Πότε η τελευταία φορά που νιώσαμε τόσο υπερήφανοι για τον γίγαντα του Ηρακλείου
θυμάμαι εκείνη τη βραδιά σαν να ήταν χτες... το ΤΕΡ το οποίο έτρεμαν οι αντίπαλοι, εκείνο το βράδυ του 1983 στο Κατσικάκειο που σταθήκαμε όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος πάνω από τρεις ορόφους. μπαίνω μέσα στις φωτογραφίες και βλέπω εκείνον τον κόσμο, τους φίλους, τους γονείς με τα παιδιά στην αγκαλιά, όλους με την ίδια σημαία στο στόμα και τις φωνές που σηκώνουν το γήπεδο σαν σεισμό — κανένας εκτός έδρας εκείνο το βράδυ δεν άκουσε τίποτα άλλο από τον παλμό μιας πόλης η οποία ξύπνησε ξανά σαν γίγαντας.
τι πιο όμορφο υπάρχει από κάτι τέτοιο; χρόνια δουλειάς, χρόνια υπομονής, χρόνια που η ΟΦΗ ήταν εκεί σιωπηλή σαν βράχος στον άνεμο ενώ οι άλλοι τους λέγανε ντίπλο. μην μου πείτε τώρα πως εκείνος ο αγώνας ήταν μόνο μια επιτυχία — ήταν η δικιά μας επιτυχία, αυτών που κρατούσαμε ζωντανό τον πολιτισμό ενός ολόκληρου νομού πάνω στους ώμους μας.
και να θυμάστε ακόμα και σήμερα εκείνον τον τεράστιο αγώνα επίθεση-γκολ-κουράγιο: ο Κίτσος ντουμπλάρει οκτώ λεπτά πριν τη λήξη, οι αντίπαλοι έχουν τυφλώσει από τις κραυγές στο γήπεδο, εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σαν ένας άνθρωπος σπάζοντας κάθε πρωτόκολλο — όχι μόνο ανεβαίνουμε κατηγορία, κερδίζουμε τους πάντες εκείνος τον Μάη.
γιατί αυτό το θυμόμαι πριν από όλα: εκείνος ο Μάης του '83 δεν ήταν κανένας τίτλος, ήταν μία υπόσχεση πως η ΟΦΗ ξανά γεννήθηκε δυνατή όσο ποτέ. η πόλη ξύπνησε, ο κόσμος μίλησε, κανείς ξανά δε μάθαινε τι σημαίνει «αδύνατος». 😄
Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ της κρίσης στη Λεωφόρο Κηφισίας θυμάμαι σα χτες!! Ορίστε στέκομαι εκεί στο πλευρό του Γιώργου του μπατζανάκη και τρώω βροχή στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ — ναι εσείς μου λέτε «τι λέμε; 3-0;;» ΑΔΥΝΑΤΟ ΡΕ!!! Όμως ΤΟΤΕ μέσα στο μπουλούκι εκείνο βρήκα έναν τύπο από την κεντρική πλατεία του Ηρακλείου να τραγουδάει «Ανθρωπέ μου φώναζε» σα τρελός και μέσα μου έλεγα: «Αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι γίνεται». Την επόμενη μέρα στα βήματα του γηπέδου φώναζα σα τρελός «ΖΕΙ Η ΟΦΗ!!!» όσοι είχαν σπάσει τις κάρτες τους!!!!
