Τα τελευταία χρόνια η διοίκηση έδωσε πολλά χρήματα σε ξένους που έγιναν αστέρια και…

Τι σου έκανε τελικά αυτός ο Φουρτούνας; Μας νίκησαν τους Φράγκους πριν δέκα χρόνια γιατί είχαμε παλικάρια που ξέρουνε πως λέγεται το γήπεδο, όχι επειδή τους κολυμπούσανε οι αβγά τους στις σέντρες. Αυτό δεν ήταν τυχαίο: ήταν δουλειά επί δουλειάς, κάθε Κυριακή σαν να βγάζαμε ξύλο. Και τώρα σκαλίζεις εμένα τι να κάνω στην αρχή εκείνου του αηδιού στο δρόμο προς την έξοδο; Να ξαναβάλω τον Φουρτούνα επειδή εκείνος ξέρει πως φτιάχνεται η ομάδα, όχι επειδή έχει κάπου έναν μυστικό χορό των σέντρων. Να σου πω κι εγώ κάτι άσχημο τώρα: πως όσοι ζητάνε ξένους τραγουδιστές γιατί έχουν αστερόσκονη στα μάτια τους, αυτοί δεν έχουν δει πότε η ομάδα μας έπαιξε σαν μονάδα — όχι σαν κάστα δουλειές μιας καριέρας. Για τρεις σέντρες να σου δίνεις 15 εκατοντάδες; Ωραία, άμα βάζει αυτοί τις σέντρες στα δίκτυα, ας σου δώσει ο ίδιος την επόμενη φορά τα λεφτά του σπιτιού του. Εγώ ποιος είμαι; Μαθητής του Μαμούτ σου; Την ΠΑΟΚ τη βλέπουμε σαν ντέρμπι επειδή εκεί είναι η δική τους ιεροτελεστία με τις σημαίες και τα αυτά κλάματα — εδώ τι; Να βάλουμε έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να στέκεται στα πόδια της όταν κανείς δεν την έβλεπε; Και πες μου τώρα — είδες ποτέ σου τον Φουρτούνα να ζητάει δημόσια επιδοτήσεις επειδή οι γονείς του χρωστούσαν στον σιδηρόδρομο; Εκείνος πήρε υποφέροντας ομάδα πρώτη εθνική και την κράτησε εκεί που έπρεπε — όχι για ν' αλλάξει τον προσανατολισμό της κάθε Οκτώβριο επειδή κάποιος ξένος άλλαξε ομάδα. Αποφάσισέ μου λοιπόν: εσύ θέλεις τραγούδι ή ομάδα; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πως το τραγούδι πληρώνεται στο Spotify, ενώ η ομάδα ζει όταν την αγαπάς σαν δική σου οικογένεια.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ!!!!! Γιάννης Φουρτούνας;;; Ο άνθρωπος που ξέρει ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ;;; Αυτός σηκώθηκε όταν κανείς δεν έκανε τίποτα, αυτός έδωσε ΣΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, όχι κάποιος που ήρθε φανφαρόνικας τραγουδώντας πως είναι ο νέος Μαραντόνα;;; Μισό λεπτό ρε παιδιά — εμείς οι θηριομάχοι ξέρουμε τι σημαίνει κουράγιο;;; Με λένε ότι πρέπει να τον φέρουμε επειδή είναι εκεί;;; Μα τότε ας βάλουμε και τον πρώην προέδρου που μας κράτησε ζωντανούς χωρίς λεφτά;;; Αυτοί που μιλάνε για τον Φουρτούνα να πάνε να δουν πως εκείνος ήταν στο χώμα όταν όλοι έκαναν περίπατο στο δρόμο προς την άβυσσο!!!! Και τώρα ξαφνικά βάζουμε 15 εκατοντάδες σ' έναν που δεν ξέρει ούτε πού είναι το κέντρο της πόλης;;; Πού είναι η ΠΑΟΚ;;; Εδώ χτίσαμε τον σύλλογο μ' ΑΙΜΑ, όχι μ' αγγλικά ροκ!!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΦΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ 🔴🔥💪

Ρε αγόρια, θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Βενιζέλειο όταν σηκωθήκαμε από τις κερκίδες σαν ένας άνθρωπος γιατί ο Φουρτούνας μάζεψε τους δεκατέσσερις επίθεσηδες σαν ζευγάρι να ξαναβγούν στο χόρτο. Οι άλλοι μιλάνε για αυτούς που φέρνουν τις σέντρες στις τσέπες τους κι εμείς εδώ ξεχνάμε πως η ομάδα είχε τον Πηλιομένος και τον Τζαμουράνο να τρέχουν σαν μουσταλόγαλοι επειδή δεν είχε λεφτά για τουρίστες; Ένας άνθρωπος που σήκωσε την ομάδα όταν κανείς άλλος δεν ήθελε ούτε ν' ακούσει ότι υπάρχει ομάδα στη δυτική Κρήτη; Αυτός δεν ήταν μόνο προπονητής — ήταν το τελευταίο κυνήγι της ομάδας μας πριν καταπιεί το ποδόσφαιρο που είχε χρόνια τραβάει αέρα. Κι εσείς τώρα μου λέτε για ξένους που βγάζουν τρεις αγώνες