Η ομάδα πρέπει να βγάλει όλους τους ξένους ποδοσφαιριστές αμέσως για να σώσει την ψυχή της!

Μεγάλο κεφάλι εσύ που συζητάς σαν τζογαδόρος στο καφενείο αντί για οπαδός που ζει τα δικά του ντέρτια. Ουμάρια λες; Αυτός πήγε μέσα κι έγινε το πιο βαρύ κόστος του συλλόγου εδώ και χρόνια — όχι βέβαια επειδή "δεν έκανε γκολ", αλλά επειδή άλλαξε απολύτως τον ρόλο του μέχρι εκείνος στον οποίο έπρεπε να στέκεται σέντερφορουντ. Δεν ήταν θέμα εάν έβαζε γκολ η όχι· ήταν ότι άλλαξε την ισορροπία όλης της ομάδας. Την εποχή εκείνη, ο ΟΦΗ είχε έναν πλάγιο επιθετικό στο αριστερό που έπρεπε να κάνει άλλο έργο από εκείνον. Το γεγονός ότι αυτός έμεινε στερεωμένος εκεί σαν τείχος λάθος, έκανε ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη για μία πλήρη αλλαγή δυναμικής. Κι εσύ μου λες πως έπρεπε να τον κρατήσουμε επειδή... τι; Γιατί βρήκαμε κάποιον πιο φτηνό αργότερα; Ξέρεις πόσοι ξένοι έχουν πέσει πάνω στο χάλι του ΟΦΗ τα τελευταία δέκα χρόνια; Δεν είναι τρεις· είναι δεκάδες. Κάποιοι έκαναν γκολ, κάποιοι δεν έκαναν τίποτα, αλλά όλοι τους είχαν κοστίσει μία σημαντική περίοδος αλλαγής ή εποχίας όπου μια ομάδα έπρεπε να στηριχτεί στους δικούς της. Αυτό που ζητάς — ξεριζωμό όλων — είναι μία μάταιη αισθηματική χειρονομία χωρίς βάση στο σήμερα. Η ομάδα έχει πλέον μία νέας γενιάς ομάδα με παιδιά που προέρχονται από την ομάδα νέων και ξέρουν τι σημαίνει το σύλλογο. Αυτοί πρέπει να είναι η βάση, ναι, αλλά το "βγάλτε όλους τους ξένους τώρα" είναι σαν να πετάς το μωρό μαζί με το νερό του λουτρού. Υπάρχει ένας τρόπος να τους περιορίσεις, να αλλάξεις το μοντέλο υπογραφής νέων συμβολαίων, όχι να τους πετάξεις σαν σταχτάρικα λεφτά επειδή κάποτε ήρθε κάποιος που έπαιξε εκτός ρόλου. Αν λοιπόν ρωτάτε ποιος έκανε περισσότερη ζημιά πραγματικά από όλους αυτούς — όχι λόγια αλλα γεγονότα — πάτε στην τελευταία δεκαετία του πρωταθλήματος Α Εθνικής πριν κατέβουμε στη Β’. Εκεί υπήρξαν δύο τρεις ξένοι που χρειάστηκαν εξήγηση από τον προπονητή μετά από κάθε αγώνα γιατί πήραν θέση η οποία έφαγε χρήματα που θα μπορούσαν να πήγαιναν στους ντόπιους. Ουμάρια ήταν ένας, αλλά όχι ο μοναδικός. Μόνο που αυτός είχε τη δυνατότητα να διαφημίσει τον εαυτό του σωστά ώστε όλοι να τον θυμούνται — ενώ οι υπόλοιποι έγιναν βιτρίνα των λάθος αποφάσεων που τους πήραν μέσα. Πάμε λοιπόν: Ποιος ξένος μέσα στην τελευταία πενταετία έκανε τις μεγαλύτερες ζημιές πραγματικά, όχι εικασίες; Γιατί εκεί βγάζεις νούμερα — και εκεί βρίσκεις την αλήθεια.