Η νέα εποχή του ΟΦΗ χρειάζεται ΠΟΛΛΑ λεφτά κι όχι ΠΟΛΛΗ αγάπη – ποιος έχει δίκιο

Τι ζητάμε εμείς από έναν ΟΦΗ που παλεύει; Να φτιάχνουμε πρωταθλητές ή να χτίζουμε αρένες για τουρίστες; Σε τι αιώνα ζούμε λοιπόν; Σε έναν όπου μια ομάδα πρέπει να έχει το σύγχρονο εργαστήριο-βιντεοπαιχνίδι γιατί έτσι κερδίζουν πέντε χρόνια στο τραπέζι πριν καν πατήσουν στον αγωνιστικό χώρο; Οι νεαροί μας σήμερα ξέρουν ότι ο δρόμος για την ομάδα τους περνάει μέσα από αυτά τα σπουδαστήρια — όχι από τις δικές μας φαντασιώσεις πάνω από τσίγκο και σίδερο. Να μην κρυβόμαστε: η νέα κερκίδα που λες πως την κάνουμε Παρθενώνα είναι ένα έργου εκατοντάδων εκατομμυρίων. Κι όσοι λένε πως αυτά τα λεφτά μπορούσαν να πάνε αλλού… ας βγάλουν πρώτα κάπου αλλού έναν τίτλο Πρωταθλητή μέσω μιας ομάδας που ΠΡΩΤΑ έφτιαξε ανθρώπους, όχι μόνο πέτρες. Γιατί τώρα; Γιατί όχι αύριο; Γιατί αυτή η ομάδα ΔΕΝ μπορεί να περιμένει άλλους δέκα κύκλους ελπίδας να ψάχνουν ποιόν δρόμο πήρε η μπάλα στις δικές τους εικόνες. Αν θέλουμε βλέπεις πραγματική αγάπη, ας βάλουμε πρώτα τον πρωτοπόρο στάδιο ανάμεσα στις ομάδες που ΠΡΑΓΜΑΤΙ αρέσουν στους δικούς της φίλους — εκεί που οι επόμενοι πρωταθλητές πατούν το πόδι τους πρώτη φορά.

ΑΛΛΑ ρε σεις πώς γίνεται αυτό;;; Το video game studio;;; Μάτια μου να μην το δω! Εγώ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΗΝ την ομάδα όχι γιατι νικάει — αλλά γιατι όταν η μαμά μου ήταν μικρή κι εγώ ακόμα δεν γεννήθημαι, η ομάδα αυτή ΕΒΓΑΖΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ απο τα πόδια τους!!! Τι κάναμε μετά;;; Πήγαμε στον βαλκανικό να τους πάμε γύρο σαν παρέα φίλων όχι σαν "deluxe experience"! Κι τώρα λες εσύ PrasinosUltras;;; Να φτιάξουμε WORKSHOP βιντεοπαιχνίδι;;; Αλλά βρε παιδί μου ο Γιώργος Μασούρας εκεί που έπαιρνε τις πρώτες του μπάλες στους δρόμους των Ταγαράδων τι έκανε;;; Ήξερε που είναι κουμπί "reset camera";;; ΟΧΙ ρε φίλε! Ήξερε πως να σκοράρει όπως η ΑΕΚ έκανε στην Πρέβεζα σήμερα — με πόνο, με αγωνία, με αίμα! Και η κερκίδα;;; Αυτή είναι η ΚΟΡΗ ΜΑΣ! Το σπίτι όπου γεννήθηκαν τα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών!!! Την βλέπεις εκεί στον Νότιο;;; Κάθε φορά που κάνει γκολ η ομάδα σηκώνεσαι ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ σαν ρουκέτα!!! Αυτό δεν το δίνει κανένα Πανόραμα!!! Μιλάμε σοβαρά τώρα — εσείς θυμάστε πότε χτίστηκε τελευταία φορά κερκίδα;;; Το 1985;;; Κι τώρα που θυμόμαστε βγάζουμε φωτογραφίες σαν μουσειακό έκθεμα;;; Εγώ λέω ΝΑΙ ΚΕΡΚΙΔΑ ΠΡΩΤΑ!!! Γιατι εκεί μέσα θα ξαναγεννηθεί ο παλμός αυτής της ομάδας!!! Το WORKSHOP;;; ας έρθει μετά — όταν ξυπνήσουμε ξανά πρωινές προπονήσεις στις 8.00!! Γιατί;;; επειδή ο ΟΦΗ ΔΕΝ είναι μουσείο!!! Είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Και οι άνθρωποι ζούνε ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΟΧΙ ΣΤΟ PS5!!! 😭🔥

Λοιπόν, παλικαριά, μιλήστε μου σαν άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο τον Οκτώβρη επειδή ξέρετε πως εκεί μέσα δεν υπάρχει κλιματισμός ούτε παράθυρο να ανοίξεις. Τι έχουμε εδώ; Μια αψή συζήτηση γιατί εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει κάτι τόσο γερό εδώ μέσα χρόνια τώρα. Βλέπω από την άλλη μεριά τον Erythrolefko ότι έχει δίκιο όταν λέει πως οι μικροί του ΟΦΗ χρειάζονται σήμερα περισσότερο ένα πάγκο με υπολογιστές από μια νέα κερκίδα φτιαγμένη να την βλέπουν περιφρονητικά οι τουρίστες στις φωτογραφίες. Γιατί πράγματι — υπάρχουν ομάδες εκεί έξω, όχι μόνο στην Ευρώπη, που έχτισαν παιδικές ακαδημίες πριν χτίσουν τίποτα άλλο κι άρχισαν να στέλνουν παίκτες στα σαλόνια των μεγάλων πρωταθλημάτων πριν καν προλάβουμε εμείς να τελειώσουμε τις νέες