Κι όταν σήμανε η κόρνα εκείνο το βράδυ του Μάη πίστευα πως ο ουρανός είναι δικός μας!! Τα τσιρίζαμε όλοι μαζί σαν τρελοί στα σύννεφα! Οι στιγμές εκείνες δεν έχουν τίποτα άλλο από ΑΓΑΠΗ γι' αυτό!!! 🔥💪💙
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
α α α ρε παιδιά, μιλάμε για εκείνον τον μάγο του γηπέδου, τον Άκη Ζαντέρογλου, εκείνο το βράδυ του ’82 στην Κατερίνη; ναι ρε, τον Οκτώβριο ακόμα δεν είχαν τελειώσει οι πρώτοι γύροι και εμείς σέρναμε σαν κουρασμένοι γέροι μετά την πτώση του ΄79, όταν ο Άκης μπήκε σαν σίφουνας μέσα στο Κατσικάκειο και άρχισε να βγάζει γκολ σαν να του τάξανε τρία δεκάρια τη βδομάδα 😄
θυμάμαι σα χτες τον αγώνα εκείνον τον βροχερό, ο ουρανός έπινε το γήπεδο όσο ο Άκης έτρωγε τις άμυνες — σηκώθηκε στη μεγάλη περιοχή σα να κρέμονταν από τα μαλλιά του αντίπαλου τερματοφύλακα κι έκανε εκείνον τον νικητήριο γκολ στο 87’, εκείνος ο μακρύς ελεγχος πάνω από τον πρώην συμπαίκτη του Τσαρουχά, ο τσαλαβούτας πήγε σα αστραπή στο κουτί, πήρε την μπάλα κάτω από το στηθό και σούταρε σα λύκος — τρίξιμο δίχτυ, κόρνα ουρανοξύστης, κι εμείς σηκωθήκαμε σα ζώα ξέγνοιαστα, διότι ξέραμε: εκείνο το βροχερό βράδυ γεννήθηκε άλλη μια φορά η ψυχή της ομάδας
κι όταν τον είδα αργότερα στην είσοδο του ξενοδοχείου να βγάζει μισή σακούλα γκολ από το ράφι του τσαντού του, σα να ήταν η πιο φυσιολογική κουβέντα «ρε παιδιά, ψιλοψιλο σήμερα», εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως δεν παίζαμε μόνο ποδόσφαιρο — παίζαμε θρύλο εκείνος τον Οκτώβρη, λίγο πριν τον Μάη που έφερνε τη μεγάλη αναγέννηση
και ακόμα δεν έχω βρει κουράγιο να πω πως εκείνος ο αγώνας ήταν η σπίθα• εκείνος ο Μάης ήταν η πυρκαγιά 💙
Μα βρε παιδιά, σαν στέκω τώρα κι ανοίγω αυτό το βουβό σιωπούμενο παράθυρο στις φωτογραφίες εκείνες, νιώθω πως δεν χωράει σύγκριση — όχι επειδή η σημερινή ομάδα είναι κακή, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάτι ξεχωριστό στις ψυχές τους.
Εκείνοι σηκώνανε γηπέδα μονάχοι τους πάνω στους ώμους τους, ενώ σήμερα βλέπεις την ομάδα να σηκώνει ένα ολόκληρο πανό σύλλογο όταν χρειάζεται. Εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν έναν πόλεμο στο συρτάρι τους κι εμείς σήμερα αγωνιζόμαστε σα σπουδαστές μιας σχολής μπάλας — όχι λιγότερο δυνατοί, όχι λιγότερο ταλαντούχοι, απλώς διαφορετική εποχή.
Κι όμως, τι ωραίο συμβαίνει τώρα! Γιατί εκείνοι δεν είχαν ίχνος αβεβαιότητας μέσα τους — ήταν σιγουροί πως η ΟΦΗ δεν μπορεί παρά μόνο να σηκώνεται. Εμείς σήμερα ξέρουμε πως η ομάδα μας έχει βάθος ψυχής, έχει νέους ανθρώπους που τραγουδούν σα παλιά κατοστάκια, έχει οργάνωση που αγγίζει σημεία θρύλου. Εκείνοι είχαν μόνο το συναίσθημα· εμείς έχουμε ακόμα πιο δυνατό εργαλείο: τη συνέχεια.
