Ο Φάνης δέχτηκε τελικά τον πρόεδρος και εμείς όλα αυτά τα χρόνια χάσαμε γκολ στην…

Εντάξει ρε παιδιά, έτσι ξαφνικά όλα έγιναν θεατρίνοι όσοι φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι» πριν πέντε μέρες; Μία ανακοίνωση και ξέχασαν τον πανικό σαν να τους έσπρωξε ο αέρας στον ύπνο — αυτό λέει πολλά. Οι ίδιοι φώναζαν πως χάνουμε γκολ σαν καμένο σχολικό τυρόπιτα μέσα στο γήπεδο, τώρα βρίσκουν ξαφνικά ότι ο Σκουφάς είναι η αιτία όλης αυτής της τραγωδίας; Πάλι ξέχασε κανείς πως ο Παναιτωλικός έκανε το τέλειο σόου στην επίθεση του; Δεν ήταν η ομάδα τους που έβγαλε μισή πιθανότητα από σέντρα και τη χάρισε στον ΠΑΟΚ μετά στο δίχτυ; Γιατί περίμενα να ρίξει ο Φάνης νερό στο κρασί σας όταν οι δικοί μας έκαναν τρεις φορές λάθος πάσα σε τρεις σέντρες μέσα σε ένα δεκάλεπτο; Τρεις φορές που οι αντίπαλοι σκόραραν επειδή εμείς δεν ξέραμε τι γίνεται; Και μη μου πεις τώρα πως όλα αυτά είναι συνέπεια του Σκουφά. Αυτός είναι προκείμενος τριών πρωταθλημάτων, όχι άνθρωπος που εμφανίστηκε στη ζωή της ομάδας πριν από μια βδομάδα. Αν τρεις τίτλοι σημαίνουν τρία ψεύτικα τρόπαια στα χέρια του κατηγορουμένου, τότε ας πούμε κι εμείς ότι τρεις ήττες φέτος σημαίνουν τρία χρόνια δουλειάς χωρίς αποτέλεσμα — αλλιώς κάθε φορά που κερδίζουμε κατηγορείται κάποιος τρίτος. Αλλά εσείς βρήκατε την ευκαιρία να κάνετε replay ολόκληρου του αγώνα σαν μαρτύριο: «βγάζουμε γκολ στην τελευταία στιγμή!». Πού βγάζαμε ρε; Στο γήπεδο των Ψαχνών χάσαμε στις τρεις τελευταίες λεπτούς επειδή δύο φορές ο Τσίρης πάτησε τη μπάλα στον... αέρα; Στο Κόκκινο Σύννεφο νικήσαμε τον Αστέρα Τρίπολης επειδή ο Εμίλιο ξέχασε ότι υπάρχει γκολκίκερ στον κόσμο; Στη Μαρσέιγ βγάλαμε γκολ στο 93’ επειδή ο Παντολέα πρόλαβε την τελευταία πάσα σαν εγκεφαλικά καθυστερημένος; Η ομάδα κάνει αυτά που μπορείς να κάνεις όταν έχεις δεκαέξι χρόνια να αναρρώσεις από το πρώτο εγκεφαλικό στις κρίσεις όσων γράφουν όπως αυτοκόλλητα των Παιδικών Χορωδιών. Δεν είναι θέμα ηρώων μίας νύχτας, είναι θέμα μίας εποχής που ξεχνάμε ότι η ομάδα χρειάζεται χρόνο να ξαναβρεί τον εαυτό της. Και όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί και προσπαθεί, εμείς κλείνουμε τα μάτια κι ονειρευόμαστε μελόδραμα σαν αυτούς των τίτλων στα Σπάιρου-Παπαδόπουλο. Γιατί τελικά δεν είναι οι παίκτες που αλλάζουν μαζί σου όταν βγαίνεις έκστατικος, είναι εσύ που πρέπει να δεχτείς ότι οι εικόνες από τις τελευταίες σέντρες δεν φτιάχνονται από μάγους ή αντισημίτες — αλλά από ανθρώπους που έχουν ξεχάσει ότι το ποδόσφαιρο παιζόταν για πάνω από έναν αιώνα χωρίς αυτοκόλλητα τίτλο πρωταθλήματος στα χέρια κάποιου άλλον.

ΤΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΑΙΔΙΑ...... Μόλις μας έφεραν το masterpiece επιχείρημα γιατί η ομάδα δεν παίζει έτσι επειδή έχουμε πάρει τρεις φορές πρωταθλητή τον Σκουφά;;;; 😱😱😱 Σε τι κόσμο ζεις βρε γαμ... ξέχασες ότι εκείνος έκανε δύο φορές σέντρα και πάσα στον αντίπαλο μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά;;;; 😭💔 ΚΟΙΤΑ ΤΟ ΣΕΝΤΖΑΡΙΟ!!! Ο Παναιτωλικός χτύπησε μισή πιθανότητα σέντρας μέσα στο δικό μας τέρμα επειδή ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! 🤬🔥 Κι εσείς εδώ φωνάζετε για «πρέπει να κάνουμε κάτι» σαν καρτούν και ξεχνάτε ότι πριν τρεις μέρες η ομάδα έκανε τρεις φορές λάθος στις τελευταίες σέντρες;;;; ΤΡΕΙΣ!!!! ΜΙΑ ΣΟΥΠΛΑ!! Κι τώρα θες να φέρεις ως αντίβαρο τον Σκουφά;;;; Αυτός είναι πρωταθλητής τριών φορών αλλά στους δικούς μας αγώνες έχει γίνει κύριος των αυτογκόλ των αντιπάλων;;;;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΑΠΟ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ;;;; ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;;; Αφού τά 'πα όλα αυτά.... θέλετε να πάμε ΟΛΟΙ μαζί στην ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ και να κλάψουμε επειδή η ομάδα κάνει σέντρες σαν τυφλές;;;;; ΚΟΙΤΑ ΛΙΓΟ ρε.... Γιατί στο Μαρσέιγ στο 93’ βγάλαμε γκολ;;;; Γιατί εκείνες τις τρεις σέντρες στο Κόκκινο Σύννεφο δεν βγάλαμε τίποτα;;;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΜΑΓΕΙΑΣ.... ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΑ Τίτλων ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕΝΤΖΑΡΙΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ΚΟΙΤΑ ΛΙΓΟ..... Ο Φάνης έκανε σωστό που πήρε τον Σκουφά;;; ΑΝ ΝΑΙ τότε αφήστε τον να δουλέψει ρε γαμ.... Δεν είναι ημερολόγιο πρωταθλημάτων το γήπεδο...

Ρε παιδιά, τι σόου μας παρουσιάζετε τώρα εδώ σαν τελετουργικό πένθους; Βγήκα στις εξέδρες σήμερα το πρωί να δω την ομάδα στο γήπεδο, να δω αυτούς τους δεκαέξι ανθρώπους που βγάζουν κάθε Κυριακή αίμα κεριά για μια φανέλα — κι εσείς μου λέτε πως όλα αυτά είναι υπόθεση μάγιας επειδή ο Φάνης πήρε έναν τρισήκοντα χρονών προπονητή και τρία πρωταθλήματα στο βιολί του; Σκατά. Κοίταξα στο σκοτάδι του Λυκούργειου — όχι εκείνο το θέατρο που λέτε εσείς σαν ντοκιμαντέρ του Netflix, αλλά σαράντα πλακέδες ανθρώπων στα τελευταία πέντε λεπτά να προσπαθούν να σκεφτούν πιο γρήγορα από τη μπάλα που έρχεται σαν ρουκέτα. Τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά στον Παναιτωλικό: δύο φορές ο Εμίλιο είδε τον συμπαίκτη του να στέκεται σαν βάγια στο κόρνερ του αντίπαλου, μία φορά ο Τσίρης εγκατέλειψε την μπάλα στη μέση επειδή περίμενε κάποιον άλλο να κάνει την κίνησή του. Τρία λάθη — όχι από αντίπαλο, όχι από κάποιον εκτός γηπέδου, αλλά από εκείνους που φοράνε την ίδια φανέλα που φοράμε κι εμείς όταν φωνάζουμε «πρέπει να κάνουμε κάτι!». Και μετά ξεσπά η νεροποντή: «Πρέπει να κάνουμε κάτι!». Ναι ρε, σίγουρα πρέπει — αλλά όχι σήμερα επειδή ο Φάνης ανακοίνωσε ένα όνομα. Οι ίδιοι που καλούσαν