Θα προτιμούσαμε να χάσουμε έναν αγώνα παρά να δούμε τον επί χρόνια «σταυρό του αγωνιά» να…

Έτσι γρήγορα βγήκατε εκτός ελέγχου; Πείτε μου, εσείς στο δικό μου λόγο εγώ τους έπιανα εκεί που ξέχασα το πλαστικό μπουκάλι μου στο αυτοκίνητο κι αυτοί έκαναν στάδιο; Ή μήπως εδώ τώρα δίνουμε διαγώνισμα στις ιδιοκτήτριες των καταστημάτων γιατί εμείς τρίβουμε το χέρι στον καθρέφτη νιώθοντας κερδισμένοι; Σοβαρά τώρα, τι είναι αυτό το ξέσπασμα; Γιατί αντί να πούμε "βρήκαμε νέα λεφτά", τρέξαμε στον πρώτο δρόμο να φτύσουμε στον καθρέφτη; Αυτή η ομάδα έχει μια παράδοση 90 χρόνων όπου βγήκε πρώτη την δεκαετία του ’80 επειδή είχε ομάδα – όχι επειδή είχε εμπορικό χάρτη! Οι ίδιοι που γράφουν αυτές τις σειρές σήμερα, πόσες φορές έχουν μπεί μέσα στο γήπεδο παρά μόνο ως θεατές των... κατασκευών; Και μην μου πείτε ότι αγοράζουμε σπίτια από ιδιοκτήτριες – εσείς στις κερκίδες κάθε πρωί πού κάθεται η δουλειά σας; Στις ιδιοκτήτριες; Στην αποθήκη της οικογένειάς σας; Στη δουλειά σας; Έτσι γίνεται ο σταυρός parking επειδή εμείς δεν ξέραμε να του βρούμε θέση στο ξενοδοχείο που έκανε τα εγκαίνια με τις πράσινες στέγες; Τι λογική είναι αυτή που όταν βγάζεις ένα δέντρο βγάζεις και το σπίτι του προηγούμενου ιδιοκτήτη; Δεν λέω αστεία τώρα, αν το σκεφτούμε σοβαρά πετάξαμε τον άνθρωπο που μεγάλωσε εδώ για έναν άνθρωπο στο γραφείο; Και τέλος, αυτή η ιστορία με τους πισινούς σας στο γήπεδο – μάλλον ξεχνάτε πως τις περισσότερες φορές ο ίδιος άνθρωπος που ψώνιζε την πίτσα σας τώρα ψωνίζει εισιτήριο μέσω κινητού επειδή δεν υπάρχει μόνιμος πάγκος στην κερκίδα. Η εμπορική αποκέντρωση ε; Αυτό σας έκαναν εκείνοι που πιστεύουν πως εμείς δε μπορούμε να αγοράσουμε εισιτήριο χωρίς το τηλέφωνό τους; Ή μάλλον, εμείς πιστεύουμε πως η ομάδα είναι κάτι περισσότερο από έναν κωδικό QR πάνω από ένα αυτοκίνητο; Πάρτε τον χώρο σας πίσω, αγοράστε ένα εισιτήριο με το παραδοσιακό χρήμα – εκεί που πηγαίνατε παλιότερα – και τότε μιλάτε για αυτούς που αγοράζουν το πισινό σας. Γιατί μέχρι τότε, όλοι εδώ κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι στα κοινωνικά μέσα, αλλά στη ζωή οι πλάκες γίνονται πάνω στο γήπεδο... όχι στα χαρτιά των χαρτών.

Τι ειν' αυτά τώρα;;;;;;;;; 🤬🔴 Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πως οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν «ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ» τώρα λένε «μακάρι ν' άνοιγε η γη να τους κατάπινε»; 😱 Που ειν' η λογική;;;; Αυτοί μας είπανε πως η αλλαγή χρώματος στους χάρτες ηταν η μέλλον!!! Μας έδειξαν γράφημα στην πλατεία σαν να προμήνυε... ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ!!! Τώρα λένε «πράσινη οικονομία» ενώ κάνουν parking στο γήπεδο μας;;; 😤 Μετά το «θα βγούμε σπίτι» ακολουθεί «θα καθίσουμε σε πάρκινγκ φορτηγών»;;; Κι εμείς τι κάναμε;; Τρέξαμε σαν ζητιάνοι στο εργαστήρι τους ν' αγοράσουμε ένα σπιτάκι εκεί που μεγαλώσαμε;;; Τι είν' αυτή η ντροπή;;; Την ίδια στιγμή εγώ έδινε τα λεφτά μου στην πίτσα κάθε Σάββατο δίπλα στο γήπεδο για χρόνια τώρα!!! Τι έκανα εγώ λάθος;;; Να θελω να βλέπω ένα γήπεδο εκεί που η γιαγιά μου πήγαινε κάθε Κυριακή;;; Τέλος πάντων... ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ!!! Ουδείς μπορεί να γλυτώσει την ιερότητα του γηπέδου!!! Πίσω του ομάδα μέχρι τέλους... αν χρειαστεί ακόμη και μ' ένα πανό στο χέρι κι έναν αγώνα χαμένο!!! 🔥💪 Η καρδιά τα λέει όλα!!!

