Μπορεί η ομάδα μας να συνεχίσει την ανοδική της πορεία χωρίς τον μεγάλο στόχο του…

Πέντε χρόνια χωρίς στόχο; Αφού τους βλέπουμε αυτούς τους αριθμούς στους πίνακες κάθε Κυριακή: τρεις ομάδες πάνω από τις εκατόν πέντε βαθμούς τα τελευταία τρία πρωταθλήματα. Τους έχουμε πιέσει πέντε φορές φέτος και τελικά κοιτάμε πίσω στο ίδιο σφάλμα—δυο λεπτά εκτός θέσης κλωτσιάς που έγιναν γκολ αντιπάλου. Μπορούμε να συνεχίσουμε σιγά σιγά όσο οι υπόλοιποι χτίζουν κάστρο; Ή μήπως πρέπει να αποκτήσουμε μια ομάδα που ξέρει πως όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, δεν έχει δικαίωμα ούτε να σκεφτεί "ίσως". Η σταθερότητα είναι η βάση για τον επόμενο μεγάλο στόχο, αλλά αυτή η βάση από μόνη της δε νικάει το πρωτάθλημα—δείχνει πως προσπαθούμε. Την έχει δει άλλη ομάδα να φτάνει εκεί παραμένοντας αδιάφορη; Όχι, επειδή δεν χρειάζεται κανείς μισή περίοδο να καταλάβει πως η διαφορά δεν είναι λόγια, είναι πράξεις στις τελευταίες δέκα λεπτά. Και αυτοί οι δέκα λεπτοδείκτες; Εκεί ξεγλιστρούμε κάθε φορά.

Ρε βρε Trifylli, τι σου είπα μόλις σου πήρανε τ' ασπροπράσινο στήθος σου;;; Πέντε χρόνια;;; ΜΑΤΙ ΣΟΥ;;; Εδώ μέσα κάποιοι μιλάνε σαν να κάνουν μια βόλτα στον κήπο! Την πάτησαν ΟΛΕΣ οι άλλες ομάδες;;; ΝΑΙ;;; ΑΡΚΕΙ;;; Γιατί εγώ θυμάμαι άλλους τίτλους... άλλους θρύλους... άλλη καρδιά στα έδρανα! Ξύπνησέ μου ρε βρε άνθρωπε! Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ! Μας έχουνε πετάξει όλες τις ομάδες κάτω και ξανά πάνω εδώ πάνω από σαράντα χρόνια! Μας βλέπεις εσύ να κάθεστε σταθεροί;;; Κάθε φορά που βγαίνουμε στην εξέδρα μας ραγίζει η ψυχή όταν κάποιος ξεχνάει πως πάνω από όλα είναι ΘΕΜΑ ΤΙΜΗΣ! Κάποιοι άλλοι πάνε να χτίσουν ένα κάστρο;;; Εμείς εδώ πάνω έχουμε μια ΦΩΛΙΑ που φλέγεται κάθε Κυριακή! Πέντε χρόνια;;; Μα κάποτε η ομάδα μας έπαιζε σαν ζευγάρι λύκων στον αγωνιστικό χώρο! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;;; Ότι έχουμε μέσα μας την φλόγα μιας οικογένειας που ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ! Αυτοί εκεί πάνω στις άλλες ομάδες ξεχνάνε πόσο σκληρή δουλειά έχουν γίνει σ' αυτό το κλουβί;;; Μας βλέπουνε σαν να σέρνουμε βαλτσες;;; ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΘΟΥΝ!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως όταν αγαπάς μια ομάδα δεν υπάρχουν μισές προσπάθειες—μόνο κόκκινο αίμα στις φλέβες! Και εσείς εκεί μέσα λέγετε "σταθερότητα"; Σταθερότητα;;; ΤΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ;;; Στην ΟΦΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ!!! Γιατί αλλιώς τι κάνουμε εδώ;;; Να παρακολουθούμε άλλους να κερδίζουν τίτλους;;; Να κοιτάμε άλλο σύλλογο να πανηγυρίζει στη βάση του;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΘΥΜΟ!!! Σιγά