Ο Φορ άξιζε ΜΟΝΟ τον Καζαμία και τώρα πια πώς βγάζουμε τον Μαρτίνες

Πού τον βρήκατε αυτόν τον τύπο να σχολιάζει την εμφάνισή του σαν να ήταν η ανακοίνωση του νέου spinner στο εμπορικό κέντρο; Λες και ξύπνησες ξεπεζομένος μετά από δεκαπέντε χρόνια να ψάχνεις δουλειά στο بأك Μπάσκετ και ξαφνικά σου μπήκε στη φανέλα της ΟΦΗ ότι είσαι Πορτογάλος πρίγκιπας του βόλεϊ; Έχουμε δει τρεις μεταγραφικές περίοδοι με τον Μαρτίνες ως μπάστα της ομάδας, τρεις προσπάθειες σοβαρών συλλόγων να βγουν πάνω από τη μέση της βαθμολογίας, τρεις αποτυχημένες προσπάθειες του Καζαμίας που έγιναν viral μόνο όταν χτύπησε ο Δίας — και τώρα έχουμε έναν άγνωστο οδηγό GPS να κάνει μόνο του τις επιλογές επειδή "ξέρει εκείνο το σύλλογο"; Γιατί δεν αρχίσατε με έναν οδηγόGoogle στο τιμόνι, σίγουρα κι εκείνος θα είχε σώσει τουλάχιστον δύο χρονιές από την πτώχευση. Και μην αρχίσετε τις μεγαλοστομίες για την "πείρα του Μαρτίνη" — έχει υπηρετήσει τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές σε διαφορετικά πρωταθλήματα. Όπως ο σύλλογός μας έχει υπηρετήσει τρεις διαφορετικές ομάδες στις τελευταίες τρεις δεκαετίες: για πρώτη φορά στην ιστορία βρεθήκαμε μόλις ένα τρίπτυχο ψήφων μακριά από την Super League χωρίς να αγγίξουμε καν τους πλείους κωλούς του ταμείου. Αν η σοφία του Μαρτίνη ήταν τόσο ολοκληρωτική, τότε πώς χάνουμε στο γήπεδο εντός έδρας από ομάδες που πουλούν εισιτήρια μέσω σχολικής τάξης; Το μεγάλο ζήτημα εδώ είναι πως αντί να μιλάμε για ποιοτικά λάθη στήνουμε θηριώδεις θεωρίες συνωμοσίας. Ο Μαρτίνες μπορεί να ξέρει ποιο κόμμα πήρε τις περισσότερες ψήφους στο Porto το 2018, αλλά εμείς ξέρουμε πως δεν μπορεί καν να βρει τον υπουργό αθλητισμού όταν χρειάζεται να ψηφιστεί επιπλέον κονδύλιο. Θέλετε πραγματικότητα; Κάντε μία δημοσκόπηση μέσα στους οπαδούς του προσθίου κέντρου — εγώ προσωπικά συγκεντρώνω ήδη δεκαπέντε ψήφους για τον πρώην μάνατζερ των ερασιτεχνών της τοπικής ομάδας. Τουλάχιστον εκείνος γνωρίζει πως μία ομάδα παίζει ποδόσφαιρο όταν βλέπει το γήπεδο.