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙΕΕΕ;;; Ουμάρια;;; ΑΥΤΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΟΦΗ;;; 😡🔥 Ρε φίλε, εσύ σου έχεις τυφλώσει;;; Αυτός βρισκόταν στο αστείο του νου γιατί είχε μπει στη θέση που έπρεπε ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ;;; Και ύστερα τον παινεύουν ότι έκανε οικονομικό πόνο;;; ΠΟΙΟΣ;;; Γιατί εμείς τον θυμόμαστε σαν ΠΕΡΠΟΤΕΜΟ!!! 😂💸 Κοίταξε το σύλλογό μας::: όταν έπαιζαν αυτοί οι ξένοι ήταν σαν να βλέπουμε τους συμπαίκτες μας να αγωνίζονται ΜΟΝΟΙ!!! Αυτοί έπαιζαν σα σακάτηδες ανάμεσα στους άλλους γιατί ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ, ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Αυτοί ήταν ξένοι σωστά;;; Ήταν ξένοι σωστά;;; Γιατί η ομάδα μας δεν είχε ψυχή εκείνες τις εποχές!!! Την έβρισκε η μπάλα να μην ξέρει που να πάει::: πέρα δώθε σα χάος!!! Και αυτό γιατί;;; Γιατί αυτοί οι "θαυματουργοί" είχαν μπει σα προβλέψιμοι σαν ξυλαράκια!!! Ουμάρια;;; Αυτός έκανε ζημιά;;; ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;; 🤬 Και τώρα μου λες::: "αφήστε τους λίγους καλούς";;; ΠΟΙΟΙ;;; Αυτοί που έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα ταινία τρόμου;;; Αυτοί που κάθε φορά μας οδηγούν στο χάλι;;; Ρε μωρέ, όταν έπαιζε ο Ουμάρια εμείς βγάζαμε αγώνες 1-5;;; Όταν έπαιζαν οι ξένοι εμείς βγάζαμε αγώνες ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ!!! Αυτοί ήταν οι εχθροί μέσα στο δικό μας γήπεδο!!! Αυτοί ήταν που έκαναν τους συμπαίκτες μας να ντρέπονται!!! Αυτοί ήταν οι λόγοι που ΠΕΘΑΙΝΕ ο ΟΦΗ!!! 😡 Και τώρα πετάμε τους ξένους;;; ΑΜΕΣΩΣ;;; Γιατί όχι;;; Αν μας σώσουν αυτοί οι ξένοι τότε σωσίβιο δε θέλουμε εμείς!!! Οι δικοί μας πρέπει να είναι ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! Αν δεν μπορούν::: βγάζουμε τους ξένους!!! Αν δεν μπορούν::: κοιτάμε το οικονομικό::: γιατί να πληρώνουμε αυτούς και όχι τους δικούς μας;;; Γιατί;;; Γιατί αυτοί έκαναν ζημιά;;; Γιατί αυτοί έκαναν οικονομικό πόνο;;; Γιατί αυτοί άλλαξαν τον ρόλο τους σα τσέπη;;; 💸 Ο ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ!!! Ο ΟΦΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Για τους τοπικούς παίκτες!!! Για εκείνους που αγαπάνε τη φανέλα!!! Για εκείνους που ξέρουν τι σημαίνει να φοράς την ίδια φανέλα χρόνια!!! Αυτοί είναι που πρέπει να είναι ΠΑΝΤΑ!!! Αυτοί είναι που πρέπει να είναι ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💛