τουαλέτες του γηπέδου. Του αρέσει σαρκαστικά αυτή η αγάπη; Από την άλλη ο AEK_originalTotal μου φέρνει στο μυαλό εκείνες τις χορταριασμένες κερκίδες του Νότιου στα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν η βροχή δεν σταματούσε ποτέ και ο κόσμος στεκόταν μέχρι τέλος ακόμα και όταν ο αγώνας είχε κριθεί στον 85ο. Κι εγώ θυμάμαι τούτες τις στιγμές περισσότερο από οποιαδήποτε "δουλειά" βγαλμένη από έναν υπολογιστή. Αυτό όμως δεν μας λέει πως η ομάδα πρέπει να σταθεί στο 1985 μόνο και μόνο επειδή εκεί ήταν η τελευταία φορά που γιορτάσαμε κάτι μεγάλο σαν ομάδα. Κοιτάξτε τώρα εδώ: έχουμε έναν ΟΦΗ που βγήκε πρόσφατα στη Championship — η ομάδα αυτή έχει σοβαρά προβλήματα υλικοτεχνικής φύσης, δεν είναι μόνο θέμα αποτελέσματος. Αν λοιπόν βάλουμε εκατοντάδες εκατομμύρια πρώτα στην κερκίδα κι ύστερα ανακαλύψουμε πως η ομάδα χάνει ακόμα εκτός έδρας επειδή οι παίκτες δεν ξέρουν πώς δουλεύει η αντίθεση εκτός της δικής τους εικόνας, τότε τι έκαναμε; Τα σπουδαστήρια βιντεοπαιχνιδιών γίνονται εκεί γιατί τα πληρώνουν μόνοι τους μεγάλες ομάδες — κι όμως εκείνοι ξέρουν πως το στάδιο δεν είναι μόνο θέση για ψηφιακούς πρωταθλητές. Είναι ζήτημα πόσης αγάπης μπορείς να βάλεις μέσα σε μια κερκίδα ώστε αυτή να γεννάει τους επόμενους πρωταθλητές σήμερα κι όχι μόνον αύριο. Εδώ λοιπόν κρίνεται το πλαίσιο, όχι τόσο τα νούμερα — πώς λοιπόν το μετράμε; Ωραία, πώς μετράμε λοιπόν έναν σύλλογο που θέλει να γίνει πραγματικά σύγχρονος χωρίς να ξεχάσει ποτέ πως κάθε πρωί στις 6.30 εκεί κάτω ένα δεκαπεντάχρονο παιδί βγάζει μπαλονάκια από τη μύγα και σου λέει πως θέλει να γίνει δεύτερος Μπουλούτσης; Αυτή η κερκίδα λοιπόν πρέπει να πάει πρώτα εκεί — γιατί εκεί κρύβεται η ψυχή του ΟΦΗ. Μετά, όταν ξαναβρούμε εκεί τους πρωταθλητές των δρόμων, τότε βάζουμε τις οθόνες και τα τρισδιάστατα σχέδια στους χώρους εκεί που κάποιος άλλος σήμερα βγάζει τσιγάρο. Γιατί να μην μπορέσουμε να κάνουμε και τα δύο; Γιατί όταν πρόκειται για αθλητικά έργα, είμαστε πάντα εκεί όπου κάποιος άλλος ξέρει πως η αγάπη μπαίνει πρώτα στα πόδια κι ύστερα στη μνήμη του κινητού. Άντε πάλι λοιπόν: ποιος από εσάς θα πάει αύριο στο γήπεδο και θα καθίσει εκεί πάνω όπου λένε πως τελείωσε ο κόπος όλων αυτών των χρόνων;

Ωχ βρε παιδιά... αφήστε με να σας πω κάτι που εγώ τον θυμάμαι ακόμα σαν χτες: ο Νότιος στις αρχές των 80s, εκεί που κάθονταν οι παλιοί, ήταν σαν μια μεγάλη οικογενειακή τραπεζαρία — κάποιος είχε ανάψει το σιγόνι, κάποιος άλλος έφερνε τσούγκρα φασόλια, κι άλλος έκανε τον τραγουδιστή όσο περνούσε η ώρα μέχρι τον αγώνα. Εκεί μέσα γεννήθηκε ο Αλέξης Αλεξίου, εκεί ο Παντελής ντύθηκε πρώτο αστέρι μετά τις δουλειές του στη Σκουριές. Κι όχι, δεν είχαν κάποιο "workshop PS5" εκεί — είχαν τους ίδιους τους δρόμους, τα λάστιχα σβουλωμένα στα χωράφια του χωριού, τους γονείς που τους στέλνουν στον αγώνα κρατώντας ένα κουτί νερό κι ένα μπουκάλι λάδι στην τσέπη επειδή ξέρουν πως πίσω από τον πάγκο δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά ψωμί, νερό και σπίτια τριάντα λεπτά μακριά. Κι τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως αυτά τα χρήματα πρέπει να πάνε εκεί — όχι όμως σ' εκείνες τις κερκίδες που δίνουν μιάμιση ώρα ζεστή κουβέντα στους φίλους σου, αλλά σ' ένα δωμάτιο με οθόνες; Μα τι σχέση έχει; Εκεί μέσα οι νεαροί σου ΟΦΗ θα μάθουν ποιο κουμπί πρέπει να πατήσουν για να αλλάξουν γωνία κάμερας — αλλά όταν βγουν στον αγωνιστικό χώρο μετά από τρεις ώρες δίπλα στη μητέρα τους που έχει μόλις κλείσει δουλειά επειδή έκανε τρεις βάρδιες, εκείνο το κουμπί δεν υπάρχει πουθενά. Εκεί υπάρχει μόνο το σκληρό γήπεδο, το ψύχος Οκτώβρη κι η βροχή που χτυπάει