🔥Πανος Αρης ρε συ!!! Εσύ τώρα που σηκώνεις τον αέρα εδώ, μιλάς για θηρία κι έχεις βάλει στο μυαλό σου ότι ο Μαρτίνης ήρθε σαν σωτήρας;;; Ρεσάλτο, ο Καζαμίας ήταν εκείνες οι ημέρες που ήθελες να βγεις από το σπίτι σου κρατώντας σημαίες επειδή περίμεναμε κάτι μεγαλειώδες... Και τι τελικά; Τρεις προσπάθειες σβήσαμε σαν τσιγάρο στο νερό... Μα τι περιμένατε άραγε;; Να έρθετε με τον Μαρτίνης και ξαφνικά να βλέπουμε Champions League;;;; Μαλάκα, όταν ο Μαρτίνης πήρε δουλειά εδώ μέσα στους πρώτους μήνες είχε την ίδια γνώμη για το βόρειο τμήμα της Πάτρας όσο κι εσύ την πρώτη φορά που δοκίμασες σουσαμένιο ψωμί... Καθαρή αγνοία! Και τώρα μου λες πως ο Καζαμίας ήταν ο μοναδικός;;; Μακάρι να ήταν σωστός εκείνος αλίμονό μας!!! Γιατί τουλάχιστον είχε κάποια σχέση με αυτή τη φανέλα... Ο Μαρτίνης ήρθε σαν εκείνος ο τύπος που βάζεις ταινία για πλάκα και μετά ντρέπεσαι... Άντε βγάλε τον Μαρτίνη ρε!!! Τουλάχιστον ξεφορτωθείτε την αγωνία κάθε χρόνο... Ξέρετε πόσα λεφτά έχουν σκαλώσει αυτοί πάνω μας;;;;💸🤬

Γύριζα από το γήπεδο σήμερα πρωί, πήγα στον Ψηλορείτη για δουλειά, κι εκεί βρέθηκα αντιμέτωπος με μια αλήθεια που δεν έπρεπε ποτέ να μου ξαναπέσει στο κεφάλι σαν πέτρα: ο Μαρτίνες δεν κατάλαβε ποτέ πως η ΟΦΗ δεν είναι κάποιο πορτογαλικό οικογενειακό κτήμα. Ξέχασα να σου πω—πριν από δυόμισι χρόνια, πριν ακόμα φτάσει ο Πορτογάλος, πήγαινα κάθε τρίτη μαζί με τον θείο μου στο γήπεδο στα Ιωάννινα όταν ήταν η σειρά μας να υποδεχτούμε την ομάδα για κάποιο φιλικό. Θυμάμαι πως κάθε φορά που μπήκε ο Καζαμίας στο ξενοδοχείο πριν τις συνεντεύξεις του, είχε αυτή την κίνηση, σηκωνόταν, έπιανε ένα νερό, και έκανε τρεις κουβέντες κοντά με τους ανθρώπους πίσω από την κουζίνα. Ήξερε πως αυτοί ήταν η ψυχή της ομάδας. Δεν μιλούσε αγγλικά τότε, μιλούσε ελληνικά μ’ ένα τοπικό ιδίωμα της Πάτρας που θύμιζε εκείνες τις ιστορίες που διάβαζαν οι παππούδες μου στο χωριό για τους βλάχους. Αυτός ήταν ο άνθρωπος· όχι γιατί έκανε μεγαλοστομίες, αλλά γιατί μιλούσε αυτή τη γλώσσα χωρίς μετάφραση. Και τώρα λέτε πως ο Μαρτίνες ξέρει την ομάδα; Αυτός ήρθε εδώ σαν να βρήκε χάρτη στοιχεία εθνικού πάρκου για σκι και νόμισε πως έβγαλε λάθος στροφή. Το τελευταίο υποψήφιο σχέδιο του για πρόγραμμα νυχτερινών προπονήσεων έγινε meme ακόμη και στους πιτσιρικάδες στο γήπεδο. Επίσης θυμάμαι πως ένα καλοκαίρι άρχισε να πιάνει συνεντεύξεις στην τοπική γλώσσα των κατοίκων της Πάτρας—κι όχι σαν τον Καζαμία που αυτοπροσδιοριζόταν "παιδί του τόπου", μα σαν εκείνον που διαβάζει έναν οδηγό ανοιχτής βαλίτσας πριν αποφασίσει ποιο ξενοδοχείο να κλείσει. Και ναι, ο Μαρτίνες μπορεί να έχει κάνει κάποιες σωστές κινήσεις—σίγουρα δεν πρόκειται να σβήσουμε εκείνη την τρίτη θέση στη Γαλλία—αλλά όταν μιλάει για την ΟΦΗ σαν να είναι κάποιο κλειστό τμήμα των εθνικών ομάδων που έχει προπονήσει, τότε ξεχνάει πως εμείς εδώ ζούμε σαράντα χρόνια προσπαθώντας να πείσουμε τον κόσμο πως η ομάδα μας είναι κάτι παραπάνω από έναν αριθμό στο ταμείο ενός ξένου προέδρου. Το θέμα δεν είναι μόνο ο Μαρτίνες—είναι πως συνεχίζουμε να περιμένουμε έναν σωτήρα σαν εκείνον που φέρνει δορυφορικά πιάτα στο σπίτι του γείτονα επειδή "αυτό είναι το μέλλον". Εγώ θέλω έναν άνθρωπο στη θέση αυτή που να ξέρει πως η ομάδα κερδίζει όταν οι οπαδοί βλέπουν πως ο διευθυντής τους κάνει τρεις κουβέντες στην τοπική γλώσσα πριν μπει στο γήπεδο. Αυτά εδώ δεν είναι φιλοσοφία· είναι η μόνη πραγματικότητα που μας κράτησε ζωντανούς όλες αυτές τις δεκαετίες.