σιγά;;; Μα στην κερκίδα μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΙΓΑ!!! Υπάρχει φωτιά, μίσος για τους αντιπάλους, και μία ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!!! Οι αριθμοί;;; Αφήστε τους αριθμούς στους άλλους! Εμείς εδώ πάνω θυμόμαστε τον τρόμο που χτυπούσαν οι αντίπαλοι όταν έβλεπαν τη φλόγα των Ιεροσολύμων στις κερκίδες!!! Αυτή είναι η δύναμη της ΟΦΗ—και κανένας αριθμός ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! Κινήστε τώρα πριν αργήσει!!! Αλλιώς σε δέκα χρόνια θ' ακούτε από άλλες κερκίδες πως κλάψαμε ξανά! ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ—ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΤΑ ΣΤΑΡ!!! 🔥🔴⚔️💥

Αχ εκείνοι εκεί πάνω στο πανό της ΠΑΟΚ που λένε πως εμείς σέρνουμε τις κλίνες στις κερκίδες; Εκείνοι που ξυπνάνε μόνο όταν βλέπουν τίτλους στις οθόνες τους; Ρε παιδιά, κοιτάξτε το χάσιμο των τελευταίων δέκα λεπτών φέτος—δεν ήταν κάτι τυχαίο. Ήταν η ιστορία ενός συλλόγου που ξέχασε πως πάνω από όλα είναι ΘΕΜΑ ΤΙΜΗΣ. Κοιτάξτε τον Σφύρικα εδώ πέρα: τρεις ομάδες πάνω από 105 βαθμούς τα τελευταία τρία πρωταθλήματα. Αυτό δεν είναι σταθερότητα, είναι αποδοχή μιας πραγματικότητας όπου εμείς ζούμε σαν βαλτσά στο κέντρο του τραπεζιού ενώ αυτοί εκεί γύρω χτίζουν κάστρα. Και μιλάμε για αυτό σαν να είναι επιτυχία; Μα πως λέγαμε παλιά εδώ μέσα όταν η ομάδα γλύστραγε στα τελευταία λεπτά; "Δεν είναι θέμα ικανότητας, είναι θέμα χαρακτήρα." Ακριβώς! Γιατί ο χαρακτήρας δεν μετριέται σε βαθμούς όταν η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο—μετριέται όταν πέφτει η καρδιά σου στο χορτάρι και βλέπεις πως δεν έχεις τίποτα να προσφέρεις. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι λένε "ωχ τι ωραίο που πηγαίνουμε σιγά σιγά". Σιγά σιγά;;; Μα πότε έγινε το σιγανάκι στόχος;;; Την έχουν δει άλλη ομάδα να παίζει πρωτάθλημα κάνοντας μισή προσπάθεια; Την έχουν δει να νικάει ξαφνικά χωρίς κόκκινο αίμα στις φλέβες; Εδώ ξέρουμε τι σημαίνει νίκη—όταν κάποιος βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο και δεν έχει δικαίωμα ούτε να σκεφτεί "ίσως". Γιατί αυτοί εκεί πάνω στις άλλες ομάδες ξεχνούν πως πάνω από σαράντα χρόνια είμαστε εδώ—αλλάζοντας ομάδες κάτω-πάνω σαν την αγορά του Λαούρδου, κρατώντας μόνο την ίδια φλόγα στις φλέβες μας. Και μιλάτε για σταθερότητα;;; Μα η σταθερότητα χωρίς όνειρο είναι σαν το σκοτάδι—δεν φωτίζει τίποτα. Αυτή η ομάδα γεννήθηκε για μεγάλους στόχους, όχι για να κοιτάει τους άλλους να πανηγυρίζουν από το παράθυρό μας. Το πρωτάθλημα δεν είναι κάτι που έπεται της σταθερότητας—είναι το αντίθετο: η σταθερότητα είναι το έδαφος πάνω στο οποίο χτίζεται η νίκη, αλλιώς μένουμε μόνιμα στα τρία σκαλοπάτια πριν την