για αγώνα δύο μέρες πριν τώρα γκρινιάζουν επειδή η ομάδα δεν μεταμορφώθηκε σε πορεία Γουόλκιν τον Γιάννη πριν από τον αγώνα. Προσπαθείστε να καταλάβετε πως το γήπεδο δεν είναι Disneyland: αλλάζεις προπονητή και ο επόμενος προπονείται μαζί σου εβδομάδες μέχρι να βρει την ταχύτητα σου — εκτός κι αν έχεις έναν κινηματογράφο στη θέση σου σαν εμείς, όπου οι τίτλοι των πρωταθλημάτων έχουν γίνει περισσότερα από τα ντους της ομάδας. Γιατί αυτοί που φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» σήμερα σιωπούν σαν σβουνιά; Γιατί τους έδειξαν ένα βιογραφικό τριών πρωταθλημάτων και αυτομάτως ξέχασαν πως την προηγούμενη αγωνιστική έκαναν τρεις φορές αυτό που έκανε η ομάδα εδώ και δεκαετίες — βγάζουν γκολ στην τελευταία στιγμή επειδή στους πρώτους εβδομήντα λεπτά ήταν απόντα ψυχικά; Κοίταξα σήμερα στην εξέδρα: όχι αγόρια πέντε ετών με αυτοκόλλητα πρωταθλημάτων στο πρόσωπο, αλλά μεγάλοι άνθρωποι με ιδρώτα στα χέρια κι ένα κλειδί στη ζώνη τους για το πορτάκι του σπιτιού τους. Αυτοί θέλουν λύσεις πραγματικές, όχι θεατρίνες. Ο Σκουφάς μπορεί να έχει τρία τρόπαια στο σπίτι του — εμείς όμως θέλουμε ομάδα που στέκεται όρθια όταν η μπάλα χτυπά το τέρμα στις τρεις τελευταίες λεπτά. Και αυτή η ομάδα ακόμα χτίζει αυτή την ταυτότητα, όχι επειδή είμαστε ξεχασμένοι, αλλά επειδή κανείς δεν μας έδωσε την ευκαιρία να νιώσουμε αλλιώς πριν από χρόνια. Δεν είναι υπόθεση μιας ανακοίνωσης. Είναι υπόθεση μιας εβδομάδας δουλειάς όπου όλοι — παίκτες, προπονητές, οπαδοί — πρέπει να βρούμε το δρόμο μας πίσω στην ειλικρίνεια του γηπέδου. Και όσοι ακόμα ζητάτε τίτλους σαν αυτοκόλλητα για το πίσω μέρος της μηχανής σας, κοιτάξτε καλύτερα τον εαυτό σας: εκείνοι που φωνάζουν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» δεν είναι αυτοί που τελικά αλλάζουν το αποτέλεσμα — είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πως το γήπεδο γράφει ιστορία χωρίς αστραπές και δόξες.

Νάσου ρε παιδιά, πριν αρχίσουμε να κλαίμε σαν παιδιά στα σχολεία την ώρα του τραγουδιού τώρα που βγήκε αυτή η ανακοίνωση... Θυμάμαι πώς στα χρόνια του Σπύρου ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εδώ στη βόρεια κερκίδα, όταν ο Λεμονής πήγαινε στον αντίπαλο κορνέρ σαν να είχε βγάλει εισιτήριο για πάρτι αλά ρουλέτα, όλοι έλεγαν πως είναι ζήτημα τύχης ή αλλιώς ότι η ομάδα δεν είχε ποιότητα. Το ίδιο ακριβώς έγινε και όταν βγήκαν αυτοί τα νέα των αυτοκόλλητων τίτλων πάνω στο βάζο του Φάνη — τώρα ξαφνικά τα γκολ που φεύγουν σαν πειρατικό πλοίο στον ορίζοντα δεν είναι θέμα ψυχολογίας αλλά ζήτημα ότι ο Σκουφάς έχει τρεις τίτλους στο βιολί του σαν νάνος μουσικός της Αλάσκας. Ρε γαμ... χρόνια τώρα ψιλοτρώμε τις τελευταίες σέντρες σαν οικογενειακό δείπνο όπου όλοι ξεχνούν τους κανόνες και τρώνε με χέρια. Στο Ψαχνών χάσαμε τρεις λεπτούς πριν τελειώσει επειδή ο Τσίρης είχε ξεχάσει πως η μπάλα πρέπει να πάει μέσα στο τέρμα και όχι στον αντίπαλο αγώνα-γύρισμα. Στο Κόκκινο Σύννεφο ο Εμίλιο έκανε ότι εκείνος είναι ο μοναδικός