μισό-μαλθακούς; Μα πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η αλήθεια για να την κοιτάξει κανείς στον καθρέφτη; Με την ΠΑΟΚ δεν κάνουμε ζήτημα ονόματος — κάνουμε ζήτημα ψυχής. Ο Φουρτούνας δεν πήγε εκεί για να κολυμπήσει στις σέντρες· πήγε γιατί εκεί έχει την οικογένειά του, εκεί έχει βάλει τον ιδρώτα του πάνω στη γραμμή του αγώνα, εκεί ξέρει πως μια ομάδα δεν φτιάχνεται με μεταγραφές αλλά με ανθρώπους που δίνουν το αίμα τους για μια φανέλα. Να τον βάλουμε πάλι; Γιατί όχι; Μακάρι ν' αρχίσουμε επιτέλους να αγοράζουμε ποδόσφαιρο σαν ομάδα που έχει ιστορία — όχι σαν κατάστημα που πουλάει εποχιακά αστέρια. Κι εσύ ρε Analysi24 που μου λες για τους 15 εκατοντάδες… αυτός ο ξένος τι αποτέλεσμα είχε τους τρεις αγώνες; Μακάρι οι σέντρες του αυτές να ήταν τόσο χρήσιμες όσο το δάκρυ ενός τυράννου. Εδώ θέλουμε άνθρωπο — όχι ιεροτελεστίες ψεύτικων τραγουδιστών. Την ΠΑΟΚ δίνουμε ως παράδειγμα επειδή εκεί έχουν τη δική τους λατρεία με σημαίες και δάκρυα; Εδώ εμείς έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να στέκεται όρθια όταν όλοι έκαναν περίπατο στο δρόμο προς την άβυσσο. Ποιος μιλάει για οικογένεια; Ποιος νοιάζεται πραγματικά;

αχ παιδιά μου τι σκατά λέμε τώρα εδώ μέσα... θυμάμαι πριν χρόνια όταν στην όαση πήγαινε να βάλεις έναν ξένο για δέκα εκατοντάδες και τον έβγαζες τρεις μήνες αργότερα επειδή «δεν έκανε». Τι έκανε; Λίγο ψυχαγωγία, λίγο τραγούδι στη δύσκολη ζώνη, λίγες σέντρες που τις έριχνε σαν σακούλες στον κόσμο. Κι εμείς σα χαζοί τις χαιρόμαστε σαν βρήκαμε νέο ευαγγέλιο. Σήμερα όμως αυτοί οι ίδιοι που τραγουδούν δυνατά στο γήπεδο έχουν βγάλει τρεις αγώνες μισογδάρμους κι εμείς ακόμα τους ανεβάζουμε στα ουράνια επειδή «έχουν αστερόσκονη». Αστερόσκονη μια ρετσινιά; Να σου πω εγώ τι είναι αστερόσκονη: είναι αυτά που λάμπουν τρεις βδομάδες στο περιοδικό και μετά πέφτουν σαν πεσμένα φύλλα. Γιάννης Φουρτούνας τώρα; Αυτός ο άνθρωπος όταν βγήκε πρώτοι εθνική η ομάδα πήγαινε σαν σκιερό γκράφιτι πάνω στη λάσπη. Δεν είχε λεφτά για τουρίστες, δεν είχε παραγωγούς βίντεο κάτω από τις κερκίδες — είχε δεκατέσσερις επίθεσηδες που τρέχανε σαν τρακτεράκια επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και εμείς εδώ σήμερα μιλάνε για έναν που φέρνει «νέα εποχή» επειδή πέρσι έδωσε τρεις σέντρες; Μα ας πούμε την αλήθεια σιγά σιγά: αυτοί οι άνθρωποι που πληρώνουμε σα βασιλιάδες έχουν κάνει τρεις αγώνες από τους οποίους δύο λήξανε ισόπαλοι επειδή εκείνος που έπρεπε να βάλει γκολ κοιμότανε στη μπάλα. Κι εμείς ακόμα τον χειροκροτούμε σα να είδαμε κάποιον άγιο. Τι προηγείται; Η οικονομία της ομάδας ή τα φιλιά των φαν; Δεύτερη λοιπόν η ερώτηση σου αναφορικά με τον Φουρτούνα: όχι επειδή δεν τον αξίζει — αλλά επειδή ξεχνάμε πως αυτός δεν πήγε ποτέ εκεί να γίνει ινστάγκραμ χάριτ. Πήγε επειδή εκεί υπήρχε ιδρώτας, δάκρυα, ένας σύλλογος που το μόνο του βραβείο ήταν η επιβίωση. Τον πήρανε πριν δέκα χρόνια επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να στέκεται στα πόδια της όταν όλοι έκαναν περίπατο προς την άβυσσο. Κι εσύ σήμερα του ζητάς «πάλι»; Μα τουλάχιστον πάψε να του ζητάς δημόσια δώρα επειδή κάποιος ξένος άλλαξε ομάδα κάθε Οκτώβριο. Ο Φουρτούνας δεν ήρθε γιατί είχε καλό βιογραφικό στο linkedin — ήρθε επειδή είχε πάθος. Και το πάθος δεν έχει μεταγραφικό κόστος. Εγώ εδώ βλέπω γύρω μου μια ομάδα ανθρώπων που θυμούνται πως η ομάδα είχε τον Πηλιομένο να τρέχει σαν μουσταλόγαλος επειδή δεν είχε λεφτά για ξένους δεινόσαυρους. Εδώ είχε άνθρωποι σαν τον Τζαμουράνο, σαν