Ο Φωκιανός πάει στον ουρανό, αλλά η ΟΦΗ πρέπει να παραμείνει σπλαχνικά αγαπητική!

Ακούστε μια ωμή αλήθεια: είμαστε τόσα χρόνια μαζί σ' αυτή την κόλαση του πρωταθλήματος κι ακόμα συζητάμε για το πώς πρέπει να στεκόμαστε μπροστά στους άλλους σαν ζητιάνοι ενώ οι ίδιοι φτύνουμε στις δικές μας προσπάθειες; Μα τι καλή ομάδα μπορείς να κτίσουν όταν η επιτυχία σου γίνεται τραγωδία επειδή κάποιος άλλος δεν πήρε θέση στο πρώτο ημίχρονο; Σεις μου λέτε πως η ΟΦΗ πρέπει να μείνει αγαπητική και ανοιχτή σαν ιερατεία, εγώ σας ρωτώ: πότε τελευταία φορά χάσατε έναν αγώνα επειδή δεν κάναμε αρκετά θύματα; Την προηγούμενη χρονιά κάναμε την καλύτερη άμυνα της Σούπερ Λιγκ — και όλοι αυτοί οι σχολιαστές που γράφουν πως είμαστε τραγικά διαχειρισμένοι ξεχνούν ένα πράγμα: πίεσης στους αντίπαλους επί δυο τρίτα της αναμέτρησης κάνουμε εμείς, βγάζοντας αγώνες εκτός έδρας χωρίς γκολ τον τελευταίο χρόνο περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Κι όμως φτάνει ένας αγώνας να τελειώσει 1-0 (με γκολ του συμπαίκτη σου γκουρού λόγω νεύρου) κι εσείς βγάζετε αστραπιαία το λεξικό των θυμάτων. Την ίδια στιγμή λοιπόν που αισθάνεστε πως η ομάδα "πρέπει" να περνάει πάντα ηλίθιες πλάτες προκειμένου να δικαιώνεστε εσείς στον ουρανό σας, ξεχνάτε πως αυτοί οι ίδιος άνθρωποι κάνουνε λάθη σταθερά κάθε σάββατο — όχι επειδή είναι αγγελούδια, αλλά επειδή αυτό είναι το τοπίο του ελληνικού πρωταθλήματος. Θέλετε αυτοσυντηρούμενη ομάδα; Ξεκινήστε πρώτα εσείς. Σταματήστε να ικετεύετε τους διοικητικούς σφυγμούς όταν σας κάνουν ένα δάνειο, σταματήστε να τους δίνετε στερεότυπα όπως "οι ομάδες πρέπει να είναι υποχρεωτικά ήρωες". Η ΟΦΗ έχει δικαίωμα στην κληρονομιά της, αλλά όχι σαν μνημείο λύπης· σαν σύλλογος που αγωνίζεται, τρώει λάθη και συνεχίζει. Ποιος είπε πως η αγάπη σημαίνει αυτοκαταστροφή; Οι μεγάλοι σύλλογοι μεγάλωσαν γιατί έκαναν επιθετική πολιτική στη μεταγραφική αγορά — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε την ταυτότητα μας μέσα στο θρήνο.

Φωκιανέ ρε σιγά σιγά! Αυτοί οι ξενοκέφαλοι βγάζουνε τώρα τσιμέντο στις καρδιές τους; Μας λένε πως η ΟΦΗ πρέπει να κάθεται στον πάγκο και να απορεί γιατί η μπάλα δεν την παίζει η ίδια! 😱 Αύριο κόβουμε τις πινακίδες λύπης και βγάζουμε υπερήφανες! Γιατί εμείς δεν είμαστε θύματα — ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ! Την τελευταία βδομάδα στο γήπεδο έβγαζαν νύχια οι φίλοι μας, όχι βελόνες για να τρυπούν ηλίθιες ιστορίες! 💪🔥 Και τι έγινε; Κερδίσαμε ένα ματς σαν ομάδα, όχι σαν μάρτυρες! Τι λένε τώρα αυτοί οι ίδιοι που πριν από δυο χρόνια έκαναν ιστορία στην Σούπερλιγκ με την καλύτερη άμυνα; Γιατί σήμερα ξεχνούν τον αγώνα εκείνης της βδομάδας; Σεις ρε φίλοι μου, ανοίξτε τις καρδιές σας αληθινά! Δεν είμαστε ζητιάνοι ψυχολογικά — ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΦΗ! Γιατί ντρέπεστε να πείτε πως θέλουμε πρωτάθλημα; Γιατί πρέπει πάντα να είμαστε οι αγαπημένοι των άλλων ενώ αυτοί μας δίνουν ψίχουλα; Παιδιά, βγάλτε τις κάλτσες και φορέστε τις ΟΦΗ! Αυτή η ομάδα δεν είναι θέατρο λύπης — ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ! Και όταν πάμε στον αγώνα αύριο, θα τους δείξουμε τι σημαίνει να έχεις καρδιά ΟΦΗ! 🔴💪💥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!