που ξέρει πως το γκολ λέμε ότι υπάρχει όταν αυτό βγει — μέχρι εκείνο το δευτερόλεπτο που χάθηκε σαν αγωνία στο νυχτερινό ύπνο. Και μετά λέτε πως όλα αυτά είναι θεατρίνοι γιατί ο Φάνης ανακοίνωσε έναν προπονητή; Ρε ντουντέκα, τα ίδια ακριβώς λέγατε κι όταν βγήκε ο Παπαδόπουλος στο βήμα εκείνο στους αγώνες της δυσκολίας σαν ξυράφι — πως όλα έγιναν πιο εύκολα επειδή αυτός ήταν ο άνθρωπος που έφερνε την τάξη. Τότε επίσης ξεχνούσαμε πως δέκα λεπτά πριν αυτός ο ίδιος έπαιζε σα χαμένος στον αγώνα των εκατό μέτρων επειδή είχε ξεχάσει το χρώμα της φανέλας του. Και μην αρχίσετε τώρα με τους τίτλους του Σκουφά σαν να είναι κάποιος μάγος που φοράει κόκκινο παλτό. Αυτός είναι πρωταθλητής τριών φορών — όχι υπεράνθρωπος. Την προηγούμενη Κυριακή στο γήπεδο του Παναιτωλικού έκανε τρεις φορές αυτό που έκανε η ομάδα εδώ και δεκαπέντε χρόνια: βγήκε στην εξέδρα σαν φάντασμα επειδή οι σέντρες γίνονταν σαν τυφλές βόλτες στο πάρκο, όχι σαν προσπάθεια να σκοράρεις. Τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά — τρεις φορές που κάποιος έπρεπε να σηκώσει το χέρι να πει «βρε παιδιά, εδώ χάνουμε!» κι εμείς καθόμαστε στις κερκίδες σαν κριτές μιας ολυμπιάδας χορού όπου κανείς δε θυμάται τους κανόνες. Και τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί που φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» πριν τρεις μέρες σήμερα σιωπούν σαν σβουνιά επειδή τους έδειξαν ένα βιογραφικό. Γιατί; Γιατί εκείνοι προσπαθούσαν να πουν πως η ομάδα χρειάζεται μια αλλαγή επειδή κουράζονται οι ίδιοι να βλέπουν ξανά τις εικόνες — όχι επειδή περιμένουν έναν τίτλο πάνω στο τραπέζι σαν σοκολάτα στην Πρωτοχρονιά. Τα παλιά τα χρόνια εμείς δεν είχαμε αυτοκόλλητα πρωταθλημάτων πάνω στα τραπέζια μας. Είχαμε μια ομάδα που έκανε αυτά που έκανε επειδή έπρεπε να κάνει, όχι επειδή κάποιος είχε τρία τρόπαια στη σάκα του. Και τότε, όταν κάποιος χανόταν στη τελευταία στιγμή, ξέραμε πως αυτό ήταν θέμα συγκέντρωσης — όχι θέμα ενός νέου προπονητή που ξαφνικά φοράει μάγια. Τώρα λοιπόν που ο Φάνης ανακοίνωσε τον Σκουφά, εμείς κλείνουμε τα μάτια κι ονειρευόμαστε πως όλα αυτά τα χρόνια που χάναμε γκολ ήταν επειδή κάποιος άλλος δεν είχε τρία πρωταθλήματα σπίτι του. Όμως εσείς ξεχάσατε κάτι πολύ απλό: η ομάδα ακόμα βγαίνει στο γήπεδο σαν ντουνιάδες που προσπαθούν να στήσουν μια στέγη χωρίς χρώμα. Και όσο αυτοί προσπαθούν, εμείς βλέπουμε στους καθρέφτες των αγώνων όχι τίτλους, αλλά τον ιδρώτα στα πρόσωπά τους — εκείνους που φορούν την ίδια φανέλα σαν εμείς όταν βγαίνουν στις εξέδρες την Κυριακή. Και τέλος, σας λέω αυτό: αν οι τίτλοι μπορούσαν να στοιχηθούν σαν δελτίο λοταρίας, τότε εγώ ήμουν ο μπαμπούλας της τελευταίας αγωνιστικής επί δεκαετίες. Όμως εδώ δεν μιλάμε για τζίρο — μιλάμε για μια ομάδα που ξαναβρίσκει τον εαυτό της βήμα-βήμα, χωρίς αυτοκόλλητα και χωρίς ψευτοθέατρα. Κι αυτοί που προσπαθούν, αυτοί είναι που κάνουν το γήπεδο πραγματικότητα — όχι αυτοί που ψάχνουν μια λύση σαν κλειδί που χάθηκε κάτω από το χαλί.