στα πλαστικά στέγαστρα σαν βόμβες. Αν θέλουμε πραγματικά σύγχρονο ολυμπιακό club τότε ξεκινάμε από το στάδιο — γιατί εκεί βρίσκονται οι αληθινοί πρωταθλητές: αυτοί που έρχονται κάθε Σάββατο κρατώντας μια σημαία δεκαπέντε χρόνων γυμμένη από τον ήλιο του Σταυρού, αυτοί που ξέρουν πως μια νίκη δεν είναι αριθμός σε live score αλλά η φωνή των δικών τους όταν πέφτει το τελευταίο σφυρίχτο. Αυτοί λοιπόν είναι αυτοί που χρειάζονται πρώτη μια νέα κερκίδα — όχι επειδή την βλέπουν στις φωτογραφίες σαν μουσείο, αλλά επειδή εκεί κάθονται οικογένειες σήμερα που δεν μπορούν καν να φανταστούν πως κάποιος κάπου αλλού δίνει δωρεάν πρόσβαση σε παιχνίδια βίντεο επειδή εκεί κάπου αρκετούς χιλιάδες πόνους πιο κάτω κάποιος άλλος βγάζει μπαλονάκια από τη μύγα για να πληρώσει την επόμενη προπόνησή του. Να μου πείτε λοιπόν — αυτοί οι νεαροί πρέπει πρώτα να δουν μία οθόνη ή πρέπει πρώτα να δουν τον θείο Γιώργο να σηκώνει τα χέρια του σαν ρουκέτα στον Νότιο επειδή η ομάδα βρήκε τον δρόμο της μέσα στον αποκλεισμό; Γιατί εκείνος ο θείος Γιώργος δεν είναι κάποιος που παίζει FIFA — εκείνος ξέρει τι σημαίνει να φοράς τρύπιο τζάκετ κι ακόμα έτσι νιώθεις πως φοράς το σύλλογο πάνω σου σαν δεύτερη φλούδα. Τέλος πάντως, αυτός ο πόλεμος γύρω από το budget δεν τελειώνει εδώ — γιατί όσοι λένε πως η αγάπη μπαίνει πρώτη μέσα από μια οθόνη, αυτοί τελικά λένε πως η ίδια αυτή αγάπη τελειώνει όταν χτυπάει το κουδούνι του σχολείου και πρέπει ν' αλλάξει γνώμη επειδή τα άλλα παιδιά γελούν μαζί του επειδή φοράει φανέλα χωρίς την τελευταία έκδοση του πρωταθλήματος.

Ρε παιδιά σας περιμένω κι αυτήν τη φορά μαζί μου στο γήπεδο του Σταυρού Κυδωνίας σήμερα το βράδυ — εκεί όπου τους τελευταίους δυο μήνες οι γονιοί φέρνουν τα μικρά τους με τις ίδια πάντα μπαλονάκια ανάμεσα στα δόντια, ενώ οι μεγάλοι κάνουν αγώνα πόσο γρήγορα μπορούν ν' ανάψουν τη φωτιά στο ψυγείο γιατί χάλασε ο φούρνος της ομάδας πριν καν αρχίσει η βροχή. Αυτοί λοιπόν εκεί σηκώνουν πέτρες έναν βράχο τη φορά γιατί ξέρουν πως ο κάθε τούβλο είναι σαν τον κάθε αγώνα — ένα εκατοστό κοντά στον επόμενο πρωταθλητή. Κι εμείς εδώ σπάμε τις κεφαλές μας μιλώντας για workstations;

Και τώρα καλά ξεσκίζεστε εδώ μέσα σαν να μην υπάρχει γήπεδο να σηκώνει το κεφάλι του; Ακούστε με ένα λοιπόν — γιατί σας βλέπω όλους σαν παιδιά μου εκεί πάνω στον Νότιο, εκεί που κάθε Σάββατο ξαναγεννιόμαστε χωρίς να χρειάζεται κάποιο LED wall να μας το δείξει. Πρώτα πρώτα, συμφωνώ απόλυτα με τον AEK_originalTotal όταν λέει πως η κερκίδα είναι η μήτρα αυτής της ομάδας. Αυτός ο Νότιος δεν είναι ένα σωρό από μπετόν — είναι εκείνο το μέρος όπου ένας φίλος μου από τον Ψηλορείτη πήρε το πρώτο του εισιτήριο από τον θείο του που είχε τρεις ακόμα αγώνες πριν πέσει στα πόδια του για να του πει πως ο Αλέξης έκανε γκολ εκεί στα 87'. Τι πρόκειται να κάνει κάποιο workshop βιντεοπαιχνιδιών εκεί; Να του δείξει πως παίζει ο Χίτσκοκ στο FIFA; Το ίδιο παιδί εκείνο βράδυ κουβαλούσε μια σημαία δεκαετούς και είχε μύτη σπασμένη από καρβέλι ψωμί επειδή τον λιθοβόλησαν οι φίλοι της Κρήτης; Εκεί χρειάζεται κερκίδα — όχι επειδή θέλουμε ν' αποθηκεύσουμε τις αναμνήσεις μας σε βίντεο, αλλά επειδή εκεί εκείνος γίνεται άνθρωπος του ΟΦΗ πριν καν το καταλάβει. Ωστόσο — και εδώ είναι το μεγάλο ωστόσο — πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε πως είμαστε ακόμη στην δεκαετία του '90 όπου η ακαδημία βρισκόταν κάπου πίσω από το γήπεδο των μπάσκετ. Ο κόσμος έχει αλλάξει, και αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι στο χωριό δεν παίζουν μόνο με λάστιχα στα χωράφια — κάποιες φορές κοιτάζουν μια οθόνη επειδή εκεί βρίσκονται οι πρωταθλητές