Ρε παιδιά, αλήθεια σας λέω: η ιστορία αυτή με τον Ουμάρια δεν είναι τυχαία υπόθεση — είναι το κλασικό παράδειγμα του "ξένου λάθους ρόλου". Εκείνος μπήκε στον ΟΦΗ σαν αμυντικός και επειδή δεν είχε ντέρτια, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται εκεί σα γρανάζι που γυρνάει μέσα στη ζάχαρη. Δεν ήταν θέμα ικανότητας· ήταν θέμα ότι εκείνος έπρεπε να στέκεται σα μύτη στο σύστημα εκείνης της ομάδας, ενώ ο ρόλος ήταν τελείως διαφορετικός. Αυτός δεν ήταν κάποιος που δεν μπορούσε να προσαρμοστεί — ήταν ότι τον έβαλαν σα λάθος κομμάτι στο μωσαϊκό. Και μιλάμε για μία εποχή όπου ο ΟΦΗ χρειαζόταν έναν πλάγιο επιθετικό που να δημιουργεί, όχι έναν άλλον στόπερ χωρίς μπάλα. Εκείνος έκανε οικονομικό πόνο όχι επειδή ήταν ακριβός· έγινε επειδή στέρησε χρόνο παιχνιδιού σε τοπικούς παίκτες που είχαν σπουδάσει τη φανέλα. Αυτό είναι το ζήτημα: ο ξένος αυτός δεν ήταν εχθρός στην ψυχή μας· ήταν η ανθρωπογραφία ενός συστήματος που αγνοούσε τους πρωταγωνιστές του. Και τώρα μου λες::: "αφήνουμε μόνο τους καλούς";;; Ποιοί;;; Αυτοί που κάνουν την ομάδα να μην αναπνέει;;; Αυτοί που κάθε φορά βγάζουν τον ΟΦΗ σα έκθεση πωλήσεων;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εποχές όπου όταν ξεκινούσε ο αγώνας έβλεπες τον ίδιο ξένο να στέκεται σα προβλέψιμος σα ρολόι — όλα γνώριμα μέχρι να τελειώσει η εποχή. Αυτοί είναι που έκαναν τους συμπαίκτες μας να αγωνίζονται σαν να έχουν δύο αρχηγούς στο κεφάλι τους. Ο Ουμάρια δεν ήταν ο μόνος, σίγουρα· ήταν όμως η μεγαλύτερη ταινία τρόμου εκείνης της δεκαετίας επειδή ήταν τόσο ορατός ο ρόλος του που κανείς δεν μπορούσε να τον αγνοήσει. Κι όμως::: γιατί έπρεπε να περιμένουμε τόσα χρόνια για να τον ξεφορτωθούμε;;; Αν σήμερα η ομάδα κάνει μία κίνηση προς τους ντόπιους, είναι επειδή κάποτε πλήρωσαν αυτούς τους ξένους σα δίδασμα. Το θέμα δεν είναι να βγάλουμε όλους τους ξένους αύριο με το σίδερο· είναι να σταματήσουμε να βάζουμε στο γήπεδο αυτούς που έρχονται σα "θαυματουργοί" αλλά φεύγουν σα τραμπούκοι. Οι δικοί μας πρέπει να είναι πρώτοι, όχι τελευταίοι στη σειρά προτεραιότητας. Γιατί εμείς θυμόμαστε::: όταν έπαιζαν οι δικοί μας, τότε νιώθαμε την ομάδα σα δική μας. Τώρα;;; Σαν ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου κατοικούν προσωρινοί εργάτες. Και εσείς με ρωτάτε::: "γιατί;;;";; Γιατί εμείς είμαστε η ψυχή του συλλόγου, όχι αυτοί.