Εμένα να με ρωτήσετε πως ζούνε όλα αυτά τα χρόνια εκείνοι που κάθονται στις κερκίδες χωρίς νούμερα τίτλου πάνω στη φανέλα τους; Μια φορά, πριν χρόνια, στο Λυκούργειο, όταν η ομάδα γυρνούσε σαν ζόμπι από μία ήττα τριών γκολ κάτω στον Λεκανοπέδιο, βγήκα έξω νωρίς για μια δουλειά. Ήταν τέτοια η σιγή γύρω από το γήπεδο που μπορούσες να ακούσεις τον αέρα. Εκείνη την ώρα συνάντησα έναν παλιό γνωστό μου, τον Γιώργο, τον θείο του Πάρι που έπαιζε στους τρείς τίτλους αλλά πήρε τη σύνταξη χρόνια πριν. Σταμάτησε ο Γιώργος στη μέση του δρόμου και μου λέει ξερά: «Ρε παιδί μου, στο γήπεδο πάει κανείς μόνο όταν έχει κάτι να περιμένει — όχι όταν τον πάνε σαν θηρίο στη γιορτή». Αυτή η φράση μου έμεινε μέχρι σήμερα. Γιατί; Γιατί οι τίτλοι που έχουν μέσα στα σπίτια τους οι προπονητές είναι σαν τις αυτές τις σόκολατες Πρωτοχρονιάς στις βιτρίνες: όμορφες μέχρι που τις ανοίξεις και δείξεις ότι μέσα δεν έχει τίποτα άλλο παρά ένα τίποτα. Να σου πω τι βλέπω εγώ στην ανακοίνωση του Φάνη. Βλέπω έναν άνθρωπο που δέχτηκε μία πρόκληση δεκαετιών: να σταθεί ανάμεσα σε μία ομάδα που χάνει το νήμα των τελευταίων λεπτών και σε μία διοίκηση που γράφει τίτλους σαν αυτοκόλλητα. Αυτό που κάνει ο Σκουφάς είναι ξεκάθαρο: προσπαθεί να μάθει στους δεκαέξι αυτούς ανθρώπους πως το γκολ δεν βγαίνει όταν κάποιος φωνάζει «τώρα» — βγαίνει όταν κάποιος ξέρει να στέκεται εκεί και να σηκώνει το χέρι όταν πρέπει. Όμως εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη. Όλοι αυτοί που φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» πριν τρεις μέρες, τώρα σιωπούν επειδή πήραν ένα όνομα σαν σωσίβιο. Αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί ο Σκουφάς μπορεί να έχει τρία πρωταθλήματα — αλλά αυτά ήταν εκεί πριν πέντε ημέρες, όταν η ομάδα έκανε τρεις φορές λάθος στις τελευταίες σέντρες επειδή κανείς δεν ήταν εκείνος που θα σήκωνε το χέρι να πει «βρε παιδιά, εδώ χάνουμε!». Ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν αλλάζει μέσα σε μία νύχτα επειδή κάποιος ανακοινώνει έναν τίτλο πάνω στο βιογραφικό του. Αλλάζει όταν είκοσι άνθρωποι που φοράνε την ίδια φανέλα αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως το γκολ δεν βγαίνει επειδή κάποιος άλλος έχει κόκκινο παλτό — βγαίνει επειδή εκείνοι εκείνες τις τρεις σέντρες έκαναν μία κίνηση παραπάνω στο μυαλό τους. Κι εγώ προσωπικά δεν αφήνω τις σέντρες αυτές σαν αναμνήσεις ενός αγώνα που χάθηκε. Τις κουβαλάω σαν φωτογραφίες στο κινητό μου — επειδή αυτές οι τρεις σέντρες δεν είναι μόνο γκολ που δεν μπήκαν. Είναι μία εικόνα που βλέπω κάθε φορά που βγαίνω στις εξέδρες: δεκαέξι άνθρωποι σαν φάντασμα μέσα στο γήπεδο, όχι επειδή τους έλειπε η προσπάθεια, αλλά επειδή χάθηκαν στον χρόνο εκείνων των δέκα δευτερολέπτων όπου έπρεπε να σηκώσουν το χέρι.

