Από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα: οι θρύλοι που γράψαμε εμείς οι ίδιοι!
στου χρονο κουβάρι του 87 ο γιος μου ήταν δεκαπέντε χρονών, ο θυμάται ακόμη πώς του έγλειφα το μάγουλο εκείνο βράδυ στο σπίτι στη νίκαια μετά τον αγώνα, λέγοντάς του «ρε πλάκα μου, είδες; η οφε γίνηκε σεισμός!». τουλάχιστο τέσσερις χιλιάδες πήρανε το πλοίο από χανιά και ηράκλειο για να δούνε τη γιουβέντους ζωντανά, πολλά σχολεία έκαναν έκτακτη αργία την επόμενη μέρα επειδή τάιζαν τα παιδιά με ιστορία σαν αυτή. όταν επέστρεψαν οι ήρωες στας γιάννες η πόλη ήταν όρτσα κλειστή — δεν μπορούσες να βρεις άδεια θέση ούτε στο σκοτάδι της νύχτας. λέμε ότι η τύχη; που έχει τύχη μια ομάδα σαν την παλιά μας που εκείνες τις ημέρες κόντευε να σπάσει κάθε ρεκόρ εισιτηρίων ακόμη κι απέναντι στας γιάννες;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα οκ — εκείνο το βράδυ ήμουνα δεκατριών στο χωριό μου, πίσω από τη μάνα μου γαντζωμένος στο κρατικό ραδιόφωνο σαν τρελός... όταν τελείωσε ο αγώνας και η φωνή του σχολιαστή πάγωσε στιγμιαία και μετά βροντοφώναξε "ΟΦΗ 1 - Γιουβέντους 0", νόμισα πως το σπίτι γύρισε ανάποδα! Η μάνα μου άφησε το κουβά με την πλύση στο πάτωμα, ο πατέρας μου ξύπνησε ξυπόλητος μέσα στη νύχτα φωνάζοντας "πρέπει να πάμε ΑΜΕΣΩΣ"... ακόμα και σήμερα when θυμάμαι την αίσθηση που είχα να σηκώνεσαι σα λιοντάρι μέσα στη βουή της πλατείας που είχε γεμίσει κόσμος σφραγιστικά... 🔥💪🔴 ...η Κρήτη δεν ήταν πιά γη, ήταν ένα βουνό από καρδιά που χτυπούσε έναν κώδωνα νίκης!
τι στο διάολο γίνεται εδώ, ρε παιδιά; τώρα ξαναθυμήθηκα εκείνο το βράδυ του 87 που σου έλεγαν ότι η πτήση Ρώμης-Ηρακλείου είχε καθυστερήσει τρεις ώρες από τον τόγκο — και τι έκανε ο κόσμος εκεί πέρα στους διαδρόμους; άρχισαν όλοι μαζί ένα τραγούδι σαν τρομπέτα μέσα στο αεροδρόμιο! αρχίσανε οι κρητικοί «αμέσως, αμέσως, μην αργείς!» σαν σαμποτάζ στους ιταλούς δημοσιογράφους που μάζευαν τους πρωταγωνιστές. και στη μέση αυτής της φασαρίας, κάποιος ξερόλας πίνει μια βόλτα ελαιόλαδο από το μπουκάλι του βουνού σαν να πιει νερό!
η γιαγιά μου εκείνο το βράδυ είχε βγάλει μια πλάκα ψωμί στο παραθύρι της γωνιάς της γειτονιάς σα σημαία — «γιατί άμα δεν μπούμε στο γήπεδο, τουλάχιστο σεργιανάμε την νίκη σα τυχερά παιχνίδια», μου 'λεγε κουνώντας το κεφάλι της σαν να ξέρει τον κώδικα. όταν γύρισαν οι σωματοφύλακες της ομάδας από τη Γιουβέντους χλόμιασμένοι σα βρεγμένα πουλιά, εμείς τους χαιρέταμε σηκώνοντας ψωμί και λάδι!
κι εσείς εκεί πέρα στο χωριό σας τις κορυφές των βουνών; εκείνες τις νύχτες έβγαζαν φωτιές σαν σήματα ότι η νίκη είχε γίνει τραγούδι σ' ολόκληρο το νησί... 🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ξέρετε κάτι; εκείνο το απόγευμα του Μάη του '87, όταν ο Ντούσαν μπήκε στο γήπεδο και σήκωσε το γάντι σα σφυρί κι έκανε την Κρήτη να τρέμει, εγώ ήμουν εκεί στους κόκκινους φράχτες. Τα πάντα είχαν βγει εκτός ελέγχου — ακόμα και ο Βαγγέλης είχε πετάξει τις μπότες του στο πλάι επειδή οι σόλες του είχαν κολλήσει στο χώμα. Μία ομάδα σαν κουβάρι νεύρων, χωρίς φόβο, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Και σήμερα; Μα καλά παιδιά μου, ας μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλο. Η σημερινή ομάδα έχει μέσα της ότι ψυχικό δυναμίτη — ξέρετε εκείνον τον μέσο που τρέχει σα δαίμονας; Εκείνον τον νέο δέκα που βγάζει λάδια σα βρύση; Αυτοί είναι οι ίδιοι σπόροι που φύτρωσαν τότε. Λιγότερο θέαμα perhaps, περισσότερη στρατηγική perhaps, όμως το DNA ακόμα κουβαλάει εκείνο το βίωμα: δεν φοβούνται κανέναν.