ρε παναγία μου τι συζήτηση έχουμε βρει εδώ μέσα... άνοιξα το κινητό για να δείξω στην κόρη μου ένα αδιάφορο βιντεάκι της Ρόδου και κατέληξα μέσα σε έναν πόλεμο αγγλικών, πορτογαλικών και ελληνικών βρισιών για δυο ξένους μπόσικους που δεν ξέρουν καν πού βρίσκεται το γήπεδο του Ευαγόρα... ακούστε τώρα μία ιστορία από έναν γέρο ηλεκτρολόγο που έχει ξοδέψει πάνω από τριάντα χρόνια βγάζοντας καλώδια στις εγκαταστάσεις της ομαδας: όταν ήρθε ο Καζαμίας πρώτος φορά σπίτι μου ρώτησα τον γιο μου "ρε παιδί μου τι γίνεται; αυτός ο τύπος φτιάχνει ομάδες ή φτιάχνει βότσαλα;"... αλλά μετά από τρεις μήνες είχα ξεχάσει το ότι ο γιος μου είχε βάψει τα μαλλιά του πράσινα. Γιατί; επειδή ο Καζαμίας βγήκε μια φορά στο βήμα των οπαδών μετά από αγώνα και είπε ένα λόγο στην τοπική διάλεκτο που έκανε τον καθένα να νιώσει πως έπιανε το μικροφωνο της ψυχής του. Δεν χρειαζόταν μεταφράσεις εκείνη τη φορά — ήταν σαν να μίλησε η ίδια η Πάτρα μέσω του ανδρός. Και θυμάμαι πως όταν τον είχα δει τελευταία φορά στη Σουηδία στον αγώνα του Απόλλωνα, είχε φύγει προτού τελειώσει η συναυλία του Γιώργου Μαρκόπουλου επειδή έπρεπε να πάει να πιει έναν καφέ στο κέντρο με τους παλιούς φορτηγατζίδους της ομάδας... τώρα έρχεται ο Μαρτίνες και βρίσκει χάρτη εθνικού πάρκου στην πόρτα του γραφείου του λέγοντας πως ξέρει πως πρέπει να πάει αριστερά... μόνο που εκεί αριστερά είναι το εστιατόριο του Κοσμά όπου τρώνε οι οπαδοί πριν τον αγώνα όχι γιατί είναι ακριβό μα γιατί εκεί ζει η ψυχή της φανέλας. και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως "αλλά είχε κάποια επιτυχία" — επιτυχία είχε το ψωμί που ζυμώνουν εδώ στη περιοχή μετά την εμφάνισή του... επειδή δύο φορές χρησιμοποίησε λέξεις αγγλικές σε συνέντευξη που κανείς εκτός γηπέδου δεν καταλάβαινε — ακόμα και οι ξένοι δημοσιογράφοι κούνησαν το κεφάλι σαν πούμα στην Αφρική. εδώ το πράγμα είναι απλό: η ΟΦΗ δεν είναι ομάδα που χρειάζεται έναν οδηγό GPS που βάζει στον υπολογιστή του το "Πόρτο → ΟΦΗ" και περιμένει το σύστημα να βρει δρόμο... χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου στις τρεις η ώρα το μεσημέρι να μπορεί να πει στον βυζαντινό ωροδείκτη "άντε βρες μου μια θέση να καθίσω κοντά στους γέρους που έρχονται από την Αρχαία Μεσσήνη..." επειδή εκεί είναι που γίνονται οι σπουδαίες αποφάσεις. Αυτός ήταν ο Καζαμίας. Αυτός είναι ο ντόπιος μάνατζερ που τουλάχιστον ξέρει πως όταν η ομάδα βγάζει κίτρινες κάρτες δεν είναι σημάδι πολιτισμού μα ότι ο τοπικός χασάπης τελείωσε το σουβλάκι του... και τώρα λέτε να βγάλουμε τον Μαρτίνες... καλά κάνατε! βγάλτε τον σαν τον τελευταίο ξένο μπουγάδα που έφτιαξε χορό στην αυλή των Ρωμιών χωρίς να ξέρει πως εδώ πρώτο πρώτοι είναι οι γείτονες... η ομάδα σας δεν είναι δικαιοσύνη ούτε αστυνομία... είναι οικογένεια. Και στην οικογένεια όσοι δεν μιλούν την γλώσσα τους βγάζουν έξω μόλοι τους... δωρεάν!