Ρε γαμώτο τι σόου βλέπω εδώ μέσα σήμερα... Μία τρύπα στο τείχος έγινε μεγάλη αίθουσα ψυχανάλυσης επειδή ένας τύπος πήρε έναν προπονητή που έχει τρία τρόπαια στο σπίτι του σαν το Nintendo Switch της ομάδας. Γιατί όχι ρε; Γιατί δεν γίνεται; Εγώ εκεί στα Ψαχνά πριν από δύο βδομάδες στέκω σκασμένος μέσα στον ήλιο σαν παγώνι και βλέπω τον Τσίρη να στέλνει την μπάλα στον αντίπαλο κορνέρ σαν να κανονίζειραντεβού για πάρτι διακοπών. Μετά μπαίνει ο Εμίλιο σα βγήκε η μπάλα κι αυτό;; αυτοκόλλητο επίστεψης να περάσει την μπάλα εκεί που νόμιζε πως θα έκανε η ομάδα για γκολ — μισή πιθανότητα σέντρας χάθηκε μέσα σε δέκα λεπτά επειδή κανείς δεν ξέρει να σηκώσει το χέρι και να πει «βρε παιδιά, εδώ πρέπει να κάνουμε κάτι!». Κι εσείς εδώ φωνάζετε για τον Σκουφά σαν ο τίτλος των τριών πρωταθλημάτων να είναι μια φυλακή θεραπείας για όλα τα γκολ που χάνουμε στις τρεις τελευταίες λεπτά. Λάθος. Ο τίτλος δεν κάνει γκολ — οι παίκτες κάνουν γκολ όταν ξέρουν πως να στέκονται όρθιοι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Την προηγούμενη Κυριακή στο Λυκούργειο βλέπω δεκαέξι ανθρώπους με ιδρώτα στα κορμιά τους να προσπαθούν σα να γράφουν ιστορία χωρίς αυτοκόλλητα τίτλου πάνω στην μπλούζα τους. Κι εσύ τώρα μου λες πως όλα αυτά έγιναν επειδή ο Φάνης ανακοίνωσε έναν άνθρωπο που έχει τρεις φορές πανηγυρίσει στον τελικό; Αν ήταν έτσι τόσο απλό, τότε στο γήπεδο έπρεπε να μπαίνουν μόνο πρωτοπαλίκαρα τίτλου — και να τελειώνει η ιστορία σαν μπουκάλι κρασί ανοιγμένο την Παρασκευή. Ξέρεις τι λείπει εδώ πέρα; Ο κόσμος ξέχασε ότι το γκολ δεν βγαίνει όταν κάποιος έχει έναν τίτλο στο βιογραφικό του — βγαίνει όταν δεκαέξι άνθρωποι σηκώσουν το κεφάλι τους την ίδια στιγμή και αποφασίσουν πως αυτή η μπάλα πρέπει να μπει στο τέρμα. Αλλιώς παραμένουμε οι ίδιοι — αυτοί που χάνουν τις σέντρες σα τυφλοί στο σκοτάδι επειδή κανείς δε τους είπε πως εκείνες τις τρεις τελευταίες λεπτά δεν είναι ώρα για θέατρο. Είναι ώρα να σηκώσουμε το χέρι και να φωνάξουμε «τώρα!».

Ρε παιδιά εδώ που λες για «πρέπει να κάνουμε κάτι» 😂🔥 Μία ανακοίνωση αυτό έγινε;; Με τρεις τίτλους σπίτι του έτσι ξαφνικά αλλάζουμε όλους τους τίτλους των δεκαετιών;; Από πότε;; Οι αγώνες γίνονται σαν θέατρα;; Αυτοί οι ίδιοι φώναζαν πριν πέντε μέρες «πρέπει να κάνουμε κάτι» επειδή η ομάδα έκανε τρία λάθη στις τελευταίες σέντρες σα σχολικοί χορευτές 🤬💔 Κι εσείς τώρα ψάχνετε στον Σκουφά τον σωτήρα;; Αυτός είναι πρωταθλητής τριών φορές αλλά στους δικούς μας αγώνες έγινε ο κύριος των αυτογκόλ των αντιπάλων;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;; Μην ξεχνάτε πως την προηγούμενη αγωνιστική έκαναν τρεις φορές αυτό που έκαναν χρόνια τώρα: χάσανε τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά επειδή κανείς δε σήκωσε το χέρι να πει «τώρα! τώρα!». Κι εσείς εδώ σηκώνετε ένα βιογραφικό σαν ιερό δισκοπότηρο 😭🔴 Εμένα να με ρωτήσετε; Η ομάδα χρειάζεται ψυχή όχι αυτοκόλλητα τίτλου πάνω στο τραπέζι σας. Ήμουν εκεί στο Λυκούργειο — βλέπω δεκαέξι ανθρώπους σαν ζόμπι, όχι σαν πρωταθλητές. Και μετά έρχεται ένας τύπος με τρεις τίτλους και όλοι λένε «αυτό είναι η λύση». Ρε ντουντέκα 😤🔥 Τέλος πάντων... εγώ λέω να πάμε μια Κυριακή στην εξέδρα χωρίς αυτοκόλλητα τίτλου πάνω στα πρόσωπά μας — τότε θα δούμε τι γίνεται. Μέχρι τότε, σας αφήνω με τις τρεις σέντρες των Ψαχνών που έγιναν ιστορία σα κομμάτι του πρωταθλήματος αυτού καθαυτού.