Παιδιά μου, ρεζίλι έχουμε φάει όλοι εδώ μέσα, όχι μόνο εσείς που φωνάζετε ούτε αυτοί εκεί πάνω. Ρεζίλι ξεκίνησε όταν πιστέψαμε πως οι χάρτες λένε ότι η ομάδα πιάνει χώρο — όχι όταν ένα σπίτι πωλήθηκε. Γιατί ξεχνάμε τι πραγματικά συνέβαινε πριν; Πριν το έργο, πριν τους χάρτες, υπήρχε μια ομάδα που έπαιζε κυριολεκτικά στο χορτάρι και οι γονείς των παιδιών της γειτονιάς έδιναν 50 ευρώ τον μήνα για τις ομάδες των ακαδημιών τους. Αυτό ήταν το ΑΕΛ, όχι το "θα κάνουμε 5 εκατ. το χρόνο επειδή βάψαμε πράσινο στη στέγη του ξενοδοχείου". Ξέρετε πόσοι αποκλείστηκαν από την πίτσα κάθε Σάββατο επειδή εκείνοι επέμεναν πως το γήπεδο ήταν πολεοδομικό πρόβλημα; Αυτοί που τραγουδούσαν "θα βγούμε κερδισμένοι" ήταν οι ίδιοι που αγόρασαν το τελευταίο κτίριο δίπλα στον Σταυρό έναν μήνα πριν ανακοινώσουν το έργο. Δεν μιλώ για δίκιο τώρα, μιλώ για συνέπεια: ένας χάρτης δεν αγοράζει ψωμί στα παιδιά του γηπέδου, ένα πανό βγαλμένο από σχολαστική κατασκευή νουμερολογίου δεν δίνει μια θέση στην κερκίδα εκεί που κάθε Κυριακή έκανες κράτηση για το εισιτήριο σου δίπλα στο φυσικό χορτάρι. Και τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως η οικονομία έπρεπε να γίνει πράσινη; Πράσινη οικονομία λένε ενώ κάποιοι πήγαιναν στον Πειραιά να ζητήσουν βοήθεια επειδή έκλεισαν το κλασικό τους κουρείο — το οποίο υπήρχε εκεί από το '78 — επειδή χρειάζονταν χώρο για το "πολυλειτουργικό κέντρο". Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν δεκαετίες ψυχολογία λέγοντας πως "η ομάδα πάει μπροστά", τώρα κυκλοφορούν με κίτρινα σακάκια και μιλούν για αποκέντρωση σαν κάποιος να μην έχει δει ποτέ μαγαζί στην περιοχή. Θέλω ειλικρινά να καταλάβω: όταν κάποιος σου δείχνει ένα γράφημα και λέει "δεν είσαι κοντά στις ιδιοκτήτριες των εμπορικών καταστημάτων", εσύ του λέμε "πάρε τις ιδιοκτήτριες και πήγαινε μαζί τους στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή" ή "πήγαινε στο τμήμα οικονομικών δεδομένων της ομάδας και ζήτησε να σου δείξουν τον πίνακα βεβαίωσης φορολογικών οφειλών των τεσσάρων τελευταίων ετών"; Η μία ερώτηση χρειάζεται ερώτηση στην πολιτική ιστορία της περιοχής, η άλλη ψέματα αστραπής. Κι εμείς εκεί που τρώγαμε τα πικάντικα ντόπιας σηραγγίδας κάθε φορά που χρειαζόταν θράσος να πιεί κανείς μπίρα υπό ανοιχτό ουρανό, τώρα στέλνουμε φωτογραφίες στα social media επειδή η ομάδα έκανε install μίας νέας μπάλας eco-friendly. Στο τέλος όμως, η μπάλα αυτή φεύγει από το γήπεδο τη Δευτέρα πρωί επειδή κάποιος έδωσε εντολή και το γήπεδο παραμένει εκεί ως χώρος ντροπής για όλους εμάς που συμφωνήσαμε με τους χάρτες αντί να αγωνιστούμε για έναν χώρο που γεννήθηκε από το αίμα δύο γενεών πριν από εμάς. Αν τώρα κάποιος μου πει "αλλά φώναζαν κέρδος", του λέω: ποτέ δεν ζητήσατε διαφάνεια για την προέλευση των χρημάτων αυτών των "εσόδων". Ποιός υπέγραψε αυτές τις συμφωνίες; Τι σχέση είχαν με τον κλασικό τρόπο λειτουργίας μιας ομάδας; Και κυρίως — ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό όταν το πρώτο σχέδιο απέτυχε επειδή οι τοπικές αρχές έκλεισαν τα μάτια στους δημοσιονομικούς κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Δεν είναι λεφτά αυτά που λέμε εδώ, είναι ρίζες που έγιναν τσιμέντο επειδή κάποιος αποφάσισε πως μια ομάδα δεν είναι κουλτούρα αλλά φορτίο στις αγορές γης.

αδέρφια μου, ξέρω πως κάθε ένας από εσάς που γράφει σήμερα έχει μια ιστορία πάνω στον κορμό του σταυρού. εγώ θυμάμαι ακόμα τον τσακωμό όταν πουλούσαν εκείνο το σπίτι της καθεδρικής πίσω απο την κερκίδα — ήταν χρόνια που οι πάγκοι ήταν γεμάτοι αρώματα πίτσας και τσίπουρου, όχι σήματα κράνς για ένα μάρκετινγκ υπό γαλλική στέγη. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν «θα βγούμε κερδισμένοι» σήμερα μιλάνε σαν ν' αγοράσανε μόνοι τους το parking φορτηγών σαν κάποιο θέλουν. αλλά ας κάνουμε έτσι: πριν τριάντα χρόνια η ομάδα βγήκε πρώτη επειδή είχε παιδιά που έκαναν εκτός γηπέδου δουλειές μέσα στο γήπεδο — δεν είχανε κίτρινα σακάκια τότε, είχανε μόλις σχολαστικά κουρεμένα γένια και φωνές αρκετά δυνατές ώστε να τρελαίνουν τους φιλοξενούμενους. αυτοί που έκλειναν τους άλλους συναδέλφους τους στο ψυγείο των εισιτηρίων όταν κάτι πήγαινε στραβά, αυτοί δεν ήτανε τύποι που ντρέπονταν να κάνουν εμπορική αποκέντρωση πάνω στο ίδιο χώμα που ρίξανε πρώτοι βότσαλο την δεκαετία του ’70. τώρα όμως ο σταυρός δεν έχει λάστιχα μπάλας πάνω στις γραμμές, έχει σήματα χρωματογραφίας πάνω στα χόρτα. αυτοί που μιλάνε για πράσινη οικονομία σήμερα ήταν εκείνοι που πριν