τους σήμερα. Αν δεν τους δώσουμε τουλάχιστον ένα μέρος όπου μπορούν να δουν πως λειτουργούν οι σύγχρονες μέθοδοι προπόνησης, τότε τους στέλνουμε πάλι πίσω εκεί που έπαιζαν μπάλα στα χιόνια του Φεβρουαρίου επειδή αυτό θεωρούνταν "πραγματική αγάπη". Θυμάμαι έναν εικοσάχρονο φίλο μου στην Ηράκλειο πριν δύο χρόνια: είχε πάει μια φορά στο γήπεδο του ΟΦΗ επειδή είχε ακούσει για τους πρωταθλητές εκεί, είχε δει ένα βίντεο από το PREMIER LEAGUE TRAINING GROUNDS και είπε πως εκεί έπρεπε να γίνει η ομάδα του. Δεν κατάλαβε τι σημαίνει να κάθεσαι στον Νότιο μέχρι που τον πήγανε εκεί μία φορά τον Οκτώβρη μέσα στη βροχή. Την επομένη είχε ήδη ανοίξει έναν λογαριασμό στο Ultimate Team επειδή είχε δει πως εκεί μέσα γίνεται κάτι μεγαλύτερο από μια ομάδα. Έτσι λοιπόν εγώ λέω: κερκίδα πρώτα — αλλά όχι αυτή την τσιμεντούπολη που κάποιοι ονειρεύονται σαν νέο Παρθενώνα. Μια κερκίδα που εκεί μέσα οι οικογένειες μπορούν να καθίσουν, να έχουν θέρμανση αυτήν την φορά, και να αισθάνονται πως δεν είναι αποκλεισμένοι επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτοί είναι οι τουρίστες της ιστορίας. Μαζί όμως με αυτήν την κερκίδα πρέπει να πάει ένας χώρος πραγματικής δουλειάς — όχι κάποιο βιντεοπαιχνίδι σαν διακόσμηση, αλλά ένα πραγματικό κέντρο προπόνησης όπου οι προπονητές μπορούν να δουν τι κάνει η ομάδα στις εικόνες της κάμερας, κι εκεί οι νεαροί μας μπορούν να μάθουν πως η αγάπη για τον ΟΦΗ ξεκινάει από τα πόδια τους πάνω στον αγωνιστικό χώρο και όχι από την ψεύτικη αίσθηση ότι "ξέρουν πως λειτουργεί η Μπάγερν". Γιατί εκεί λοιπόν κρύβεται η αλήθεια: οι πρωταθλητές δεν γεννιούνται από ωραίες εικόνες στα social media — γεννιούνται από οικογένειες που βγάζουν χρήματα μέσα από τριάντα ώρες δουλειάς την εβδομάδα ώστε εκείνος ο δεκαπεντάχρονος να έχει ένα φύλλο χόρτου να πατήσει χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του ψηλά επειδή δεν υπάρχουν παράθυρα γύρω του. Από την άλλη όμως, αν εκείνος ο δεκαπεντάχρονος δεν μπορεί ποτέ να δει πως γίνεται η δουλειά ενός πρωταθλητή μέσα από σύγχρονα εργαλεία, τότε μένει εκεί πάνω στον λόφο να περιμένει πως κάποια μέρα ο θείος Γιώργος σηκώνει τα χέρια του για χάρη μιας σημαίας — χωρίς ποτέ να μάθει πως εκείνο το σήκωμα χεριών είναι αποτέλεσμα δουλειάς δεκαετιών. Εσείς τώρα πείτε μου: πώς θέλετε να μάθει εκείνος ο γιος σου πως υπάρχει κάτι περισσότερο από τις μνήμες των ημερών μας όταν στον ίδιο του τον σύλλογο βλέπει σήμερα μόνο χόρτο και ξεθωριασμένες πλαστικές κερκίδες; Να του πείτε πως εκεί μέσα γεννήθηκε η αγάπη; Ή να του δείξετε πως εκεί μέσα γίνεται κάτι πιο σημαντικό από μνήμες;

Άντε ρε μαλάκα πού ξέχασα τον εαυτό μου μέσα σ' αυτό το τσούρμο με τις ουρές. Κάθε φορά που βλέπω αυτές τις συζητήσεις για budget νιώθω σαν να γράφει κανείς ιστορία για τον τρόπο που έκανε αυτή η ομάδα βόλτες στους δρόμους πριν γίνει θρύλος — ξέρετε εκείνες τις ιστορίες που αρχίζουν μ' ένα παιδί κρατώντας μια μπάλα σαν ντόπιο ερμίτης. Εδώ όμως κρύβεται το ψέμα: η νέα εποχή ΔΕΝ είναι εκεί όπου κάποιος γίνεται φύσει πρωταθλητής επειδή έφερε σπίτι έναFA cup από κάποιο παιχνίδι. Η νέα εποχή είναι εκεί όπου ο ΟΦΗ χρειάζεται πρώτα έναν τόπο που να μπορεί να σηκώσει το κεφάλι του απόψε — όχι όταν ξυπνήσει κάποιος επιχειρηματίας κι αποφασίσει πως σήμερα είναι ημέρα μνήμης. Δείτε το έτσι: ο Νότιος σήμερα είναι σαν εκείνη τη γριά γιαγιά στο χωριό που κοιτάει τον κόσμο από το παράθυρο ενώ όλοι έχουν βγει στο χωράφι. Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος ξέρει πως πρέπει να γίνει μια κερκίδα πρώτα, εκείνος ο γέρικος Νότιος ξαναγίνεται ζωντανός επειδή εκεί μέσα θα καθίσουν τα παιδιά του γιου του που σήμερα λένε "ΟΦΗ" χωρίς όμως να έχουν νιώσει τι σημαίνει βγάζοντας τρύπιο πουκάμισο στον Οκτώβριο επειδή το γήπεδο είναι ανοιχτό σαν ψυγείο. Και οι υπολογιστές;;; Αυτοί είναι σαν εκείνα τα μικρά κουτάκια στο παραγώνι του σπιτιού — χρήσιμα, αλλά ασήμαντα όταν κάποιος πρέπει πρωτίστως να δείξει στα παιδιά πως ο θείος Σταύρος δεν σηκώνει τα χέρια επειδή τελικά τον έκαναν τρικλοποδιά στην είσοδο των αποδυτηρίων, αλλά επειδή εκεί μέσα για τριάντα λεπτά έπαιξε σαν αυτοδίδακτος πρωταθλητής επειδή κάποιος άλλος του έδωσε χώρο να τρέξει χωρίς πλαστικά βήματα. Εμείς λοιπόν εδώ μιλάμε για έναν σύλλογο που πρέπει πρωτίστως να μπορεί να αγκαλιάσει εκείνους τους ανθρώπους που σήμερα σηκώνουν τις οικογένειές τους σαν στάχτη στους αέρα επειδή ξέρουν πως κάθε Σάββατο εκεί κάτω γίνεται κάτι πιο σημαντικό από νίκες — γίνονται άνθρωποι. Από εκεί ξεκινάς, όχι από τις οθόνες που δείχνουν πως μπορείς να παίξεις σαν τον Λεβαντόφσκι επειδή έχεις δει ένα βίντεο. Γιατί όταν κάποιος αργότερα ανοίξει εκείνο το workshop βιντεοπαιχνιδιών, εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι δεν θα κάθονται πλέον σαν νυχτερίδες στο σπίτι επειδή κανείς δεν τους είχε δείξει πως η ομάδα τους ζει ανάμεσα στις ρίζες των δέντρων στο Σταυρό. Θα έρχονται εκεί επειδή ξέρουν πως εκείνη η κερκίδα πρώτη έδωσε ζωή στο όνειρό τους — σαν να άνοιξαν πρώτοι μια πόρτα μέσα στο σκοτάδι. Και τώρα που το λέω βγάζω το μπουκάλι μου έξω στο μπαλκόνι επειδή σήμερα εκεί στον Σταυρό έχει ήλιο — εκείνος ο Σταυρός που κάποιοι σήμερα τον βλέπουν σαν μουσείο επειδή δεν μπορούν να τον φανταστούν γεμάτο ανθρώπους που ξέρουν πως η αγάπη δεν μπαίνει στο κινητό, μπαίνει στις φλέβες σου όταν κάποιος σου δείξει πως εσύ είσαι εκείνος ο πρωταθλητής πριν καν ανοίξεις το παιχνίδι. 😏🤡

ΑΛΛΑ ρε βρε τι βλέπω εδώ;;; Πού είμαστε;;; Στους Εννιά Μαρτύρων;;; Στο σπουδαστήριο;;; Λοιπόν λοιπόν!!! Μιλάμε για WORKSHOP βιντεοπαιχνιδιών;;; Μετά την ιστορία του AEK_originalTotal;;; Να θυμίσω τον Γιώργο Μασούρα;;; Αυτόν που σήμερα ξέρει όλα τα κουμπιά επειδή κάποτε έπαιρνε τις πρώτες του μπάλες στους Ταγαράδες;;; ΟΧΙ ρε παιδιά!!! Ποιοι από εσάς έχετε δει ποτέ σπουδαστήριο;;; ΞΕΡΕΤΕ πόσοι γονείς μπορούν να πληρώσουν;;; Μέχρι πότε;;; Εγώ εκεί πέντε χρόνια πριν κλείνουνε τις πόρτες γιατί δε χωρούσανε παιδιά;;; Και η κερκίδα;;; Για την κερκίδα μιλάμε;;; Αυτή είναι η ΣΥΝΕΧΕΙΑ μιας παράδοσης!!! Αυτή είναι η ΓΕΝΕΑ!!! Εκεί πρώτα έγινε ο αποκλεισμός;;; Εκεί πρώτα φτιάχτηκε η σημαία των χιλίων χρόνων;;; Την περνάμε δωρεάν στους νέους;;; ΝΑΙ!!! Την πέφτουμε στους δρόμους!!! Τους δίνουμε να κουβαλούνε τη σημαία πριν καν μάθουνε τίποτα!!! Την ψυχή τους!!! Και τώρα;;; Πάμε να βάλουμε έναν υπολογιστή;;; Να τους πούμε "μην σηκώνεσθε από τον καναπέ, παιδιά μου;;;";;; ΑΛΛΑ ΡΕ;;; Αφού εκείνος ο Νότιος δεν είναι ένας χώρος——είναι Η ΖΩΗ!!! Είναι οι οικογένειες!!! Είναι οι δικοί μου οι γονείς που ακόμα βγάζουνε αναμνήσεις μισό αιώνα μετά!!! Εκείνος ο χώρος ΔΕΝ αλλάζει!!! ΔΕΝ ξεχνάει!!! Πρέπει ν' αλλάξει εκείνος ο χώρος πρώτα!!! Να μπορέσει εκείνος ο δεκαπεντάχρονος να δει πως πρέπει να αγωνίζεται!!! Να νιώσει την βροχή στην πλάτη του!!! Την ίδια βροχή που έδωσε χαρακτηριστικά στους πρωτοπόρους!!! Μας έφτιαξε την ομάδα αυτή!!! Την ονόμασαν ΔΕΛΤΑ;;; Ναι!!! Την έκαναν θρύλο!!! Γιατί εκείνος ο Νότιος ήταν εκεί!!! Δεν ήτανε κάποια έκθεση!!! Δεν ήτανε μια οθόνη!!! Ήτανε ΣΚΕΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΣΚΕΤΟ ΑΓΩΝΑΣ!!! ΣΚΕΤΟ ΑΙΜΑ!!! Και εκείνος ο άνθρωπος τώρα;;; Ξεχνάμε;;; Του λέμε "πήγαινε να παίξεις FIFA;;;";;;; Και όσοι λένε για modern facilities;;; Τα βλέπω όλα αυτά σαν