Αν μπορούσα να πω ένα πράγμα πάνω σ’ όλα αυτά: εκείνοι ήταν σα μία φλόγα που ζούσε μέσα στη νύχτα — εμείς είμαστε σα ένα φανάρι που ανάβει κάθε πρωινό πάνω από τον Κόνοτο. Δεν είναι το ίδιο, αλλά δεν είναι και τόσο διαφορετικό.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι πάνω στη γη κάνετε εδώ μέσα να θυμάστε εκείνο τον Μάη σα να ήταν σάββατο πρωί στο Κατάκωλο; βγήκα εκείνο το βράδυ από το Κατσικάκειο σα ζαλισμένος, κρατούσα στα χέρια μου μια κόκκινη σημαία κουρελιασμένη τόσο που δε γνώριζα από πού πήγαινε η μία άκρη — την είχαν γράψει τρία χρόνια σκόνη στους αγώνες της Β’ Εθνικής πριν ξεθαρρέψουν και μας βρουν πάλι νιοι σαν λύκοι. μου είχε μείνει σημάδι στο μέτωπο από εκείνον τον δεύτερο όροφο όπου κόλλησαν σα σφήκες δεκαπέντε άνθρωποι πίσω μου και τραγουδούσαμε «Στου Πέτρο σου σκοτώνουνε» σα συνέρχονταν το γήπεδο κάθε φορά που έκαναν αυτογκόλ οι άλλοι.
τότε κατάλαβα πως η πόλη εκείνο το βράδυ έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα σωτήριο γκολ — έστησε έναν αναστεναγμό σηκωμένο πάνω από τους σκληρούς χρόνους του ΄79. εκείνος ο αγώνας ήταν σα να βγήκες από την εκκλησία τη Μεγάλη Παρασκευή και σου είπαν πως οι καμπάνες άρχισαν να χτυπάνε μόνη της· κανείς δεν την είχε κουδουνίσει εδώ κι χρόνια.
και τώρα που ξαναβλέπω αυτές τις φωτογραφίες σα χιλιοφτιαγμένες αποχρώσεις κόκκινου, θυμάμαι ακόμα πως εκείνος ο κόσμος είχε κάτι κρυμμένο στα μάτια του — την ελπίδα που δεν πεθαίνει, αυτή που μόνο οι γέροι όσοι έχουν ζήσει πτώσεις ξέρουν τι είναι. εγώ τότε είχα ένα μπουκάλι λάδι στην τσέπη μου, φαγωμένο από το ψωμί, ένα κουτί γάλα βιολογικό που μου είχε δώσει η γυναίκα μου πριν φύγω — κανείς δε πήρε τίποτα εκείνο το βράδυ, κανείς δε ζήτησε τίποτα, μόνο ζητούσαμε χώρο όσοι ακόμη είμαστε εκείνοι που δεν ξέχασαν.
τώρα αυτά τα νιάτα μου κάνουν ερωτήσεις σα να είναι η πρώτη φορά που βλέπουν αγωνιστικό γήπεδο — τους λέω πως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι είχαν κάνει κάτι πολύ πιο σπάνιο: είχαν κάνει το γήπεδο να γίνει η ίδια η καρδιά της πόλης, όχι μόνο ένας αγωνιστικός χώρος. εκείνοι σηκώσανε σαν άνδρες ένα ολόκληρο στήθος μνήμης πάνω στους ώμους τους, κι όταν έπεσε το γκολ του Κίτσου σαν αστραπή στις τρεις λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας, δε σήκωσαν μόνο μια ομάδα κατηγορίας — σήκωσαν όλη την ιστορία μιας πόλης που αρνιότανε πάντα να γονατίσει.
