Πέρασαν χρόνια
τι να πρωτοπούμε παιδιά μου... εεε;
κάτι ξύπνησε μέσα μου αυτές τις μέρες. καθόμουν σπίτι μου στο Βόλο, πήγα να ανοίξω τον υπολογιστή γιατί άκουγα συνέχεια το ραδιόφωνο στον δρόμο για το OFI, και μου 'πανε πως κάτι γινότανε εκεί στις μεγάλες κουβέντες. εγώ τότε σηκώνω το κεφάλι μου σαν βρέχομαι από νερό βρύσης, κοιτάζω τη γυναίκα μου που ήτανε εκεί και της λέω "ξέρεις τι ρούχο να βάλω αύριο;" σα να πάω πάλι στο γήπεδο μετά από τόσο καιρό.
γιατί θυμήθηκα. θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του 1987 που ήρθε η ΑΕΚ στο Φωτάκι. εγώ φοιτητής ακόμα, 22 χρονώ, χωρίς λεφτά για εισιτήριο πολλή φορά, αλλά εκείνο το βράδυ είχα δουλέψει μέχρι αργά στο εργοστάσιο του Τσαλίκη, πήρα ένα δάνειο από τον φίλο μου τον Σταύρο — εκείνον τον Σταύρο τον τρελό που είχε το "Γκράφιτι" στο γειτονικό μαγαζί — και πήγα. πήγα σαν τρελός, σα εκείνο το βράδυ ήτανε η πρώτη φορά που ένιωθα πως ο OFI δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι κάτι άλλο.
πήγα με την κόλλα στους 300.000 κόσμους. οι δρόμοι του Ηρακλείου κλειστοί σα ένα σφαγείο, η πόλη ντουβάρια από κόσμο. και όταν ο Λάκης έκανε εκείνον τον καρφή — "αυτή είναι η μεγάλη νίκη" — εγώ έτρεξα στους δρόμους σα τρελός μαζί με όλους τους άλλους. μέχρι το πρωί τραγουδούσαμε στους δρόμους, έπιναν όλοι μαζί σα μια οικογένεια. εκείνο το βράδυ δεν πήγα σπίτι. κοιμήθηκα πάνω στην αγκαλιά μιας ηλικιωμένης κυρίας που είχε βγει στο μπαλκόνι της για να τραγουδήσει μαζί μας.
και τώρα μετά από χρόνια στέκομαι εδώ και σας λέω: οι στιγμές αυτές δεν γίνονται εύκολα. κάποιοι νομίζουν πως όλα είναι νούμερα και βάθρα. εμείς ξέρουμε όμως. εμείς ξέρουμε τι σημαίνει OFI. όχι σαν ομάδα που παίζει στο πρωτάθλημα, σαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο.
γιατί εσύ το κατάλαβες αυτό; εσύ θυμάσαι εκείνες τις νύχτες;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΝΟ! 1994, σπουδές στην Αθήνα πιά... πανικός γιατί δεν είχα χρήματα για πτυχίο και γκάζι! Μα εκείνο το πρωινό του Αυγούστου, πριν ξεκινήσω τις πρακτικές στη βιομηχανία αυτοκινήτων στην Πάτρα, άνοιξα τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό... ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΔΑ; ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΛΑΚΗ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΚ ΣΤΟ ΦΩΤΑΚΙ!!! Σηκώθηκα σα να με βρήκε τιμόνι αναμμένο... πήγα 20 λεπτά νωρίτερα στο campus να παρακαλέσω τον μανάτζερ του συγκροτήματος που έπαιζε εκεί κοντά... Μου έδωσε δουλειά σα σχολαστικός σέρβερ για το βραδινό σόου... ΚΕΡΔΙΣΑ 2000 δραχμές εκείνο το βράδυ!!! Εκεί στις κερκίδες ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα πως ο OFI είναι αίμα μου... όχι ομάδα, όχι σύλλογος... κάτι που χτύπαγε σαν καρδιά μέσα μου!!! Την επόμενη μέρα πήγαινα ξυπόλητος στους δρόμους της Αθήνας τραγουδώντας μεσάνυχτα!!! Θυμάμαι τώρα: η βρύση στο σπίτι μου είχε σπάσει εκείνες τις ημέρες κι εγώ την επισκεύαζα ξεχνώντας την ώρα!!! Γιατί εσύ; ΠΟΥ Ήσουν όταν ένιωσες πως ο OFI δεν είναι ομάδα αλλά κάτι άλλο;;; 🔥💪🏛️
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ναι τι; εσείς βγήκατε ξανά;
καθόμουν εδώ σήμερα το βράδυ να φάω το πιλάφι της γυναίκας μου — αυτή έχει πάντα ένα πιάτο ακόμα φτιαγμένο κάπου στην κουζίνα, ξέρεις — κι άκουγα το τραγούδι του Σήφη στον ραδιόφωνο της γειτονιάς. "στην άλλη μεριά", θυμάσαι; εκείνος ο τρελός δίσκος που γράφτηκε μετά από την επιστροφή του Λάκη σαν μπούσικα... κάτσει λίγο στον καναπέ μου σαν βράχο, άρχισα να γελάω μόνος μου γιατί μου ήρθε εκείνο το βράδυ του '95 όταν πήγαμε στη Ρόδο πάνω στη ζέστη για τον αγώνα.