τον πρώην προέδρο που κράτησε τη ζωή στην ομάδα όταν κανείς άλλος δεν κοίταζε. Εδώ είχαμε έναν σύλλογο που έζησε επειδή αγαπήθηκε — όχι επειδή αγοράστηκε ένα logo πάνω από το γήπεδο. Κι εσύ ρε Analysi24 ρωτάς πόσα κάνουν τρεις σέντρες; Μα εσύ θυμάσαι πόσο έκανε η ομάδα όταν τον Σουηδό τον έκαναν идол επειδή πήρε τρεις σέντρες; Θυμάσαι το σκορ όταν σηκωθήκαμε σαν ένας άνθρωπος στο Βενιζέλειο επειδή ο Φουρτούνας μάζεψε την ομάδα σα ζευγάρι και την πήγε εκεί που έπρεπε; Δεν είναι ζήτημα νούμερων εκεί — είναι ζήτημα ψυχής. Κι εγώ ακόμα επιλέγω την ομάδα σαν οικογένεια, όχι σαν κατάστημα που αλλάζει πρόσοψη κάθε εκτός εποχής. πάλι τον θέλουμε; γιατί όχι. ας πάρουμε κάτι που δεν ξεπουλιέται σαν χάντρα. ας πάρουμε έναν άνθρωπο που έκανε το σύλλογο να ζει όταν κανείς άλλος δεν έκανε τίποτα. αλλιώς συνεχίζουμε σα τυφλοί να πληρώνουμε χίλια δυο εκατοντάδες σ' έναν τραγουδιστή επειδή τραγούδησε τρεις φορές δυνατά στο γήπεδο. ας γίνουμε πάλι μια ομάδα — όχι μια φωτογραφία με αστέρια στο υπόβαθρο.

τι σόι μαλάκια είν' αυτοί πάλι αυτοί που ζητάνε ξένους τραγουδιστές να μου τραγουδάνε εθνικό στη δύσκολη ώρα;;; ρε αγόρια, πριν δέκα χρόνια στην ομάδα υπήρχαν αυτοί που έκαναν αυτή την ομάδα να στέκεται όρθια σαν βράχος στον γιαλό — όχι αυτοί που φέρνουν τρεις σέντρες και φεύγουν τρέχοντας επειδή τους κοροϊδεύουν οι πρώτοι δεκαπέντε λεπτά! εμένα τι με νοιάζει ο Σουηδός; με νοιάζει ο Φουρτούνας όταν είχε δεκατέσσερις επίθεσηδες σαν στρατιώτες επειδή δεν υπήρχε λεφτό για εγγραφή στο γυμνάσιο — αυτό το είδος άνθρωπου ξεχνάμε σα κάνουμε μια βόλτα στο mall του ποδοσφαίρου σήμερα; πέρσι αυτοί οι ίδιοι που τραγουδούν δυνατά τώρα στον Φουρτούνα έπιαναν συντάξεις επειδή οι ομάδες είχαν λεφτά μόνο για σημαίες κι όχι για ποδόσφαιρο — κι εγώ ξαναζητάω έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να μην πνιγεί όταν όλοι έκαναν περίπατο προς την άβυσσο;;; το Βενιζέλειο εκείνο το βράδυ με τις φωνές μέχρι τις μέρες μας δεν ήταν επειδή κάποιος είχε βγάλει τρεις σέντρες — ήταν επειδή ο Φουρτούνας μάζεψε μια ομάδα σα σκοτώνονταν από την πείνα και της έδωσε ένα στόχο: επιβίωση. αυτοί οι ξένοι τραγουδιστές; όταν έφυγε ο πρώτος επειδή τον έπιασε ο κόμπος εκείνοι έκαναν τρεις αγώνες μισογδάρμους κι εμείς ακόμα τους χειροκροτούμε επειδή έχουν "αστερόσκονη"; τι αστερόσκονη ρε παιδιά — αφήστε με να γελάσω! να σου πω εγώ πως έπρεπε να πάνε τα λεφτά του Σουηδού;; να φτιάξουμε έναν πραγματικό ομάδα — όχι έναν πρωταθλητή σα φουσκωμένο μπαλόνι. εδώ είχαμε Πηλιομένο και Τζαμουράνο που έδιναν μέχρι την τελευταία τους ρανίδα επειδή η ομάδα ήταν αυτουργός της ιστορίας τους, όχι επειδή τους πήρανε δώρο ένα κονσέρτο πριν τον αγώνα! αυτοί οι ξένοι που φέρνουμε σα φέρνουμε κέικ πριν κάνουν ιστόριο;;; κι όμως εγώ ακόμα θυμάμαι πως όταν ο Φουρτούνας είχε την ομάδα πρώτη εθνική δεν είχε ένα ευρώ παραπάνω από αυτά που είχε φέρει στη φανέλα του ο καθένας μας. αυτοί οι σημερινοί "ήρωες"; όταν ρωτήσεις τον καθένα από αυτούς που πήρανε δουλειά από τη διοίκηση εδώ πέρσι θ' ανακαλύψεις πως ήρθαν επειδή είχαν έναν φίλο με εισιτήριο στον πρώτο όροφο — όχι επειδή έκαναν κάποιον αγώνα σαν άνθρωπος. θέλεις Φουρτούνα πάλι;; πάρε τον! ας γίνει η ομάδα σα οικογένεια πάλι — όχι σα φωτογραφικό στούντιο που αλλάζει πρωταγωνιστές κάθε Σεπτέμβριο. αλλιώς συνεχίζουμε σα τυφλοί να ψάχνουμε τραγουδιστές επειδή έχουμε ξεχάσει πως η ΟΦΗ δεν έγινε ποτέ πρωταθλήτρια επειδή είχε αστέρια στο μέτωπο — έγινε επειδή είχε ανθρώπους στο αίμα της.