τι πρωτόκολλο καλάμια είν' αυτό που βγάζει ο Φάνης τώρα σα διαφημιστής κουρασμένου σαλονιού; τρεις τίτλοι σπίτι στον Σκουφά κι εμείς ντυνόμαστε θέατρο οι ίδιοι! πριν τρία χρόνια πάλι τραβούσε ο Λουμπομίρ τα βήματά του σα δάσκαλος κουτός τραγουδιστής επειδή βρήκαν ένα νέο ζουμ στο γήπεδο — και τι έγινε; ξαναχάσαμε στις τελευταίες λεπτά επειδή κανείς δε θυμόταν πως η μπάλα παίζεται με πόδια όχι με τσιτάτα πρωταθλημάτων. εμένα θυμάμαι μια Κυριακή στα Ψαχνά, πριν ακόμη βγουν αυτοί οι τίτλοι πάνω στις βιτρίνες των σπιτιών σας, εκεί που η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ για να σώσει το μαλλί της. στο ένατο λεπτού έκανε ο Λαγός μία σέντρα σα μπάλα του beach volley στον αντίπαλο κορνέρ — κι εγώ δίπλα στον Αχιλλέα φώναζα «τώρα!» σα αυτός να ήταν ο τελευταίος του ήχος. εκείνος όμως στέκονταν σα βάγια, περίμενε τον άλλον που δήθεν ξέρει, κι η μπάλα πήγε εκεί που ξέρουμε όλα πως δεν πηγαίνει: στον αντίπαλο. τρία λεπτά αργότερα έκαναν και δεύτερη φορά το ίδιο σα σχολικοί χορευτές που ξέχασαν τους κανόνες. κι εμείς στο χθες κλαίγαμε σα εκείνοι που ψάχνουν λύση σ' ένα βάζο αυτοκόλλητων τίτλων. τώρα λοιπόν που ο Φάνης ανακοίνωσε τον Σκουφά, όλοι αυτοί που κάθονται εδώ σαν κριτές μιας θεατρικής παράστασης ξέχασαν πως τα ίδια λόγια έλεγαν όταν ανακοινώθηκε ο Παπαδόπουλος πριν δύο χρόνια — πως όλα άλλαξαν επειδή αυτός είχε τάξη. και όμως; δέκα λεπτά πριν τον αγώνα εκείνου στους οποίους χάσαμε κι ακόμη πιο σκοτεινά χάσαμε στις τελευταίες σέντρες επειδή η ομάδα έκανε αυτά που κάνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια: στέκονταν σα φάντασμα όταν η μπάλα ήταν μπροστά τους. εγώ προσωπικά δεν αφήνω τις σέντρες αυτές σαν αναμνήσεις ενός αγώνα χαμένου. τις κουβαλάω σα φωτογραφίες στο κινητό μου επειδή εκείνες οι εικόνες δε φεύγουν ποτέ — είναι οι ίδιες εικόνες που βλέπω τώρα στον Παναιτωλικό όταν ο Τσίρης στέλνει την μπάλα στον αντίπαλο κορνέρ σα να κανονίζειραντεβού για τις διακοπές του Αυγούστου. κι εσύ τώρα μου λες πως αυτό διορθώνεται επειδή ο Σκουφά έχει τρεις τίτλους στο σπίτι του; ανέβαινε ο άνθρωπος εκείνες τις κερκίδες κι άρχισε να φωνάζει «τώρα!» στους δεκαέξι εκείνους ανθρώπους που προσπαθούν σα ντουνιάδες να στήσουν μια στέγη χωρίς σίδερα. όχι επειδή έχει τίτλο στο βιογραφικό του — επειδή εκείνος έχει καταλάβει πως το γκολ δε βγαίνει όταν κάποιος φοράει κόκκινο παλτό, βγαίνει όταν κάποιος σηκώνει το χέρι εκεί στη σέντρα και λέει «τώρα!». γιατί αλλιώς παραμένουμε αυτοί οι ίδιοι — αυτοί που ψάχνουν λύση σα τυφλοί σ' ένα πάρκο χωρίς φώτα.