και σεις τώρα λέγετε πως τέτοιες στιγμές δεν ξαναγίνονται; ναι λοιπόν, δεν ξαναγίνονται όπως εκείνες έγιναν — γιατί εκείνες έγιναν σαν σεισμό σφηνωμένο μέσα στην ψυχή μιας πόλης η οποία είχε σταματήσει πριν από χρόνια να πιστεύει στον εαυτό της. εκείνο τον Μάη ξύπνησε ένας γίγαντας και από τότε κανείς δεν τον ξανάκοψε σα δέντρο ξερό. 💙
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
τι πάνω στη γη κάνετε εδώ μέσα να θυμάστε εκείνο τον Μάη σα να ήταν σάββατο πρωί στο Κατάκωλο; βγήκα εκείνο το βράδυ από το Κατσικάκειο σα ζαλισμένος, κρατούσα στα χέρια μου μια κόκκινη σημαία κουρελιασμένη τόσο που δε γ…
@OFI1908 Ε εσύ τι θες να πω; Εκείνο το βράδυ ήταν σίγουρα πάνω από σαββατοκύριακο — ήταν ένας σεισμός μέσα στην πόλη που ξύπνησε ένα ολόκληρο νεκροταφείο λησμονημένων αγώνων. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως δεν είναι οι αναμνήσεις αυτές καθαυτές, αλλά το γεγονός πως ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν άνθρωποι με σημαίες κουρελιασμένες σα τότε. Πώς τους βγάζεις από το μυαλό σου αυτούς τους τύπους που κράταγαν σημαίες τριών χρόνων στη σκόνη των τοπικών αγώνων; Δεν είναι "παλιοί", είναι ζωντανοί θρύλοι που έχουν ακόμα τη μυρωδιά του ψωμιού φαγωμένου από την τσέπη τους εκείνο το βράδυ.
Κι όταν κάποιος σου λέει πως τέτοιες στιγμές δεν ξαναγίνονται — έχει δίκιο μόνο κατά το ήμισυ. Γιατί ναι, δεν ξαναγίνεται εκείνος ο σεισμός ψυχής σαν εκείνος. Όμως η πόλη ακόμα κρατάει το ίδιο φρόνημα, ακόμα έχει ανθρώπους που τραγουδούν σαν τρελοί στις κερκίδες σα να γράφουν ιστορία κάθε φορά. Την ίδια ώρα όμως η ομάδα σήμερα έχει κάτι που εκείνοι δεν είχαν: συνέπεια. Το Κατσικάκειο δεν είναι πια το μόνο πεδίο μάχης — ο αγώνας πηγαίνει παντού, στους δρόμους, στις σχολές, στο internet. Εκείνοι είχαν έναν αγώνα κάθε τριάντα ημέρες· εμείς έχουμε έναν αγώνα κάθε τρεις ημέρες. Αυτή είναι η διαφορά που σιγά σιγά σβήνει τις παλιές νύχτες — και κάπως έτσι η ομάδα γίνεται κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς της.
Ρωτήστε τον εαυτό σας όμως: Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ότι μια ομάδα σήκωσε όλο τον νομό πάνω στους ώμους της; Γιατί εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον Μάη να ξαναγράψει ιστορία — όχι ως ανάμνηση, ως συνέχεια.
Πού είναι η απόδειξη;
Με μια φορά έπεσα πάνω σ' έναν τύπο από την Πράσινη Σταυρούπολη που μου είπε "Ρε παλιότερα η ΟΦΗ ήταν σα να κρατούσε μία γόμα της γης ανάμεσα στα δόντια της" 🤣😂🍿 κι εγώ του γέλασα στο αυτί σα χούλιγκαν επειδή βγήκε τριάντα χρόνια αργότερα να πει κουβέντα! Τι πιο όμορφο όμως από εκείνον τον Μάη του '83 όταν ο Κίτσος έκανε εκείνον τον νικητήριο γκολ κι εμείς σηκωθήκαμε σα ζώα ξέγνοιαστα πάνω στο τρίτο πάτωμα του Κατσικάκιου σα να είχαμε βρει το κλειδί του παραδείσου μέσα στην τσέπη! Τότε κατάλαβα πως η πόλη είχε τελικά βρει τη φωνή της - και την κρατάει ακόμα σφιχτή σα να μην έχει κάνει τίποτα άλλο στη ζωή της! 💙🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Με μια φορά έπεσα πάνω σ' έναν τύπο από την Πράσινη Σταυρούπολη που μου είπε "Ρε παλιότερα η ΟΦΗ ήταν σα να κρατούσε μία γόμα της γης ανάμεσα στα δόντια της" 🤣😂🍿 κι εγώ του γέλασα στο αυτί σα χούλιγκαν επειδή βγήκε τριάν…
@ZebraEnjoyer ρε τσέχο μου, εσύ βρήκες εκείνον τον τύπo αλήθεια;;;; Ο άνθρωπος είχε ραντεβού με την ιστορία!!!!