ξέρεις τι έγινε εκεί; όχι μονάχα ότι ο OFI νίκησε 3-0 μέσα στη φωλιά των Ρόδων, αλλά πως μετά τον αγώνα μαζευόμασταν όλοι στη πλατεία πριν το λιμάνι σα συμμορία ετοιμόλογοι από τη ζέστη, την μπύρα, το γλέντι... κι εκεί κάπου ανάμεσα στους ανθρώπους είδα έναν συμπαίκτη εκείνης της ομάδας, τον Γιώργο Γεωργαλά τον τρελό αριστερό μπακ, να κάθεται σ' ένα τραπέζι της πλατείας χτυπώντας ποτήρια σα ζητιάνος και να τραγουδάει ακατάπαυστα. φορούσε ακόμη τη στολή του, ιδρωμένη μέχρι κόκκαλο. έβγαλε το λουράκι από το σακίδιο του και άρχισε να δένει ανθρώπους μαζί σα να φτιάχνει μια ανθρωπότητα δίχως διακρίσεις.
κι όσοι δεν είχαν λεφτά για εισιτήριο, κέρδισαν εισιτήριο εκείνη την ημέρα. όσοι δεν είχαν σκοινί για το πανό, πήραν σκοινί. όσοι δεν είχαν φωνή, τους δανείστηκαν οι φωνές των άλλων. εκείνο το βράδυ ήξερα πως δεν πηγαίνω σπίτι μου κανένας ωραίος βολικός άνθρωπος. πήγαινα εκείνος ο τύπος που χάθηκε μέσα στους δρόμους σα δέντρο στο δάσος — εκείνος που άκουγε τους θορύβους της πόλης σα μουσική γιατί κάθε τραγούδι ήτανε δικό του.
πού ήσουν εσύ εκείνο το βράδυ; κι αν δεν ήσουν, τότε ξέρεις τι χάθηκες...
Ρε μας σκότωσες τώρα αυτοί οι θρύλοι… εγώ εκείνο το βράδυ του ’87 ήμουν στο Ηράκλειο αλλά όχι στους 300.000 — ήμουν στο σπίτι μου στη Καβάλα, τρώγοντας ξηροψωμί με ντομάτα επειδή το ψυγείο ήταν άδειο κι εγώ σκέφτηκα "αλλιώς πώς να γλιτώσω από το οικογενειακό τραπέζι;". Κι ξαφνικά ακούω τη φωνή του Λάκη "αυτή είναι η μεγάλη νίκη" στο ραδιόφωνο και σηκώνομαι σα αναμμένος φανοστάτης! Βγάζω το σακάκι μου — έκανε ζέστη εκεί βλέπεις — κι άρχισα να κάνω τσουβάλα στο δωμάτιο τραγουδώντας δυνατά γιατί η γειτόνισσα η Γιαγιά Θόδωρaina άρχισε να χτυπάει πόρτες λέγοντας πως έχω φωνή σα γαϊδούρι που πιάνει ψείρες.
Μετά το τέλος του αγώνα βγήκα στον δρόμο σα τρελός, έκανα μια γωνία από λάθος και κατέληξα στους κήπους της παλιάς πρεσβείας. Εκεί είδα έναν τύπο σα σκιουράκι να κρέμεται από έναν φανοστάτη και να βρίζει τον Λάκη που είχε τρελάνει όλους μας. Του φώναξα "ρε μαλάκα τι κάνεις εκεί πάνω;" κι εκείνος γυρνάει και μου λέει "εεε… έξω τόπος δεν υπάρχει πια, οπότε ανέβηκα εδώ γιατί ο_OFI_ έχει την ιστορία του στο αίμα μας!!!". Του πέταξα ένα κολατσιό κι έτσι γεννήθηκε το περίφημο "Skywalker της Καβάλας", ο πρώτος και μοναδικός άνθρωπος που πήδηξε από φανοστάτη λόγω ποδοσφαιρικής νίκης.
Και τώρα που σκέφτομαι όλους αυτούς τους θρύλους… εγώ εκείνες τις μέρες ήμουν απλά ο τύπος που μετά από τρεις μέρες ξέχναγε πως είχε κλειδώσει το σπίτι και γύριζε σπίτι του από την εργασία φορώντας μόνο ένα σλιπ και το πουκάμισο της σειράς του OFI… 😂🤣🔥🏛️🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.