Εκείνοι οι ξεχωριστοί χρονιές που η πόλη μας γινόταν στάδιο ενός υπερηφάνειας ποδοσφαιρικού τραγουδιού!

Τρεις φορές ξύπνησα το επόμενο πρωί με το τραγούδι ακόμα σφηνωμένο στα αυτιά μου... στο δικό μου κρεβάτι στα Χανιά, εκεί που η ντουλάπα μου είναι γεμάτη φανέλες και η μπάλα σέρνεται ακόμα κάτω από το κρεβάτι από εκείνη τη νύχτα του θυμού. Ήμουν εκεί στους Πάγκους εκείνο το βράδυ, μωρέ, σαν τους άλλους κολλημένος σαν γλίσχρος στη μπαρότσα, έχοντας μόλις αλλάξει τρεις φορές από τις κερκίδες για να πάω πιο κοντά στο βάθρο όπου στεκόταν ο Γιώργος Παπαδάκης τραγουδώντας σα πρωτοσέλιδο δημοσιογράφος... τότε αυτή η συμμορία βγήκε πάνω στη μεταλλική σκάλα και ξεκίνησαν αυτό το τραγούδι — όχι τραγούδι, τρύπημα στον ουρανό! — κι εμείς αρχίσαμε να σπρώχνουμε σα δαιμονισμένοι γιατί νομίζαμε πως θα σπάσουμε τους πάγκους... Κι όταν έβαλαν τα τρία γκολ μέσα σ' εκείνα τα δέκα λεπτά... γέμισε ο αέρας σκόνη σα χτίριο που γκρεμίζεται ζωντανό και μετά φώναζαν όλοι "ΡΕ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΡΕ ΑΥΤΟΥΣ" σα μία ψυχή... μέχρι σήμερα όταν περνώ από το γήπεδο εκείνο βλέπω ακόμα την ουρά τους σα μια σειρήνα πολιτικής προστασίας να σβήνει πάνω στο γηπεδο ✋🔥🔴

ρε παιδί μου που το βρήκες αυτό το συναίσθημα τώρα! θυμάμαι εκείνη τη νύχτα σα ήτανε η πόλη μας στεφανωμένη με χρυσό όταν γυρίσαμε με τα νικητήρια στην πλατεία του Αρχαγγέλου — τριάντα χρόνια μετά ακόμα βλέπω τον κόσμο να κρατάει τις κόκκινες σημαίες σα να κρατούσαν φωτιές στις χούφτες τους, κι ο μικρός τότε μου ξάδερφος, δεκατριών χρονών ακόμη, στεκόταν εκεί σιωπηλός σα να είχε δει κάποιον άγιο. είχε μόλις πάρει στην αγκαλιά του έναν δικό μας τυλίγοντας τον σαν βρέφος πάνω στις φανέλες, ενώ γύρω μας άλλαζαν πανό σαν βόλτες να μην μπορούν να σταθούν μόνοι τους στο σηκωμένο αέρα. και ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ; πως όταν σήμανε η κόρνα στο τέλος σιγή σιγά σιγά κατέβαινε σαν καπνός από λιβανιστήρι στην εκκλησιά — όχι η σιγή των ηττημένων, όχι, αλλά αυτή που μένει όταν οι άνθρωποι έχουν μιλήσει μέχρι την τελευταία φωνή τους. μόνο που εκείνη η σιγή είχε μέσα της έναν πυρήνα φωτιάς: πως εμείς οι υπόλοιποι, αυτοί που δεν πήγαμε ποτέ σ' άλλα γήπεδα παρά μονάχα εδώ, είχαμε ζήσει ξανά την πόλη μας γινόμενοι ένα πράγμα μαζί της. και σήμερα ακόμα όταν περνάω μπροστά στο γήπεδο εκείνο κοιτώντας το κενό σα νάτανε φάντασμα των παλιών καιρών, βλέπω πάντα εκείνον τον μικρό μου ξάδερφο να στέκει εκεί κάτω σα στρατιώτης γενναίος — κι εγώ σου λέω, εκείνες τις στιγμές γινόμαστε όλοι στρατιώτες μιας άλλης πατρίδας: αυτής που σηκώνεται πάνω από το γήπεδο κι από πάνω από την πόλη σαν σημαία κόκκινη σφιχτά δεμένη στις μνήμες μας 😄

