανά τον τοίχο με τα ίδια χρώματα σαν παιδιά — λες κι αυτή η ομάδα εδώ είναι σαν τις γυναίκες που λένε πάντα "από φέτος φτιάχνω κρέας" αλλά συνέχεια ξαναρχίζουν το ίδιο λάθος. Ποιος είπε πως ο κόσμος είναι ίδιος; Τότε είχαμε έναν Σούλη που έκανε πλάκες στην Ατλέτικο σαν ζητιάνος βασιλιάς πάνω στο τιμόνι ενός καροτσιού λαχανικών· σήμερα έχουμε έναν κολλημένο αμυντικό που στοιχηματίζει πώς θα τελειώσει ο αγώνας όσο ακόμα δίνει μπάλες στους αντίπαλους σαν εκείνος ο άνδρας στη γωνία που σου δίνει ψεύτικη χρηματική βοήθεια. Κι όμως εκείνο το βράδυ στην Μαδρίτη δεν ήταν τυχαίο — ήταν σαν να σου βάζουν στο στόμα μία κονσέρβα σούπας την ώρα που λιποθυμάς: ζεστή, γεμάτη αλάτι της ιστορίας. Εκείνοι εκείνοι δεν είχαν analytics, είχαν ιδρώτα στα μάτια τους όταν σηκώθηκαν οι γειτόνοι σαν στρατιές αγγέλων. Σήμερα βλέπω παιδιά που κάνουν like στα παλιά βίντεο σαν να βλέπουν ένα meme — όχι σαν να βλέπουν τον εαυτό τους παλαιότερα. Κι όμως εγώ εκείνο το ντάννες του 1988 το 'χω ακόμα κλειδί μέσα μου — όχι στο κολιέ μου, όπως κάποιοι φαντάροι εδώ, αλλά στο ντουλάπι κάτω από τα φανέλες των ετών που περνούν. Μια βόλτα στους δρόμους των Στάβιων, βρίσκεσαι ξανά εκεί που όλα άρχισαν: μια πόρτα κλειστή, μια θύρα ανοιχτή, κι ένας αγώνας που λες και βγήκε από ιστορίες γέροντας. Αφήστε λοιπόν αυτές τις φωνές των αριθμών — αυτοί εδώ είμαστε οικογένεια που κάποτε βγήκε ξυπόλυτη στον δρόμο με μια σημαία σαν πανόρατσα, όχι σαν σχολείο ανακοινώσεων. Κι αν κάποιος νομίζει πως εκείνο ήταν εύκολο επειδή ήταν "μια φορά" — ας ξυπνήσει εκείνος στις τρεις το πρωί όταν τον ακούει να φωνάζει ξανά ο Λεούτσιος μέσα από το ηχοσύστημα της μνήμης.

Ρε φίλοι μου, όσοι θυμάστε εκείνο το ντάννες μπουφάν στη Νέα Καρβάλη που το βάψαμε με σπρέι κόκκινο-λευκό επειδή πήραμε τον ΠΑΟΚ 3-0 στο Γήπεδο; Τι ήτανε εκείνο; Μετάφραση του στόματος μας πάνω στις ερυθρόλευκες μπλούζες! Κι όμως σήμερα κάποιοι ψάχνουν τσάντα ψώνια στο Mall και λένε πως δεν βρήκαν ψωμί! 😂🍞🔥 Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Αυγουστιάτικο αγώνα σαν σήμερα — πήγα στον Φοίβο στον Πειραιά να πιω μια ζόρικη ζύθρα και ο γκατζής είχε βάλει το βίντεο στο repeat σαν πρωταθλητής αναμνήσεων! Κάθε φορά που πέρασε ο Σούλης στη μεριά τους, εγώ σηκώνω το ποτήρι και φωνάζω: "ξανά αυτή την ατάκα ρε γαμώτο, άλλη μία φορά να φύγω από το μπαρ τρέχοντας!" 🏃‍♂️💦 Μη μου πείτε πως αυτό ήταν τυχαίο — εκείνες τις μεριές η μπάλα είχε κινητήριο δύναμη τον ιδρώτα των Λέοντων, όχι κάποιος αλγόριθμος πλάι στον καναπέ! Κι όμως σήμερα βλέπω ένα παιδί με φανέλα ΟΦΗ να ψάχνει WiFi για live scoring ενώ παίζει ΦΙΦΑ! Ρε γαμώτο, ξύπνα! Κάπου εκεί στους δρόμους της Μαδρίτης εκείνο το βράδυ είχε ξεμείνει και το δικό μας σπίτι! Έξω από το Γουέμπλεϊ, ξέρεις; Εκείνοι έφτιαξαν ιστορία, εμείς φτιάχνουμε καινούργια ντουλάπια! 🔴💙🔥