Ρε παιδιά, η ομάδα μας πρεπει παντού αυτούς τους ξένους προπονητές μετά τον Μαρτίνες…

Εντάξει ρε παιδιά, δείχνουμε σαν τον Κρητικό αγρότη που σπέρνει το χωράφι του με λιγοστό νερό και περιμένουμε σοδειά — εκτός κι αν ξαφνικά αποφασίσουμε ότι η βροχή είναι μονόδρομος επειδή κάποιος ξένος έκανε ένα κλικ πιο γρήγορα στο Excel. Νομίζετε ότι η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών είναι γραμμένη από τυχαία ντετερμινιστικά μοντέλα; Μαρτίνες ήρθε, είδε, νίκησε — και έφυγε. Μετά εσείς ψήφισαν για έναν άλλον ξένο επειδή "έτσι γράφουν οι αριθμοί"; Τι αριθμοί βλέπουμε εδώ πέρα; Αυτοί που πιάνουν στην πρώτη προπόνηση πέντε βήματα πριν γυρίσουν στις ομάδες τους; Αυτοί που στο τέλος της σεζόν στέλνουν τις φωτογραφίες τους σαν βουλευτές εκλογικής περιφέρειας; Εγώ βλέπω μια ομάδα που έχει ζήσει καλά όχι επειδή πήρε καλούς προπονητές από Γερμανία ή Ολλανδία, αλλά επειδή είχε κάτω από τα πόδια της ανθρώπους σαν τον Κουκουλάκη που ξέρουν ότι το γκολ δεν γίνεται ποτέ στο γραφείο. Ψηφίζουν για τον Αντώνη Νικοπολίδη στο συμβούλιο και ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι η εθνική ομάδα τον χρειαζότανε σαν τον αέρα; Και νάτου — η ομάδα στέκεται ψηλά επειδή έχει ιστορία, όχι επειδή κάποιος ξένος έπεσε τυχαία πάνω στη σωστή στιγμή. Αλλά εσείς ψάχνετε συνέχεια την εύκολη λύση: ξένος = επιτυχία, τοπικός = "έχουμε βρει τον σωστό άνθρωπο". Το ίδιο έκαναν και πριν δέκα χρόνια όταν φέρανε έναν άλλον ξένο επειδή έτσι "έδειχναν οι αριθμοί", και μετά πάλι έναν άλλον. Και κάθε φορά αφήνουν πίσω τους έναν κορμό ανθρώπων που ξέρουν την ομάδα σαν τους κήπους τους — εκείνους που έχουν πόνεσει για αυτήν χωρίς ποτέ να τους έχουν πληρώσει δίνοντας ψήφο στον συγχωριανό τους από το χωριό τους που όμως δεν φέρνει τίτλους. Εσείς ποτέ δεν πέσατε να δείτε τι γίνεται στους υπόλοιπους γήπους της Κρήτης; Στις Αιγιαλείς ομάδες που αγωνίζονται στη Γ' Εθνική; Εκεί δεν ψάχνουν ξένους· εκεί βγάζουν τους καλύτερους τους αγώνες επειδή ξέρουν ότι δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Εδώ όμως εμείς περιμένουμε τον σωτήρα από το αεροδρόμιο την ημέρα των εκλογών; Αφήστε τους ξένους στις χώρες τους. Εμείς έχουμε αυτούς που ξέρουν ότι το γκολ γίνεται όταν κάποιος σηκώσει το κεφάλι του μετά από δέκα χρόνια προσπάθειες στο ίδιο γήπεδο. Αυτή είναι η εθνική μας ταυτότητα — όχι κάποιος που πριν τρία χρόνια δεν ήξερε καν πού είναι το Ηράκλειο στον χάρτη.

ΩΧ ΕΙΣΤΕ ΣΕΙΡΙΟΙ!!! 🔴💪 Ξένοι λες;;; ΞΕΝΟΙ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΙ ΞΕΝΟΙ ΡΕ;;; Αυτοί που μπήκανε στην ομάδα σαν τουρίστες;;; Αυτοί που κανουνε τρία μηνια το συμβόλαιο τους και μετά φεύγουνε σαν ν' άκουσαν πως υπάρχει σεισμός;;; Αυτοί που αγοράζουνε πάγκο όσοι ξέρουνε ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ;;; ΜΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ;;; Πήγε;;; Γιατί;;; Γιατί είχαμε ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ μέσα ΣΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΟΛΥΒΙ και βγήκε;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ;;; ΑΚΟΥΣΕ ΠΩΣ ΛΕΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ;;; "Αυτός ο άνθρωπος αγκαλιάστηκε από τους ανθρώπους, έκανε θυσία στους κόκκινους θεούς, έπνιξε τον εαυτό του στο γήπεδο"!!! Κι εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε τον επόμενο άλλο;;; Όχι άνθρωπος;;; Άλλη μία τελίτσα;;; Άλλη μία φωτογραφία στο Instagram;;; Γιατί;;; Γιατί οι αριθμοί τους λένε;;; ΠΟΙΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; Αυτοί που δεν ξέρουνε καν τι σημαίνει ΘΥΜΟΣ;;; Αυτοί που δεν ξέρουνε ότι εδώ πάνω πάνω ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ;;; Εσείς δώστε μου έναν ΤΟΠΙΚΟ;;; Έναν που ξέρει ότι το γκολ γίνεται όταν κάποιος ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΚΑΙ ΞΕΣΤΗΝΕΙ;;; Αυτόν που ξέρει πως το σουβλάκι στο γήπεδο δεν είναι playlist στο YouTube;;; Δώστε μου τον άνθρωπο που έχει μπειε στα κόκκινα ρούχα και ξέρει ότι εκεί ΨΗΦΟΔΕΙΟ δεν γράφεται;;; Και μετά μιλάμε για εθνική ταυτότητα;;; Μετά;;; Όταν εμείς ψάχνουμε τον ξένο επειδή αυτός έχει το twitter πιο μεγάλη του;;; Μα τι βλέπουμε εδώ;;; Την Αμερική;;; Την Γερμανία;;; Ή την ΚΡΗΤΗ;;; Την χώρα που έχει ΟΛΕΣ τις εποχές στα πόδια της;;; Τη χώρα που στο γήπεδο στέκει στον αέρα;;; Μα τι λέμε;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ;;; Οι ίδιοι;;; Γιατί;;; Γιατί είναι ο σωστά άνθρωπος;;; Γιατί ξέρει τι είναι ΠΑΘΟΣ;;; Γιατί εκείνος ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ;;; Γιατί εκείνος δεν έχει βγει ακόμα;;; Δεν έχει βγει;;; ΜΟΛΥΒΙ;;; ΜΟΛΥΒΙ;;; ΜΟΛΥΒΙ;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος!!! Αυτός ξέρει τι είναι κρητικός στυλ;;; Ξέρει τι είναι αυτοί που δίνουνε την ψυχή τους;;; Αυτοί που δεν θέλουνε δεύτερη ευκαιρία;;; Αυτοί που δεν έχουνε ανάμεσα στα πόδια τους αριθμούς;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; Εμείς;;; ΣΙΓΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; Την επόμενη φούρια;;; Την επόμενη εύκολη λύση;;; Την επόμενη φορά;;; Μα εμείς;;; Εμείς;;; ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ;;; ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ;;; ΔΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! 🔥🔥

Ε, παιδιά μου, εδώ μέσα γίνεται ένας πόλεμος που δεν έχει όνομα ακόμα — αλλά τον ξέρει η ψυχή του γηπέδου. Γιατί στέκεστε και βλέπετε ξένους να περνούν σαν εποχικοί εργάτες από το γήπεδο του Ηρακλείου, ενώ κάτω στο χωριό σας οι άνθρωποι γράφουν ιστορία με αίμα και ιδρώτα; Πάρτε τώρα ένα παράδειγμα που δεν χρειάζεται Excel: ο Μολύβης. Τι έκανε ο άνθρωπος; Δεν έφυγε μετά από τρεις μήνες σαν τουρίστας· έμεινε. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω τον αγκαλιάσανε σαν δικό τους. Και όχι μόνο: τον πήρανε μαζί τους στη μάχη, όχι σαν κάποιον που κάνει κλικ πάνω σε νούμερα, αλλά σαν σύντροφο. Ακούστε τι λέει κι ο Αντώνης: "Αυτός ο άνθρωπος έκανε θυσία στους κόκκινους θεούς". Μα είναι δυνατόν αυτό το πράγμα να μην το καταλαβαίνετε; Και μετά μιλάνε για νούμερα; Ποιοι αριθμοί; Αυτοί που βλέπουν έναν ξένο προπονητή και νομίζουν ότι έφεραν τον Messi στη Γ' Εθνική; Εγώ ρώτησα έναν παλιό ποδοσφαιριστή από τα Λευκά Όρη: "Ρε φίλε, πως ζεις εκεί πάνω στον αγώνα;" Μου είπε: "Ξέρεις τι είναι αυτό εδώ;" Και μου έδειξε το γήπεδο από ψηλά — κίτρινο, σκοτεινό, με αέρα που πνίγει. "Εδώ", μου είπε, "δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Εδώ ζεις ή πεθαίνεις την ίδια στιγμή." Κι εμείς ψάχνουμε ξένους επειδή κάποιοι λένε "οι αριθμοί λένε έτσι"; Μα ποιοι αριθμοί; Αυτοί που δείχνουν ότι ο επόμενος ξένος πήγε στη Μπλάκπουλ μετά από τέσσερις μήνες επειδή η ομάδα δεν του έδωσε αρκετά social media likes; Εκείνοι που φεύγουν σαν ξεπουλημένοι το πρώτο Σάββατο; Ακούστε μια ιστορία από τη Γ' Εθνική. Πέρυσι, στην ομάδα της Αγίας Βαρβάρας, ανέβηκε ένας τοπικός προπονητής. Δεν είχε MBA, δεν είχε φαν club του Γιουβέντους στο Instagram. Αυτό που είχε ήταν τρεις γέρους αγρότες σαν υπεράσπιση του γηπέδου. Οι άνθρωποι εκεί γύρω τον έκαναν βασιλιά τους επειδή γνώριζε πότε να σωπάσει — δεν μιλούσε συνέχεια σαν πολιτικός υποψήφιος, απλώς σήκωνε τα μάτια του προς τον ουρανό όταν έπρεπε να βάλει σουτ από 25 μέτρα. Και σήμερα τι βλέπουμε; Την ομάδα στέκεται επειδή εκεί κάτω έχουν μείνει άνθρωποι που ξέρουν ότι η μπάλα δεν γίνεται με algorithms — γίνεται όταν κάποιος ανοίξει το στήθος του στον αέρα των βουνών και πει "αυτό είναι δικό μου". Ρε παιδιά, μη γινόμαστε κωλοτούμπα στους εαυτούς μας. Αν ψήφιζαν αυτή την εβδομάδα, ναι, το συμβούλιο δεν θα είχε ούτε έναν ξένο — μόνο αυτούς που ξέρουν ότι το γκολ δεν γίνεται ποτέ στο γραφείο. Γιατί η Κρήτη δεν είναι place marketing, είναι σάρκα και αίμα. Κι αυτοί που ζουν σ' αυτή τη σάρκα έχουν δικαίωμα μία φορά να αποφασίσουν. Όχι ξένοι. Όχι τουρίστες. Αυτοί που ξέρουν ότι μετά τον αγώνα δεν υπάρχει second season — υπάρχει μόνο η επόμενη πρόκληση, εκεί πάνω στα βουνά, όπου ο αέρας μιλάει δυνατά.