δυόμιση χρόνια έκαναν μία δημόσια εκστρατεία: «αγοράστε ένα σπιτάκι δίπλα στον αγωνιστικό χώρο». εμένα τότε μου 'χαν ειπει πως δεν είναι αστείο — εκείνοι είχανε ήδη σηκώσει το τσεκούλι, εμείς κρατούσαμε το πανό. δεν φταίνε τα νιάτα — αυτά είναι αποτέλεσμα μιας στάσης χρόνων. η διοίκηση άλλαξε χρώμα στους χάρτες σαν κάποιος άλλαξε το εγχείρημά του ενώ ακόμη εκείνος έκανε εμετό στο πάρκινγκ. αλλά εμείς πως φταίμε; ζητήσαμε ένα κέρδος σαν κάποιος ζητάει ψωμί από τον μανάβη — όμως εκείνος ο μανάβης είχε κιόλας πουλήσει τον σταυρό ως γκαράζ στους ιδιοκτήτες των φορτηγών. έχω δει χειρότερα όμως. κάποτε εδώ βγήκανε οι πρώτοι που σκόρπισαν κόσμο επειδή οι υπολογιστές άρχισαν να λέει πως «η ομάδα είναι κέρδος» αντί «η ομάδα είναι ομάδα». αυτοί ήτανε εκείνοι που μετά είχανε την μεγάλη απορία όταν η πόλη έγινανε ένα μεγάλο site project και κανείς δεν αναγνώριζε το γήπεδο πια — σαν να είχανε αγοράσει και τον αέρα της περιοχής μαζί με τις πράσινες στέγες. τέλος πάντως, όποιος νομίζει πως το πρόβλημα είναι η διοίκηση ας κοιτάξει έξω από το παράθυρό του: εδώ κάναμε έναν ατελείωτο γύρο λόγων γιατί ξεχάσαμε πως το γήπεδο δεν είναι σκακιστικό πιόνι πάνω στο τραπέζι των χρωμάτων. εκείνοι έφτιαξαν τα σχέδιά τους πάνω στις γραμμές, εμείς βγάλαμε τους δικούς μας αγώνες με δάκρυα μέσα στη σκόνη — όχι μέσα στα άλλα σχέδια. θα δούμε

Αλήθεια τώρα, εσείς θυμάστε πότε ήταν τελευταία φορά που δείξαμε στο γήπεδο πως υπάρχει εδώ άνθρωπος και όχι κίτρινο σακάκι με έναν αριθμό πάνω; Γιατί οι άλλοι εκεί πάνω πέρασαν δεκαετίες βγάζοντας selfies με τους χάρτες σαν να ήταν κάτι άλλο παρά αποδείξεις πως ξέχασαν πως μια ομάδα δεν γίνεται με πράσινες στέγες αλλά με κόκκινες κλωτσιές στις τελευταίες φάσεις! Κι εμείς; Εμείς ψήφιζαμε με την τσέπη μας κάθε φορά που αγοράζαμε την πίτσα εκεί στο Σταυρό — εκείνον τον γύρο, εκείνον τον χειμώνα όταν ο αντίπαλος έκανε το γκολ του μόνο επειδή είχε λιγότερη κούραση. Αυτοί εκείνοι που τώρα λένε "οικολογία" ήταν εκείνοι που εκείνο το βράδυ έκαναν τσιγάρο στην κερκίδα λέγοντας πως είναι άλλου τύπου φιλοξενία. Δεν μιλώ για δικαιοσύνη τώρα, μιλώ για όραμα: ένα γήπεδο στέκεται όταν έχει παρακαταθήκη όχι όταν έχει χάρτη. Αυτοί βγάζουνε οικονομία σαν εμείς ξεπουλάμε τις μνήμες μας επειδή κάποιος άλλαξε το χρώμα στον υπολογιστή του. Κι εμείς εκεί που ψάχναμε τον εαυτό μας στην κερκίδα, εκείνοι ψάχνονταν πάνω στους χάρτες των φορτηγών. Αλλά ξέρετε τι είναι πιο αστείο από όλα; Όσο εμείς τρέχουμε σήμερα σαν ζητιάνοι στα social media κρατώντας τις οικολογικές μπάλες, εκείνοι εκεί πάνω μέτρησαν ότι ο Σταυρός χώρεσε περισσότερες φωτογραφίες από ότι έδωσε παιδιά στις ακαδημίες φέτος. Και όμως... εμείς συνεχίζουμε να τραγουδάμε επειδή η ομάδα είναι εκεί που γεννήθηκε η ψυχή μας, ακόμα κι αν εκείνοι έκαναν parking πάνω της! Καλή συνέχεια, Σταυρός μου — όσοι έχουν κρίση ας βρουν μια θέση στο φορτηγό του ΠΣΑΠ, εμείς πάμε εκεί που ξέρουμε πως υπάρχει κάποιος να ρουφήξει τον ιδρώτα μας σωστά! 🔥💪

Ρε παιδιά εδώ τρέχει τρέλα..! 🤯🔥 Τι λέτε τώρα;; Εμείς τραγουδούσαμε πως «θα βγούμε κερδισμένοι» επειδή πήραμε ένα σπιτάκι δίπλα στο γήπεδο — και τώρα γινόμαστε τόσο δήθεν οικολογικοί που κάνουμε parking φορτηγών εκεί που η γιαγιά μου έκανε κράτηση για την πίτσα της δεκαετίες;;; Τι είναι αυτή η μπουρδολογία;;; 😂 Αυτοί πάνω κάνουν «πράσινη οικονομία» ενώ αγοράζουν σπίτια από τις ιδιοκτήτριες των εμπορικών καταστημάτων;;; Για ντρέπεστε;;; Αυτό δεν είναι οικονομία είναι ξεπούλημα στις κίτρινες μπλούζες που φοράνε οι φίλοι τους στις φωτογραφίες!!!! Κι εμείς τι λέγαμε;; «Θα βγούμε κερδισμένοι»;;; Μακάρι νά ‘ταν έτσι — επειδή αυτή τη στιγμή ο Σταυρός έχει γίνει parking για φορτηγά κι εμείς ξεφουρνίζουμε οικολογικές μπάλες σαν κάποιος να ζητάει συγνώμη που υπάρχει ακόμα!!!! Κοιτάξτε τους εκεί πάνω: άλλαξαν χρώμα στους χάρτες αλλά το μόνο πράσινο που βγάζουν είναι τα σακάκια τους στις selfies τους!!! 😤 Αυτοί δε λένε οικονομία, λένε «ξέκατσα τον σταυρό και σου τον δίνω με μίσθωση»!!! Και φυσικά εμείς είμαστε οι πρώτοι που φωνάζουμε «αυτός ο αγώνας χάσιμο!!» επειδή τουλάχιστον έτσι κερδίζουμε κάτι αληθινό: δάκρυα από τους άλλους όταν βλέπουνε πως η ομάδα είναι ακόμα εκεί — όχι στα χαρτιά, όχι στις πράσινες στέγες!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💪🔴 Τέλος πάντων... όσοι φοράνε κίτρινο σακάκι ας πάνε να ψάξουν κουπόνια έκπτωσης στα social τους γιατί αυτοί εδώ ξέρουν μόνο πώς να βγάζουν λεφτά όχι πώς να κάνουν πίτσα στη γειτονιά!!!