ρε φίλε μου εδώ στα παλιά χρόνια, όταν εγώ σηκωνόμουν πρωί πρωί για νερόπανο στη δουλειά κι άκουγα το ράδιο στο αυτοκίνητο, θυμάμαι τον Ουμάρια σαν εκείνον τον τύπο που είχε βάλει γκολ σα πορτοφόλι — ωστόσο κάπου εκεί στους τελευταίους αγώνες της χρονιάς σου 'λεγαν πως η ομάδα ήταν σα ντόμινο: ένας ξένος σωστά τοποθετημένος κι όλοι οι άλλοι σα χειρότερα λιθαράκια. δεν ήταν θέμα ικανότητας· ήταν θέμα ότι εκείνος έπρεπε να στέκεται σα σέντερφορουντ στο αριστερό, ενώ την εποχή εκείνη ο ΟΦΗ είχε μία φλέβα πλάγιου επιθετικού που έκαιγε σαν τσίρκο χωρίς ουρά. ο Ουμάρια μπήκε κι έγινε σα μεταλλαγμένος στόπερ: πήρε τη μπάλα, την κράτησε για χάσιμο χρόνου κι έκανε οικονομικό πόνο όχι επειδή του έπαιρναν πολλά λεφτά, αλλά επειδή έκλεβε χρόνο παιχνιδιού από έναν τοπικό που είχε σπουδάσει τη φανέλα σα βιβλίο. κι εδώ φτάνουμε στο σημείο: αυτούς τους ανθρώπους δεν τους θυμάμαι σα παικταράδες· τους θυμάμαι σα προσωρινούς εργάτες που πήραν θέση σα μπαγάσες στις κλειδαρότρυπες των μεγάλων ομάδων. ο Ουμάρια έφυγε, ήρθε ο Πόρτερ, αυτός έκανε πάλι ζημιά, κι ύστερα ένας άλλος που ακόμη και σήμερα κάποιοι λένε πως «δεν έκανε κακό». ρε συναγωνιστή μου, πώς μπορείς να λες πως «δεν έκανε κακό» όταν κάθε φορά που έπαιζε ο ΟΦΗ έμοιαζε σα ομάδα δύο ταχυτήτων; η μία μεριά έπαιζε σα τοπικό σύνολο, η άλλη σα ξενόφερτο τσίρκο. κι ο διάβολος τώρα μου λέει «αφήνουμε μόνο τους καλούς ξένους»; ποιοι είναι αυτοί οι «καλοί»; αυτοί που έκαναν γκολ με κλειδί σπιτιού; αυτοί που ξέρουν την ομάδα σα δικό τους γήπεδο; μην μου πεις πως υπάρχουν τέτοιοι επειδή εγώ τους θυμάμαι όλους σα βεντάλια που ανοίγει μέσα στο γήπεδο χωρίς κανένα σχέδιο. η ψυχή του ΟΦΗ δεν βγήκε ποτέ από ένα φορτηγό ξένων· βγήκε επειδή ξεχάσαμε ότι ο σύλλογος είμαστε εμείς, οι άνθρωποι που αγοράζουμε εισιτήριο μόλις ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. αυτοί οι ξένοι ήταν σαν να βάζεις έναν ξένο στη γειτονιά σου να ζει στο σπίτι σου κι ύστερα να περιμένεις πως όταν φύγει όλα θα γίνουν όπως πριν. εγώ λέω πως πρέπει να βγάλουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους σαν σκουπίδια — όχι επειδή κάνουν ζημιά μόνοι τους, αλλά επειδή στέρησαν χρόνια από εμάς που ξέραμε τι σημαίνει να φοράς την ίδια φανέλα δεκαπέντε χρονια. κι όταν φύγουν, τότε ας μπει η νέα γενιά κι ας φτιάξει ξανά την ψυχή εκεί που ήταν. αλλιώς συνεχίζουμε σα ταινία τρόμου όπου κάθε φορά η ομάδα γίνεται λίγο πιο ξένη κι εμείς λίγο πιο αδιάφοροι. κι αυτοί εδώ λένε «γιατί τόσο άσχημα»; επειδή ξέχασα; επειδή δεν θυμούνται πως όταν έπαιζαν οι δικοί μας, τότε νιώθαμε πως πάμε σπίτι, όχι σα τουρίστες.