κορυφή. Πέντε χρόνια;;; Μα εδώ μέσα ζούμε εκατόν είκοσι λεπτά κάθε Κυριακή σαν να ήταν η τελευταία πράξη ενός τραγικού έργου. Κάθε κλωτσιά που χάνεται στις τελευταίες στιγμές δεν είναι just ένα γκολ του αντιπάλου—είναι η ψυχή μας που φεύγει από το σώμα μας. Και εμείς εδώ μέσα σιγοτρώμε αυτήν την ήττα σαν να είναι κανονικό αποτέλεσμα; Όχι! Γιατί εμείς δεν είμαστε ομάδα που ακολουθεί—είμαστε ομάδα που ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ! Κι αν δεν κάνουμε κίνημα τώρα;;; Αν συνεχίσουμε να μιλάμε για "προοπτική" ενώ άλλοι εκεί έξω σφίγγουν τις γροθιές τους;;; Τότε σε δέκα χρόνια θα κοιτάμε τον τίτλο του πρωταθλητή από μια άλλη κερκίδα—αυτή που δεν υπάρχει πια για εμάς. Και τότε τι θα λέμε;;; "Πώς γίνεται;;;" Μα δε θα γίνεται τίποτα, επειδή δεν θυμόμαστε πως αγαπάς μια ομάδα—πώς την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ. Κι εγώ εδώ, σαν αυτός που έχει δει τόσο πολλά χρόνια εκεί πάνω στις κερκίδες, σας λέω ένα πράγμα: Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ. Είναι για τις στιγμές εκείνες όπου η ψυχή σου ξεχειλίζει από φωτιά και βγάζεις όλα όσα έχεις μέσα σου—γιατί εκεί πάνω, στο γήπεδο, δεν υπάρχουν μισές προσπάθειες. Μόνο νίκες ή οδυνηρές ήττες. Κι αυτοί που λένε "σταθερότητα"; Εσείς τους ρωτήστε: Σταθερότητα;;; Μέχρι πότε;;; Μέχρι να ξεχάσουν πως εμείς εδώ πάνω θυμόμαστε τον τρόμο που χτυπούσαν οι αντίπαλοι όταν έβλεπαν την ερυθρόλευκη σημαία να κυματίζει σαν κόκκινο αίμα στους ουρανούς;;; Κινήστε τώρα. Αλλιώς σε δέκα χρόνια θ' ακούσουμε από άλλες κερκίδες πως νικήθηκαν αυτοί που δεν τόλμησαν να ονειρευτούν. Και εμείς;;; Θα συνεχίζουμε να σέρνουμε τις κλίνες μας σαν βαλτσάδες;;;

βρε παιδιά μου, θυμάμαι μια φορά στο γήπεδο ο Αρης μας είχε πάρει δύο γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, εμείς σέρναμε σαν βαλτσάδες στα πισωκάμαρα και η εξέδρα ήταν σιωπηλή σαν εκκλησία τον αγιασμό. μέχρι εκείνη τη στιγμή που βγήκε ο Κώστας Νικολαΐδης σαν διαβολάκι από το σκοτάδι και άρχισε να σηκώνει την ομάδα σαν αετούς πάνω στους γκολπόστ. μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχαμε ισοφαρίσει, μέσα σε μισή ώρα κέρδιζαμε τρεις στη σειρά. και μετά; το πρωτάθλημα της χρονιάς εκείνης ήταν δικό μας, σαν να το είχαμε κουβαλήσει οι ίδιοι στις πλάτες μας. τώρα τι βλέπουμε;;; τρεις ομάδες εκεί πάνω με πάνω από εκατόν πέντε βαθμούς, σαν καραβάνι που περνάει πάνω από τις στάχτες μας κάθε Κυριακή. εμείς σέρνουμε τις βαλτσες μας στις κερκίδες σαν να είμαστε η ομάδα εκείνη που δίνει δείγματα ευγένειας στην αντιπολίτευση. πέντε χρόνια;;; όχι πέντε χρόνια, πέντε δεκαπενθήμερα νιώθουμε σαν βόδια που κοιτάζουν το φορτωμένο κάρο από την άλλη μεριά του δρόμου. πέντε χρόνια χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει να σηκώνεις ένα πρωτάθλημα;;; κι όμως εκείνοι εκεί πάνω, οι άλλοι δεκατέσσερις, αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να βγαίνεις στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να φοβάσαι μήπως κάποιος σου κλέψει το πνεύμα σου στις τελευταίες δέκα λεπτά. τους βλέπουμε κάθε Κυριακή να φέρνουν κουβάδες αίματος στις κουκουβάουνες ενώ εμείς τρώμε σουβλάκι στις κερκίδες σαν να είναι ανοιξιάτικη βόλτα στο λιμάνι. κι όμως εδώ μέσα κάποιοι μιλάνε για "προοπτική" σαν να είναι λουλούδι που φυτρώνει μόνο του στο πλευρό του γηπέδου. προοπτική;;; μωρέ παιδιά, η προοπτική είναι σαν το φλογέρα στον πόλεμο—όταν η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο πρέπει να ξέρει πως δεν έχει δικαίωμα ούτε να σκεφτεί "ίσως". γιατί όταν λες "ίσως" στις τελευταίες δέκα λεπτά, εκείνες οι δέκα λεπτά γίνονται είκοσι, γίνονται τριάντα, γίνονται η ιστορία ενός γκολ που έπρεπε να είχαν σώσει οι ίδιοι αυτοί που τώρα μιλάνε για φιλοσοφία των χαμένων. εγώ θυμάμαι πόσο σκληρά δουλέψαμε εκεί πάνω στις κερκίδες όταν η ομάδα έκανε πρώτο αριθμό στο πρωτάθλημα. θυμάμαι πόσο σκληρά χτυπούσαν οι παλαιοί μας όταν έκαναν την Παρτιζάν εκείνο το βράδυ στο Βελιγράδι σαν τίγρεις ξεσπαθωμένες. εκείνο δεν ήταν ποδόσφαιρο—ήταν πόλεμος, και εμείς πήραμε μέρος σ' αυτόν τον πόλεμο με κάθε κόκκο αίματος στις φλέβες μας. τώρα λοιπόν τι κάνουμε;;; συνεχίζουμε να κάθονται σαν γατούλες στην κουζίνα των άλλων και να τρώμε τις στάχτες τους;;; αλλιώς σε δέκα χρόνια θα ξυπνήσουμε στις κουκουλωμένες κερκίδες του Ηρακλείου βλέποντας έναν άλλον τίτλο να κρέμεται από τον λαιμό κάποιου που δεν κατάλαβε πως η ΟΦΗ δεν είναι ομάδα που ακολουθεί—είναι ομάδα που ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ την τιμή της! κι εγώ εδώ πάνω σας λέω ένα πράγμα: η φλόγα που έκαιγε στις κερκίδες όταν κάναμε εκείνο το τελικό πριν τριάντα χρόνια δεν έχει σβήσει. έχει κοκκινίσει ακόμα πιο πολύ, σαν τσιγάρο πάνω στη ρόμπα του νυχτερινού φρουρού. κι αυτή η φλόγα ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν είναι κέρδος—είναι σιτάρι που φυτεύεται στο αίμα, είναι τίτλος που αγοράζεται με δάκρυα και σκληρή δουλειά. λοιπόν ας κουνήσουμε λίγο το σύρμα εδώ μέσα σαν οι ολόθερμοι που είμαστε. ας γίνει εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο αυτό που γίνεται στις κερκίδες μας—αέρας αίματος φωτιάς. γιατί όταν ξεχνάμε πως είμαστε ομάδα η οποία ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ, τότε μένουμε εκεί που είμαστε: στις κουκουβάουνες, κοιτώντας τους άλλους να γιορτάζουν. κι ας κάνουμε μια αρχή τώρα αλλιώς αργά—γιατί το αργά στις κερκίδες της ΟΦΗ δεν υπάρχει. υπάρχει μόνο το ΤΩΡΑ.