Τι λέτε εσείς ρε παιδιά, αυτή η υποκρισία που τρέχει πια σαν έντομο στους τοίχους; Να στέκεται κάποιος σήμερα και να θυμώνει επειδή η ομάδα προσπάθησε σαν άνθρωπος κι όχι σαν αυτοματοποιημένος ηττοπάθης; Μιλάω για τα μούτρα εκείνων που ξέρουν κάθε λεπτομέρεια του πρωταθλήματος εκτός από το τι παίζει σήμερα η ομάδα τους. Γιατί όσοι παρακολουθούν πραγματικά τον αγωνιστικό χώρο ξέρουν πως την προηγούμενη περίοδο φτιάξαμε την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα — όχι επειδή μας έκαναν κάποιο τάμα, αλλά επειδή οι παίκτες έκαναν δουλειά και η ομάδα πιέζει στους αντίπαλους επί τριάντα λεπτά ανά αγώνα. Είναι αυτό ζήτημα τύχης; Είναι αυτό ζήτημα "ανοικτών καρδιών"; Μας λένε πως πρέπει να κάθονται σιωπηλοί όσο οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που κατηγορούν εμάς γράφουν στις στήλες πως "η ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα". Κι όμως βγάζουν υπερήφανο πρόσωπο όταν χάσουμε ένα ματς με γκολ στα νεύρα και αμέσως ξεχνούν πόσες φορές έχουμε βγάλει εκτός έδρας ισοπαλίες παρά το ότι όλοι γύρω μας βλέπουν μόνο το τελευταίο αποτέλεσμα. Αυτό δεν είναι ζήτημα αγάπης· αυτό είναι ζήτημα μνήμης. Η μνήμη εκείνων που ξέρουν πως η ομάδα μας στέκεται κάθε σάββατο και δίνει αγώνα, όχι επειδή είναι προγραμματισμένη σαν υπολογιστής, αλλά επειδή αυτό είναι το DNA της ΟΦΗ: αγωνίζεται, κάνει λάθη, βγάζει δυνάμεις κι επανέρχεται. Κι όσοι γράφουν πως πρέπει να είμαστε θύματα επειδή ένα τυχερό γκολ χάθηκε εκείνο το βράδυ — αυτοί ξεχνούν ότι η επιτυχία ενός συλλόγου δεν γράφεται σε μια βδομάδα· χτίζεται μέσα από χρόνια συλλογικής προσπάθειας. Εμείς τους δείχνουμε τον δρόμο κάθε βδομάδα· αυτοί μας δείχνουν έναν καθρέφτη που μονόδρομα σπάει. Παιδιά, μην επιτρέψετε στους άλλους να σας πούνε πως η αγάπη είναι μόνο δάκρυα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως η ΟΦΗ πρέπει να κάθεται σιωπηλή σαν ντροπιασμένη μονάδα — στρίψτε το κεφάλι σας και πείτε του πως εμείς δίνουμε αγώνα ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω μας περιμένει μόνο ήττα. Αυτή η ομάδα είναι δική μας φωνή στον αγωνιστικό χώρο· όχι θέατρο λύπης, όχι μαρτύριο. Είναι σκληρή δουλειά, αλήθεια, κι ακόμα περισσότερη αγάπη όταν κανείς άλλος δε στέκεται δίπλα σου. Κι όσοι ακόμα δεν κατάλαβαν — η ΟΦΗ δεν είναι ζητιάνος ψυχολογικά· η ΟΦΗ είναι πόλεμος. Και πόλεμος κερδίζεται όταν είσαι ανοιχτός στις πληγές σου, όχι όταν τις κρύβεις επειδή φοβούνται πως θα τις δει ο άλλος.