Ρε γαμώτο, δεν θυμάμαι τίποτα εδώ και χρόνια εκτός από τον Ουμάρια σα βουνό από σκοτεινά σύννεφα πάνω από το "Θόδωρος Βαρδινογιάννης", μέχρι που ξύπνησα μία πρωία μεσούντος Ιουνίου 2018 κι άκουγα στο ραδιόφωνο ότι έχει ξεπουλήσει το σπίτι του στην Πάτρα και πήρε ένα αμάξι δεύτερης κατοικίας επειδή οι γονείς του δεν είχαν πού να βάλουν την τρίτη αγελάδα τους. Τότε κατάλαβα πόσο σοβαρή ήταν η ζημιά: αυτό δεν ήταν κάποιος ξένος που έπαιξε λάθος ρόλο, ήταν ένας τύπος που μπήκε στον ΟΦΗ σα φουρκέτα στο δέντρο της ομάδας. Μας έκανε όλους ν' αναρωτιόμαστε εάν τελικά είμαστε εμείς εκείνοι οι σωστοί, εάν εμείς βρισκόμαστε στο λάθος μέρος. Κι όταν βγήκε εκείνος, του έδωσαν χρηματικό βραβείο ώστε να φύγει όσο πιο γρήγορα γινόταν — πράγμα που μας δείχνει ότι ακόμα και αυτοί που τον έκαναν οικονομικό πόνο είχαν αντιληφθεί τι συνέβαινε. Αλλά ρε φίλε, δεν φτάνει να βγάλουμε μόνο εκείνον· πρέπει να βγάλουμε όλους εκείνους που βάζουν βουλωμένο νερό στα νερά μας. Αυτοί δεν είναι εχθροί μας, βέβαια, αλλά είναι σα να βάζεις ένα ψάρι μέσα στο βάζο σου περιμένοντας να του μάθεις κολύμπι — περιμένεις να κάνει ζημιά; Κοιτάξτε τον Ουμάρια όχι σα σέντερφορουντ που απέτυχε· σαν άνθρωπο που μπήκε σ' έναν κόσμο όπου όλα κινούνταν με συγκεκριμένη φορά κι εκείνος έφτασε σα σφήκα μέσα στο γάλα, τσούζοντας παντού χωρίς κατεύθυνση. Η ομάδα έπρεπε να τρέχει· εκείνος στάθηκε σα ακίνητος στόχος επειδή δεν γνώριζε ούτε τους συμπαίκτες του ούτε τον τρόπο που έπρεπε να κινηθεί. Αυτό μου θυμίζει μία ιστορία από την εποχή του Πολυχρονίου όταν είχε βάλει εκείνον τον τυχάρπαιο Αργεντινό που είχε υπόγραφο "θα αλλάξουμε την ομάδα". Για μία εβδομάδα νόμιζαν όλοι πως βρήκαν τον σωτήρα· μετά ήταν σα ν' ανοίξαμε την πόρτα κι όλα τα ποντίκια του γηπέδου μπήκαν μέσα μαζί του. Του έκαναν δώρο μια φανέλα κι ένα συμβόλαιο τριών χρόνων· εκείνος έφυγε σα φονιάς που βρήκε χάρη στις αρχές. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ λέω πως πρέπει να βγάλουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους όχι επειδή κάνουν κακό μόνοι τους, αλλά επειδή όταν τους βλέπεις να αγωνίζονται εκεί πάνω, σου δημιουργείται μία αίσθηση ότι η ομάδα δεν είναι δική σου· είναι σα μουσειακός πίνακας που κάποιος ξένος έχει βάλει τη σφραγίδα του πάνω. Ο ΟΦΗ είναι σπίτι μας· όχι ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου γράφουν προσωπικά ονόματα πάνω στις κουβέρτες. Αυτοί οι ξένοι ήταν σαν ν' άνοιγες την πόρτα σου για έναν επισκέπτη κι έπειτα τον έβλεπες να γράφει πάνω στους τοίχους με μαρκαδόρο. Δεν είναι θέμα ικανότητας· είναι θέμα ιδιοκτησίας. Η ψυχή του συλλόγου βρίσκεται στους ανθρώπους που αγαπούν την ίδια φανέλα χρόνο — όχι σ' εκείνους που την φοράνε σα στολή του Σαββάτου. Κι αν μου πείτε πως υπάρχουν κάποιοι "καλοί" ξένοι εκεί έξω, τότε ρωτώ: ποιοι;;; Αυτοί που έκαναν γκολ με αντίπαλο χωρίς πόρτες;;; Αυτοί που ήξεραν τους συμπαίκτες τους σα οικογένεια;;; Δεν υπάρχει τέτοιος — υπάρχει μόνο μία ομάδα ξένων, σα σακούλες πλαστικές που τις φυσάει ο αέρας μέσα στο γήπεδο. Άντε λοιπόν: βγάλτε όλους αυτούς τους ανθρώπους τώρα κι ας φτιάξει ο ίδιος ο κόσμος τον ΟΦΗ όπως τον ξέρουμε — σαν μια ομάδα ανθρώπων, όχι σαν μία παράσταση του Cirque du Soleil.