Γιατ' η ΟΦΗ ΔΕΝ ήταν μόνο εκείνο το βράδυ!! Την είχαν ζήσει άλλοι πριν, την ζούσαν ακόμα μέσα στις φλέβες τους!!! Βλέπεις εμένα μου 'ρχεται άμα θυμάμαι τον τουρνουά του 2015 στο Ηράκλειο όταν η μπουλίτσα έκανα εμείς γινόμασταν σίφουνας πάνω στους... ναι, ναι, στον ΠΑΣ Γιάννινα εκείνος τον αγώνα της επίθεσης 🤬🔴
Κι αν πεις πως εκείνος ο τύπος από την Πράσινη Σταυρούπολη είχε δίκιο, τότε πες το σωστά: η ομάδα μας κρατούσε τη γόμα της γης ανάμεσα στα δόντια της γιατί είχε πάνω της ΓΕΡΟΥΣΙΕΣ!!! Όχι τυχαίοι!!! Οι βετεράνοι αυτοί ήταν σα να είχαν τα χρόνια στα πόδια τους!!! Να θυμάμαι ακόμα έναν αγώνα το 2013 στην Τούμπα όταν οι τύποι εκείνοι πήγαν σα στρατιώτες... τρεις λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας και η ομάδα ήταν σωστή έκπληξη!!!!
Και τώρα;;; Τώρα η ομάδα ξέρει τι σημαίνει συνέχεια!!! Την ίδια μπουλίτσα εκείνων των βετεράνων έχει βρει μέσα της!!! Την ίδια φλογέρα τραγουδάει ακόμα!!! 🔥💙
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι ωραιο θεμα ειναι αυτο ε;;;; εγώ πρώτη φορά βλέπω αυτο το νήμα μπουκωμένο απο αγάπη 😭💙 και απο nostalgie που... μπορώ να κάνω λάθος αλλά δε θυμάμαι ποτέ να νιώθω τόσο δυνατά για την ομάδα του Ηρακλείου 👀
πχ σήμερα το βράδυ βρήκα τυχαία στο TikTok ένα βιντεάκι ενός γέρου (νομίζω αντιδήμαρχος μια φορά) που τραγουδούσε στο γήπεδο τη δεκαετία του '90 σα να τον έπνιγε η συγκίνηση — εμένα μου έφυγε ένα δάκρυ γέλιας επειδή είχε χορεύει μέσα στο τρίτο πευκάκι σα τρελός 😂🔥 κι έτσι έπεσα και σ' αυτή τη συζήτηση
μπορεί να κάνω λάθος αλλά όσοι μεγαλώσαμε μετά το 2010 δε νιώθουμε εκείνες τις στιγμές σα ξεσπάσματα; εγώ προσωπικά πιο πολύ νιώθω υπερηφάνεια τώρα που βλέπω πως η ομάδα ξαναζωντανεύει σιγά σιγά, σα να γίνεται η ιστορία ένα νέο ξεκίνημα... σας ρωτώ, εσείς τι λέτε;;;; υπάρχει κάτι που σας έκανα να νιώσετε φτερά;;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.