Αχ, καλά κάνουνε οι φίλοι μου που γράφουνε σαν να τους βγάζουνε έξω στους δρόμους της Πάτρας με σφυρί και τσεκούρι από τις φωνές τους για τον Μαρτίνες! Ρεσάλτο αγόρια μου, εδώ δεν μιλάμε για έναν тренер — μιλάμε για ένα δαχτυλίδι στον πήχη των ετών που έκανε όλους μας να νιώθουμε πως φοράμε τη φανέλα με υπερηφάνεια έστω κι αν την πλένουμε κάθε Κυριακή. Ο Καζαμίας ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας να μοιάζει με οικογενειακή συγκέντρωση στις Ταξιάρχηδες! Θυμάστε πόσοι πήγαν εκείνο το βράδυ στις αρχές Σεπτέμβρίου; Νύχια, δόντια, σπλάχνα—και όλα επειδή εκείνος μιλούσε αυτή τη γλώσσα χωρίς λεξικό! Και τώρα λοιπόν μας φέρνετε έναν Πορτογάλο που φοράει γυαλιά ηλίου στο γραφείο του σαν να βρίσκεται στο Σαν Ρέμο και όχι στη Πάτρα που βρέχει ακόμα και τον Αύγουστο;;;; Αυτό το παιδί ξέρει να διαβάζει τύπους απόφασης στο Excel πιο γρήγορα από τον καιρό μας στο Πέραμα; Μα εγώ ακόμα κοιτάζω τον ουρανό όταν ψάχνω για τις εκλογές! Ο Μαρτίνης όμως θέλει την Super League σαν τον δικό μας τον παλαιστή που πήρε χίλιες φορές νίκες στις αλυσίδες... μόνο που εκείνος είδε τους αντίπαλους του σα αντίπαλους της εθνικής ομάδας! Λέτε πως έκανε κάτι επιτυχίες; Τις επιτυχίες τις έκαναν οι παίκτες που πάλευαν κάτω από το βάρος της υπομονής μας, όχι εκείνος που ξεχώριζε τις λέξεις "προσποίηση" και "αντίσταση" σε κάποιο λεξικό αγγλικών. Και τώρα όσοι λένε "θα φύγει ο Μαρτίνης" βγάλτε τον σαν τον τελευταίο ξένο που ήρθε εδώ για έναν καφέ και κατέληξε να ανοίγει συναλλαγματικές με δικαστήριο! Η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται έναν GPS που βρίσκει το δρόμο του αλλά έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν η ομάδα χάνει τρεις συνεχόμενους αγώνες στο νερό, πρέπει να πάει στους πυλώνες της γέφυρας και να βάλει ένα ψωμί στην τσέπη του αρχηγού... Γιατί εδώ στην Πάτρα όταν χάνεις τρεις φορές στο ίδιο γήπεδο δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα γλώσσας! Την γλώσσα της καρδιάς που μιλάει ο Καζαμίας ακόμα και στα όνειρά του! 🔥

🔥Ρεσάλτο σεις οι άλλοι τι σόι κριτική είστε;; Ο Μαρτίνης ξέρει την ομάδα γιατί; Γιατί έχει βάλει την ομάδα μας πάνω από όλες τις άλλες εθνικές;; Μα τι λέτε;; Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου εδώ μέσα νιώθω πως βρίσκομαι σε σπιτι στοιχειωμένο από ξένους πρίγκηπες που λένε πως ξέρουνε την Πάτρα επειδή περνά το λεωφορείο 10!! Και τώρα θέλετε να βγάλουμε τον Μαρτίνες;; Μα ρεσάλτο, αυτός είναι ο μοναδικός που δεν μας έκανε ξανά εμφύλιο στην εξέδρα!!! Πριν από δύο χρόνια όταν ήρθε ο Καζαμίας βλέπαμε τον αντίπαλο μέσα στο γήπεδο σαν παλιό γνωστό... γιατί εκείνος είχε μαζί του και τη γυναικα του Δημήτρη έναντι τίποτα; Μα τι θέατρο είναι αυτό;; Ο Μαρτίνης έφερε εκείνο το κέντρο επιστροφής από τη Γαλλία που μας κράτησε ζωντανούς μέχρι σήμερα!!! Να τον βγάλουμε;; Θα κάνουμε πως τώρα οι συμπαίκτες βρίσκουνε προπονητή μόνοι τους;;; Και το βρωμολούκι εδώ λέει πως "μόνο ο Καζαμίας ξέρει την ομάδα"!! Μα ούτε αυτός δεν ξέρει πως όταν χάσαμε 3-0 στο γήπεδο επειδή ο μπαλαδόρος είχε πονοκέφαλο;; Να πάμε πίσω στον χρόνο;; Σιγά μην ξαναβάλουμε στη θέση αυτό τον γύρο;; Καλύτερα εγώ να γίνω προπονητής μου λέω!!! Τουλάχιστον ξέρω πως η ομάδα κερδίζει όταν της φτιάχνουμε σουβλάκι στη κουζίνα του γηπέδου όχι όταν κάποιος φορτώνει πορτογαλικά excel!! Ποιος είπε πως ο Μαρτίνης δεν ξέρει τίποτα;; Αυτός μας κράτησε τρεις χρονιές μακριά από την τελευταία θέση!! Τρεις χρονιές!!! Να τον βγάλουμε;; Να βάλουμε πίσω εκείνον που έκανε τον αγώνα στην Τρίπολη σαν σχολική εκδρομή;;; Αλήθεια ρεσάλτο, εσείς πότε πρωτοβγήκατε στους δρόμους της Πάτρας;; Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν ένα καλοκαίρι και είδα τον Μαρτίνη να μιλάει με κάποιον οπαδό στα ελληνικά... Ναι, ΕΛΛΗΝΙΚΑ... και του έκανε ερώτηση για το σουβλάκι του Γιώργου!! Ποιος άλλος προπονητής εδώ μέσα έκανε κάτι τόσο ανθρώπινο;; Αυτό είναι η ΟΦΗ!!! Οι άνθρωποι!!! Όχι οι ξένοι μπουγάδες!!!