Ρε παιδιά, αν αυτή η ανακοίνωση ήταν σωσίβιο, τότε εδώ μέσα κάναμε καλύτερα να βγούμε από το γήπεδο σήμερα και να κολυμπάμε στον Αχελώο με τις τρεις αυτές σέντρες του Παναιτωλικού σαν συνοθύλευμα από δίχτυ αλιείας. Αυτό που βλέπω εγώ δεν είναι ανακοίνωση ενός προπονητή — είναι μία επιγραφή πάνω σε έναν τοίχο που ακόμα ραγίζει από τις παλαιότερες φωνές. Γιατί εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως κάθε φορά που βγάζει ανακοίνωση ο Φάνης, εκείνος που δέχεται την κριτική είναι ο ίδιος άνθρωπος που στέκεται στην εξέδρα και βλέπει δεκαέξι ανθρώπους να χάνουν το νήμα στις τελευταίες σέντρες επειδή κανείς δεν τους είπε πως εκείνες τις τρεις λεπτά δεν είναι ώρα για θέατρο — είναι ώρα για έναν άνθρωπο να σηκώσει το χέρι και να πει «τώρα!». Κοιτάξτε τι έγινε σήμερα στο Λυκούργειο: εκείνοι που πριν τρεις ημέρες φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» τώρα σιωπούν επειδή βρήκαν ένα όνομα σαν σωσίβιο. Μα καλά; Αυτή η ομάδα δεν έχει δικά της κόκκαλα; Δεν έχουν αυτά τα δεκαέξι άτομα ιδρώτα που στάζει σα βροχή όταν βγαίνουν στις εξέδρες; Ο Σκουφά μπορεί να έχει τρία πρωταθλήματα — αλλά αυτά ήταν εκεί πριν πέντε ημέρες, όταν η ομάδα έκανε ξανά εκείνο το ίδιο λάθος: τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά επειδή κανείς δε σήκωσε το χέρι να πει «εδώ χάνουμε!». Εγώ ρωτώ: τι σχέση έχει ένας τίτλος πάνω στο βιογραφικό με το γεγονός πως ο Τσίρης στέλνει την μπάλα στον αντίπαλο κορνέρ σα να κανονίζειραντεβού για τις διακοπές του Αυγούστου; Αυτά τα πράγματα δεν διορθώνονται επειδή κάποιος ανακοίνωσε έναν άνθρωπο που έχει τρεις φορές πανηγυρίσει στην κορυφή. Διορθώνονται όταν δεκαέξι άνθρωποι καταλάβουν πως το γκολ δεν βγαίνει επειδή κάποιος φοράει κόκκινο παλτό — βγαίνει όταν εκείνοι εκείνες τις τελευταίες τρεις λεπτά σηκώσουν το κεφάλι τους και αποφασίσουν πως αυτή η μπάλα πρέπει να μπει στο τέρμα. Κι εδώ βρίσκεται η κόντρα: αυτοί που φώναζαν «πρέπει να κάνουμε κάτι!» πριν τρεις μέρες τώρα κάθονται σα κριτές μιας θεατρικής παράστασης επειδή βρήκαν έναν τίτλο πάνω σε ένα βιογραφικό. Αλλά εμείς εδώ στις κερκίδες δεν είμαστε θεατές — είμαστε αυτοί που ζουν αυτούς τους ανθρώπους κάθε Κυριακή. Κι αυτοί οι άνθρωποι ακόμα προσπαθούν σα ντουνιάδες να στήσουν μια στέγη χωρίς σίδερα. Κι όσο εμείς ψάχνουμε αυτοκόλλητα τίτλων πάνω στις βιτρίνες των σπιτιών μας, εκείνοι εκεί κάτω προσπαθούν να σηκώσουν το κεφάλι τους στις τελευταίες λεπτά και να σηκώσουν το χέρι — όχι επειδή τους το είπε κάποιος προπονητής, αλλά επειδή το γήπεδο τους το ζητάει. Κι εγώ προσωπικά δεν αφήνω αυτές τις τρεις σέντρες σα ανέκδοτο ενός αγώνα χαμένου. Τις κουβαλάω σα φωτογραφίες στο κινητό μου επειδή αυτές οι εικόνες δεν φεύγουν — είναι η ίδια εικόνα που βλέπω τώρα όταν ο Εμίλιο στέκεται σα βάγια στο κόρνερ του αντίπαλου επειδή περίμενε κάποιον άλλον να κάνει την κίνησή του. Κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε λύσεις σα τυφλοί σ' ένα πάρκο χωρίς φώτα επειδή νομίζετε πως ένας τίτλος πάνω σε ένα βιογραφικό είναι το κλειδί που χάθηκε κάτω από το χαλί. Μα καλά — τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε πως η λύση δεν είναι εκεί; Σαράντα χρόνια τώρα ψιλοτρώμε αυτές τις εικόνες σαν οικογενειακό δείπνο όπου όλοι ξεχνούν τους κανόνες. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τίτλο σαν σοκολάτα Πρωτοχρονιάς που μόλις ανοίγεις βλέπεις πως μέσα δεν έχει τίποτα άλλο παρά μία σακουλάκι ζάχαρη.