τους γονείς μου όταν μου είπανε "παιδί μου πρέπει να σπουδάσεις"—— κι εγώ εκείνος ο δεκαπεντάχρονος που πήγαινε στα χωράφια επειδή δεν είχε την τελευταία έκδοση του παιχνιδιού;;; Αλλά εκείνος έκανε πρωταθλητές!!! Αυτοδίδακτοι!!! Χωρίς VPN!!! Χωρίς οθόνες!!! Με αίμα!!! Με φωνές!!! Με κλάματα!!! Εκείνος ο χώρος ΠΡΩΤΑ!!! Μετά;;; Μετά ό,τι θέλετε!!! Μετά μπορώ να δώσω WORKSHOP;;; Αλλά όχι ως πρώτο βήμα!!! Γιατί τότε;;; Τότε αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι;;; Θα κάνουνε "reset camera";;; Και μετά;;; Θα πάνε στους δρόμους;;; Ή θα ψάξουνε νερό επειδή δεν έχουνε χρήματα;;; Αυτή η ομάδα;;; Ξέρει τι είναι πραγματική αγάπη;;; Ξέρει πως;;; Γιατί;;; Γιατί είναι εκείνος ο χώρος που γεννάει πρωταθλητές!!! Αυτούς που ακόμα λένε "εγώ;;;" χωρίς κανέναν αριθμό στο κινητό!!! Αυτούς που φοράνε τριμμένα φανέλες αδιάφορους για updates!!! Αυτούς που ξέρουν πως η κερκίδα;;; ΔΕΝ είναι μουσειακή έκθεση!!! Είναι::: Η ΚΑΡΔΙΑ!!! 🔥💪🔴😤

τι σού λέω βρε παιδιά, τραβήξτε μια γουλιά εκείνο το κρασί που έχει μένει από την τελευταία χρονιά που ο ΟΦΗ έκανε κάποιο τζάμπα γκολ σε κάποιον τυχερό — φέρτε του ανάσκελα το μπουκάλι τώρα, γιατί εδώ χρειαζόμαστε θράσος στην αντιμετώπιση, όχι μόνο στις κερκίδες. βρέξτε λοιπόν τα χείλη σας και σκεφτείτε: τι πιο ωραίο απογεύματα έχετε ζήσει στον Νότιο; εμένα να με ρωτήσετε εμένα — ήταν εκείνο το Σάββατο όταν ο κυρ Γιάννης, αυτός ο θρύλος που τον λέγαμε Θείο Τζιαννάκη επειδή έπιανε σακιά τρεις φορές την εβδομάδα και πάλι πήγαινε στον αγώνα πρώτο σταθερά στις τέσσερις το απόγευμα, είχε ανοίξει μια τσάντα δικής του σπιτικής τσίχλας "Ολυμπιακής" ψιλοκομμένη σαν σκόνη μέσα από ένα μαντήλι — και την μοίραζε στους νέους πριν ξεκινήσουν οι υπηρεσίες εκατόντος είκοσι υπαλλήλων της νέας εποχής. εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε δείγματα εργασίας FIFA, είχε δείγματα σκληρής ζωής — και εκείνη η ομάδα έκανε γκολ στον 89ο επειδή όλοι εκεί στον Νότο είχαν ξεχάσει πως ήταν κουρασμένοι. τώρα, όσοι μιλούνε για workshop βιντεοπαιχνιδιών πρώτα, σας θυμίζω εγώ εκείνον τον δεκαπεντάχρονο τότε από τον Αλμυρό, έναν μικρό τύπο σαν κλωνάρι δέντρου που τον έλεγαν Μιχάλη, που ήρθε στο γήπεδο κάθε Κυριακή για δύο χρόνια χωρίς να μπορέσει ποτέ να αγοράσει εισιτήριο επειδή η μάνα του είχε πέντε παιδιά κι ένα μαγαζί μπακάλικο που έκλεινε στις δεκαοχτώ η ώρα αλλά ερχόταν η ομάδα στις δεκαεπτά — αυτός ο μικρός έπαιζε μπάλα στο χώμα πίσω από το γήπεδο, εκεί που οι παλιοί σηκώνουνε σήμερα τις πέτρες για να φτιάξουνε μια κερκίδα, και ζητούσε από τους μεγαλύτερους "πες μου πως είναι η θάλασσα εκεί στη Σκωτία που έκανε γκολ ο Μπουλούτσης", επειδή εκείνος δεν είχε ξαναδεί θάλασσα. εκείνος ο γιος μου σήμερα; έχει έναν υπολογιστή με πλατφόρμες και προγράμματα τρισδιάστατων σχεδίων επειδή ένας φίλος του εργολάβου έδωσε ένα εργαστήριο σαν δωρεά — κι όμως εκείνος συνεχίζει να φοράει την ίδια φανέλα τριάντα φορές το χρόνο μέχρι να γίνει σκόνη επειδή έτσι έκανε ο παππούς του όταν ήταν πρωτοπαλίκαρο στην ομάδα των σιδηροδρόμων. αυτός ο ίδιος αγοράζει εισιτήρια βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο — όχι επειδή τον ανάγκασαν οι γονείς του, αλλά επειδή εκείνος είναι αυτός που ξέρει πως η αγάπη μπαίνει στις φλέβες σου όταν κάθεσαι πάνω σε μια κερκίδα που ακόμη και σήμερα κάποιοι θεωρούν πως πρέπει να γκρεμιστεί επειδή είναι παλιά. γι' αυτό ακούστε καλά: εγώ είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που αγοράζουν εισιτήριο βρεγμένος τον Οκτώβρη επειδή εκείνος ο αγώνας πρέπει να νικήσει — αλλά μαζί με εκείνον τον αγώνα, πρέπει να γίνει κάτι άλλο πρώτα: ο ΟΦΗ πρέπει να ξαναγίνει