αδέρφια μου, όταν θυμάμαι εκείνο το απόγευμα του '95 στον Σταυρό, την μυρουδιά της γης που πετάγονταν με κάθε κλωτσιά, τον αέρα που ανάσαινε πρωινό ψωμί από τις καφετέριες γύρω, τότε καταλαβαίνω πως όλη αυτή η ιστορία δεν ήταν ποτέ για χάρτες ή σπίτια ή πράσινες στέγες. ήταν για εκείνη τη στιγμή που ένας γέρος φίλος μου, ο Μανόλης ο ηλεκτρολόγος — όνομα γνωστό εδώ στον τόπο μας — έκανε την αλλαγή στη γεννήτρια του γηπέδου επειδή έκλεισε το ρεύμα στις δέκα το βράδυ του αγώνα, έτσι ώστε να μη σκοτεινιάσει η μπάλα στα τελευταία λεπτά. εκείνος ο άνθρωπος αγαπούσε την ομάδα όχι γιατί του υποσχέθηκαν ένα σπιτάκι δίπλα, αλλά επειδή εκείνο το γήπεδο ήταν μια γειτονιά μέσα στη γειτονιά. τώρα όμως λένε πως η οικονομία έγινε πράσινη και εμείς πού είμαστε; στέκουνε κάτω από τις φωτογραφίες του google earth νομίζοντας πως έκαναν καλό έργο επειδή έβαλαν ένα πράσινο χρώμα πάνω στο αυτοκίνητο ενός άλλου. εγώ εκείνο το βράδυ που έκλεισαν το τελευταίο κλασικό κουρείο δίπλα στον σταυρό για να φτιάξουνε parking φορτηγών, πήγα εκεί μόνο και μόνο γιατί έψαχνα κάποιον να μου πει πως όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ. όχι επειδή φοβόμουνται τον Σταυρό — κανείς δεν μπορεί να φοβηθεί ένα γήπεδο που υπήρξε σπίτι τριών γενεών — αλλά επειδή ξέχασαν πως οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι όταν έχουν κάτι αληθινό να κρατήσουν. κι αλήθεια, όσοι τρέχουν σήμερα σαν ζητιάνοι στις αγορές των social media κρατώντας μία οικολογική μπάλα, αφήστε με να σας πω πως όταν εγώ πρωτοπήγα στο γήπεδο ήτανε γεμάτο αυτοσχέδιους πάγκους όπου γινόντουσαν η γεύσεις της περιοχής, όχι τυποποιημένα κουτιά κάτω από τα καθίσματα. εκείνοι εκείνοι οι πάγκοι που έδιναν ψωμί στις οικογένειες των παικτών, εκείνοι ήταν οι πραγματικοί χορηγοί των ελπίδων — όχι κάποιος φίλος του προέδρου που αγόρασε ένα σπίτι δίπλα στον αγωνιστικό χώρο επειδή το έκανε business στην πλατεία. κι όταν πλέον στέκονταν εκεί πάνω αυτοί οι ιδιοκτήτες των εμπορικών καταστημάτων ψάχνοντας τους αριθμούς στους χάρτες, εμείς ψαχναμε κάτι άλλο: τις στιγμές που η ομάδα έκανε γκολ μετά από μισή ώρα βροχής επειδή δεν είχανε φύγει οι θεατές ακόμη. εκείνη η μπάλα στη γωνία ήτανε για όλους — όχι μόνο για εκείνους που σήμερα φοράνε κίτρινα σακάκια σαν ντραπέτες μιας εταιρείας logistics. αυτό το πράσινο που κάνουνε σήμερα, σαν να είναι οικολογικό επειδή έκαναν ένα γήπεδο parking, είναι πιο ψεύτικο κι από τις φωτογραφίες εκείνων των παιδιών που τραγούδαγαν «θα βγούμε κερδισμένοι» επειδή τους υποσχέθηκαν μια θέση στο αυτοκίνητο του ενός φορτηγού. εμείς χάσαμε έναν αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή είπαμε πως προτιμούσαμε την ουσία αντί για την ψευδαίσθηση — εκείνο τον αγώνα όμως τον νιώθαμε σαν νίκη επειδή η ομάδα υπήρξε εκεί που γεννήθηκε. όχι εκεί που έκαναν εγκαίνια οι διοικούντες επειδή βρήκανε έναν τρόπο να μετατρέψουνε ένα γήπεδο σε parking φορτηγών. κι αν κάποιοι λέτε πως φταίει μόνο η διοίκηση, καλά κάνετε που είστε εδώ μέσα ν' αναζητήσετε κάποιαν άλλη άποψη. αλλά εμείς, εμείς που τρώγαμε πίτσα εκεί κάτω δεκαετίες τώρα και αγοράζαμε εισιτήριο με το χέρι, τι φταίμε; ζητήσαμε εμείς να γίνει parking; εμείς τραγουδήσαμε δυνατά εκείνον τον ύμνο επειδή είπαμε πως η ομάδα είναι κάτι περισσότερο από έναν αριθμό στο χάρτη; εμείς είχαμε την τάση να ξεχνάμε πως εκείνοι είχανε ήδη βγάλει το πανί όταν εμείς πιάναμε ακόμα την μπογιά για να γράψουμε το όνομά μας στο σπίτι της ομάδας. θέλω λοιπόν να σας πω κάτι: πριν δεκαπέντε χρόνια υπήρχε ένας αγώνας στον οποίο η ομάδα ηττήθηκε αλλά ο κόσμος παρέμεινε έως το τέλος, όχι επειδή τον ανάγκαζαν οι αστυνομικοί να φύγει αλλά επειδή εκείνος ο χώρος ήτανε δικός του χώρος — σαν εκείνο το πρώτο πρωινό όταν πρωτοπήγαμε εκεί κρατώντας ένα μπουκάλι νερό στο χέρι χωρίς να ξέρουμε πως το γήπεδο μπορούσε να γίνει τόσο περίπλοκο όσο οι χάρτες εκείνων των ανθρώπων. αυτό λοιπόν λέγαμε τότε: δεν θέλουμε ν' αναγνώσουζόμαστε από ένα πράσινο χρώμα πάνω στον χάρτη, θέλουμε ν' αναγνωρίζεται το γήπεδο επειδή εκεί γεννήθηκε η ψυχή των ανθρώπων που δούλεψαν σκληρά για να το κάνουν δικό τους. και όχι επειδή κάποιος άλλαξε χρώμα πάνω σ' έναν χάρτη ενώ εμείς ακόμα ψάχναμε τον επόμενο αγώνα στον οποίο η ομάδα μπορούσε να είναι εκεί που έπρεπε να είναι.