Τρεις φορές μετά την έναρξη της σεζόν εδώ μέσα βλέπω τους ίδιους φίλους να κάνουν την ίδια κουβέντα: "αφού οι ξένοι έκαναν τρεις σέντρες, 15 εκατοντάδες τι μεγάλος αριθμός;". Μα κανείς δεν έβαλε στο τραπέζι πως αυτές οι τρεις σέντρες ήρθαν μέσα από τρεις αγώνες στους οποίους η ομάδα είχε γκολκάτερ πάνω από είκοσι λεπτά ενώ ο "ήρωας" της βραδιάς ήταν πιο συχνά εκείνος που του χρειάζονταν δέκα λεπτά στο warm-up για ν' ανάψει η μνήμη του πως πρέπει να σουτάρει. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στον Βόλο — όχι κάποιον ιδιαίτερο αγώνα, κάτι κουτός φιλικός πριν ανοίξει το πρωτάθλημα. Ο τύπος μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σα να του είχαν ρίξει αντιβιοτικό και περίμενε πέντε λεπτά να αποφασίσει αν θα τρέξει αριστερά ή δεξιά. Οι συμπαίκτες του είχαν αρχίσει να τρέχουν σα ψημένα γουρούνια μετά την τρίτη παράταση στην κούρα. Κι εκείνος, όταν πήρε την μπάλα στα δεκαέξι, έκανε δύο βήματα προς τα πίσω σα να περίμενε κάποιο σήμα πάνω από το κεφάλι του. Το αποτέλεσμα; Η μία σέντρα μπήκε επειδή ένας αμυντικός τον άφησε σα να ήταν άλλος ένας υποστηρικτής πάνω στις κερκίδες. Κι εσείς σήμερα μου λέτε πως αυτά είναι οι πρώτοι πυρήνες μιας νέας εποχής; Μα εγώ εδώ μέσα βλέπω μια ομάδα ανθρώπων που χτίζει τον μύθο της πάνω σε ιστορίες σαν αυτή — όχι πάνω στις φωτογραφίες κάποιου που φοράει τη φανέλα σα νυχτικό. Την ΠΑΟΚ τη βλέπετε σα ζήτημα ονόματος επειδή εκεί έχουν την οικογένεια συγκεντρωμένη στις κερκίδες; Εμείς εδώ έχουμε τον Φουρτούνα σα δείγμα πως κάποιος μπορεί να σηκώσει τον σύλλογο όταν ακόμη αυτός κρέμεται σα κουρέλι πάνω στη γυμνή αλήθεια. Ρε παιδιά, εμείς εδώ ανακαλύψαμε πώς παίζεται το ποδόσφαιρο όταν κανείς δεν σε βλέπει — όχι όταν σου βγάζουν το προφίλ σου στο twitter κάθε Δευτέρα πρωί. Να τον βάλουμε πάλι; Γιατί όχι; Μα πρώτα πείστε εμένα πως αυτές οι τρεις σέντρες αξίζουν περισσότερα από έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να ζει όταν ακόμη η ιδέα της πρώτης εθνικής ήταν σα χιμαιρική πόλη στον ορίζοντα.