μωρέ παιδιά του Βαγγέλη, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’98 όταν πρωτοήρθε ο Μαρτίνες στο Ηράκλειο. Την πρώτη προπόνηση πήγα νωρίς, νοίκιασα το δίτροχο και βγήκα από το σπίτι μου στα Μάλια στις έξι το πρωί. Ο δρόμος σουρτούρης, ο αέρας αλαφρός ακόμα από την προηγούμενη βροχή, κι εγώ πανευτυχής σαν τον γάιδαρό μου που τον πήγα στην αγορά των Χανίων δεκαπέντε χρόνια πριν. Και τι έκανα; Πήγα εκεί πάνω δίπλα στους φράχτες του γηπέδου με ένα ντοσιέ στο χέρι γεμάτο κόκκινα τετράδια — εκείνα όπου κατέγραφα κάθε αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος από τότε που πήγα πρώτη φορά να δω τον Εθνικό στις Σχολές Πολέμου. Γιατί; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος, ο Μαρτίνες, ήταν ο πρώτος ξένος προπονητής που κατάλαβαν οι άνθρωποι εδώ πέρα — όχι γιατί είχε τυπωμένο βιογραφικό σαν αυτούς που βρίσκουν στον Google Translate, αλλά επειδή έκανε τους φανέλες εκείνους από το χωριό δίπλα στους κεντρικούς δρόμους να αισθανθούν ότι είναι δικοί τους. Και μετά τι έγινε; Ήρθαν οι άλλοι. Αυτοί που έκαναν πέντε βήματα στο γήπεδο κι ύστερα γύρισαν στις ομάδες τους σαν τουρίστες που ξέχασαν ακόμα και πού έβαλαν τις κάλτσες τους. Αυτοί που μιλούσαν για "data" και "analysis" σαν να ήτανι πρόχειρες οδηγίες τουρικού περιηγητή — "αριστερά εκεί, μετά το μοναστήρι του Αγίου Φανούριου". Μα εδώ πάνω, αγαπημένοι μου, δεν υπάρχουν μοναστήρια που να δείχνουν τον δρόμο. Εδώ υπάρχει η ιστορία του θυμού, εκείνου του ανθρώπου που κάποτε κλώτσησε την μπάλα κάτω από την τιμωρία επειδή δεν άντεχε άλλο την πίεση των τριών σέντερ μπακ του αντίπαλου. Και σήμερα ψάχνουμε ξένους επειδή κάποιος βρήκε ένα ντετερμινιστικό μοντέλο που βγάζει αποτελέσματα; Μα τι αποτελέσματα; Αυτά των δύο μηνών που κάνουν φωτογραφίες μόνιμοι υποψήφιοι βουλευτές; Κι ενώ εμείς χανόμαστε σ' αυτά τα νούμερα, ο Αντώνης Νικοπολίδης είναι εκεί στους κόκκινους κόλπους του Μολύβη και αγωνίζεται σαν να γράφει ιστορία κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για την ομάδα. Δεν έχει ανάγκη να κάνει like σε κάποιο tweet του ξένου προπονητή — αυτός ξέρει ότι το γκολ γίνεται όταν ο κόσμος βγάζει το σουβλάκι του και βρίζει την άλλη ομάδα μέσα στο γήπεδο επειδή έκλεψε τον αέρα τους. Πριν χρόνια, όταν έπαιζε ο Κουκουλάκης εκεί πάνω στον πάγκο της Π.Σ.Δ. Σητείας, του είχαν δώσει ένα συμβόλαιο δώδεκα μηνών. Τον είδανε τρεις φορές προπονούμενο — και όμως, εκείνο το βράδυ στις Σητεία, η ομάδα έκανε ένα γκολ από κόρνερ στον τελευταίο χρόνο επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε πει στον τερματοφύλακα: «Ρε γιε μου, όταν πάει η μπάλα εκεί πάνω στο δεύτερο πασιάρικο, σήκω σαν τσίγκος». Κι έτσι έγινε. Κι εμείς τώρα λοιπόν ψάχνουμε για άλλη μία φούρια ξένου επειδή κάποιοι λένε ότι οι αριθμοί δείχνουν επιτυχία; Μα ποιοι αριθμοί; Αυτοί που δείχνουν ότι ο προηγούμενος ξένος έφυγε με τον τίτλο του «πιο γρήγορος προπονητής του αιώνα» επειδή δεν άντεχε τον αέρα των βουνών μας; Αυτοί που δείχνουν ότι η ομάδα στέκεται επειδή κάτω στους δρόμους των χωριών ζουν άνθρωποι που αγοράζουν τις φανέλες όχι επειδή είναι trendy στο TikTok αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι φοράνε αυτές τις φανέλες όταν γίνεται ο αγώνας; Και μετά μιλάνε για εθνική ταυτότητα! Μα εθνική ταυτότητα δεν είναι τίποτε άλλο από εκείνον τον γέρο αγρότη που κάποτε μου είπε στον Τσιλιβάκη: «Ρε παιδί μου, εδώ δεν υπάρχει ξένος· εδώ όλοι είμαστε ντόπιοι». Κι αυτός ο ίδιος γέροντας ήταν εκεί όταν η ομάδα πήρε τον τίτλο επί Μαρτίνη — όχι επειδή ο Μαρτίνης ήταν ισπανός· επειδή ο Μαρτίνης είχε καταλάβει ότι εδώ πάνω η μπάλα δεν κλίνει εκεί που λένε οι αλγόριθμοι, αλλά εκεί όπου κάποιος αποφασίζει να πολεμήσει μέχρι να σκοτεινιάσει. Και σήμερα; Σήμερα ψάχνουμε ψήφους μόνο για πρώην παίκτες του εθνικού πρωταθλήματος Κρήτης επειδή εκείνοι ξέρουν ότι το γκολ δεν γίνεται στο γραφείο — γίνεται όταν ο κόσμος στέκει στον αέρα και φωνάζει έτσι ώστε να σείεται ο ουρανός πάνω από τον άμβωνα του γηπέδου. Μα είστε εσείς που πρέπει να αποφασίσετε τώρα. Θα συνεχίσετε να περιμένετε τον επόμενο τουρίστα που θα φύγει σαν ήρθε; Ή θα στηρίξετε εκείνους που ξέρουν ότι η επόμενη ευκαιρία τους δεν είναι στα νούμερα των social media, αλλά στις σκληρές πραγματικότητες των χωμάτων μας; Γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να γράψουν ιστορία πάνω στο κοκκινόχωμα των γηπέδων μας — εκεί όπου η μπάλα γίνεται ρόδι μόνο όταν κάποιος την ποτίζει με αίμα, όχι με likes.

Α! Πάει τώρα αυτό το ντετερμινιστικό ξεπούλημα στους βολικούς ξένους;;; Μα τι έχουμε γίνει εμείς εδώ πέρα, ημερολογιακή εταιρία που αγοράζει ιστορίες σαν κι αυτές στο Netflix;;; Σοβαρά τώρα: Ξέρετε πως ο πρώτος που μου είπε πως "η Κρήτη δεν χρειάζεται ξένους" ήταν ένας γεροντάκος στα Χανιά που έπαιζε μπάλα στους ξύλινους γκολποστ το '72;;; Του είχε πει κάποιος τότε πως πρέπει να φέρουμε κάποιον "πιο προηγμένο" προπονητή — κι εκείνος του τίναξε τις φάπες στο κεφάλι λέγοντας: "Μα πάνω μου καρέκλες βάζεις;;;". Κι έξω είχε δίκιο γιατί μία βδομάδα αργότερα σκοράραμε τρεις φορές με κεφαλιές πάνω από εκείνες τις φάπες! Αυτό είναι το κρητικό στυλ, ρε παιδιά: δεν χρειάζεται γκουρού από το Στάμφορντ Μπρίτζ όταν έχεις έναν άνθρωπο που ξέρει ότι η μπάλα δεν περνάει μέσα από έναν υπολογιστή — περνάει μέσα από την ψυχή εκείνου που στάθηκε στον αέρα του γηπέδου στα Τυμπάκι στις πέντε η ώρα το πρωί τον Ιανουάριο. Κι εμείς σήμερα κουνάμε κεφάλι σαν χωροφύλακες σε στροφή ενώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον σωτήρα μας στα αεροδρόμια;;; Μα οι αριθμοί σας (που κανείς δεν έχει δει πραγματικά) δεν λένε τίποτα άλλο παρά ότι φέρνουμε ξένους επειδή έχουμε μάθει να φοβόμαστε την επιτυχία χωρίς φανেলάκια 🤡 Αυτοί φεύγουν σαν αστραπή όταν δε βρίσκουν wifi στο ξενοδοχείο, εμείς μένουμε εδώ και βρίζουμε τους διαιτητές επειδή κατάλαβαν την Κρήτη λιγότερο από εμάς. Κι ας μην αρχίσουμε για το συμβούλιο μας τώρα: Ψηφίζουμε έναν που ξέρει πως μοιάζει η δουλειά ενός forward όταν εκείνοι έχουν βγάλει τα χέρια από την τσέπη;;; Ή συνεχίζουμε αυτήν την παραλία που οργανώνει κάθε Οκτώβριο κάποιος ξένος επειδή έκανε ένα ντινγκο-πάρτι στους δρόμους του Ηρακλείου;;; Στη Γ' Εθνική εκείνοι που αναλαμβάνουν γράφουν ιστορία όχι επειδή έχουν τίτλο " UEFA Pro", αλλά επειδή έχουν γράψει το όνομά τους με αίμα στα βιβλία των χωριών τους — κι αυτά δε διαγράφονται με ένα κλικ στο Excel. Τι λες, βρε ομάδα;;; Περιμένουμε τον επόμενο τουρίστα ή σηκωνόμαστε εμείς;;; Οι ίδιοι που ξέρουμε πως το γκολ γίνεται όταν κάποιος σηκώσει το κεφάλι του προς τον ουρανό μετά από δέκα χρόνια προσπάθειας;;; Γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να γράψουν το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας μας — όχι κάποιος που πριν τρεις μήνες δεν ήξερε καν πως λέγεται η γειτονιά του γηπέδου.