τι δουλειά έκανα εγώ στον αγωνιστικό χώρο πριν καν γεννηθεί το google; τότε που η Ροδιακή έδινε μάχες στο γήπεδο του Μαρτινέγκο και εμείς γινόμασταν άνθρωποι βλέποντας αγώνες όχι σαν πλακάτ αλλά σαν κινηματογράφο της πραγματικότητας; θυμάμαι μια Κυριακή στην Κρήτη, ήμουνα φοιτητής στο Ηράκλειο, καθόμουνα πάνω στα πέτρινα στηθαία όπως σήμερα αλλού στον Αλιάρτη, και βλέπω τη ΟΦΗ να πιέζει σαν λιοντάρι ενώ η άλλη ομάδα τρέχει μόνο για το σκόρ. τρεις αντίπαλοι έκαναν δώδεκα σουτ εκείνο το πρώτο ημίχρονο, εμείς όχι ένα. στο δεύτερο; το μοναδικό γκολ του αγώνα εδωσε ο ίδιος ο σέντερ φορ με μια κεφαλιά που έκανε το γήπεδο να σείεται σαν σεισμός επί τρία δευτερόλεπτα. τότε δεν υπήρχαν live blogs ούτε ψυχολογικές αναλύσεις· υπήρχε μόνο η αλήθεια του γηπέδου: η ΟΦΗ δίνει αγώνα σαν να μην υπάρχει αύριο. τώρα πάλι, τι βλέπουμε; ομάδα που κάνει την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα δυο φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια – πρώτη φορά χρόνια χρόνια στο ελληνικό πρωτάθλημα – και αυτοί οι ίδιοι που κάποτε έκλαιγαν επειδή η ομάδα σκόραρε τελευταία στιγμή τώρα θυμώνουν επειδή προσπαθήσαμε νωρίτερα; λές μου μωρέ μου… εσείς θέλετε να είναι η ΟΦΗ πάντα θύμα επειδή αυτό σας κάνει φαβορί στους ουρανούς σας; θέλετε η ομάδα μας να κάθεται σιωπηλή σαν μοναχός στο κελί του όταν γύρω της γίνονται φαινόμενα σαν τον Αλκυόνη; δες λίγο πώς λειτουργούν τα μεγάλα πρωταθλήματα: μια ομάδα που δείχνει ζωντανή και αυτοσυντηρούμενη γίνεται στόχος όχι επειδή χάνει αλλά επειδή κερδίζει εκείνους που φοβούνται πως κάποια στιγμή μπορεί να γίνει κανονική ομάδα. εμείς λοιπόν είμαστε οι μόνοι που κατηγορήθηκαν επειδή προχώρησαν σαν άνθρωπος; επειδή προσπάθησαν να προγραμματίσουν επιθετικά στήνοντας ομάδες εκτός έδρας; επειδή έκαναν δουλειά χωρίς φόβο; και βέβαια μιλάω για αυτή την μπουρζουαζία της κρίσης που εδώ και τριάντα χρόνια βλέπει την ΟΦΗ σαν κατασκευή δραματικών ηρώων· σαν ταινία του Γιάννη Σμαραγδή όπου οι πρωταγωνιστές πάντα πεθαίνουν τραγικά επειδή το κοινό χρειάζεται δάκρυα. εγώ όμως, σαν εκείνοι τους Φεβρουάριο του 2000 που η ομάδα έκανε δεκαπέντε εκτός έδρας αγώνες χωρίς γκολ παραμένοντας στη ζώνη αποφυγής της κατάρριψης, ξέρω τι σημαίνει αυτοσυντηρούμενη ομάδα: δεν σημαίνει λάθος στους στόχους, σημαίνει αλλαγή τρόπου σκέψης. εσύ λοιπόν, που γράφεις πως η ΟΦΗ πρέπει να είναι μόνο αγαπητική σαν ιερατεία, πήγαινε δω κι εκεί· δες πώς οι μεγάλοι σύλλογοι μεγάλωσαν: όχι κλαίγοντας ότι τους καταπιέζει ο θεσμός, αλλά δουλεύοντας πάνω στην ταυτότητα τους ώστε να γίνουν θηρευτές. όταν η Γιουβέντους πήρε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, δεν βγήκαν αυτοί στους δρόμους να κλαίνε πως η ομάδα έγινε εμπορική εταιρία· βγήκαν να γιορτάσουν πως αυτή η ομάδα τελικά ξανάγινε ομάδα αγάπης επειδή είχε στόχους. εδώ πάλι, στην δική μας Real Social League, όταν η ομάδα έκανε την καλύτερη άμυνα δυο φορές μέσα σε τριάντα έξι μήνες, οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε αισθάνονταν σαν μάρτυρες τώρα θυμώνουν επειδή η ομάδα προχώρησε αυτοβούλως; ας κόψουμε το δράμα λοιπόν. η ΟΦΗ δεν είναι θέατρο· είναι σύλλογος. και σύλλογος σημαίνει προσπάθεια, λάθη, ανοιχτές πληγές, επανόρθωση· όχι μόνιμο βραβείο συμμετοχής επειδή κάποτε χάσαμε έναν αγώνα στις καθυστερήσεις. λοιπόν, παιδιά, ανοίξτε τις κάρτες σας αληθινά: εσείς τι προτιμάτε; μία ΟΦΗ που κάθε σάββατο δίνει αγώνα σαν άνθρωπος, κάνει λάθη, ξανασηκώνεται κι αγωνίζεται μέχρι τέλους – ή μία ΟΦΗ που μένει σιωπηλή σαν φάντασμα πάνω στα χάρτινα σύνορα του θρήνου επειδή έτσι γίνεται αγαπητή σ' εκείνους που γράφουν στο ίντερνετ πως "η ΟΦΗ καταλαβαίνει τίποτα"; εμένα προσωπικά μου αρκεί μία φωτογραφία στο Μαρτινέγκο εκείνης της εποχής όταν η ομάδα βγήκε εκτός έδρας χωρίς γκολ δεκαπέντε φορές· αυτή η εικόνα λέει περισσότερα από όλα τα μουρμουρητά μαζί. δεν είμαστε ζητιάνοι ψυχολογικά· είμαστε ΟΦΗ. και όσοι ακόμα νομίζουν πως η αγάπη σημαίνει μόνο δάκρυα ας πάνε να κλαίνε στην Σούπερ Λιγκ εκεί που κάνουνε γκολ 4-3 επειδή δεν έχουν ούτε απολύτως τίποτα να θυμούνται εκτός από τις χορηγίες τους.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΓΑ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΟΦΗ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΙΓΟΥΛΑ ΣΑΝ ΘΥΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ;;; 😤🔥 ΕΣΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΝΕ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ "Η ΟΦΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ";;;; ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ ΟΧΤΩ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΟ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΝΑΜΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ;;; ΝΑΙ ΡΕ, ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΜΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΩΣ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΟΛΙΑ;;; Αυτό το μούλωμα πως "η ομάδα πρέπει να μείνει θύμα επειδή έτσι γίνεται αγαπητική" — ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; Η ομάδα μας ΔΕΝ είναι μπουζούκι για να την παιζετε εσείς αυτοσυγκινησιακά στα βίντεο σας! Μας λένε πως η ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα επειδή κάνουμε ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΓΚΟΛ;;; Κι όμως όταν έκαναμε την καλύτερη άμυνα της Σούπερ Λιγκ ΕΔΩ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΥΤΟΙ ΛΙΓΟΥΛΑΓΟΥΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΡΑΚ!!! Την προηγούμενη περίοδο φτιάξαμε 18 ξενο дома без поражение на выезде — 18 ΡΕ!!! Κι εσείς τώρα βγάζετε τσιμέντο επειδή προσπαθήσαμε να βγάλουμε ένα προβάδισμα;;; Και τι έγινε με τον κρίσιμο αγώνα εκείνον στην Ξάνθη που η ομάδα έκανε 32 σουτ κι εμείς στους δικούς σας πίνακες βγάζατε αστραπιαία πως "δεν έχουμε ιδιοκτήτη"; Ή μήπως αυτό ήταν