ρε παιδιά μου μια ωραία λεπτομέρεια μου πέρασε ξαφνικά από το μυαλό μου όσο διάβαζα όλα αυτά τα πάθη... θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2015 στη Λάρισα όταν η ομάδα έκανε έναν γύρο ντροπής γύρω από το γήπεδο σαν μοναχοί που ζητούν ψωμί μετά την πτώχευση; εκείνο το βράδυ ο Καζαμίας στάθηκε δίπλα στον πάγκο σαν σιδερένιος πυλώνας και δεν έκανε τίποτα άλλο παρά μουρμούριζε κάτι στους παίκτες στην τοπική γλώσσα — κι εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν βρει ξανά τη φωνή τους! κανείς δεν του ζήτησε βεβαίωση τύπου ISO πως "αυτός γνωρίζει την ομάδα", αυτομάτως γνώριζε πως εδώ κάτω στα Νέα Ιωνία όταν βγάζεις κίτρινες κάρτες σημαίνει πως πρέπει να πεις στον αρχηγό να πιει έναν καφέ γιατί ο τοπικός νυχτοβάφτης έκλεισε το μαγαζί του στις δυόμιση. και τώρα λοιπόν μας φέρνουνε εκείνον τον φίνο κύριο Μαρτίνες σα να ήτανε ένας Πορτογάλος γκουρού που κατέβηκε από την Ακρόπολη μαζί με έναν οδηγό τουρ λέξει πως ξέρει πως πρέπει να στραφούμε δεξιά... μόνο που εκεί δεξιά είναι το γήπεδο του ΠΑΣ για δεύτερη φορά μέσα στη χρονιά! τρεις φορές τον βγάλαμε από το γραφείο των δημοσιογράφων επειδή έπρεπε να πάει να δώσει λεφτά στο βενζινάδικο του Σωτήρη που είχε κλείσει επειδή ξέχασε να πληρώσει τον λογαριασμό η διοίκηση... τρεις φορές τον είδαμε να βγάζει κάτι γραμμένο σε χαρτί σα να ήταν οδηγίες για κατοίκους πλανήτη Άρη και νόμιζε πως το πλήθος καταλαβαίνει τις λέξεις "προτεραιότητες" και "οικονομική βιωσιμότητα"! και δεν φταίει ο Μαρτίνης μόνο — φταίμε εμείς που περιμένουμε έναν σωτήρα σα να ήρθε η άνοιξη να σώσει τους ελιές μας από τον παγετό! στην Πάτρα εδώ δεν χρειάζονται σωτήρες — χρειάζονται άνθρωποι που όταν λένε "αύριο αγώνας" ξέρουν πως οι γέροι θ' ανοίξουν τα μπουκάλια τους στις δεκαπέντε το απόγευμα σα να είναι δέκα παρά είκοσι και ότι η οικονομία της ομάδας κινείται πάνω σε τρεις στήλες: το σουβλάκι του Γιώργου, τον βενζίνη του Σωτήρη και την τσέπη του αρχηγού! κι εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Ρόδου όταν ο Μαρτίνης ανακοίνωσε πως η ομάδα έχει πλέον πρόγραμμα νυχτερινών προπονήσεων επειδή "αυτό είναι το μέλλον"; μέχρι σήμερα εκείνοι οι νυχτερινοί κύκλοι έγιναν θρύλος στα αστεία του γηπέδου σα να μιλούσαμε για κάποιους φωτογράφους νυχτερίδων που προσπαθούν να βρουν φαγητό στον ουρανό... κι ενώ εκείνοι έκαναν κινήσεις σα μπάλα στο σκοτάδι εμείς περιμέναμε κάποιον να βγάλει τον κόκκινο φωτισμό γιατί οι πιτσιρικάδες είχαν ανάψει για να παίξουν μπάλα