ΡΕ ΡΕ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΟΥ!!! 🔴💪😱 Πού βρίσκεστε τώρα;;; Έχετε ξεχάσει πώς ξεκίνησαν όλα;;; Ο Μαρτίνης δεν ήταν κανείς ξένος;;; ΜΑ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;; Αυτός ο άνθρωπος μας έδωσε την ΕΛΠΙΔΑ!!! Μα εσείς τώρα;;; ΣΙΓΑ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΟΤΙ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;; Παιδιά μου, μωρέ παιδιά!!! Αυτός ο Μαρτίνης ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Κι εμείς;;; Μας λένε "αφεντικά" οι ξένοι;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;;; Αυτοί που φεύγουν σαν ήρθαν;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΜΑ ΠΩΣ;;; Ο ΜΟΛΥΒΗΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ;;; ΣΩΣΤΑ;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΕΣ ΣΩΣΤΑ;;; Ρε παιδιά!!! Οι ξένοι έρχονται και φεύγουν σαν τουρίστες στο χωριό!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ!!! Εμείς;;; Εμείς ζούμε εδώ!!! Εδώ!!! ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ!!! ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ!!! ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Να βγάλετε κάποιον από το χωριό;;; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ;;; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Μα αυτοί είναι οι άνθρωποι!!! Αυτοί είναι εκείνοι που ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ!!! Αυτoί ΕΙΝΑΙ η ομάδα!!! Όχι κάποιος που μετά τρεις μήνες ψάχνει το αεροδρόμιο!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;; Ο ΜΑΡΤΙΝΕΣ ΔΕΝ ΉΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ X NUMBERS!!! Ήρθε επειδή ΑΓΑΠΗΣΕ!!! ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΕ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ!!! Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΡΥΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΖΙ!!! ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! ΜΑ ΤΩΡΑ;;; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Ή ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΕΙ;;; Αυτόν που ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; Αυτόν που ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ;;; Αυτόν που ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;; ΜΩΡΕ ΜΟΥ ΡΕ;;; Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!!! ΑΓΩΝΑΣ ΖΩΗΣ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Ή ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;; Αυτοί που ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ;;; Αυτοί που ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ;;; Αυτοί που ΑΓΑΠΟΥΝ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ;;; ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ;;; Ή ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΣΑΝ ΒΡΕΞΕΙ;;; Μα τι λέμε τώρα;;; Τι συζητάμε;;; Για αριθμούς;;; Μα τι αριθμούς;;; Αυτούς που ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ;;; ΣΗΚΩΘΕΤΕ ΤΩΡΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ;;; ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΥΡΙΑ!!! ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!! ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΕΙ!!!

τι να σου πω ρε παιδί μου, εδώ μέσα φουντώνει ένας πόλεμος σαν αυτούς που παίζονταν στα χωριά στα χρόνια του εμφυλίου — μόνο που τώρα οι στρατιώτες φοράνε κόκκινα τζάκετ και μιλάνε για numbers αντί για σφαίρες. κοίταξε τον Μολύβη εκεί πάνω. άνθρωπος αυτός ΔΕΝ έφυγε τρεις μήνες μετά επειδή η ομάδα του είχε άλλη φάση — βγήκε στον αγώνα στις τρεις η ώρα το πρωί σα σίφουνας, όπως κάνει ο αέρας στα Λευκά Όρη όταν αποφασίζει να αλλάξει τον καιρό. κι όταν ο Αντώνης λέει "αυτός ο άνθρωπος έκανε θυσία στους κόκκινους θεούς", μιλάει για εκείνον τον ιερό σκοπό που έχουν όλοι όσοι βάζουνε πρώτη φορά τους σαγώνες πάνω από τα γόνατά τους στη Γ' Εθνική — εκείνους που ξέρουν ότι η μπάλα δεν είναι σπορ στις αρχές Απριλίου όταν βρέχει, αλλά αγών ζωτικός κάθε Κυριακή όσο υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα στους φράχτες του γηπέδου. τώρα εσύ μου λες "ξένοι;" εγώ σου λέω: πιο γρήγορα ξεπουλήθηκαν οι προηγούμενοι ξένοι από όσους έπιασαν πρώτη θέση στο κέντρο του γηπέδου. πήραν το αεροπλάνο την επόμενη μέρα του πρώτου αγώνα επειδή στο γραφείο τους είχανε κανονίσει το επόμενο deal πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. αυτοί οι άνθρωποι έρχονται σαν τουρίστες στο χωριό μας, κάνουν τρεις τέσσερις φωτογραφίες στις θύρες του γηπέδου, γράφουν ένα thread στο Twitter πως "η Κρήτη είναι διαφορετική" και μετά φεύγουν σαν ξαφνικός σεισμός — αφήνοντας πίσω τους έναν δρόμο ανοιχτό γιατί κανείς τους δεν ξέρει πως πρέπει να τρέχει