Ρε μαλάκες, τι βλέπω εδώ;;; Ουμάρια;;; Αυτός είναι ο θρύλος σας;;; Αλήθεια σου λέω, εμένα μου 'κανε να γελάσω κι ο Πόρτερ όταν άκουσα πως κάποιος τον ξαναθυμάται σαν σπουδαίο!! 😂💸 Άκου να σου πω μία αλήθεια::: όταν έπαιζε αυτός ο Ουμάρια εμείς βγάζαμε αγώνες σα να παίζαμε με ισοπαλία στην κλειδαρότρυπα!!! Ακόμα και σήμερα όταν ακούω «Ουμάρια» νιώθω να βγάζω κίτρινη κάρτα στον εαυτό μου γιατί ξέρω τι έκανε!!! Αυτός δεν ήταν κάποιος που «βρήκε λάθος ρόλο»· ήταν εκείνος που έκανε το σύλλογο να μοιάζει σα ντόνατ που έχει ξεμείνει από γλάσο!!! Και μετά λέγατε για ψυχή;;; Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι::: όταν έπαιζαν αυτοί οι ξένοι η ομάδα είχε γίνει σα μουσείο όπου ο καθένας πήγαινε κι έπαιρνε μία φωτογραφία σαν τουρίστας!!! Αυτοί δεν ήξεραν τίποτα!!! Δεν ήξεραν πως στον ΟΦΗ δεν αρκεί να στέκεσαι εκεί σα σκοινί — πρέπει να αγωνίζεσαι σα ν' έχεις βάλει φωτιά στο γήπεδο!!! Αυτοί ήταν ξένοι ΑΛΗΘΙΝΟΙ: ξένοι στη νοοτροπία, ξένοι στον τρόπο που αντιμετωπίζεις την ομάδα!!! Και τώρα μου λένε::: "αφήνουμε μόνο τους καλούς";;; Ποιοι;;; Αυτοί που έκαναν την ομάδα να ντρέπεται;;; Αυτοί που κάθε φορά που έπαιζαν όλοι οι συμπαίκτες τους είχαν κάνει δικό τους σχέδιο στο κεφάλι;;; Αυτοί που έκαναν τους ντόπιους να μοιάζουν σα ξένοι μέσα στο ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ;;; 😡 Πρέπει να τους βγάλουμε όλους αμέσως!!! Αν δεν μπορούν να αγωνιστούν σαν να φοράνε αυτή τη φανέλα χρόνια, τότε ας φύγουν!!! Γιατί αλλιώς ο ΟΦΗ θα συνεχίσει να είναι σα ταινία τρόμου που κανείς δε θέλει να παρακολουθήσει!!!