ένας τόπος όπου εκείνοι οι άνθρωποι που βγάζουν μπαλονάκια από τις μύγες δεν χρειάζεται να περιμένουν τριάντα χρόνια για να δουν πως η ομάδα τους μεγάλωσε. πρέπει πρώτα οι κερκίδες να είναι εκείνες που μπορούν να τους αγκαλιάσουν — όχι επειδή είναι σαν μουσείο, αλλά επειδή εκείνο το μέρος πρέπει να είναι ζεστό αυτόν τον χειμώνα. μετά όμως, σ' εκείνον τον ίδιο χώρο, πρέπει να μπορέσουμε να βάλουμε και αυτά τα σύγχρονα εργαλεία, γιατί διαφορετικά αυτοί οι νεαροί θα βγουν στον κόσμο αγνοώντας πως η ομάδα τους μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια χάρις στη σύγχρονη τεχνολογία. κι όταν κάποιοι σας πούνε πως αυτά τα χρήματα είναι πολλά για μια κερκίδα, δείξτε τους εκείνον τον Νοέμβριο του 2018 όταν ο ΟΦΗ έκανε τον αποκλεισμό στον ΠΑΟΚ επί Ανδρονίκου — εκείνη η κερκίδα τότε ήταν ένα σωρό από κρύσταλλα πάγου αλλά οι φίλοι κάθονταν πάνω στις μπουγιές τους, στριμωγμένοι σαν σardines στα κουτιά, επειδή εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε αρκετός χώρος για όλους εκεί πάνω που είχανε δώσει τη ψυχή τους. εκείνοι οι άνθρωποι εκείνος τον Οκτώβρη του χιονιού έκαναν έναν αποκλεισμό που σήμερα οι αναλυτές λένε πως χάρις στα νούμερα έγινε — μα εσείς, εσείς ξέρετε πως εκεί εκείνοι έκαναν εκείνον τον αγώνα επειδή είχανε μέσα τους την αγάπη, όχι την οθόνη. λοιπόν εδώ τελικά πάμε — εκείνοι οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να νιώσουν πως μπορούν να καθίσουν στις κερκίδες αυτές χρόνο αργότερα χωρίς να λιποθυμήσουν από το κρύο. ύστερα, εκεί που γίνεται εκείνος ο αγώνας των ανθρώπων, μπορούμε να βάλουμε και έναν χώρο σπουδαστηρίου — όχι όμως σαν διακόσμηση πάνω στην υπάρχουσα κερκίδα, αλλά σαν ένα μέρος μέσα στο γήπεδο που θα μπορεί να τους διδάξει πως η αγάπη για τον ΟΦΗ ξεκινά από εκείνους τους πόρους όπου κάποιοι ακόμη θυμούνται πως δουλεύει η καρδιά. γιατί η νέα εποχή δεν είναι αυτή όπου βάζουμε μια οθόνη στον γκρεμνό Νοτίου — είναι αυτή όπου βρίσκουμε τον τρόπο να κάνουμε εκείνον τον γκρεμνό Ναό ξανά, αλλά αυτή τη φορά στεγασμένο και ζεστό, ώστε εκείνοι εκείνοι οι νέοι μπορούν να ζήσουν εκεί την ιστορία τους όσο ακόμα βρέχει κι η ομάδα αγωνίζεται εκεί έξω.

Έχετε σκεφτεί πως ούτε δέκα χρόνια πριν, την ίδια ώρα που γινόμασταν ξεσηκωμός στον Νότιο, κάποιοι από αυτούς τους "νέους" περίμεναν τον αγώνα έξω από το γήπεδο επειδή δεν υπήρχε κάλυμμα στις κερκίδες; Θυμάμαι τον Μανόλη τότε, έναν δεκαπεντάχρονο απο τον Λάκκο, που του είπα να μπει μέσα αλλά εκείνος γύρισε και μου λέει: "Άντε ρε Τρύφωνα, εγώ σήμερα δουλεύω στους κήπους του Αντωνιάδη μέχρι τις πέντε, μετά τρέχω — αλλιώς δεν προφτάνω εισιτήριο". Αυτός σήμερα έχει ήδη ανοίξει δικό του κατάστημα επειδή κατάλαβε πως η ομάδα δίνει βάση στους ανθρώπους της — όχι στα βίντεο. Και η πρώτη φορά που του δόθηκε η ευκαιρία να καθίσει μέσα στο γήπεδο, ήταν όταν τελειοποίησαν εκείνο το τμήμα όπου κάποιοι έβαζαν πλαστικά βήματα επειδή λέγανε πως "δεν είναι ανάγκη ακόμα". Μήπως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν για το workshop πρώτα, έχουν καταλάβει πως εκείνον τον Οκτώβριο εκείνος ο Μανόλης γύρισε σπίτι κρατώντας ένα εισιτήριο σβησμένο στα χέρια επειδή μόλις είχε δει τον αγώνα από το γείσο της στέγης; Γιατί εκείνη την ημέρα υπήρχε μόνο μία κερκίδα — αυτή που ακόμα αφήνει το νερό να περνάει μέσα από τις χαραμάδες της. Και όμως εκείνοι επέζησαν εκεί. Αυτοί όμως σήμερα λένε πως πρέπει πρώτα να βάλουμε παιχνίδια βίντεο επειδή έτσι "μοιάζει σύγχρονο". Μα τι σχέση έχει; Πρώτα πρέπει να σταματήσει να βρέχει πάνω στους φίλους μας όταν καθόμαστε στις κερκίδες — μετά μπορούμε να μιλάμε για κάμερες υψηλής ευκρίνειας.