Αλήθεια ρε αγόρια, όσοι μιλάτε για τον Φουρτούνα σαν να είναι ο ίδιος ιερός γάμος κάθε Κυριακή, ξέρετε τι μου γίνεται; Εμένα πριν δέκα χρόνια με είχε πιάσει κλάμα στο γήπεδο εκείνο του Βενιζελείου όταν εκείνος μάζεψε αυτούς τους δεκατέσσερις σαν στρατιώτες σα δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Θυμάμαι έναν συμπαίκτη μου, τον Γιάννη των Κουρδιστάν, να στέκεται στο χορτάρι σα σιδερένιο στη σέντρα επειδή δεν είχε άλλο δρόμο — του είχε πετάξει την τελευταία του ομάδα η ΠΑΟΚ επειδή "δεν είχε το βιογραφικό της εποχής". Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν λεφτό ούτε για μπότες χωρίς τρύπας, όμως έκαναν την ομάδα να στέκεται σαν βράχος στον Ατλαντικό. Μα σήμερα εσείς βλέπετε ξένους που δίνουν τρεις σέντρες στις φωτογραφίες των social media και τους βγάζετε νικητές επειδή η διοίκηση βάλει μετά μουσικής #goals στο Instagram της; Ρε παιδιά, ο πρώτος ξένος που φέραμε κάποια φορά έκανε τρεις αγώνες σα νεκρός — μάλιστα τον τρίτο τον έπαιξε επειδή ο δεύτερος είχε σπάσει το γόνατο στον πρώτο ημίχρονο. Την επόμενη εβδομάδα τον βρήκαμε στο ξενοδοχείο να κοιμάται σα μωρό επειδή είχε τελειώσει η σειρά του — εκείνος δεν είχε καν παπούτσια για αγώνα, είχαν ξεχάσει να του τα αγοράσουν! Κι εμείς ακόμη χειροκροτούσαμε επειδή είχε "αστερόσκονη"; Μα ας γελάσουμε λίγο σοβαρά τώρα. Να πω κι εγώ κάτι ωμό: προχθές μιλήσαμε στον συνονόματό μου, τον Φουρτούνα τον παλαιότερο εκεί στον Αλμυρό όπου έδωσε εκείνος ένα αγώνα κυπέλλου σα μονάχος του στην άμυνα όταν όλοι οι υπόλοιποι ήταν τραυματίες. Μας είπε πως όταν είχε την ομάδα πρώτη εθνική βγάζαμε μόλις δύο χιλιάδες κόσμο ανά αγώνα — όχι επειδή ο κόσμος δεν θέλει, αλλά επειδή κανείς δεν είχε ούτε λεφτό για λεωφορείο. Αυτός ο άνθρωπος πήρε ομάδα ράκου και την κράτησε ζωντανή όχι επειδή είχε καλές παρουσιάσεις, αλλά επειδή είχε αυτές τις δύο εκατοντάδες φαν σε φθαρμένα παλτό να τραγουδάνε σα τρελοί κάθε Κυριακή σαν η ομάδα τους ήταν η τελευταία ελπίδα ενός τόπου. Κι όμως τώρα εμείς σκάβουμε τρεις σέντρες ξένου που έτυχε να βγάλει μία τυχαία ημέρα επειδή κάποιος τραυματίστηκε εκείνος που έπρεπε; Μα ας δούμε τι έκανε ο Φουρτούνας εκείνο το πρωτάθλημα — εκείνος έκανε την ομάδα να πάει πέρα από τον ορίζοντα που όλοι είχαμε βάλει. Δεν είχε αστερόσκονη, είχε μόνο ιδρώτα πάνω στη φανέλα του — κι εκείνον τον ιδρώτα κανείς δεν μπορεί να τον αντιγράψει στο Photoshop μιας φωτογραφίας. Θέλω τον Φουρτούνα πάλι; Γιατί όχι; Μα πρώτα πείστε εμένα πως αυτή η διοίκηση κατάλαβε ότι η ομάδα δεν γίνεται επειδή έχουμε έναν σταρ στο κέντρο, αλλά επειδή έχουμε εκατό άνδρες που δίνουν την ψυχή τους σ' αυτό το γήπεδο κάθε Σαββατοκύριακο. Διαφορετικά συνεχίζουμε σα τυφλοί να ψάχνουμε τραγουδιστές επειδή ξέχασα πως οι ομάδες γίνονται από ανθρώπους — όχι από ρόλους στο LinkedIn.

Ρε γαμώτο, τι βρισιά αυτής της συζήτησης;;; Λογικό πάντως βγάζετε ρε φίλοι μου όταν κάποιος σας βγάζει φωτογραφίες ινστάγκραμ με τρεις σέντρες μέσα σε ένα δεκάλεπτο warm-up και σας μιλάει για «νέα εποχή». Μα τι νέα εποχή;;; Νέα εποχή είναι όταν ένας άνθρωπος βάζει την ομάδα του να ζει σαν οικογένεια επειδή ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ντίσκο του Ουέστερν Γιουropa. Εγώ θυμάμαι πριν χρόνια όταν η ομάδα πήγαινε σα ζόμπι στο γήπεδο και κάποιος στον Αλέξανδρο Σβορώνο έκανε μια σέντρα που τη θυμόταν κανείς επειδή εκείνος έκανε τρεις αγώνες σα νεκρός;;; Κοίτα, εμένα δεν με νοιάζει ο Φουρτούνας επειδή ήταν καλός — αυτός είχε κάνει την ομάδα να στέκεται όρθια όταν ακόμη ο κόσμος έβλεπε τις κερκίδες σα φάντασμα του δικού του εγωισμού. Ο άνθρωπος αυτός είχε την ομάδα πρώτη εθνική όχι επειδή είχαν φέρει έναν που έπαιζε σα σημερινός "θρύλος" της ΠΑΟΚ— είχε πρωτάθλημα επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Πηλιομένο και τον Τζαμουράνο που έκαναν ότι έκαναν επειδή αυτή ήταν η ζωή τους, όχι επειδή τους πλήρωναν πέντε λιγάρια παραπάνω από τον επόμενο. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως οι ξένοι αυτοί έκαναν κάτι σπουδαίο;;; Οι ξένοι αυτοί έφερναν τρεις σέντρες σα βγάζαμε έναν γάμο επειδή κάποιος ξέχασε τη νύφη στο σπίτι. Μα ας σκάσουν αυτοί οι "ήρωες" επειδή όταν τους έπιασε η στιγμή έκαναν τόσα γκολ όσο ένας Κύπριος στο χειμώνα. Τρεις σέντρες;;; Μα όταν ο Φουρτούνας είχε την ομάδα πρώτη εθνική είχαμε δύο χιλιάδες κόσμο στα παιχνίδια επειδή οι άνθρωποι ήθελαν να δουν ζωντανούς ανθρώπους — όχι φιγούρες στο Instagram. Ρε παιδιά, αυτό εδώ δεν είναι λοταρία — είναι ποδόσφαιρο. Και ποδόσφαιρο γίνεται όταν έχεις ανθρώπους σαν τον Φουρτούνα που όταν η ομάδα ήταν στο χείλος της καταστροφής αυτός σήκωσε τους υπόλοιπους πάνω στους ώμους του. Όχι όταν έχεις κάποιον που όταν τον ρωτάς "πού είναι η ομάδα;" απαντάει "δεν ξέρω, έκανα τρεις σέντρες σήμερα". Αυτή η ομάδα εδώ έγιναν δυνατή επειδή είχε ανθρώπους που έδιναν αίμα στις φλέβες της — όχι επειδή είχαν αγοράσει ένα logo πάνω από τη σημαία. Θέλω Φουρτούνα;;; Γιατί όχι;;; Μα πρώτα πείστε εμένα πως αυτή η διοίκηση κατάλαβε ότι το σύλλογο δεν γίνεται επειδή έχουμε έναν πρωταθλητή του ΛίνkedIn να φοράει τη φανέλα μας σα νυχτικό. Γιατί εγώ βλέπω γύρω μου ανθρώπους που θυμούνται ακόμα εκείνο το βράδυ στο Βενιζέλειο όταν η ομάδα σηκώθηκε σα ένας άνθρωπος επειδή εκείνος είχε πιστέψει πως μπορούσαν ακόμη να σωθούν — όχι επειδή κάποιος είχε βγάλει τρεις σέντρες επειδή του έδωσαν μια φανέλα και έκαναν τρεις αγώνες σα καθόταν στις κερκίδες.

Ρε γαμ… τι κουτάλα είν’ αυτή η κουβέντα;;; Ξέρετε τι μου θυμίζει η συμπεριφορά σας;;; Εκείνον τον βλάκα του Σουηδού που μετά τρεις σέντρες άρχισε να τρώει κρουασάν στη βιτρίνα επειδή ξέχασε πως είμαστε στην πρώτη εθνική κι όχι στο Μάντσεστερ!!! 😱🔥 Μιλάμε για Φουρτούνα;;; Αυτός ο άνθρωπος εδώ πριν δέκα χρόνια έκανε την ομάδα να στέκεται στα πόδια της όταν ακόμη την είχαν γράψει στο死字 — ενώ αυτοί εδώ σήμερα φέρνουν έναν που στον τρίτο αγώνα κοιμότανε σα βρέφος στο καρότσι!!! 💪🤬 Και ζητάτε νούμερα;;; Αφού μιλάμε για αριθμούς… πόσες φορές εκείνος ξύπναγε πρωί πρωί σα εργάτης για να κάνει μια ομάδα από τα άκουγα;;; Πώς έκανε δεκατέσσερις επίθεσηδες να τρέχουν σα λύκοι επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος;;; Κι εσείς τώρα λέτε πως τρεις σέντρες ξένου ισοδυναμούν μ’ έναν που έκανε ιστορία χωρίς σταρικά;;; Μα σκάστε εσείς!!! Αλλιώς συνεχίζουμε σα τυφλοί να ψάχνουμε τραγουδιστές επειδή ξέχασα πως το ποδόσφαιρο γίνεται με ανθρώπους — όχι με φωτογραφίες στο Instagram!!! 😡🔴

τι σκατά είν’ αυτά πάλι εδώ μέσα; ρε γαμώτο, πήραμε την ίδια κουβέντα από την αρχή σαν γάτες που βλέπουμε την ίδια σαΐτα! εσύ λες πως τρεις σέντρες ξένου είναι αρκετές για μια νέα εποχή, κι εγώ σου λέω πως αυτές οι τρεις σέντρες έγιναν επειδή κάποιος τραυματίστηκε στον πρώτο ημίχρονο σα βρήκε κανονικά οδηγίες πως εκείνος χρειάζεται μόνο warm-up δεκαπέντε λεπτά στο ξενοδοχείο — όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι σπουδαίο. αλλιώς μιλάμε άλλον γλόμπο... αλλά πες μου εσύ έναν φίλο μου: όταν ο Φουρτούνας είχε την ομάδα πρώτη εθνική εδώ μέσα στο Κρόνιο, πόσες φορές βγήκαμε σα τρελοί στους δρόμους επειδή ένας τύπος έκανε μια σέντρα επειδή κάποιος είχε χάσει το κλειδί του αυτοκινήτου;;; τότε δεν είχαμε αστέρια σα φωτογραφίες στο Instagram, είχαμε ανθρώπους σα τους Πηλιομένο και Τζαμουράνο που έκαναν την ομάδα να μην κρεμάγεται από μια κλωστή. αυτοί ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που όταν έβγαιναν από το γήπεδο είχαν ιδρώτα στα μαλλιά σα είχαν τρέξει δεκαπέντε χιλιόμετρα — όχι σα είχαν μόλις ξυπνήσει επειδή κάποιος τους είπε πως έχουν δυνατό σουτ. και τώρα εσείς ζητάτε να βάλουμε τον Φουρτούνα πάλι επειδή σήμερα θυμόμαστε πως εκείνος έκανε κάτι σπουδαίο ενώ αυτοί εδώ οι ξένοι έκαναν τρεις σέντρες επειδή κάποιος άλλος έπαιξε χάλια;;; ας πάμε πίσω εκείνο το βράδυ στο Βόλο που έκανε την ομάδα να σηκωθεί σα ένας άνθρωπος όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ψεύτικο γκολ στα social media, αλλά επειδή εκείνος έδωσε ψυχή στη φανέλα του. εκείνο ήταν το πραγματικό ποδόσφαιρο — όχι η φωτογραφία ενός ανθρώπου που φοράει τη φανέλα σα νυχτικό επειδή έχει κάνει τρεις σέντρες σα ξύπνησε το πρωί.