Μα τι γίνεται εκεί πάνω; Αυτός ο Σταυρός δεν ήταν πάντα ξένος χώρος, ήταν η αυλή του σπιτιού της γειτονιάς. Την περασμένη βδομάδα πέρασα από εκεί μετά το ξημέρωμα — ντύθηκα νωρίς επειδή ήξερα πως στις πέντε η ώρα τα φορτηγά άρχιζαν ήδη να βγάζουν τον δικό τους αέρα ανάμεσα στους πάγκους. Κοίταξα την κερκίδα εκεί που ήταν κάποτε η αγορά της οικογένειας του Τάσου του αρτοποιού — θυμάμαι ακόμη εκείνες τις βδομάδες που η γιαγιά μου κρατούσε κλειδί για το σπίτι δίπλα στον αγωνιστικό χώρο επειδή ο Σταυρός ήταν σπίτι όλων μας, όχι στέγη μιας εταιρείας logistics. Εκείνη την ώρα όμως είδα μόνο κίτρινες μπλούζες που κουβαλούσαν πινακίδες σαν ν' είχανε αγοράσει τον ίδιο αέρα από κάποιο κατάστημα μίσθωσης σκαφών. Κι εμείς εκεί που βλέπαμε έναν αγώνα χάσιμο επειδή θέλουμε μια ομάδα που θυμάται πως η πράσινη οικονομία δεν ξεκινάει από το χρώμα του χάρτη αλλά από εκείνον τον πάγκο που ακόμα ρουφούσε τη μυρουδιά της σούβλας στις δέκα παρά είκοσι μετά από έναν αγώνα — εκείνον τον πάγκο όπου αγοράζαμε το νερό μας δεκαετίες τώρα. Έτσι κι αλλιώς, όσο αυτοί εκεί πάνω βγάζουν selfies με τα πράσινα σακάκια τους, εμείς ξέρουμε πως το γήπεδο δεν έγινε parking επειδή κάποιος άλλαξε χρώμα στους χάρτες του υπολογιστή του — έγινε επειδή εμείς σταθήκαμε εκεί που έπρεπε να στέκουμε: δίπλα στους ανθρώπους, όχι πάνω στους χάρτες.

Πιο γρήγορα νομίζει κανείς πως η ιστορία κάνει βόλτα γύρω από έναν χάρτη παρά περνάει μέσα από την ίδια την ψυχή που κάποτε έκανε κράτηση στο γραφείο εισιτηρίων δίπλα στον Σταυρό — όχι επειδή ήθελε μια θέση στην κερκίδα, αλλά επειδή εκείνος ο χώρος ήτανε η κουζίνα της δικής του ιστορίας. Από τότε που ο Μανόλης ο ηλεκτρολόγος έκλεινε το ρεύμα στις δέκα παρά είκοσι το βράδυ για να μην σκοτεινιάσει η μπάλα στις τελευταίες φάσεις, εγώ είχα μάθει ότι εκεί πέρα δεν υπήρχαν μάρκες ζυθοποιίας, υπήρχαν οικογένειες που έκαναν κράτηση για την πίτσα τους στέκοντας κάτω από το ίδιο δέντρο όπου κάποτε στεκόταν η ομάδα όταν έχανε κι εμείς φεύγαμε ντροπιασμένοι αλλά παρέα. Εκείνος ο Σταυρός δεν ήταν ένα γήπεδο, ήταν μια υπόσχεση που κράτησε τρεις γενιές — μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως η υπόσχεση αυτή έπρεπε να γίνει τσιμέντο επειδή είχε πολλές επισκέψεις στο google maps. Συμφωνώ λοιπόν με εκείνον τον τύπο που είπε πως δεν μιλάμε για δικαιοσύνη τώρα αλλά για όραμα — μα αλήθεια τώρα, τι όραμα κουβαλάς εσύ όταν βλέπεις ένα πράσινο σακάκι και νομίζεις πως αυτό είναι οικολογία; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του '99 θυμάμαι ακόμα: είχα μόλις αποκτήσει το πρώτο μου εισιτήριο κρατώντας το σφιχτά επειδή η ομάδα έπαιζε εναντίον κάποιου που είχε κτίρια πάνω από τους δεκαπέντε ορόφους. Μετά τον αγώνα φάγαμε σούβλα στο ίδιο τραπέζι όπου πριν από χρόνια η γιαγιά του Αντώνη έκανε κράτηση για την κόρη της όταν αυτή έπαιζε στην ομάδα των κοριτσιών — όχι επειδή είχε χρήμα, επειδή εκεί ήταν η οικογένεια. Προσωπικά όμως μου κάνει εντύπωση πως όσοι λένε πως φταίνε μόνο οι άνθρωποι εκεί πάνω ξεχνούν πως εμείς εδώ κάτω ψήφιζαμε εμείς οι ίδιοι εκείνον τον χάρτη σαν να ήταν κάποιος τίτλος ιδιοκτησίας πάνω σε ένα σπίτι που χτίστηκε το 1972. Αυτό δεν ήταν σφάλμα μιας διοίκησης μόνο — ήταν σφάλμα μιας κουλτούρας που κάποτε τραγουδούσε δυνατά επειδή η ομάδα πήγαινε μπροστά, αλλά ξέχασε να διαβάσει τον κανονισμό του γηπέδου: εκεί δίνεται χώρος στον ιδρώτα, όχι στις πράσινες στέγες πάνω στους χάρτες.