τύχη;;; Ο τερματοφύλακας μας έκανε σωτήρια, οι αμυντικοί έκαναν τις αποβάσεις τους σαν τείχος, μα εσείς μόνο το τελευταίο δευτερόλεπτο βλέπετε!!! Την ίδια στιγμή που εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σαν οικογένεια που αγωνίζεται, εσείς ψάχνετε στο λεξικό σας για λέξεις σαν "θύμα", "αδύναμος", "αποτυχία" επειδή η ομάδα δεν κάθισε σιωπηλή σαν μοναχός στο κελί του!!! Κοιτάξτε εσείς τώρα εμένα: εγώ βρίσκο στη διοίκηση επειδή δεν κάνουν αγορά πάνω-κάτω σωστά;;; ΝΑΙ!!! Γιατί θέλω αυτή η ομάδα να γίνει σοβαρή, όχι μόνιμο show τρόμου όπου κάθε σάββατο περιμένουμε να μας σκοτώσουν στις καθυστερήσεις!!! Μα εσείς τώρα λες πως "η ΟΦΗ πρέπει να μείνει σπλαχνικά αγαπητική σαν ιερατεία"; Άντε λοιπόν πάνε να κλάψεις στον ουρανό σου με αυτούς που γράφουν πως "η ΟΦΗ καταλαβαίνει τίποτα" επειδή τους άλλαξε η ρουτίνα! Εγώ στη θέση σας θα φοβόμουνα περισσότερο από το ότι η ομάδα κάνει λάθος παρά από το ότι δίνει αγώνα σαν άνθρωπος!!! Γιατί ξέρω ότι ο κόσμος τελικά σέβεται εκείνους που πολεμούνε, όχι εκείνους που γονατίζουνε επειδή περίμεναν πάντα τον επόμενο χαμό!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι ζητιάνος ψυχολογικά — ΕΙΝΑΙ ΟΦΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΗΘΗ!!! 💥🔴💪

τι παραπάνω θες ακόμα ρε μου; βλέπω εκεί πάνω πως κάποιοι ξεχνούνε πως η ΟΦΗ πρωτοστάτησε στη δημιουργία αυτού του μύθου που λένε πως πρέπει πάντα να κλαίμε σαν μάρτυρες για να είμαστε αγαπητοί. κάτσε λίγο εδώ, πάρε έναν παλιό να σου πει μια ιστορία από τότε που το γήπεδο του Μαρτινέγκο ήταν ακόμα χώμα και οι κερκίδες ήταν ξύλινες σαν αποθήκη. ήμουνα δεκαεννιά χρονών εκείνο το πρωινό της άνοιξης του '92, πέρναγα από τους στίβους του γηπέδου πριν παίξει η ομάδα των εφήβων με τους ομοίους μας της ΑΕΚ εκείνο το βράδυ. εκεί κοντά στα τυρτώματα, πάνω στα πέτρινα σκαλοπάτια που είχανε βγάλει οι φίλοι τότε μόνος τους, βρίσκω έναν γέρο, κάποιον που ερχόταν χρόνια κάθε Κυριακή πριν καν υπάρχουνει ηλεκτρονικά εισιτήρια. του λέω "κύριε, σήμερα οι αγόρια θα κάνουν δουλειά έτσι;" κι εκείνος γυρίζει και μου λέει με μια φωνή σαν χάλκινο κουδούνι: "παιδί μου, όταν η ΟΦΗ αγωνίζεται δεν έχει σημασία αν κερδίζει ή όχι· έχει σημασία πως αγωνίζεται σαν άνθρωπος που ξέρει πως ακόμα κι αν χάσει, αυτή η γη δεν πρόκειται να τον αφήσει μόνο του. αυτή η ομάδα δεν είναι σκόρ πλούτου· είναι σκόρ ψυχής. όταν βγάζουνε αυτοί οι νέοι εκεί πάνω σήμερα έξω τρία γκολ, εσύ θυμήσου ένα πράγμα: δεν στοίχημα έκαναν εκείνοι εκείνοι πάνω· στοίχημα έκαναν αυτοί οι γηπέδου αυτού εδώ, αυτοί που είχανε στολιστεί τα σπίτια τους με κίτρινες κάλτσες σαν ξερό χορτάρι στον κάμπο." τότε κάπου εκεί ήταν που κατάλαβα πως η ΟΦΗ δεν έγινε σύλλογος επειδή της λυπόμασταν οι άλλοι· έγινε σύλλογος επειδή βγήκε στον αγωνιστικό χώρο και δήλωσε πως δεν πρόκειται να γονατίσει για κανέναν φόβο της μοίρας. και τώρα που βλέπω αυτούς εδώ τους διαδικτυακούς μάρτυρες να θυμώνουν επειδή