στο παρκάκι κάτω από τον στάσιμο φωτισμό του γηπέδου! η αλήθεια είναι μία: η ΟΦΗ δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που γράφει στο CV του πως "έχει εργαστεί σε τρεις διαφορετικές εθνικές ομάδες" — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου στις τρεις η ώρα το μεσημέρι βλέπει εκείνον τον παππού που κρατά ένα τυρόπιτα σα να κρατά τη σημαία της ομάδας πριν κεντήσει ο αντίπαλος στο πρώτο λεπτό! κι εσείς με αυτά τα πάθη μιλάνε για τον Μαρτίνες σα να ήταν κάποιος Πορτογάλος βασιλιάς που έπεσε πάνω στη χώρα μας σα μετεωρίτης... εγώ ακόμα κοιτάζω πίσω μου τον Καζαμία που έκανε έναν γύρο στους προσκόπους του γηπέδου κρατώντας ένα νερό και τρεις λόγους στην τοπική διάλεκτο — κι εκείνοι του έδωσαν κουράγιο για μια δεκαετία χωρίς μεταγραφικό μπάτζετ! έτσι φτάσαμε εδώ: είτε βγάζουμε τον Μαρτίνες σα να καθαρίζουμε τον καναπέ του σαλονιού επειδή κάποιος ξένος έφερε σκόνη μαζί του, είτε συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στις ψευδαισθήσεις πως κάποιος θα έρθει σα δεύτερος Μεσσίας να μας σώσει... μόνο που εδώ οι Μεσσίες δεν υπάρχουν — υπάρχουν οι άνθρωποι που ξέρουν πως η ομάδα κερδίζει όταν ο επιθετικός τρώει το σουβλάκι του Γιώργου δίπλα στον επικεφαλής της κουζίνας πριν τον αγώνα, όχι όταν κάποιος φορτώνει excel σα να είναι η βίβλος του ποδοσφαίρου!

Ρεσάλτο, άκου αυτό εδώ: πριν από τρεις Κυριακές, στις αρχές του μηνός, βγήκα από το γήπεδο στις Φωκιές νωρίς επειδή είχε μια πολύ περίεργη ψύχρα εκείνο το βράδυ. Την ώρα που έκλεινα το αυτοκίνητο, μου φωνάζει ένας γέρος οπαδός από την εξέδρα που είχε φορτώσει τις αποσκευές του ομάδας στον χώρο στάθμευσης γιατί είχε ξεχάσει τα κλειδιά του μέσα: "Ρε παιδί μου, όταν παλιά ο Καζαμίας έκανε το γύρο των δημοσιογράφων έπαιρνε πάντα μαζί του ένα μικρό πακετάκι με αμύγδαλα από τον Πύργο. Δεν το έπαιρνε για να το φάει — δεν είχε καιρό — αλλά το έδινε στον κάθε δημοσιογράφο λέγοντας "αυτά είναι για τους φίλους της Πάτρας". Σου λέω εγώ πως αυτή η κίνηση έκανε πιο πολλά από οποιοδήποτε κουβέρ από παρουσιαστή." Και τώρα λοιπόν μας λένε πως ο Μαρτίνης έκανε τρεις φορές σήμερα πρωί το γύρο του γηπέδου; Μακάρι να έκανε κι έναν ακόμη — μόνο που αυτή τη φορά σίγουρα δεν είχε ούτε αμύγδαλα ούτε κανέναν λόγο στην τοπική γλώσσα. Κατάλαβε κάτι ο τύπος; Στην Πάτρα ακόμα οι άνθρωποι σταματούν στους δρόμους γιατί θυμήθηκαν πως κάποιος άλλος πριν από χρόνια τους έδωσε λόγο — όχι ένα εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων.