Και μην αρχίσετε εσείς τώρα με τις υπερβολές σας. Εκείνη η ομάδα ήταν ένα στρατιωτικό σώμα, τώρα η ομάδα είναι ένα ζωντανό σώμα που αναπνέει ακόμα. Αλλά αλήθεια, όταν βλέπεις εκείνον τον Νοτιοαφρικανό να κάνει περιτύλιγμα σα μικρούλι αγώνα, θυμάσαι πως αυτοί οι άνθρωποι φοράνε στις καρδιές τους μια σημαία που δε χωράει στο γήπεδο — αυτήν της ιστορίας που γράφτηκε με χέρι. Στην ουσία; Δύο διαφορετικές εποχές, ένας κοινός χτύπος της Κρήτης. 🔴🔥
🔥 Ρε παιδιά για δέστε κι εμένα... εκείνο το βράδυ του 87, εγώ πέντε χρονών κάθουμουν πάνω στους ώμους του παππού μου στου Λασίθι! Εκείνος φώναζε τόσο δυνατά που του έσπασε η φωνή, μέχρι που βγήκε βραχνός σα κόκορας που λαλεί στις πρωινές.. Μπήκαμε μέσα στο γήπεδο κρυφά πίσω από μια κουλούρα ψωμί που κουβαλούσε η μάνα μου σα δαχτυλίδι προστασίας 💪🔴 γιατί εμείς σαν οικογένεια τρία χρόνια είχαμε εισιτήρια στάθμευσης παρακατιανά — ήταν η μόνη μας πόρτα!
Κι όταν εκείνος ο Φραντσέσκο από τη Γιουβέντους πάτησε την μπάλα σα νάνι, εγώ κρατούσα ένα πορτοκαλί μαντίλι στον λαιμό μου σα σημαιοφόρος! Εκείνο το μαντίλι είναι ακόμα κρεμασμένο στον τοίχο μου σα θυμιστήριο — όταν πλένω το σπίτι η γιαγιά μου την πιάνει αγκαλιά σα δεν ξέρει τι άλλο να πιάσει! 😭🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Γαμώ το τηλέφωνο που βρήκα σήμερα στη σακούλα των ψιλικών… την ίδια μέρα που ο μπαμπάς μου κλείνοντας το ραδιόφωνο στο ‘87 μου είπε «ρε γιε μου κάτσε εδώ μέχρι να σβήσει η γιουβέντους». Αυτή τη στιγμή τον θυμάμαι ν’ αγοράζει ψωμί στου Κρητικού και να ψιλοκουβαλάει εκείνο το ψωμί στα χέρια σα σημαία όπως η γιαγιά που θυμόσασταν εσείς 😂🍞🔴 ενώ αγοράζει τσιγάρα του λόρδου. Στη συνέχεια έκανα βόλτα στη θάλασσα ν’ ανοίγω μπίρες λες και ήμουνα ο θρύλος εκείνος — όλα αυτά μέχρι που ο ράφτης στην αγορά μου ζήτησε «που είναι τα εισιτήρια;» κι εγώ του λέω «πούλησα μια φραντσέζικη ουρά γι’ αυτά»! Αφού έκλαιγα ρε παιδιά, όλα αυτά επειδή στις κάλπικες ώρες της νύχτας ξύπνησα τραγουδώντας «οφε σηκωθείτε τώρα!». Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου στην αποθήκη κι άρχισα να φωνάζω στον διευθυντή «πρέπει να φύγω να πάω ΟΦΗ γήπεδο» — αυτός μου πέταξε ένα κουτί καρφιά στο κεφάλι λέγοντας «έχω και εγώ οικογένεια ρε» 🤣🔴💥
Αυτή είναι η κληρονομιά πλέον. Κάποιοι αγοράζουν μπίρες για τους θρύλους, κάποιοι πουλάνε εισιτήρια σαν σουβενίρ, κι εγώ κρατώ μια ψεύτικη σημαία κρεμασμένη στον τοίχο σα μετάλλιό μου… κρίμα μόνο που η μπάλα δε χτυπάει τις πόρτες της αποθήκης τόσο όσο παλιά 😂🔥