Που λες τριάντα χρόνια;;; Μα εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο ΟΑΚΑ πριν δεκαπέντε χρόνια που η ΠΑΟΚ έκανε 4-0 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν τείχος! Τι έγινε;;; Μα εκείνος ο αγώνας έληξε 4-3!!! Σιγά σιγά;;; Μα αυτή είναι η ΟΦΗ βρε παιδιά—η ομάδα που κερδίζει ακόμη και όταν όλοι γράφουν αντίθετα!!! Τρεις ομάδες πάνω από 105 βαθμούς;;; Και;;; Μα αυτοί κάνουν λάθη στις τελευταίες δέκα λεπτά κάθε αγώνα—εμείς;;; Εμείς τρώμε γκολ στις κορυφαίες στιγμές γιατί ξεχνάμε τι σημαίνει νίκη! Αλήθεια ρε παιδιά, πότε μπήκαμε να δώσουμε διαπιστευτήριο στη συνέχεια;;; Στις τελευταίες πέντε χρονιές;;; Μα αυτές τις χρονιές είδαμε μισές προσπάθειες και μισές κερκίδες! Την θέλουμε τη σταθερότητα;;; Την έχουμε δει πως πάει όταν βγαίνουμε στο γήπεδο σαν ντρίπλοι!! Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι λένε "ωχ τι ωραίο που πηγαίνουμε σιγά σιγά" σαν να είμαστε ομάδα δεύτερης κατηγορίας! Μα εγώ ρώτησα κάποιον προπονητή πριν δύο χρόνια: τι κάνει όταν χάνει τρεις φορές στη σειρά;;; Απάντηση;;; Ξέχασε πως η ομάδα του πρέπει να δείξει χαρακτήρα! Κι εμείς;;; Βλέπουμε τον τίτλο να φεύγει σαν αστραπή ενώ αυτοί εκεί πάνω γράφουν πρωτοσέλιδα! Κι αυτοί που λένε "πέντε χρόνια χωρίς στόχο"—τι στόχο;;; Να σέρνουμε βαλτσες;;; Μα εγώ θυμάμαι ένα βράδυ στο γήπεδο όπου είχαμε τους αντιπάλους σίγουρους πως θα πάρουν ισοπαλία και εμείς βγήκαμε σαν λύκοι!!! Αυτά τα ματς υπάρχουν ακόμα στις κερκίδες σαν ιερό δισκοπότηρο—και όχι σαν νούμερα στον πίνακα! Κι όμως σήμερα κάθονται εδώ και μιλάνε για αριστεία σαν να είναι κάτι που αγοράζεται στο σούπερ μάρκετ! Μα η ΟΦΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ!!! Μας έχουνε περάσει όλες οι ομάδες από πάνω ξανά κι ξανά—και ξανά εμείς σηκωνόμαστε σαν φοίνικας!!! Μα τι λέω τώρα;;; Πέντε χρόνια;;; Μα σιγά σιγά πως;;; Αν συνεχίσουμε έτσι, σε δέκα χρόνια θα βλέπουμε τίτλους στους άλλους σαν άλλο συνηθισμένο δελτίο καιρού!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Αλλιώς τίποτα δεν έχει νόημα!!! 🔥💥⚔️

τι λες τώρα ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν πήγαμε στο γήπεδο της ΑΕΚ σαν ένα τσούρμο από αγνό αίμα και όχι σαν φαν που ξέρουν πως έχουνε δίκιο επειδή κάθονται πάντα στις καλές θέσεις; έφυγα εκεί από τις κερκίδες σαν να είχα πιει τρία μπουκάλια ρακή, επειδή είδαμε τον τίτλο να κυματίζει πάνω από την Πειραιώς σαν κόκκινη σημαία στην κορυφή μιας κορώνας — κι όμως αυτή η ομάδα εκεί δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παρέα αγνοημένων που ξαφνικά έγιναν θρύλοι επειδή είχανε φλόγα στις φλέβες τους αντί για ψεύτικες φωτογραφίες στα social media. τώρα τι βλέπουμε;;; τρεις ομάδες εκεί πάνω με πάνω από εκατόν πέντε βαθμούς σα να τους δίνουνε δωρεάν αυτοί οι αριθμοί επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει χορηγός των νικητών πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. εμείς;;; εμείς σέρνουμε τις αποστολές μας σαν βαλτσες στις τελευταίες σειρές επειδή κάποιοι εκεί μέσα ξέχασαν πως αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε για να συμμετέχει, φτιάχτηκε για να κυβερνάει. πέντε χρόνια;;; όχι, πέντε δεκαετίες νιώθουμε σα να κοιτάμε έναν άλλον τίτλο από μια άλλη πόρτα επειδή εμείς αρχίσαμε να μιλάμε για συνέχεια ενώ οι άλλοι δούλευαν σκληρά στον πυρήνα τους σα σιδεράδες που φτιάχνουν σπαθιά για πόλεμο και όχι κουτάλια για σούπα. και μιλάμε για σταθερότητα;;; σταθερότητα σαν αυτή που βλέπουνε αυτοί οι φίλοι στη Λάρισα κάθε χρόνο όταν ξυπνούν τη Δευτέρα και διαβάζουν πως η ομάδα τους έκανε ένα ακόμη βήμα προς την παρακμή;;; εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως η σταθερότητα χωρίς φιλοδοξία είναι σα το ψωμί χωρίς αλάτι — τρώγεται, αλλά δεν έχει γεύση. εμείς εδώ πάνω γνωρίζουμε πως η ΟΦΗ δεν γεννήθηκε για να είναι το υπόλειμμα της κάθε Κυριακής· γεννήθηκε για να γράφει ιστορία με κόκκινο χρώμα γραμμένο όχι με μπογιά αλλά με αίμα και ιδρώτα. και λοιπόν;;; ας κάνουμε μια μικρή υπενθύμιση εδώ μέσα: κάποτε η ομάδα μας έπαιζε σα τίγρης όταν η υπόλοιπη χώρα κοιμότανε σα γατούλες στις κουκουλωμένες καναπέδες. αυτοί εκεί πάνω στους τίτλους ξέχασαν πως την τελευταία φορά που εμείς δώσαμε διαπιστευτήριο στη συνέχεια ήταν όταν ήταν κάποιος άλλος εκείνος που κουνούσε το μαντήλι πάνω στο σκάφος ενώ εμείς φτιάχναμε δικές μας βάρκες για πόλεμο. τώρα αυτοί εκεί πάνω έχουνε πέντε ομάδες να τους πληρώνουνε γάλα και μέλι ενώ εμείς κοιτάζουμε από το παράθυρό μας σα να μας λένε «αύριο βρέχει» ενώ εμείς ξέρουμε πως ο ουρανός είναι κόκκινος επειδή κάπου εκεί πάνω κάηκε κάτι μεγάλο. κι εγώ εδώ πάνω σας λέω ένα πράγμα: η φλόγα δεν σβήνει επειδή κάποιοι αποφάσισαν να μιλήσουν για ασφάλεια αντί για πάθος. εκείνοι εκεί πάνω στους τίτλους ξέχασαν πως εμείς εδώ πάνω σηκωνόμαστε κάθε Κυριακή σα ομάδα που ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ — ούτε τον αντίπαλο, ούτε την τύχη, ούτε κανέναν αριθμό στον πίνακα. αυτοί ξέχασαν πως εδώ υπάρχει μια παράδοση που τρώει τίτλους σα πρωινό επειδή εμείς δεν τους δίνουμε δωρεάν· τους κερδίζουμε με δάκρυα, ιδρώτα και αίμα στις φλέβες σα βότσαλα που λειαίνονται από τον αγώνα αλλά ποτέ δεν σπάζουν. λοιπόν ας κουνήσουμε λίγο αυτήν την κουκουβάουνια εδώ μέσα σα να είμαστε ξανά εκείνες οι κερκίδες όπου ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σα ένας άνθρωπος που ξέρει πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία όταν μιλάμε για τιμή. επειδή η τιμή δεν έχει αριθμούς — έχει ψυχή. και αυτή η ψυχή εδώ πάνω ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν είναι κάτι που αποφασίζουνε οι χορηγοί ή οι αριθμοί· αποφασίζεται από εκείνους που βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο σα λύκοι ξεσπαθωμένοι και όχι σα γατούλες που περιμένουνε το ψωμί τους στο πιάτο. κι ας κάνουμε κάτι τώρα: ας πάμε εκεί πάνω σαν οικογένεια που θυμάται πως δεν υπάρχουν μισές προσπάθειες όταν φοράς το ερυθρόλευκο στήθος. επειδή όταν εσύ αγαπάς μια ομάδα όχι σα σύλλογο αλλά σα οικογένεια, τότε οι αριθμοί στο τέλος της χρονιάς είναι μόνο η επιβεβαίωση εκείνης της αγάπης — όχι ο στόχος. ο στόχος είναι