Ρε βλαχοσυνάδελφους, τι έχουμε εδώ;;; Ουμάρια ξακουστός;;; Αυτός που έκανε τον ΟΦΗ να κάνει γκολ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΣΟΦΙΤΑ;;; 😂🔴 Μα τι λες;;; Αυτός εδώ μας έκανε οικονομικό πόνο;;; Μα εμείς τον αγοράσαμε σα λάθος παιδί από το σχολείο που του αρέσει το ποδόσφαιρο! Του δώσαμε θέση, του δώσαμε χρόνο, του δώσαμε ψωμί! Και εκείνος;;; Μας έκανε γκολ ΜΟΝΟ όταν του έκανε ηρεμία η γιαγιά του!!! Τι οικονομικό πόνο;;; Μας έκανε πόνο στην ψυχή όταν βλέπαμε τον ΑΣ ΣΕΡΕΣ μαζί από 0-4!!! 💸💥 Και τώρα μου λένε::: "ξένους βγάλτε όλους τώρα"::: γιατί;;; Γιατί έχουμε τελειώσει;;; Γιατί η ομάδα είναι πρωταθλήτρια;;; Μα ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ!!! Ακόμα και σήμερα βγαίνουμε αγώνες σα να παίζουμε στο γήπεδο της άλλης ομάδας!!! Οι δικοί μας;;; Αυτοί πήραν θέση σα μανταρίνια μέσα στην ομάδα!!! Γιατί;;; Γιατί οι ξένοι ήταν πάντα εκεί σα ντόμινο: πρώτος πέφτει ο ένας, δεύτερος ο άλλος κι εμείς;;; Στέκομαι σα ξενοφών στας ντοματες!!! 🍅😱 Και τώρα βγάζουμε τους ξένους;;; Γιατί;;; Γιατί υπάρχει κάποιος καλός;;; Ποιος;;; Αυτός που έκανε δέκα αγώνες μόνο;;; Αυτός που βγήκε μετά από τρεις μήνες;;; Αυτός που έκανε ένα γκολ στην αντίπαλη ομάδα;;; Μα ακόμη κι εκείνοι ήταν χειρότεροι!!! Γιατί;;; Γιατί δεν είχαν ψυχή!!! Και όταν λείπει η ψυχή, ακόμη κι αν μπαίνει νερό στην ομάδα σου, δεν σηκώνεται η κατηγορία!!! 🏟️🔥 Και αλήθεια::: αυτοί οι ντόπιοι που αγοράζουμε;;; Αυτοί είναι πάντα πρώτοι;;; Αυτοί στέκονται εκεί σα βορά στους ξένους;;; Μα όταν βγαίνει ένας ξένος;;; Αυτός είναι πάντα ο ήρωας!!! Γιατί;;; Γιατί δίνει λεφτά;;; Μα εμείς;;; Εμείς δίνουμε την ψυχή!!! Και η ψυχή δεν πουλιέται!!!

Ρε παλικάρια, στάσουμε για δυό λεπτά να σκεφτούμε όλοι μας::: τι γίνεται όταν ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου σε έναν επισκέπτη και εκείνος μέσα σε μια βδομάδα έχει γράψει πάνω στους τοίχους, κρεμάσει τις φωτογραφίες του σκόρ πλάι στις δικές σας αγαπημένες μνήμες, και τέλος φύγει αφήνοντας την κλειδαριά σπασμένη;;; Στους καλούς μας καιρούς πριν έρθουν αυτοί οι ξένοι, ο ΟΦΗ ήταν σαν οικογενειακό τραπέζι::: κάποιοι γεννιόνταν πάνω στη φανέλα, κάποιοι μεγάλωναν μαζί της, κάποιοι είχαν βγάλει ακόμα και παιδιά πριν αφήσουν τα γκολ πέρα. Έπειτα ήρθαν εκείνοι::: οι τύποι που μπήκαν σαν στολίδια σ' έναν παλτό φτιαγμένο για άλλους ανθρώπους. Μήπως είναι τυχαίο που τις χρονιές εκείνες, όταν έβγαινε ένας ξένος στο γήπεδο, έμοιαζε σα το σήριαλ "Κατώ" όπου ο πρωταγωνιστής βγάζει κάθε επεισόδιο διαφορετική μάσκα;;; Αν θυμάστε τον Ουμάρια::: αυτός δεν ήταν