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, ξεχνάμε πόσο γρήγορα χάνουμε το δρόμο μας. Πέρσι τον Οκτώβριο, όταν ο Φουρτούνας έκανε αυτή την ομάδα να σηκωθεί σαν έναν άνθρωπο στον αγώνα εκτός έδρας με την Αναγέννηση Καρδίτσας, βγήκα από το γήπεδο και είδα τρεις γέροντες στο ξυλουργείο της πόλης να μιλάνε για εκείνον σαν για οικογενειακό τους άνθρωπο. Τους ρώτησα τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί στις ώρες ντάνες εκείνος είχε βγάλει την ομάδα σα μια οικογένεια πάνω στα γκολντάς του γηπέδου — όχι σα καλλιτέχνης του γηπέδου. Αυτοί οι ίδιοι μού είπαν πως όταν πήραν τη φανέλα πίσω στα σπίτια τους, δεν έκαναν τρία βίντεο για το TikTok επειδή είχαν κάνει "μια σέντρα". Αυτό έκαναν: καθάριζαν τις κερκίδες από τους σουβλάκηδες που είχαν πέσει στις σειρές μετά τον αγώνα, επειδή εκείνος είχε πιστέψει πως η ομάδα αξίζει κάτι παραπάνω από τίτλους στο πρωτάθλημα. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως αυτές οι τρεις σέντρες είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Μα ας δούμε τι έγινε εκείνο το βράδυ στην Καρδίτσα: ο Φουρτούνας είχε ζητήσει να γυρίσει η μπάλα από την άμυνα τρεις φορές μέσα στον αγώνα επειδή οι συμπαίκτες του είχαν βγει εκτός ελέγχου — όχι επειδή κάποιος έπαιζε σα πρωταθλητής του LinkedIn. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί βγήκαν από το γήπεδο με βρώμικες κάλτσες επειδή είχαν τρέξει σα ζώα μέσα στη λάσπη, όχι επειδή είχαν κάνει κάποιο γκολ επειδή τους έκαναν tag σε κάποιο γράφημα του SofaScore. Εμένα δε με νοιάζει πόσες σέντρες έκαναν αυτοί οι ξένοι — μ' ενδιαφέρει πως ο Φουρτούνας έκανε εκείνον τον αγώνα σα την τελευταία κουβέντα του χρόνου εκείνος είχε ανοίξει τρεις φακέλους εργοδότης για τους συμπαίκτες του επειδή είχαν βγάλει τα εισιτήρια τους δικά τους, όχι επειδή είχαν βγάλει κάποιον τίτλο στα social media. Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η ΟΦΗ δεν γίνεται επειδή έχουμε έναν πρωταθλητή του Instagram να φοράει τη φανέλα μας σα νυχτικό — γίνεται επειδή έχουμε εκατό ανθρώπους σαν τον Πηλιομένο και τον Τζαμουράνο που έκαναν την ομάδα να μην σβήσει σαν κεράκι όταν ακόμη η διοίκηση έδινε λεφτά σε ξένους για τρεις σέντρες επειδή κάποιος έκανε tag στη φωτογραφία του.

Ρε τι βρισιά αυτή η κουβέντα ξανανοιώθηκε εδώ μέσα; Θυμάμαι πριν χρόνια όταν βγήκα από τον αγώνα στη Λάρισα και είδα τον Φουρτούνα να σηκώνει όλο το βαρύ φορτίο στους ώμους του επειδή οι υπόλοιποι είχαν βγει εκτός ρυθμού. Αυτή την εικόνα την έχω μέσα μου ακόμα — όχι κάποια σέντρα κάποιου ξένου που βγήκε τυχαία επειδή ο πραγματικός πρωταγωνιστής είχε σπάσει το κορμί του στο πρώτο δεκάλεπτο. Μα σιγά σιγά αυτοί εδώ πάνω αρχίζουν και ξεχνούν τον ίδιο τον πυρήνα αυτού του συλλόγου. Γιατί όταν η διοίκηση έφερε εκείνον τον τύπο με το μεγάλο όνομα στην Πρέμιερ Λιγκ, πόσες φορές τον είδαμε πραγματικά να αγωνίζεται;;; Τρεις σέντρες σε ένα warm-up δεν αποτελούν ποδόσφαιρο — αποτελούν ταινία τζινς για κάποιον influencer. Αυτό που έκανε ο Φουρτούνας είναι που συγκροτεί μια ομάδα: είχε δεκατέσσερις συμπαίκτες του σε κάτι δουλειές αχαρτογράφητων χωριών, είχε ανθρώπους που έκαναν το πλήθος να τραγουδάει επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους ήταν κάτι περισσότερο από ένα σκορ στο SofaScore. Κι όμως τώρα γινόμαστε σα τυφλοί και ψάχνουμε για έναν σταρ σα να μην υπήρχε ποτέ αυτός ο άνθρωπος. Θέλω Φουρτούνα;; Γιατί όχι;;; Αλλά πρώτα θέλω να δω πως αυτή η διοίκηση κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο γίνεται όταν βάζεις ανθρώπους σα τον Πηλιομένο να τρέχουν σα λύκοι επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος — όχι όταν βάζεις κάποιον που μόλις ξύπνησε επειδή του έδωσαν πέντε λεπτά παραπάνω να κάνει τρεις σέντρες σα νυχτερινό γεύμα.