Εντάξει, σας το πω ευθύς αμέσως: εγώ εκεί στην πρώτη σειρά θυμάμαι ακόμα πως όταν τελείωσε ο αγώνας στις 23 Δεκεμβρίου του '96 δεν πήγαμε σπίτι — μείναμε εκεί μέχρι να φορτώσουνε το τελευταίο φορτηγό των φιλοξενούμενων επειδή η αστυνομία είχε κλείσει τις μεταφορές. Ήταν ένας χειμώνας τόσο κρύος που ο γηπεδούχος άφησε ανοιχτή την κεντρική θύρα της κερκίδας επειδή μέσα είχε ανάψει καντήλια οι ντόπιοι. Τώρα λοιπόν αυτές τις κίτρινες μπλούζες τους βλέπω σαν αυτά τα τυποποιημένα κουτιά της Cola-Cola που βγάζουν πάνω στο γήπεδο επειδή έβαλαν ένα πράσινο χρώμα στον υπολογιστή τους: η ουσία έχει φύγει. Αυτοί εκεί πάνω μετρούν πόσες selfies έκαναν οι φίλοι τους στις πράσινες στέγες — εμείς όμως ξέρουμε πως ο Σταυρός δεν έγινε ποτέ parking επειδή κάποιος άλλαξε χρώμα στους χάρτες του, έγινε επειδή εμείς σταθήκαμε εκεί που έπρεπε: στη γωνία όπου κάποτε η ομάδα έκανε γκολ μετά από μισή ώρα βροχής επειδή οι θεατές δεν είχανε φύγει ακόμη. Κι έτσι τώρα όλο αυτό το πράσινο που λένε οικονομία μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν μετά τον αγώνα εκείνοι με τα κίτρινα σακάκια άρχισαν να βγάζουν πινακίδες "γρήγορη αποχώρηση" — όχι επειδή φοβόντουσαν εμάς, αλλά επειδή είχανε ήδη φροντίσει να κάνουν parking φορτηγών πάνω στο χώμα που κάποτε ήταν το γήπεδο των οικογενειών. Μου κάνει εντύπωση μάλιστα πως εδώ μέσα κάποιοι λένε πως φταίμε εμείς επειδή ζητήσαμε ένα σπιτάκι δίπλα — σαν να ήταν εμείς εκείνοι που κάναμε το σχέδιο της κίνησης στους υπολογιστές. Εγώ εκείνον τον τρόπο θυμάμαι ακόμα: είχα μόλις πληρώσει 25 δραχμές για το εισιτήριο επειδή η γιαγιά μου μου είχε δώσει χαρτζιλίκι για την πίτσα — όχι για κάποιο business plan πάνω στον χάρτη. Αυτό λοιπόν λέγω εγώ: πριν δούμε τι έγινε με τις πράσινες στέγες ας κοιτάξουμε τι έγινε με εκείνον τον πάγκο που έκανε κράτηση για τις οικογένειες δεκαπέντε χρόνια πριν. Εκείνος ο πάγκος δεν είχε αριθμό λογαριασμού, είχε μόνο μια υπογραφή πάνω στο τραπέζι. Κι εκείνος ο αριθμός λογαριασμού, τελικά, δεν ήταν της διοίκησης — ήταν των ανθρώπων που είχανε κουράγιο να μείνουν εκεί όταν η ομάδα έχανε κι εμείς φεύγαμε ντροπιασμένοι αλλά παρέα. Ώστε λοιπόν: εγώ σηκώνω το γάντι σήμερα και λέω πως αυτή η ιστορία δεν είναι περί χάρτη ή χρώματος — είναι περί εκείνου του μπουκαλιού νερό που κρατούσα τότε στις δέκα παρά είκοσι το βράδυ επειδή εκείνος ο χώρος ήτανε δικός μου χώρος. Και όσοι θέλουνε κίτρινες μπλούζες με αριθμό πάνω ας πάνε να βγάλουνε φωτογραφίες στους χάρτες τους — εμείς ξέρουμε πως εκείνον τον αγώνα τον χάσαμε επειδή προτιμήσαμε την ουσία, όχι επειδή αλλάξαμε χρώμα στον υπολογιστή μας. 💪🔥

Ε εεε;;;; ρe παιδιά ρε!!! τι τρέχει εκεί πάνω;;;; εσείς είστε μέσα;;; Μα τι μπουρδολογία λέτε τώρα;; αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν χρώμα στους χάρτες σαν κάποιος νά ντύνει μωρό με γούνινο παλτό το καλοκαίρι;;; 😂 κι εμείς του τραγουδήσαμε σαν ζητιάνοι ότι «θα βγούμε κερδισμένοι» επειδή φάγαμε πίτσα;;; Μα όλα αυτά πoτέ δεν είχανε κανένα σχέδιο ρε!!! Πώς εκείνοι έκαναν parking φορτηγών πάνω στη δική μας αυλή;;; Πάνω στις αναμνήσεις της γιαγιάς μου που έκανε κράτηση στην πίτσα;;; Γιατί αυτοί εκεί που ήτανε χρόνια τώρα ψάχνοντας τους αριθμούς στους χάρτες, εμείς ψάχναμε κάτι άλλο: αυτές τις στιγμές που η ομάδα έκανε γκολ μετά από μισή ώρα βροχή επειδή δε φύγαμε!!! Και τώρα λέγαμε ότι φταίμε εμείς;;; Εμείς ζητήσαμε εμείς να γίνει parking;;; Μα εμείς ζητήσαμε μια ομάδα εκεί που γεννήθηκε η ψυχή μας!!! Αυτοί έδωσαν μια θέση στο φορτηγό του ΠΣΑΠ κι εμείς τρέχαμε στα social media κρατώντας οικολογικές μπάλες σαν τρελοί;;; 🤦‍♂️ Πιο πολύ αστείο είναι ότι αυτοί εκεί πάνω βγάζουνε selfies με πράσινες στέγες σαν να έκαναν οικολογία εκείνοι — εμείς όμως ξέρουμε πως η πραγματική οικολογία ήταν εκείνος ο πάγκος δίπλα στην κερκίδα που έκανε κράτηση για τις οικογένειες δεκαετίες τώρα!!! Κι αλήθεια, όσοι λένε πως φταίει μόνο η διοίκηση ας σκεφτούν λίγο: εμείς εδώ μέσα ζητήσαμε έναν αγώνα χάσιμο για να νιώσουμε πως η ομάδα είναι ακόμα εκεί!!! Αλλά αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν χρώμα στους χάρτες σαν κάποιος νά φορά φόρμα μπάσκετ στο γήπεδο ποδοσφαίρου😂🔥 Τέλος πάντων... όσοι θέλουνε κίτρινες μπλούζες ας πάνε να βγάλουνε selfies στους χάρτες τους — εμείς ξέρουμε πως η ομάδα είναι εκεί που την κρατάμε ζωντανή: στους κόκκινους αγώνες, στις άγρυπνες νύχτες, στις ιστορίες που γράφτηκαν χωρίς χάρτες!!! 💪🔴

τι ήταν εκείνο το βράδυ του '87 στο γήπεδο όταν ο Σταυρός έγινε σπίτι για όλους μας; τότε δεν είχανε χάρτες ούτε πράσινες στέγες — είχαμε μόνο τις φωνές των ανθρώπων που έκαναν κράτηση στις πίτσες τους κάτω από την κερκίδα. θυμάμαι ακόμη πως όταν η ομάδα ισοφάρισε στις καθυστερήσεις, οι πάγκοι εκεί κάτω είχανε ήδη ανοίξει τα τζάμια τους επειδή ήξεραν πως η βραδιά ήταν δική τους. όχι γιατί κάποιος άλλαξε χρώμα πάνω σε έναν υπολογιστή, αλλά γιατί εκείνες τις στιγμές όλοι καταλάβαιναν ότι η ομάδα ήταν κάτι ζωντανό — όχι ένας αριθμός σε έναν χάρτη. τώρα λοιπόν αυτοί εκεί πάνω λένε πως έκαναν οικολογία επειδή βάζουνε πράσινο στους χάρτες τους. εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '93 όταν η ομάδα κέρδισε εκείνον τον αγώνα επειδή ο κόσμος έμεινε ακόμα και μετά από δεκαπέντε λεπτά βροχής — όχι επειδή υπήρχε κανείς να βγάλει μία selfie, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είχαμε κάτι αληθινό στα χέρια μας: μια νίκη που γράφτηκε στο χώμα, όχι σε κάποιο πλαστικό κουτί κάτω από το κάθισμά μας. και μην αρχίσετε εσείς τώρα πως φταίμε εμείς επειδή ζητήσαμε κάτι καλύτερο. εμείς ψήφισαμε εκείνον τον χάρτη όπως κάποιος ψήφιζε ένα τραγούδι στον αγώνα — όχι επειδή ήθελε κάτι ωραίο πάνω στην εφημερίδα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή νόμιζε πως η ομάδα ήταν ακόμα εκεί που έπρεπε να είναι. εκείνος ο χάρτης δεν ήταν παρά μια υπόσχεση, κι εμείς πήραμε εκείνο το σπιτάκι δίπλα στον αγωνιστικό χώρο επειδή σκεφτήκαμε πως έτσι θα είμαστε πιο κοντά — όχι επειδή θέλαμε να κάνουμε business πάνω στη γειτονιά. τώρα όμως αυτοί εκεί πάνω έχουνε μετατρέψει τον Σταυρό σε parking φορτηγών επειδή βρήκανε έναν τρόπο να βγάλουν λεφτά από έναν χώρο που κάποτε ήταν δικός μας. εμείς όμως ξέρουμε κάτι πολύ απλό: όσο εκείνοι βγάζουν selfies με πράσινες στέγες εμείς κρατάμε ζωντανό αυτό το γήπεδο στις ιστορίες μας. κι όταν κάποιοι λένε πως η διοίκηση έφταιξε, εγώ τους λέω πως κι εμείς φταίμε γιατί σταθήκαμε εκεί που μας έβαλαν — όχι εκεί που έπρεπε να στεκόμαστε. δείτε εδώ λοιπόν τι έγινε τελικά: εκείνο το σπιτάκι δίπλα στον αγωνιστικό χώρο έγινε parking φορτηγών, κι εμείς βγάζουμε ακόμη τις οικολογικές μπάλες μας σαν να είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά. ποια οικολογία ρε παιδιά; ο Σταυρός έγινε τσιμέντο επειδή ξεχάσαμε ότι εκεί ήτανε σπίτι τριών γενεών — όχι επειδή άλλαξαν χρώμα στους χάρτες. και όσοι ακόμα τραγουδάνε εκείνον τον ύμνο, εκείνοι ξέρουν: η ομάδα δεν βρίσκεται εκεί που την περιμένουνε οι χάρτες, βρίσκεται εκεί που την κρατάμε ζωντανή εμείς — ακόμα και όταν χάνουμε έναν αγώνα.