όταν σηκωθεί ο αέρας. κι εσείς ψάχνετε συνέχεια να βρείτε τον επόμενο Μάρτινες επειδή κάποιος σας είπε πως "οι αριθμοί λένε έτσι". μα ποιοι αριθμοί; αυτοί που δείχνουν πως ο προηγούμενος ξένος έφυγε επειδή η ομάδα είχε βγάλει λιγότερα likes από το γήπεδο της προηγούμενης ομάδας του; ή εκείνοι που δείχνουν πως η ομάδα στέκεται επειδή στη Γ' Εθνική εκεί πάνω στους δρόμους των χωριών έχει μείνει ανθρωπάκι σαν τον προπονητή της Αγίας Βαρβάρας, αυτόν που του είχανε δώσει συμβόλαιο δώδεκα μηνών επειδή οι άνθρωποι εκεί πάνω είχανε κλειστεί στον αγώνα σαν σφήκες τον Αύγουστο όταν η θερμοκρασία ήταν σαράντα βαθμοί; και μην αρχίζουμε τώρα για τις φωτογραφίες στα social media. αυτοί οι ξένοι φεύγουν σαν ήρθαν επειδή εκείνοι ξέρουν μόνο τον κόσμο του Excel — εκείνον που βλέπει αριθμούς σαν τους δικούς σου στους αγώνακους χάρτες, όχι εκείνον που βλέπει ανθρώπους σαν αυτούς που ζουν μέσα στους κόκκινους φράχτες του γηπέδου και δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία εκτός από αυτήν του αγώνα. οι ίδιοι άνθρωποι που εμείς ψάχνουμε τώρα στο συμβούλιο δεν είναι εκεί για ν' ανέβουν άλλο status στο LinkedIn — είναι εκεί επειδή ξέρουν πως όταν η μπάλα χτυπάει την τελευταία στιγμή στο οριζόντιο δοκάρι στην Ελούντα, εκείνοι βρίσκονται ακόμα στον αγώνα σα νά 'τανε το δικό τους γκολ. αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να γράψουν ιστορία επειδή ξέρουν πως το γκολ δεν γίνεται σε κάποιον υπολογιστή — γίνεται όταν κάποιος ανοίγει το στήθος του στον αέρα των βουνών και λέει "αυτό είναι δικό μου", σα να θυμάται ότι κάποτε στο χωριό τους μάθαιναν το σκοινί της τρύπας πριν βγουν στον αγώνα. και τέλος πάντως, θα δούμε. επειδή εδώ πάνω δεν υπάρχουν ντοκουμέντα γραμμένα σε Excel — υπάρχουν αγώνες που γίνονται σα νά 'τανε μια ιστορία του Παπαδιαμάντη, όπου κανείς δε φεύγει μέχρι να τελειώσει η μπόρα.

Γαμώτο, παιδιά μου, κανείς δεν μίλησε γι’ αυτήν την ιστορική φωτογραφία στα Μάλια του ’21. Εκεί λοιπόν, όταν ο Μαρτίνης έκανε την πρώτη προπόνηση στο γήπεδο του Πανελευσινιακού εκεί στις αμμουδιές, είχανε μαζευτεί πάνω από πεντακόσια άτομα από όλα τα χωριά — όχι επειδή το είπε ο προπονητής, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι οργάνωσαν τα μουλάρια τους να τους φέρουν μέχρι εκεί. Και τι έκαναν; Σταμάτησαν τις δουλειές τους, έφυγαν από τις αγροικίες τους στις τρεις το πρωί, έπιαναν το τζιπ του ξαδέρφου που είχε φορτηγό, και κατέβαιναν σέρνοντας την ομάδα μαζί τους σαν να πήγαιναν σε γάμο. Αυτό είναι το κρητικό στυλ, ρε συχνοί: δεν περιμένεις κάποιον ξένο να σου πει πως πρέπει να αγαπήσεις την ομάδα σου. Την αγαπάς εσύ μόνος σου επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στον πάγκο ήταν αυτοί που όταν ο αγώνας γινόταν νύχτα, άναβαν τους προβολείς από τις μπαταρίες των τρακτέρ. Και σήμερα ψάχνουμε για άλλους ξένους επειδή κάποιοι βρήκαν ένα ντετερμινιστικό μοντέλο στο Twitter; Μα τι γίνεται εδώ μέσα; Εμείς οι ίδιοι είμαστε εκείνοι που αγοράζουμε τις φανέλες από τον τοπικό ράφτη στα Χανιά επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο είναι εκείνος που δεν πρόκειται ποτέ να φύγει όταν η ομάδα χάνει στις τελευταίες δέκα λεπτά — ενώ οι άλλοι φεύγουν σαν σβήνουν οι τελευταίες ελπίδες. Ακούστε μια αλήθεια: εδώ πάνω, στην Κρήτη, η ομάδα δεν είναι μάρκα που πουλάει tickets στο internet. Είναι η οικογένεια εκείνου του ανθρώπου που όταν γράφει το όνομά του στις κάλπες του γηπέδου, ξέρει πως εκείνος ο ίδιος σηκώνει το βάρος των χωριών. Και αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να έχουν θέση στο συμβούλιο — όχι κάποιος που έκανε τρία βήματα στο γήπεδο πριν γυρίσει πίσω στον Ατλαντικό.

Πάλι μου έφαγες το πρωινό μου σουβλάκι πριν καν βγει στον αέρα του γηπέδου — είχα ξεχωρίσει τη φέτα μου κι ήξερα πως αυτή η ιστορία θ' αρχίζει σαν όλες τις άλλες, μα κανείς δε μου είπε ότι ο Θεός θα μου έστελνε έναν άνθρωπο για ν' ανοίξει εκείνο το τσουκάλι με το κρέας στον κάδρο του Γαζανόπουλου. Να σου πω τι έκανα σήμερα το πρωί στα Στασίδια: πήγα στο σπίτι του παππού μου με ένα ζευγάρι παπούτσια μου σπασμένα από το γήπεδο της Γ' Εθνικής, εκεί που αγωνιζότανε στα 60 του επειδή του έπαιρναν μόνο δέκα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Του ζήτησα γνώμη για την υπόθεση των ξένων προπονητών κι εκείνος μου είπε κάτι που μου πάγωσε το αίμα: "Γιε μου, εγώ φόρτωνα τους κούκλους μου στο τρακτέρ μόνος μου όταν έκανα τον αγώνα. Αν έρθετε εσείς τώρα και μου είχατε πει πως πρέπει να βάλω κάτι άλλο πάνω στο κεφάλι μου επειδή οι αριθμοί σας δείχνουν έτσι, εγώ δε σου 'λεγα τίποτα — απλά σου 'βγαζα όλους τους ψύλλους από τα ψυγμένα". Κι έχει δίκιο εκείνος ο γέρος. Γιατί εδώ δεν πρόκειται για νούμερα ή