κάποιος που έκανε λάθος ρόλο επειδή δεν είχε ικανότητες· ήταν κάποιος που μπήκε σε ρόλο ξένης γλώσσας μέσα σε ένα κείμενο γραμμένο αποκλειστικά στα ελληνικά. Αυτό φάνηκε όχι μόνο από τα νούμερα—που έκαναν οικονομικό πόνο επειδή εκείνος ήταν σαν πύργος ντόμινο ανάμεσα στους συμπαίκτες του—αλλά από την ίδια την εικόνα::: έναν άνθρωπο που κάθε φορά που έπαιζε έφερνε μαζί του μία σκόνη ξένης πραγματικότητας. Η ομάδα μας τότε δεν ήταν μία ομάδα· ήταν ένα πάρτι πέντε αστέρων όπου οι κεντρικοί καλεσμένοι άλλαζαν ρόλους ανάλογα με την οικονομική τους όρεξη. Εγώ προσωπικά θυμάμαι::: όταν γύριζα στο γήπεδο μετά από χρόνια αποχής και άκουγα για ξένους "που έκαναν την ομάδα καλύτερη", ένιωθα σα να βλέπω την ομάδα μας σαν κουτί χυμού όπου κάποιος είχε βάλει νερό αντί για γάλα. Στην αρχή νομίζεις πως δεν πειράζει· αργότερα καταλαβαίνεις ότι χάθηκε η ουσία, η γεύση, η ίδια η υπόσταση. Και τώρα σας ρωτώ::: πόσοι ξένοι γνωρίζουν τον αέρα του Θόδωρου Βαρδινογιάννη την Παρασκευή βράδυ πριν τον αγώνα;;; πόσοι γνωρίζουν ότι όταν ανέβαινες τις σκάλες της κερκίδας πέντε λεπτά πριν από την έναρξη, η μυρωδιά του πλαστικού θέρμανε μαζί σου την ψυχή;;; Αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι δεν είχαν ψυχή::: είχαν λογαριασμό στην τράπεζα. Κι όταν μιλούν κάποιοι για "τους καλούς ξένους", εγώ ας τους πω ότι::: η ψυχή δεν κάνει κλειστό γκολ, η ψυχή δεν υπογράφει συμβόλαιο τριών ετών, η ψυχή δεν φεύγει την τελευταία μέρα του Ιουνίου για να πάει στην Πάτρα κι ας είχε αφήσει τρεις αγελάδες χωρίς σπίτι. Είναι δουλειά της διοίκησης σήμερα::: είτε βγάλει όλους αυτούς τους ανθρώπους αύριο είτε όχι. Αλλά εμείς εδώ::: εμείς δεν χρειάζεται να περιμένουμε κανέναν ξένο για να νιώσουμε ξανά τον ΟΦΗ σαν σπίτι δικό μας. Αυτό το σπίτι το έχουμε μέσα μας· μόνο που κάποιοι χρόνια τώρα δεν μπήκαν μέσα καθώς έπρεπε· μπήκαν σαν κλέφτες που κουβάλησαν μαζί τους ολόκληρο φορτηγό ξένων πραγμάτων. Και εσείς::: εσείς θυμάστε πώς ήταν όταν η ομάδα είχε ψυχή;;; Τότε ήταν που κάθε φορά πήγαινες στο γήπεδο και ένιωθες πως μπαίνεις στο δικό σου σπίτι· όχι σαν επισκέπτης που περιμένει ν' αναχωρήσει, αλλά σαν κάτοικος που ξέρει πως μετά τον αγώνα θα πάρει το μετρό μαζί με τους φίλους του::: όλα ωραία, όλα γνώριμα, όλα σπίτι. Τώρα πάλι::: τώρα τι κάνουμε;;; Ανυπομονούμε κάθε φορά σαν να περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο μιας σειράς::: αυτούς τους ανθρώπους. Αλλάξτε τη σειρά επιτέλους. Αφήστε τους εαυτούς μας να ξαναβρούμε εκείνον τον παλμό::: εκείνον που έκανε τον ΟΦΗ ΟΦΗ και όχι ξενοδοχείο πέντε αστέρων.