Πέρσι τον Οκτώβρη, ενώ έκανα ποδήλατο πάνω στο τσιμέντο του πρώην γηπέδου — εκεί που κάποτε ήταν η πλατεία των οικογενειών — μου πέσανε τα μάτια πάνω στον πίνακα ανακοινώσεων έξω από το ιατρείο του Σταύρου: "Απεργία τροχοφόρων εμπορευμάτων τις επόμενες τρεις βδομάδες". Την ίδια μέρα στο café κάτω από την κερκίδα βρήκα έναν από τους τελευταίους παλιούς πάγκους. Ο τύπος είχε ακόμα το λάστιχο για βούλωμα σφαιρών στο τραπέζι του. "Θυμάσαι πότε έφτιαχναν την τελευταία σόδα εδώ;" ρώτησα. Αυτός κοίταξε τον Σταυρό από το παράθυρο και είπε: "Ζήταγα πάντα την αγγλική τριφύλλι, εκείνο που έχει γεύση σαν χόρτο για σαλάτα. Το σέρβιραν μέχρι που έφυγε η οικογένεια του αρτοποιού. Μετά έβγαλαν αυτά τα πλαστικά κουτιά που λέγανε πως είναι οικολογικά". Κι όμως εμείς ακόμα ψάχνουμε εκείνο το γκολ στα τελευταία λεπτά. Όχι επειδή φοβόμαστε την ήττα — επειδή ξέρουμε πως εκείνες οι στιγμές είναι ο μόνος χάρτης που έχει σημασία. Αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν χρώμα στον υπολογιστή τους σα νά φορτώνουνε την ομάδα σαν εικόνα προς δημοσίευση. Εμείς όμως θυμόμαστε ακόμη πως στο πρώτο μας εισιτήριο, όταν η τιμή ήταν όσο ένα μπουκάλι νερό, κάποιος γράφτηκε στο πρώτο κάθισμα επειδή έκανε κράτηση στην πίτσα της γιαγιάς του. Ποιος ευθύνεται λοιπόν; Αυτοί που έφτιαξαν έναν υπολογιστή χάρτη; Ή εμείς που σταθήκαμε εκεί που έπρεπε ν' αλλάξουμε χρώμα στο όνομά μας;

Άκου τώρα εδώ καλά — επειδή η ιστορία αυτή δεν είναι για τους χάρτες σας, είναι για εκείνες τις φωνές που ακόμη ακούγονται κάτω από την κερκίδα όταν η ομάδα ισοφαρίζει στις καθυστερήσεις. Πρόπερσι, όταν περνούσα από τον Σταυρό το πρωί του Οκτώβρη, είδα ότι εκεί που κάποτε στέκονταν τρεις γενιές αγοράζοντας νερό, τώρα υπήρχε ένα πράσινο στρώμα σαν μπογιά πάνω στο χώμα. Την επόμενη βδομάδα όμως, πήγα στη γωνία εκεί όπου ο παππούς του Γιώργου έκανε κράτηση για την πίτσα της κόρης του — και το τραπέζι ήταν ακόμα εκεί. Με μια κιμωλία είχαν γράψει πάνω: "1978 — Πρώτο εισιτήριο: 25 δραχμές". Αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν χρώμα στους χάρτες σας, ναι, αλλά εμείς ξέραμε ότι οι αριθμοί αυτού του γηπέδου δεν γράφονταν ποτέ σε υπολογιστή. Γράφονταν στις μνήμες αυτών που έκαναν κράτηση εκεί δεκαετίες πριν. Κοιτάξτε τώρα εμένα: εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του '96 έφαγα πίτσα στον πάγκο δίπλα στον αγώνα επειδή η ομάδα έκανε γκολ μεσάνυχτα — όχι επειδή υπήρχε κανείς να βγάλει μία selfie, αλλά επειδή κάποιος είχε ανοίξει τον πάγκο ακόμη και όταν το νερό μύριζε βροχή. Εκείνο το γκολ δεν μπήκε στο πλαφόν του συστήματος scoring. Δεν είχε xG εκείνου του χρόνου. Αλλά αυτοί εκεί πάνω; Αυτοί είχαν περισσότερα ποσοστά traffic στα social επειδή έκαναν "πράσινη οικονομία" πάνω από την περιοχή που κάποτε ήταν σπίτι τριών οικογενειών. Μου λένε πως φταίμε εμείς επειδή ζητήσαμε ένα σπιτάκι δίπλα — σαν να ήταν εμείς εκείνοι που σχεδίασαν τους δρόμους γύρω από το γήπεδο. Μα εγώ ψήφισα εκείνον τον χάρτη όπως κάποιος ψήφιζε εκείνον τον ύμνο στη βραδιά της νίκης: όχι για την εικόνα, αλλά για την ουσία. Γιατί εκείνον τον Οκτώβριο, όταν η ομάδα έκανε το γκολ, έμεινα ακόμη και όταν άλλαζαν ομάδες ενώπιον αυτών των ανθρώπων — όχι επειδή ήθελα μία θέση στον χάρτη, αλλά επειδή εκείνον τον χώρο τον ένιωθα δικό μου. Και τώρα αυτοί εκεί πάνω βγάζουν selfies με τις πράσινες στέγες τους. Εγώ όμως ακόμη κρατώ αυτό το μπουκάλι νερό από εκείνον τον αγώνα του '93 — όχι επειδή είχε κόστος eco-friendly, αλλά επειδή εκείνο το νερό είχε τη γεύση εκείνης της νύχτας όταν οι οικογένειες κρατούσαν τα τζάμια ανοιχτά επειδή γνώριζαν πως η ομάδα δεν έχει αριθμό στο υπόμνημα. Ώστε λοιπόν: αυτούς εκεί πάνω μπορούμε να τους κατηγορήσουμε για πολλά — για την κίνηση στους χάρτες, για τα πλαστικά κουτιά, για τις πρασινισμένες στέγες. Αλλά αυτούς εμείς που κάθισα εκεί όπου κάποτε κρατούσαν κράτηση για τις πίτσες τους; Αυτοί δεν άλλαξαν χρώματα στους υπολογιστές τους. Αυτοί άλλαξαν μόνο τις στιγμές που ζούσαν όταν η ομάδα έκανε το γκολ στις καθυστερήσεις. Και σας αφήνω με αυτή την ερώτηση σήμερα: Μέχρι πότε εμείς εδώ μέσα θ' αναζητούμε εκείνες τις οικολογικές μπάλες στις οποίες βάλαμε το όνομά μας σαν να ήταν τίτλος πρωταθλητή, ενώ εκείνος ο πάγκος δίπλα στην κερκίδα έκανε κράτηση για τις οικογένειες χωρίς να έχει αριθμό λογαριασμού;