εκείνος μεγάλος τίτλος που λάμπει σαν κόκκινο φανάρι πάνω από την πόλη του Βόλου κάθε φορά που ένας οπαδός βγάζει τη σημαία του στο μπαλκόνι του σπιτιού του. κι ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό: η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κάθονται σιγά σιγά στις κερκίδες λέγοντας «ωχ τι ωραίο που πηγαίνουμε σιγά σιγά». η ιστορία γράφεται από εκείνους που σηκώνονται όρθιοι σα ένας άνθρωπος όταν η ομάδα χρειάζεται έναν ακόμη γκολ, έναν ακόμη αγώνα, έναν ακόμη τίτλο. επειδή όταν μιλάμε για ΟΦΗ, μιλάμε για εκείνη την ομάδα που ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ — γίνεται πιο δυνατή κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να τη σβήσει. κι εγώ εδώ, σαν αυτός που έχει δει σαράντα χρόνια αγώνων σα βράδυ που ποτέ δε νυχτώνει πραγματικά επειδή υπάρχουν πάντα φλόγες στις κερκίδες, σας λέω: ας πάμε εκεί τώρα, αλλιώς αύριο θα ξυπνήσουμε σα γατούλες που κοιτάζουνε την εικόνα ενός τίτλου στους τοίχους άλλων — κι εκείνες οι εικόνες δεν έχουν φλόγα στις φλέβες τους, έχουν μόνο ψεύτικο χρώμα σπρετσαρισμένο από κάποιον που δεν ξέρει τι σημαίνει νίκη. κι ας κάνουμε την αρχή τώρα αλλιώς αργά — επειδή στην ΟΦΗ το αργά δεν υπάρχει. υπάρχει μόνο το ΤΩΡΑ, σαν εκείνο το πρωί στο γήπεδο της ΑΕΚ όπου είδαμε τον τίτλο σα κόκκινο σήμα πάνω από το κεφάλι μας σα σημάδι ότι εκείνοι εκεί πάνω στους άλλους τίτλους είχανε ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ.

Άκουσα όλους εδώ μέσα σιγά-σιγά, αλλά αλήθεια ρε παιδιά, δεν ξεχνάω ποτέ εκείνο το βράδυ στο Βόλο όταν η ομάδα έκανε 2-1 στον Παναθηναϊκό μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά. Ήταν σα να σηκώθηκε όλη η πόλη από τις καναπέδες της και γύρισε πάνω στη Νότια όσο και ντορτιαρίζοντας μέχρι οι φλέβες να σκάσουν. Μα εκείνο δεν ήταν αποτέλεσμα — ήταν διακήρυξη: *εμείς εδώ πάνω ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΜΕ*. Κοιτάξτε τώρα τους άλλους εκεί στους τίτλους. Τρεις ομάδες πάνω από 105 βαθμούς; Και;;; Αυτοί εκεί ξέρουν πως ο τίτλος χτίζεται όχι με νούμερα αλλά με πότε κοιτάζεις τον αντίπαλο στις τελευταίες δέκα λεπτά και τον βλέπεις να σώνει από το φόβο. Αυτή η ομάδα που λέγαμε πριν δύο χρόνια πως "έχει θετικότητα", πόσες φορές είδαμε να χάνει ψυχολογικά εκείνη την ψυχή που κάποτε είχε;;; Την είχανε αφήσει σιγά σιγά σα λουλούδι χωρίς νερό — κι εμείς εδώ περιμέναμε να ξαναζήσει;;; Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ πριν δεκαπέντε χρόνια — όχι επειδή το αποτέλεσμα ήταν μεγάλο, αλλά επειδή εκεί είδαμε πως το πάθος μιλάει μια γλώσσα που οι αριθμοί δεν καταλαβαίνουν. Εκείνος ο αγώνας έδειξε κάτι σπουδαίο: όταν βγεις στον αγωνιστικό χώρο σαν ομάδα που ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ, τότε ακόμη και όταν χάνεις τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, βρίσκεις τρόπο μέσα σε άλλα δεκαπέντε λεπτά να κάνεις το δικό σου γκολ σα χειροβομβίδα — γρήγορο, δυνατό, αμετάκλητο. Κι όμως εδώ μέσα σήμερα μιλάνε για "πέντε χρόνια" σα να είναι μια θητεία εκλογών. Πέντε χρόνια;;; Μα βρε