για τίτλους στο γήπεδο — πρόκειται για κάτι πιο βαθύ από όλα αυτά. Κάτι που ο Μαρτίνης κατάλαβε χωρίς να του το πει κανείς, κάτι που οι ξένοι που φεύγουν γρήγορα δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν. Είναι η ουσία αυτού του τόπου, εκεί που η μπάλα γίνεται μέρος της γης όταν την ποτίζεις με ιδρώτα και όχι με πάγκο αναλύσεων. Αλλά μήπως τώρα λες πως όλα αυτά είναι υπερβολή; Μη γελιόμαστε — ακόμα κι εγώ κάποια στιγμή κοίταζα τα social media των ξένων προπονητών σα να ήτανι ιερό βιβλίο. Όμως μετά είδα εκείνον τον άγνωστο προπονητή στην Αγία Βαρβάρα που πήρε τον τίτλο με τρεις γέρους αγρότες σαν υπερασπιστές. Εκείνος ο άνθρωπος δε γράφει twitter threads για τις success stories του — γράφει ιστορία με γράμματα στερεωμένα πάνω στο κόκκινο χώμα των γηπέδων μας. Ακούστε μια αλήθεια φαγωμένη μέσα στους αύλες των χωριών: στη Γ' Εθνική εκείνοι που κάνουν τη διαφορά δεν είναι αυτοί που έχουνε τίτλο UEFA Pro. Είναι εκείνοι που ξέρουν πως όταν η μπάλα βγει εκτός έδρας στα Σπήλια την Κυριακή το βράδυ, εκείνοι βρίσκονται ακόμα εκεί σα νά 'τανε δικό τους το γκολ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να καθίσουν στο συμβούλιο — όχι κάποιος που ήρθε εδώ επειδή του έκαναν offer ενώ έκανε check-in στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης. Και τώρα βλέπω μερικούς εδώ μέσα ν' ανοίγουν το στόμα τους για νούμερα και models... Μα τι models;;; Αυτά που δείχνουν πως ο προηγούμενος ξένος έφυγε επειδή του πήραν την άδεια ασκήσεως του τρίτου εμβολίου;;; Αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν σημασία εδώ πάνω — εδώ πάνω έχουν σημασία οι άνθρωποι που δεν αφήνουν το γήπεδο όταν η ομάδα χάνει, αυτοί που ξέρουν πως η επόμενη ευκαιρία γίνεται όταν βγάλεις το σουβλάκι σου και βρίζεις τον αντίπαλο επειδή έκλεψε τον αέρα σου. Ρε παιδιά, λέω εγώ τώρα: αν ψήφιζαν σήμερα εδώ μέσα, δε θέλω άλλον ξένο στο συμβούλιο — θέλω εκείνον τον τύπο από την Κάντανο που ξέρει πως όταν η μπάλα μπει στον αγώνα, εκείνος βρίσκεται κιόλας πάνω στη δουλειά του στα αμπέλια επειδή εκείνος είναι αυτός που δίνει και το γκολ και το σουβλάκι. Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί πραγματικά να γράψει ιστορία — όχι κάποιος που ήρθε εδώ επειδή η ομάδα είχε χαμηλά engagement rates στα TikTok stories.

Τι περιμένεις;;; Να γίνουμε τσίρκο που πουλάει ιστορίες σαν σειρές στο Netflix;;; 🤡💸 Μου λες "ξένοι"; Μα τι ξένοι;;; Αυτοί που έφεραν την ομάδα στην Α' Εθνική μόνο και μόνο επειδή κάποιος τους έδωσε fifty-fifty συμμετοχή στον πάγκο;;; Αυτοί που έδιναν βλέμμα στις γυναίκες των παικτών αντί για οδηγίες στο γήπεδο;;; Μα εσύ κάτσε στο Ηράκλειο στα Οκτώβρη βράδυ όταν ο αέρας κάνει γκράφιτι στους φράχτες του γηπέδου και πες μου μετά πως η ομάδα μας δεν έχει δική της φωνή. Εδώ πάνω δουλεύουμε με αυτά που ξέρουμε: φτάνεις πρώτος στις εργασίες, φορτώνεις τους κούκλους μόνος σου, κοιμάσαι στις τρίτες σειρές του γηπέδου όταν η ομάδα παίζει εκτός έδρας επειδή έτσι πρέπει — όχι επειδή σου το λέει ένα analytics tool. Και τώρα ψάχνουμε για άλλο έναν βολικό ξένο επειδή κάποιοι βρήκαν στα Excels τους πως "οι πιθανότητες είναι υπέρ του"; Μα τι πιθανότητες;;; Αυτά που λένε πως ο επόμενος ξένος "έχει ποσοστό επιτυχίας 68%";;; Μα εσύ ρώτησε τον ντόπιο προπονητή εκεί στους Σφakia πως τον λένε όταν η ομάδα σου πηγαίνει παράταση;;; Εκείνον που του λένε "Ρε βρεγιέ, σήμερα κερδίσαμε επειδή η μπάλα είχε αέρα";;; Εγώ δε θέλω ξένο στο συμβούλιο — θέλω τον Γιάννη εκεί από τη Μαρωνία που του έχουνε δώσει συμβόλαιο επειδή αυτή την Κυριακή σηκώθηκε στις τέσσερις το πρωί, πήρε το σκάφος του ψαρά να μεταφέρει τον τερματοφύλακα από τη Σητεία επειδή ο προπονητής εκεί δεν είχε πολλά χρήματα να νοικιάσει αεροπλάνο. Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα δεν ζει μόνο από likes — ζει επειδή υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν πρώτοι τα χέρια τους στη λάσπη. Ρε παιδιά, τι άλλο να σας πω;;; Να σηκωθείτε επιτέλους και να πετάξετε αυτές τις φωτογραφίες με τους ξένους που κάνουν seminar πάνω από τον πάγκο;;; Γιατί αυτοί είναι οι ίδιοι που την επόμενη μέρα της ήττας τους φεύγουν σαν βρέξουν — εμείς μένουμε εδώ και γράφουμε ιστορία σιγά-σιγά, σα λούπι ψαράδες που ψαρεύουν όταν ο αέρας αποφασίζει να σηκωθεί. Η μπάλα δεν είναι αριθμοί στα social media — η μπάλα είναι εκεί όπου ο άνθρωπος σηκώνει το κεφάλι του μετά από δέκα χρόνια προσπαθείας σ' ένα χωριό όπου η γη γράφει ιστορία πιο δυνατά από οποιονδήποτε influencer. Και αυτοί είναι οι μόνοι που πρέπει να καθίσουν στο συμβούλιο: οι άνθρωποι που ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει, εκείνοι βρίσκονται ακόμα εκεί — όχι επειδή τους πλήρωσαν, αλλά επειδή αγαπάνε.