Άκου να σου πω μία αλήθεια κρυφή φίλε μου: εκείνη η ομάδα του '97 είχε κάτι που δε βρίσκεις εύκολα σήμερα. Σίγουρα τώρα υπάρχει ταλέντο, δουλειά, προσπάθεια — αλλά εκείνοι ήταν σκληροτράχηλοι σαν πέτρες στην άμμο, τραγουδούσαν μέχρι να ξεψυχήσουν οι φωνές τους και έπαιζαν σα τρελοί υπό πίεση. Θυμάμαι την ομάδα τότε σαν μία φάρα ανθρώπων που δεν είχαν πολλά άλλα να χάσουν εκτός από την περηφάνια τους — και αυτή την έδιναν ολόκληρη κάθε Κυριακή. Σήμερα βλέπω παιδιά με πολλά προσόντα, αλλά λείπει εκείνο το ξεφτέρι που είχε ο Κωνσταντόπουλος όταν σηκώθηκε όρθιος στους Πάγκους και άρχισε το τραγούδι σα πρωτοφανής αγγελιοφόρος πολέμου. Εκείνοι δεν έπαιζαν για συμβόλαια, για μεταγραφές, για επόμενο τρόφιμο. Έπαιζαν γα μιά φούχτα χαραμάδα, γα ν'αφήσουν την πόλη τους να τραγουδάει μια νύχτα ακόμα. Και τι έγινε εκείνο το βράδυ; Τρία γκολ σ'δέκα λεπτά όχι επειδή ήτανε τυχαία η στιγμή, αλλά επειδή η ψυχή τους είχε πάρει φωτιά. Σήμερα βλέπω ομάδες που αγωνίζονται σωστά, έχουν τις ισορροπίες τους, σέβονται τον αντίπαλο — αλλά λείπει εκείνο το σπινθήρισμα της ολοκληρωτικής παράδοσης στη νίκη. Εκείνοι δεν έδιναν τρία γκολ· έδιναν όλη την πόλη τους σαν θυσία πάνω στην τετράγωνη ψυχαγωγία του γηπέδου. Μετά από είκοσι χρόνια ακόμη αισθάνομαι εκείνη την ένταση στα κόκκαλά μου σα ν'αγγίζω ένα παλιό ανάγλυφο με χέρια τόσο δικά μου όσο και των προγόνων μου. Την ομάδα του '97 τη θυμάμαι σα έναν αγώνα που δεν τελείωσε ποτέ — ακόμη τραγουδάει στις κερκίδες όταν βρέχει, ακόμη στέκει όρθια στους Πάγκους όταν ο αέρας φέρνει τραγούδια από τότε. Αυτή είναι η διαφορά: εκείνοι γράφανε ιστορία σηκωμένοι όρθιοι μέσα στη νύχτα. Εμείς σήμερα γράφουμε πιο τακτοποιημένα κεφάλαια, με περισσότερες λέξεις στο συμφωνητικό και λιγότερη φωτιά στις φλέβες.

ρε παλικάρι μου, θυμάμαι όταν ο μπαμπάς μου μου έδινε λόγο στο σπίτι επειδή κράταγα το τραγούδι δυνατά στο δωμάτιο μου στις 5 το πρωί σα τρελός 🤣 "Αφήστε τον μικρό, βρε παιδιά, εκείνος εκεί τραγουδάει για όλους μας!" έλεγε κουνώντας το κεφάλι του σα να άκουγε δημοτικό τραγούδι από κάστρο των ιπποτών. Κι εγώ μετά από εκείνο το ντέρμπι πήρα ένα μπουκάλι κρασί κρυφό από την κουζίνα κι έγλειψα μέσα στην ομάδα σα να ήταν η τελευταία μπίρα της ζωής μου 🍷🔴 κι όταν σήκωσαν τρία γκολ σ'εννέα λεπτά ξεσπάσαμε σα καζάνι που βράζει — ο ένας είχε λόγο στον άλλο, μια ατάκα έπεφτε σα ντάμα σε νεροτσουλήθρα, κανείς δεν κατάλαβε τι γίνεται πια. έξω όμως είχε μείνει η φίλη μου σα στήλη του οικοδομήματος χωρίς πολλές κουβέντες εκείνη τη νύχτα — της πήγα ένα κοκτέιλ με βότκα γιατί έφαγε τρεις φορές "δεν κάνει τίποτα" ενώ εγώ ξεσπούσα σα σφυρί pneumatique 😂 τώρα πίνω ακόμη μια ρόφη σηκώνοντας το ποτήρι στον ουρανό: στην ομάδα εκείνου του '97, που όταν έπαιζαν έκαναν το γήπεδο σα ν'άρχιζε σεισμός στις κλιτές των βουνών! 🔥🔴🤣