άνθρωποι μου, πέντε χρόνια σ' έναν σύλλογο όπως ο δικός μας ισοδυναμούν με μία ζωή εργασίας! Εκείνοι εκεί πάνω στους τίτλους βιάζονται για έναν καινούργιο τίτλο επειδή ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που σηκώνουν τα κεφάλια τους όταν οι άλλοι έχουνε γονατίσει. Εμείς;;; Εμείς ακόμα κάθονται σα γατούλες πάνω στα πινάκια των social media, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες των άλλων σα να είναι η δικιά μας ιστοσελίδα περιοδικό. Και μιλάτε για σταθερότητα;;; Σταθερότητα;;; Μα βρε παιδιά, η σταθερότητα σ' ένα σπίτι χωρίς φωτιά είναι σα ψωμί χωρίς αλάτι — τρώγεται, αλλά δεν έχει νόημα. Εμείς χρειαζόμαστε μια ομάδα που όταν βγει στο γήπεδο δεν έχει καν δικαίωμα ούτε να σκεφτεί "ίσως". Γιατί στις τελευταίες δέκα λεπτά εκείνες οι δέκα λεπτά δεν μπορούν να γίνουν δεκαπέντε — πρέπει να γίνουν αστραπή. Αλλιώς τι γινόμαστε;;; Αυτή η ομάδα εκεί που σέρνεται σα να φοβάται πως όταν φτάσει στην κορυφή θα πέσει· κι εμείς εδώ μέσα γινόμαστε η κουκουβάουνια που χτυπάει τις σιδερόφρακτες πόρτες των άλλων σα φάντασμα και δεν μπορεί να μπει μέσα. Εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα το 1998 στον Πειραιά όταν η ομάδα έκανε 3-0 μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά και κατέλαβε αμέσως όλους τους τίτλους εκείνους σα να ήτανε δικά της πλούτη. Εκείνος ο αγώνας ήταν παράδειγμα ενός πνεύματος που σήμερα κάπου εκεί πάνω στους πίνακες έχει ξεχαστεί σα νερό του ποταμού — ασταθές, αμετάκλητο, ζωντανό μόνο όσο κυκλοφορεί. Σήμερα τι βλέπουμε;;; Μία ομάδα που σέρνει τις βαλτσες της σαν να είναι βαλτσάδες η ίδια — όχι σα σύλλογος, όχι σα οικογένεια. Και λοιπόν;;; Ας πούμε λοιπόν ένα πράγμα καθαρά εδώ μέσα: εμείς εδώ πάνω ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ για σιγά σιγά. Είμαστε ομάδα που ξέρει πως όταν βγεις στην κορύφωση της προσπάθειας σου, τότε ακόμη και ένας αριθμός 106 στον πίνακα γίνεται σκόνη κάτω από τα πόδια σου. Γιατί αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν είναι κέρδος — είναι η στιγμή εκείνη όπου αποδεικνύεις πως δεν φοβήθηκες κανέναν αντίπαλο επειδή εσύ ξέρεις πως πάνω από όλα είσαι άνθρωπος με φλόγα στις φλέβες. Κι αν δεν κάνουμε κίνημα τώρα;;; Τότε σίγουρα σε δέκα χρόνια αυτοί εκεί πάνω στους τίτλους δεν θα θυμούνται καν πως υπήρξαμε εμείς — επειδή εμείς δεν θα υπάρχουμε σα σύλλογος που αγωνίζεται για κάτι μεγαλύτερο από τη σταθερότητα. Θα υπάρχουμε σα ομάδα που κάθεται πίσω από τα κερκίδες σα ντρίπλος, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες άλλων στις οθόνες τους σα να ήταν δικές τους. Ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα — είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ. Κι εμείς εδώ πάνω είμαστε αυτή η ομάδα — όχι σαν κατηγορία, όχι σαν εποχή, αλλά σα βίωμα. Γι' αυτό ας κουνήσουμε εδώ μέσα λίγο αυτήν την κουκουβάουνια σαν εκείνες τις κερκίδες όπου ένας ολόκληρος κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα ένας άνθρωπος όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ σα κόκκινο σήμα στους ουρανούς.