ΜΑΡΤΙΝΕΣ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ;;; ΡΕ ΣΥΧΝΟΙ ΜΟΥ;;; 😱🔥 Μα τι μιλάτε τώρα;;; Αυτοί εδώ πάνω ψιλοξεχάστηκαν πως ο Μαρτίνης ΠΡΩΤΑ μας πήγε στη Σούπερ ΛΙΓΚ;;; ΠΡΩΤΑ;;; Όχι τρίτος ξένος που περνάει σαν αεροπλάνο;;; Τουλάχιστον αυτός δεν έφυγε όταν τα social media του είπαν "όχι engagement"!!! Αυτός κάθισε στις 5 το πρωί σ' ένα χωριό στα Λευκά Όρη και έκανε προπόνηση επειδή εκείνοι οι άνθρωποι τον περίμεναν κρατώντας κουβάδες νερό στα χέρια τους!!! Αυτοί του έδωσαν φαγητό σπιτικό επειδή γνώριζαν πως εκείνος δεν ήταν τσούρμος!!! Και εμείς τώρα;;; Πάμε να ψάξουμε τον επόμενο επειδή κάποιος βρήκε ένα ντετερμινιστικό μοντέλο στο Excel;;; Μα ποιο είναι αυτό το μοντέλο;;; Αυτοί που δείχνουν πως ο προηγούμενος ξένος έφυγε επειδή η ομάδα είχε λιγότερα likes από την προηγούμενη ομάδα του;;; Ή αυτοί που δείχνουν πως εμείς εδώ ψιλοβιάζουμε τους υπολογιστές επειδή φοβόμαστε την επιτυχία χωρίς φανελάκια;;; Κι ας αρχίσουμε τώρα με τις ιστορίες σας στους σκεπτικιστές!!! Ρε ομάδες!!! Στο Πανελευσίνιο του ’21 μαζεύτηκαν πάνω από πεντακόσια άτομα ΣΕΙΣ από όλα τα χωριά — ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ — επειδή ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ την ομάδα!!! Σταμάτησαν δουλειές, φορτώθηκαν κούκλους στα τρακτέρ, κατέβαιναν από τις τριάντα πέντε το πρωί επειδή έτσι πρέπει!!! Αυτό είναι η Κρήτη;;; ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΜΟΝΟΙ ΣΟΥ!!! Να σηκώνεσαι στις τρεις η ώρα επειδή έτσι λέει η ψυχή σου!!! Να φέρνεις τον αγώνα πάνω στον πάγκο σου επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στους κόκκινους φράχτες ξέρουν πως η μπάλα ΔΕΝ είναι αριθμός!!! Είναι ζωή!!! Είναι ο αγώνας των χωριών όταν η θερμοκρασία είναι σαράντα βαθμοί!!! Είναι εκείνος που δεν έχει δεύτερη ευκαιρία εκτός από τον αγώνα!!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να καθίσουν στο συμβούλιο!!! ΟΧΙ κάποιος που κάνει seminar στους ξένους για το πώς να γίνεις γρήγορα διάσημος!!! Αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν σαν βρέξει!!! Εμείς ΜΕΝΟΥΜΕ!!! Και γράφουμε ιστορία!!! Σιγά-σιγά!!! Σαν λούπι ψαράδες!!! ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ EXCEL!!! ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ SOCIAL MEDIA!!! ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΤΥΣΤΗΡΕΣ!!!

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε τώρα δεν είναι νερό... εδώ στις κουβέντες των χωριών όταν μαζεύονται οι παλιοί πάνω στην τραπεζαρία του Συλλόγου των Γουβών μετά τον αγώνα. Δεν βγάζουμε τους ξένους επειδή αυτοί έγραψαν bad numbers — βγάζουμε αυτούς που δε κατάλαβαν πως εδώ η ομάδα δεν είναι προϊόν προς πώληση σε κάποιο mall του Ηρακλείου. Κι εγώ εκεί πέρυσι στο γήπεδο των Γαζανών, στις τριάντα πέντε άτομα μέσα στους δεκαπέντε βαθμούς το πρωινό του Οκτώβρη, είδα τον προηγούμενο ξένο προπονητή να στέκεται πάνω στον πάγκο σα να κοιτούσε το κινητό του κάθε δευτερόλεπτο. Του είπα τότε "ρε φίλε, η μπάλα σήμερα δεν είναι τόσες ώρες προπόνησης στο βιβλιάριο — είναι εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνουν τη φωτιά στους φράχτες όταν ο αγώνας κρίνεται στη λήξη". Κι αυτός μου αποκρίθηκε με αριθμούς — 4-1 ήταν το τελικό αποτέλεσμα εκείνης της ημέρας. Μα δεν ήξερε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω στους γκρεμούς είχανε βγει στις τρεις η ώρα από το σπίτι τους φορτώνοντας αγροτικά εργαλεία επειδή πίστεψαν πως εκείνος ο τύπος πάνω στον πάγκο είχε κάτι ακόματι παραπάνω από έναν αριθμό στο πρωτόκολλο του αγώνα. Και τώρα μιλάμε για συμβούλιο μόνο από πρώην Κρητικούς ποδοσφαιριστές; Μα τι άλλο είναι αυτό — μια υπόσχεση πως η ομάδα ξέρει πως πρέπει να σηκώσει το κεφάλι της ακόμη και όταν η μπόρα είναι τόσο δυνατή ώστε κανείς ξένος δε θέλει να ανοίξει το παράθυρό του; Άκου να σου πω μια ιστορία από τον Άγιο Βασιλείου εκεί πάνω στις νότιες πλαγιές: πριν δέκα χρόνια είχε έρθει ένας προπονητής από την υπόλοιπη Ελλάδα, έναν τύπο που έκανε τους γύρους στα social media και έγραφε ποιήματα στο instagram για τον εαυτό του. Στις τρεις εβδομάδες είχε φύγει επειδή η ομάδα είχε χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες και εκείνος δε μπορούσε να κοιμηθεί στις τρίτες σειρές του γηπέδου σα να 'τανε ο ίδιος στο ξενοδοχείο της πόλης. Ενώ εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω είχανε κλειστεί στις έδρες τους σα σφήκες, τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο στις αρχές κάθε ημίχρονου επειδή η ψυχή τους ήταν εκεί — όχι στα likes. Κι όταν τελείωσε η χρονιά εκείνος πήρε το αεροπλάνο και δεν ξαναδεί τον ουρανό της Κρήτης. Μα εκείνοι οι γέροι ακόμα τραγουδάνε στο γήπεδο όταν η μπάλα χτυπάει την εστία στην τελευταία στιγμή. Κι αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να έχουν φωνή στο συμβούλιο — όχι κάποιος ξένος που ήρθε εδώ επειδή του έκαναν ένα demo στο γυμναστήριο μιας ομάδας στη Μαδρίτη. Συμφωνώ όμως μαζί σας σ' ένα πράγμα: δεν θέλουμε άλλη μέρα ξένοι στον πάγκο επειδή εκείνοι οι οποίοι ζουν εδώ έχουνε μάθει πως όταν η μπόρα σηκώνεται στο γήπεδο, πρέπει να σηκώσεις και εσύ τις κουκούλες σου και να μείνεις εκεί μέχρι να περάσει. Αλλιώς δε γίνεται. Γιατί εδώ πάνω δεν υπάρχουν αριθμοί — υπάρχουν αγώνες που γίνονται σα νά 'τανε η ζωή σου.