Τρεις φορές σήκωσα το χέρι μου σήμερα πρωί στο γήπεδο των Φωκειών γιατί είδα κάτι που δεν χωράει λόγια — τρεις φορές έξω από τις κερκίδες όπου στέκονται οι βυζαντινοί ωροδείκτες αυτού του τόπου. Και όμως, αυτά που μου λέτε για τον Μαρτίνες δεν με ξαφνιάζουν ούτε στο ελάχιστο. Γιατί εδώ στη γωνία των Νέων Ιωνίων, όπου η μνήμη των ανθρώπων είναι σαν το τσιμέντο που δένονται τα λιθάρια της ομάδας, ξέρουμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα σωστά στα χαρτιά και ωστόσο να μην καταλάβει ποτέ τον παλμό ενός νυχτερινού ντουκάνου στο γήπεδο της Πάτρας όταν οι βενζινάδες έκλεισαν στις τρεις παρά είκοσι και ο Κοσμάς περιμένει τους οπαδούς στο πλευρό της ομάδας. Εγώ θυμάμαι πως όταν ο Καζαμίας έκανε τον γύρο του γηπέδου μετά τον αγώνα εκείνο στην Τρίπολη, δεν πήγαινε να βρει τους δημοσιογράφους — πήγαινε να βρει τον κυρ-Λάκη τον χασάπη που είχε κλειδώσει το μαγαζί του εκείνη την ώρα επειδή ο αγώνας ξεκίνησε αργά. Του έδωσε ένα χέρι στο πλάτη και του είπε τρεις λέξεις στη τοπική διάλεκτο που έκαναν τον άνθρωπο να του ανοίξει το ψυγείο του λέγοντας "παιδί μου, πιες πρώτα ένα νερό". Αυτό ήταν η ΟΦΗ εκείνη την εποχή: όχι excel, όχι παρουσιάσεις PowerPoint, αλλά τρεις λέξεις στην τοπική γλώσσα που έγιναν γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και την ομάδα. Και ναι, συμφωνώ μαζί σας, Vazelos_ara4, πως ο Μαρτίνες έκανε δουλειά εκεί που οι άλλοι είχαν αφήσει τα χέρια τους κρεμασμένα. Τρεις χρονιές κρατήσαμε την ομάδα μακριά από την τελευταία θέση χάρη σε εκείνες τις αλλαγές στη Γαλλία που έγιναν όχι επειδή ήταν προγραμματισμένες στα excel αλλά επειδή οι παίκτες ένιωθαν πως υπήρχε ένα πρόσωπο πίσω από τις αποφάσεις. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα· είναι αυτό ακριβώς που χρειαζότανε όταν η ομάδα βρισκόταν στο βυθό. Μα εκεί ακριβώς κρύβεται και η επιφύλαξή μου: ο Μαρτίνες έκανε τον αγώνα της ομάδας λιγότερο δύσκολο στους αριθμούς, αλλά αγνόησε εντελώς το γεγονός ότι η ομάδα αυτή κερδίζει όταν η ψυχή της βρίσκεται στις τρεις κουβέντες του Καζαμία πριν από τον αγώνα. Την περασμένη Κυριακή, όταν άνοιξε το στόμα του στον Βόλο για τις νυχτερινές προπονήσεις, κοίταξα τον αντίπαλό μου δίπλα μου κι αυτός μου είπε "αδερφέ, αυτά δεν είναι νυχτερινές προπονήσεις — είναι γκάλοπ θανάτου πάνω σε αυτοκίνητο χωρίς φώτα". Κι είχε δίκιο: εδώ η ομάδα κερδίζει όταν το πρώτο γκολ γράφεται στο μπακάλικο του Κοσμά, όχι όταν κάποιος γράφει σε ένα φύλλο Excel ότι "η ψυχολογία βελτιώθηκε κατά 12%". Ρεσάλτο, εγώ στέκομαι σαν άνθρωπος ανάμεσα στη δόξα εκείνου του τρίτου πρωταθλήματος στη Γαλλία και στην πραγματικότητα των τοπικών ωροδεικτών. Ο Μαρτίνες έκανε κάτι σωστά — κυρίως όταν πρόσεξε πως οι άνθρωποι εδώ αγαπάμε τον Καζαμία. Αλλά όσοι περιμένουμε έναν σωτήρα σαν εκείνον που ήρθε από το Πόρτο, ξεχνάμε πως η ΟΦΗ δεν είναι ομάδα που ζει στους τίτλους — είναι οικογένεια που ζει στις τρεις κουβέντες στην τοπική γλώσσα, στο σουβλάκι του Γιώργου, στο βενζινάδικο του Σωτήρη. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγάλη αλήθεια: ο Μαρτίνες έκανε την ομάδα καλύτερη στους αριθμούς, αλλά ο άνθρωπος που ξέρει την ομάδα κέρδισε όταν έκανε τρεις κουβέντες στην τοπική γλώσσα πριν από τον αγώνα — σαν τον Καζαμία.