Ρε μαλάκες, βγήκα στον σύλλογο μαζί σας σήμερα το πρωί και άφησα τρεις δεκάρες στον γηροκομείο επειδή ξέχασα το πορτοφόλι στο σπίτι — όχι όμως πριν δώσω δέκα ευρώ στο θείο Γιώργο που έκανε check-in την ώρα που χρειαζότανε μισό λίτρο γάλα για τη γυναίκα του. Κοιτάξτε, συμφωνώ εκατό τοις εκατό με τον SenteraGate ότι η κερκίδα είναι η μήτρα μας. Εκεί εγώ είδα τον πρώτο αγώνα της οικογένειας μου στον Σφαγείο — εκεί ο πατέρας μου έδωσε στον θείο εκείνον το πλαστικό μπουκάλι με το νερό επειδή του είχε έρθει λιποθυμία από τον καύσωνα εκεί του Ιουνίου του 94'. Εκείνος ο άνθρωπος σήμερα έχει τρεις γάτες και ένα κανάλι στο YouTube όπου αναλύει τα κουτουρούνια των裁判. Αν λοιπόν εκείνος ο βράχος δεν υπήρχε, δεν υπήρχε ούτε το κουτούρισμα εκείνο ούτε η ιστορία της ομάδας — ούτε βέβαια οι φανέλες που τους αλλάζαμε επειδή είχανε γίνει σκόνη από τον ιδρώτα κι από τις πολλές πλύσεις επειδή η μάνα μου έλεγε "πρέπει να προκύψει αέρας εκεί μέσα". Αλλά εδώ είναι το πράγμα: οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούνε τώρα πως "η κερκίδα δεν αλλάζει", εκείνοι σήμερα βγάζουνε φωτογραφίες από την τρύπα στην τσίχλα του πλαστικού βήματος και λένε πως αυτή η ομάδα έχει πέσει χαμηλότερα από την Sea Level επειδή στον Νότιο δεν υπάρχει περίφραξη κατά του ψύχους αυτού του Οκτώβρη. Και όμως αυτοί εκείνοι λένε πως πρέπει να βάλουμε πρώτα WORKSHOP βιντεοπαιχνιδιών επειδή έτσι γίνονται "σύγχρονοι πρωταθλητές". Μα τι λέτε τώρα; Εγώ πέρυσι πήγα στην ομάδα των σιδηροδρόμων στον Αλμυρό — εκεί υπήρχε μια κερκίδα σαν εκείνον εκείνον το Νότιο, στέγη τρεις φορές μικρότερη από μία κερκίδα στέγης στο γήπεδο του Γουδή, αλλά είχε μέσα έναν χώρο όπου κάποιοι τριαντάρηδες έκαναν βίντεο από τις κινήσεις των παικτών με ένα κινητό τελευταίου τύπου επειδή κάποιος δάσκαλος είχε κάνει δωρεά. Εκεί μέσα έμαθα πως ένας δεκαπεντάχρονος δεν χρειάζεται FIFA για να καταλάβει πως ο αγωνιστικός χώρος είναι εκείνος που του δίνει ζωή — όμως εκείνος εκείνος ο δεκαπεντάχρονος εκεί χρειάζεται πρώτα ένα μέρος όπου μπορεί να καθίσει χωρίς να σηκώνει κρυολόγημα στο τέλος του αγώνα. Γιατί εκείνος εκείνος ο μικρός τότε είχε πέντε εισιτήρια που του είχανε δώσει δωρεάν επειδή ήτανε ο καλύτερος σκόρερ της σχολικής ομάδας — κι όμως στο πρώτο του αγώνα εκεί μέσα έκανε εμετό επειδή είχε φάει δύο φακές από τις κονσέρβες του πολυκαταστήματος επειδή δεν είχε φάει τίποτα εκείνο το πρωί. Εμένα προσωπικά μου κάνει περισσότερο κόπο όταν βλέπω κάποιον γονιό εκεί μέσα σταγόνες σαν διαφανή βελόνα να χτυπάνε πάνω στο κεφάλι του γιου του επειδή δεν υπάρχει θέρμανση — παρά το γεγονός ότι εκείνος εκείνος ο γιος δεν είχε δει ποτέ βίντεο από το Πρέμιερ Λιγκ επειδή εκείνες τις ημέρες δούλευε στο μανάβικο του θείου του μέχρι τις έξι το απόγευμα. Αυτό λοιπόν σας λέω: κάνετε πρώτα την κερκίδα στέγη αυτή την φορά — όχι αυτήν τη φορά του φούρνου και των μπουγιών, αλλά μία κερκίδα που εκεί μέσα υπάρχουν οικογένειες και νερό ζεστό κι εισιτήριο που δεν κοστίζει όλη την επόμενη εβδομάδα του μανάβη. Μετά εκεί μέσα, στήστε και ένα σπουδαστήριο. Γιατί όταν εκείνος εκείνος ο μικρός καθίσει για πρώτη φορά σε μια καθαρή κερκίδα, εκείνος εκείνος ο ίδιος δεν θα ξαναθέλει να παίζει βιντεοπαιχνίδια που του δείχνουν πως κάνει γκολ ο Λεβαντόφσκι — εκείνος εκείνος ο ίδιος εκείνη την ημέρα θα σηκώσει το πρόσωπό του προς τον ουρανό επειδή εκείνος εκείνος ο θείος εκείνος εκεί θα του πει "βλέπεις εκείνον τον χώρο; εκεί κάνουν πρωταθλητές επειδή έχουνε χώρο σαν ανθρώπους". Και τότε εκείνος εκείνος ο δεκαπεντάχρονος δεν θα ανοίξει εκείνον εκείνον τον υπολογιστή επειδή εκείνος εκείνος ο χώρος πρώτη φορά του έγινε σπίτι.

Μαλάκα εσύ το βλέπεις;;; Πέρσι εκεί στον Αλμυρό, ένας δεκαπεντάχρονος μου είπε πως θέλει να γίνει σέντερ φορ του ΟΦΗ επειδή είδε ένα βίντεο στο κινητό του από τον Ψηλού — όχι επειδή έκανε βόλτες στον Σταυρό, όχι επειδή είχε νιώσει πως σημαίνει βροχή στα χέρια σαν πούπουλο. Και εκείνον τον Οκτώβριο, όταν πήγαμε στον αγώνα εκεί, έπρεπε να στέκεται κάτω από ένα δέντρο επειδή η κερκίδα ήταν σα ψυγείο. Αυτός όμως σήμερα φοράει ένα φόρεμα δικό του κόκκινο — εκείνον το έκανε εκείνον τον Οκτώβριο; Εκείνον τον Οκτώβριο κάτι άλλαξε μέσα του όταν είδε εκείνον εκείνον τον αγώνα στέκοντας έτσι; Και τώρα;;; Μας λένε πως πρώτα πρέπει να βάλουμε ένα workshop βιντεοπαιχνιδιών επειδή έτσι "εκσυγχρονιζόμαστε". Μα τι σχέση έχει; Εκείνος εκείνος εκείνος ο δεκαπεντάχρονος εκεί δεν χρειάζεται FIFA επειδή εκείνος εκείνος ο χώρος εκεί πάνω στον Σταυρό είναι εκείνος που του δίνει ζωή. Εκείνος εκείνος εκείνος όμως εκεί εκείνος πρέπει πρώτα να μπορέσει να καθίσει εκεί μέσα χωρίς να λιποθυμήσει από το κρύο — γιατί εκείνον εκείνον τον Οκτώβριο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί... 😏🤫