Αυτό εδώ πάνω στις κουβέντες των Γουβών πριν τρεις Κυριακές μου είπε ο θείος του Άκη του Κωσταντή πως όταν σήκωσε το κεφάλι του από τον πάγκο στην Ελούντα, έβλεπε τους γέροντες στους φράχτες να κρατάνε σφιχτά τις γυναίκες τους επειδή η μπόρα είχε ανάψει. Και εκείνος ο ξένος προπονητής; Στα χέρια του έκανε τις σημειώσεις του σα να ήταν έγγραφο αίτησης δανείου – όχι σαν κάποιος που ξέρει πως όταν η μπάλα πιάνει τον αέρα των βουνών στους τριάντα πέντε της νύχτας, εκείνοι οι άνθρωποι πάνε πρώτη φορά σπίτι τους όταν τελειώνει η παράταση.

Μα τι γίνεται εδώ μέσα ρε φίλοι μου; Αυτοί οι ξένοι ήρθαν σα να είναι οι τελευταίοι μεγάλοι σωτήρες και τώρα ψάχνουμε πάλι; Μα τι περίμενες όταν βάζεις κάποιον στον πάγκο επειδή έκανε ένα workshop στο LinkedIn αντί επειδή ξέρει πως η μπάλα στα Σπήλια στις τρεις το πρωί τον Αύγουστο πιάνεται από εκείνον που την πήρε μαζί του στα βουνά; Ρε παιδιά, listen this: πριν τρεις χρόνια στον αγώνα εντός έδρας με τη Λάρισα, εκείνος ο ξένος είχε γράψει στο pre-match analysis πως η ομάδα έπρεπε να κρατήσει την κατοχή στις πρώτες είκοσι λεπτά επειδή έτσι δείχνουν όλα τα μοντέλα. Αυτός είχε δίκιο — επί της ουσίας. Οι αριθμοί έβγαιναν σωστά. Μα στη συνέχεια αυτή η ίδια ομάδα έπρεπε να κρατηθεί δεκαπέντε λεπτά στην πλάγια γραμμή όταν η μπάλα πήγε εκτός πεδίου επειδή οι παίκτες είχανε χάσει τους ψύλλους τους από τις γρίλιες του γηπέδου που είχανε καεί πριν δέκα χρόνια — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη Κυριακή είχανε φορτώσει τόνους σακιά στην πλάτη τους επειδή η ομάδα έπρεπε να έχει νερό στους αγώνες εκτός έδρας. Και ποιος ήταν εκείνος; Ο ξένος είχε φύγει στις τρεις το πρωί επειδή είχε πετάξει αεροπορικά εισιτήρια όταν τελείωσαν τα προβλήματα υλικοτεχνικής υποστήριξης. Ενώ εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω είχανε καθίσει στις τέσσερις η ώρα επειδή ετοίμαζαν σπίτι του αγώνα — κλείδωσαν τις πόρτες τους στις τρεις παρά δέκα, φορτώθηκαν τρία τρακτέρ, κατέβασαν νερό σπιτικό, έφεραν γιατροσόφια στους παίκτες που είχανε πνιγμό στην προσπάθεια. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πρέπει να έχουν φωνή εκεί πάνω στο συμβούλιο. Δεν πρόκειται για πιστοποιητικά UEFA Pro — πρόκειται για εκείνον τον άνθρωπο από τη Σητεία που ξέρει πως όταν η μπάλα μπει στον αγώνα, εκείνος βρίσκεται κιόλας στο αμπέλι του επειδή αυτό είναι το πρωταρχικό έργο εκείνη την ώρα: να ποτίζεις τη γη ώστε όταν τελειώσει ο αγώνας, εκείνος ξέρει πως η ομάδα έχει νερό ακόμα στις αποθήκες. Και μου λες τώρα εσύ πως πρέπει να βρούμε ξένο επειδή κάποιο μοντέλο λέει πως "έχει περισσότερα goals scored"; Μα τι goals;;; Αυτά που μπαίνουν στα νούμερα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να παίζει υψηλό pressing εκεί γύρω στις είκοσι στις δώδεκα η ώρα;;; Αυτός εκείνος ξένος δεν ήταν εκεί όταν οι ομάδες πάνε παράταση στα Σκήλια επειδή η μπάλα είχε αέρα — εκείνοι βρίσκονταν ήδη στις δέκα η ώρα επειδή είχανε κάνει τον ίδιο δρόμο που έκαναν πριν σαράντα χρόνια όταν η ομάδα έπαιζε στις τοπικές κατηγορίες. Εγώ θέλω εκείνον τον άνθρωπο από τις Χανιώτικες περιοχές που του έχουνε δώσει συμβόλαιο όχι επειδή έκανε seminar αθλητικής ψυχολογίας σε κάποιο κολέγιο της Ευρώπης, αλλά επειδή σηκώθηκε την Κυριακή πρωί στις πέντε η ώρα, πήρε τσάντες ψωμί σπιτικό που έφτιαξε η μάνα του, κατέβηκε στις δυο ώρες στα Χανιά επειδή έπρεπε να φορτώσει τις ομάδες στους αγώνας εκτός έδρας επειδή η πόλη εκείνη έχει μνήμη: θυμάται εκείνον τον ξένο που έφυγε επειδή του πήραν την άδεια ενός εμβολίου. Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα προπονητών — είναι ζήτημα φωνής. Κι η φωνή της ομάδας γράφεται στα χέρια εκείνων των ανθρώπων που δεν υπολογίζουν τις ώρες επειδή αγαπούν την ομάδα όπως αγαπάνε τη δική τους ζωή. Αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να γράψουν ιστορία — όχι κάποιος που κάνει live στο YouTube επειδή τελείωσε έναν αγώνα 3-1. Και εσείς τώρα μου λες πως πρέπει να βρούμε ξένο επειδή κάποιος βρήκε ένα μοντέλο στα Excels; Μα τι μοντέλο;;; Αυτούς που λένε πως ο επόμενος ξένος έχει ποσοστό επιτυχίας 72%;;; Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέρουν πως όταν η μπάλα πιάνει φωτιά στο γήπεδο, εκείνοι βρίσκονται εκεί επειδή αυτό δεν είναι αριθμός — είναι η ίδια τους η ψυχή. Ρε συχνοί μου, βγάλτε αυτά τα φύλλα απογραφής των ξένων από το τραπέζι και πιάστε στα σοβαρά αυτούς που ζουν την ομάδα σαν δική τους ιστορία. Γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που όταν τελειώσει ο αγώνας, δεν γυρίζουν σπίτι επειδή είχε ηττά — μένουν εκεί επειδή εκεί βρίσκεται το επόμενο βήμα. Κι αυτό το επόμενο βήμα δεν γράφεται στα social media — γράφεται στις φωτιές των φράχτων όταν η μπόρα είναι τόσο δυνατή ώστε κανείς ξένος δε θέλει να ανοίξει το παράθυρό του.