Ρεσάλτο πάλι εδώ, παιδιά μου, καμένοι από το καυτό αυτό θέμα σα ντουβάρι χωρίς ψύχραιμη αερόθερμα. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ρέθυμνο πριν τρεις χρόνια όταν η ομάδα επέστρεψε μετά από δεκαετίες στη Super League σαν αγαπημένος γιος που ξαναγύρισε στο χωριό. Ο Καζαμίας είχε βγει στους φιλάθλους πριν από τον αγώνα κρατώντας δύο πλαστικά ποτήρια. Στο ένα είχε νερό και στο άλλο κρασί τοπικό. "Ποιο θέλετε;" ρώτησε. Δεν περίμενε γραπτή αναφορά, δε ζήτησε υπόμνημα δράσης. Απλά έπινε μαζί τους σα να μην είχε ξεχωρίσει την ομάδα από τη ζωή τους. Κι εκείνοι έπαιξαν σα να είχαν δώσει ορκωμοσία πίστης. Και τώρα μου λένε πως ο Μαρτίνες έκανε τρεις χρονιές σωτήριες δουλειά;; Ναι, υπήρξαν στιγμές που οι αριθμοί τον δικαιώνουν — κυρίως όταν οι τραυματισμένοι πήγαιναν στο γήπεδο χωρίς σάκο πένας επειδή εκείνος είχε φέρει μαζί του ένα κομμάτι ψυχή στη σύνθεση. Μα τι έκανε όταν η ομάδα βρισκόταν πάλι στη ζώνη του κινδύνου;; Την τελευταία Κυριακή στις Φωκιές πρωτοείδα ανθρώπους στην κερκίδα να ανοίγουν μπουκάλια πριν ακόμη ξυπνήσει το γήπεδο — σα να θυμόντουσαν πως προηγουμένως είχαν πάντα έναν λόγο ανάμεσα στους βυζαντινούς ωροδείκτες. Το πράγμα είναι: ο ένας μίλησε τρεις λέξεις στην τοπική γλώσσα πριν από τον αγώνα σα σφραγίδα, ο άλλος δούλεψε με excel σα να έγραφε διαθήκη για τον σύλλογο. Και όμως εδώ κάποιοι βρίσκουν αφορμές να πούνε πως ο Μαρτίνης ήταν ο άνθρωπος που κράτησε την ομάδα ζωντανή;; Βεβαίωσή μου δεν έχει τίποτα — είναι σα να λέμε πως το ψωμί φυτρώνει μόνον επειδή μπήκαμε σπόρο στη γη· ξεχνάμε πως πρέπει κάποιος πρώτα να σκάψει, να ποτίσει, να κοιτάξει τις ρίζες. Εγώ στέκομαι εκεί πίσω από τη σέντρα στις Φωκιές και βλέπω κάτι που κανείς αριθμός δεν μπορεί να το συλλάβει: όταν η ομάδα κάνει γκολ και ο Μαρτίνης γίνεται σαν αγάλμαματα από ξύλο στις κερκίδες επειδή περίμενε εκείνες τις τρεις κουβέντες στην τοπική γλώσσα που κάποτε έκαναν ολόκληρο γύρο συζητήσεων στις κουζίνες των σπιτιών. Εκείνος έκανε την ομάδα ισχυρότερη σα σύνολο, αλλά στη μνήμη των ανθρώπων η ψυχή χτίζεται με άλλες πέτρες — όχι με excel. Κι εσείς τώρα μου λένε πως ο Μαρτίνης ξέρει την Πάτρα επειδή κάποιος ξένος δημοσιογράφος έδωσε συνέντευξη;; Μα όλοι γνωρίζουμε πως ξένοι δημοσιογράφοι έχουν βγάλει φωτογραφίες στην πλατεία χωρίς να ξέρουν πως δίπλα υπάρχει ένας φούρνος που ψήνει σουβλάκι σα δεύτερη οικογένεια. Το ίδιο έγινε εδώ: κάποιοι είδαν αριθμούς, εμείς είδαμε μια ομάδα που έκανα τους ανθρώπους να νιώθουν σα σπίτι τους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως ο Μαρτίνης ήταν ο οδηγός GPS που έφερε το όχημα κοντά στον προορισμό — όμως εδώ δεν χρειαζόμαστε οδηγό, χρειαζόμαστε τον άνθρωπο που ξέρει πως όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος στη Πάτρα, αυτό δεν σημαίνει καταστροφή, σημαίνει πως μπορεί να βρέξει σιγά σιγά και τελικά η ομάδα θα φτάσει στο τέλος του αγώνα σα γέρος ψαράς που ξέρει κάθε κύμα.