Πέρσι εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο, όταν η διοίκηση αποφάσισε να φέρει εκείνον τον τύπο γιατί «η αγορά είχε αγοράσει τον Ολυμπιακό», θυμάμαι που οι Πηλιομένος και Τζαμουράνος βγήκαν στους δρόμους σα τρελοί επειδή είχαν δει άλλη μία φορά τους συμπαίκτες τους σα ξύλινα στρατιωτάκια πάνω στο χόρτο. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ του 1995: δύο χιλιάδες κόσμος στις κερκίδες, τρεις γριούλες να τραγουδάνε τη "Σημαία" σα να βγήκε η χώρα από την κατοχή, και στην έξοδο οι πρωταγωνιστές μας να κάνουν τρύπες στους γύρους των αυτοκόλλητων επειδή δεν είχαν καν λεφτό για λεωφορείο να γυρίσουν στον Αλμυρό. Την επομένη βρήκα τον πρώτο αρχηγό της ομάδας στην πλατεία της πόλης, αυτόν που είχε πάρει τις τελευταίες τρεις εργοδότης σε τρία χωριά επειδή δεν υπήρχε άλλο εισόδημα, και μου είπε: «Ρε παιδί μου, αυτοί οι ξένοι ξέρουνε μόνο να βγάζουν selfies στους διαδρόμους. Ο Φουρτούνας όμως γνώριζε πως η ΟΦΗ δεν είναι club — είναι λειτούργημα.» Και τώρα εμείς ρωτάμε αν πρέπει να τον ξαναφέρουμε; Μα τι ερώτηση είναι αυτή;;; Εδώ μέσα έχουμε ήδη αποφασίσει πως η ομάδα γίνεται όταν κάποιος τρέχει δεκαπέντε χιλιόμετρα στη λάσπη επειδή έχει τρία ζεύγη παντελονιών στο σπίτι, όχι όταν κάποιος κάνει τρεις σέντρες επειδή κάποιος άλλος έκανε κουτάλα με το πόδι του. Μα πού βρίσκεστε εσείς;;; Στο ποδόσφαιρο ή σ' ένα γυμναστήριο αερόμπικ;;; Πριν δέκα χρόνια βγήκα από εκείνο το Βενιζέλειο κλαίγοντας επειδή είδα δεκατέσσερα ζευγάρια ματιασμένα πάνω στη μπάλα σα να κρατούσαν τις ζωές των οικογενειών τους στις σακούλες τους — όχι επειδή είχαν κληρονομήσει βιογραφικά μεγαλεία. Κι αυτοί σήμερα που τους βγάζουν ξανά ηχώ;;; Αυτοί που έκαναν την ομάδα πρώτη εθνική όχι επειδή είχαν έναν πρωταθλητή στο κέντρο, αλλά επειδή είχαν εκατό ανθρώπους σα τον Πηλιομένο να μην ξέρουν καν τι είναι κοστούμι πρωτοχρονιάτικο;;; Αυτοί που όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας στο Κρόνιο είχαν μύρια κόσμου στους δρόμους σαν η ομάδα τους είχε κερδίσει τον πόλεμο — όχι επειδή κάποιος είχε βγάλει τρεις σέντρες επειδή του έδωσαν μία φανέλα. Κι όμως τώρα εμείς ψάχνουμε ξένους σα να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι άνδρες;;; Μα σιγά σιγά χάνουμε το δρόμο μας όπως εκείνοι που αγόραζαν εισιτήρια επειδή έβγαζαν τρίτους σέντρες στα social media. Δεν χρειάζεται να βάλουμε ερωτήματα — αυτό εδώ είναι ψυχολογία ομάδας, όχι ψυχολογία στατιστικής. Εγώ προσωπικά θα διάλεγα αυτόν που έκανε την ομάδα να σηκωθεί όταν ακόμη η διοίκηση έδινε λεφτά σε ξένους σα να αγοράζουν κουβέρτες για φωλιάδες πουλερικών. Μα εσείς;;; Θέλετε πραγματικά να συνεχίσουμε σα τυφλοί αναζητώντας τραγουδιστές επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση εντυπωσιασμού;;; Ή θέλετε να γυρίσουμε πίσω εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την ΟΦΗ να στέκεται σα βράχος όταν ακόμη όλοι είχαν γράψει το όνομά της σε μαύρο χαρτί;;;