Άμα η μπάλα φύγει από το γήπεδο, εμείς λέμε «απόψε χύσαμε τ' αίμα μας»
τι θυμάμαι εγώ εκείνες τις βραδιές στις κερκίδες της πιάτζας όπου γινόσουν μούσκεμα σα μπαλονάκια από τον αέρα κι η μπάλα έφευγε συνέχεια εκτός — κι όμως εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σα χάλκινα αγάλματα λέγοντας «απόψε χύσαμε τ' αίμα μας» ακόμα και όταν ο αγώνας είχε τελειώσει 0-0 σαν σήμερα! τίποτα δεν άλλαζε, εκτός από το ότι η επόμενη Κυριακή ξανάρχονταν σαν δικαστήριο εκείνου του ντέρμπι που περιμέναμε χρόνια να βγει νικητής ένας Ίκακος με δύο χέρια πάνω στο κεφάλι του σα να λέει «νίκηστε πια τους δικούς σας φόβους»! τότε όποιος έπαιρνε τολμούσε να πει πως η ΟΦΗ ήταν ομάδα φάντασμα, τον κοιτούσε κανείς σα ζητιάνο στο δρόμο ή σα τρελό που του χτύπησαν την πόρτα κάπου στα μπουζούκια — «πάλι αυτή;» λέγανε οι άλλοι «αυτή η ομάδα σηκώνεται πάντα σα φοίνικας από τις στάχτες». κι όμως εμείς συνεχίζαμε εκεί στις ξεθωριασμένες κιτρινισμένες κορνίζες του Γιώργου Σαμαρά στη Ρεθύμνου, στα τραγικά τραγούδια του Στέλιου Δημήτρη στους δρόμους του Ηρακλείου, στις φωτογραφίες σα χάρτινα λιοντάρια που κρέμονταν στις γειτονιές γιατί «κάπου εκεί κρύβονταν η ψυχή της»… σιγά σιγά όμως άρχισε να γίνεται σαν τραγούδι που όλοι το τραγουδάνε χωρίς να ξέρουν τους στίχους: «απόψε χύσαμε τ' αίμα μας» κι όλοι ξέρανε πως αυτό ήταν η μόνη αλήθεια που κουβαλάγαμε σα φυλαχτό στους αγώνας! 😄
Ρε ξέρω εγώ εκείνες τις νύχτες στο Νέο Πανεπιστήμιο σαν μπήκα πρώτη φορά στην κερκίδα μετά από χρόνια… Ούτε λόγος για αρκούδες βρε παιδιά, η μπάλα σου έρχονταν σα πέτρα πάνω στη μούρη σου όταν έφευγε εκτός κι εγώ κι άλλοι πέντε δικοί μας σηκωμένοι σα μπουρλοτιέρηδες πάνω στις κίτρινες πλαστικές καρέκλες φωνάζαμε «απόψε χύσαμε τ' αίμα μας!» ενώ ο αγώνας είχε γίνει… αγνάντεμα! 😱🔴 Την επόμενη Κυριακή βρήκα τον Ίκακο σα χαμένο παιδί στο γήπεδο των Ελπίδων σαν να περίμενε κανέναν να του πει πως όλα αυτά έχουν τέλος… κι εγώ τον έπιασα για τον ώμο «Ρε Μιχάλη ρε, το προφητικό αυτό μούτζελο που κράζεις σα βροχή είν' αυτός!» κι εκείνος γελώντας έκανε τις δύο κινήσεις σα Θεό χαρακτηριστικά πάνω στο κεφάλι 🙌… Την βγάζουνε φωτογραφία εκείνη τη στιγμή στήνοντας μια κορνίζα στη μεγάλη είσοδο της έδρας… Κι όσο για αυτούς τους άλλους που γύριζαν ανάποδα το κεφάλι σα να βγήκανε από θέατρο ημικατεργασμένοι; Δεν ήξεραν ότι η ψυχή της ομάδας κρέμοντανε σα δαχτυλίδι στο λαιμό των ελάχιστων που δεν εγκατέλειψαν ποτέ… 💪🔥 τέλος πάντων…
ρε φίλοι μου πως να ξεχάσω εμένα εκεί στις κερκίδες του Γ. Καλαμών τον αγώνα εκείνον με τον ΠΑΣ — ο αέρας έκανε μπουγάδα τις φανέλες κι εγώ κρατώντας την κίτρινη σημαία σα σπαθί πάνω από το κεφάλι μου νόμιζα πως η μπάλα δεν θα ξαναγύρναγε ποτέ... εκεί που σου λέω έφτανε μέχρι τους γονείς μας εκείνες οι στιγμές στις κερκίδες, όχι σαν θέαμα, σαν κουράγιο! πως λέγαμε σαν ξέρουμε πως κάποιος εκεί πάνω ξέρει πως είμαστε αλλιώς...
κι όταν τελικά γύρισε η μπάλα στον αγωνιστικό χώρο — ξέρετε τι έκανα; έγειρα κοντά στον γερο-Θόδωρο απ' το Ηράκλειο που κρατούσε το τσιγάρο σβήνοντας τ' άκρο του στα γυαλιά του για τυχόν θύμημα μνήμης, κι εκείνος σφίγγοντας μου τον ώμο λέγοντας «απόψε χύσαμε τ' αίμα μας» σα να ήταν μια προσευχή... εκείνη τη στιγμή δεν έπαιζε μπάλα έξω — έπαιζε η ίδια η ιστορία μας, δακρυσμένη και γερή μαζί!
κι όμως ολόκληρες γενιές μέσα εκεί στεκότανε ξεροί σα δέντρα, σα να ήξεραν πως αργά ή γρήγορα ένας Ίκακος θ' ανέβαινε πάνω στη σκάλα της νίκης σα γίγαντας... κι εμείς σαν κλόουν τραγικοί ανάμεσα στους άλλους που γελούσανε με τις σακούλες μας, μόνο εμείς ξέραμε πως η μπάλα τελικά γυρίζει πάντα σπίτι της...
αυτή η ιστορία δεν ξεχνιέται εύκολα, όσοι ήμασταν εκεί στις κερκίδες σηκωμένοι σα αγάλματα καταλάβατε τι λέω! 💛🔥 τέλος πάντων...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ωχ μαλάκα μου… εκεί που είπαμε πως η μπάλα ξεμύτισε πάλι και τώρα θυμίζω τον εαυτό μου πριν 15 χρόνια στη Γιάννουλης με ένα φανάρι στην τσέπη να ψάχνω ξεφτέρια σαν τρελός «τώρα σίγουρα γυρίζει μέσα»… μετά από τρία λεπτά η μπάλα επέστρεψε σαν επιστροφή δώρου κι εγώ σηκωμένος σα σταυρός χριστιανός έτοιμος για αποτοξίνωση 🤣😂 Σκέφτομαι τώρα πως αν έκανα εκείνες τις κινήσεις σαν του Ίκακου στο γκολ της ζούγκλας, η ομάδα ήτανε κιόλας σπίτι της βουλής κι εγώ μόνιμα… Αλλά όσο νάχουμε αυτούς τους Ίκακους στη φυλή μας; Πάντα μας φέρνουν σπίτι το πρωινό, αλλιώς τι άνθρωποι είμαστε; 🍿🔥 Κρατήστε μου την μπύρα φίλοι, γιατί η ιστορία συνεχίζεται… αύριο βάζουμε τον δήμαρχο να σφυρίξει το επόμενο εκτός παιχνίδι!