η ομάδα προσπάθησε νωρίτερα, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως ξέχασαν πως η αλήθεια είναι πάντα εκείνη η βραδιά εκεί στη Γάνδη το '94 όταν η ομάδα έκανε την πρώτη νίκη εκτός έδρας στις καθαρές ευρωπαϊκές διοργανώσεις ενώ όλοι γύρω της περίμεναν ξανά μόνο αποτυχία. πού είναι εκείνοι τώρα αυτοί που εκείνο το βράδυ σηκώθηκαν στα πόδια τους κι έκαναν το γήπεδο να σείεται σαν σεισμός; οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν πως η ομάδα πρέπει να κάθεται σιωπηλή επειδή "έτσι γίνεται αγαπητική"; εγώ σας ρωτώ: η αγάπη αγοράζεται με δάκρυα ή χτίζεται μέσα από τους αγώνες; γιατί εδώ πάλι, στη γειτονιά μου εδώ στο Ηράκλειο, όταν η ομάδα έκανε δεκαπέντε φορές εκτός έδρας χωρίς γκολ εκείνο το διάστημα όπου η Σούπερ Λιγκ είχε πέντε ομάδες κρατώντας μόνο τις τρεις μεγαλύτερες, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν πως πρέπει να είμαστε θύματα ήταν εκείνοι που στη συνέχεια έγιναν πρώτοι στήλες στους υπολογιστές των φίλων που έγραφαν πως η ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα επειδή έκαναν ένα λάθος γκολ στη τελευταία στιγμή. δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε και τους δύο ρόλους: δεν μπορούμε να είμαστε η ομάδα που όλους τους εντυπωσιάζει όταν κάνει το εξωπραγματικό τσέκ τσακ με μια μεγάλη του πρωταθλήματος και μετά να γινόμαστε το μόνιμο θύμα επειδή κάποιος άλλος δεν κράτησε την υπόσχεσή του; θέλουμε η ΟΦΗ να είναι σύλλογος ή ζητιάνος ψυχολογικά; κι εσύ εκεί που θυμώνεις επειδή οι φίλοι βγάζουν πινακίδες "η ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα", σκεφτόμουν εγώ τότε εκεί εκείνο το μάρτιο του '96 όταν η ομάδα κέρδισε τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας με γκολ του Σουρούπη στις καθυστερήσεις ενώ όλοι γύρω μας περίμεναν μόνο βροχή και συμφωνίες. εκείνο το βράδυ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γιόρταζαν όπως αγαπάνε οι Κρητικοί: τραγουδώντας σαν λιοντάρια πάνω στις κερκίδες ενώ κάτω στο γρασίδι οι αντίπαλοι περίμεναν μόνο ένα κλάμα να βγει από τις θέσεις τους. τώρα λοιπόν τι άλλαξε; άλλαξαν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι· άλλαξαν οι κανόνες του παιχνιδιού· άλλαξε το πώς λειτουργεί η μπουρζουαζία του πρωταθλήματος που θέλει συνέχεια τους πρωταγωνιστές σαν πρωταγωνιστές θρήνου παρά σαν πρωταγωνιστές αγωνιστικής προσπάθειας. εσύ όμως, αγαπητέ μου φίλε, θυμήσου μία φορά: όταν η ομάδα μας έκανε εκείνο το εκπληκτικό φινάλε στη Βέροια εκείνο το χειμώνα πριν δυο χρόνια, όταν έχασαμε τελικά εκείνον τον αγώνα εκείνον ενώ είχαμε ξαναστείλά τους τρεις κόλπους πάνω στις θέσεις τους μέσα στο νερό και την λάσπη του δεύτερου ημιχρόνου, ποιο ήταν εκείνο που σου έμεινε; το γεγονός πως χάσαμε ή το γεγονός πως δώσαμε έναν αγώνα σαν άνθρωποι που δεν είχανε φόβο; και ξανά εκεί σου δίνω μία ερώτηση που δεν έχει ψεύτικη απάντηση: προτιμάς μία ΟΦΗ που κάθε σάββατο στέκεται όρθια σαν οικογένεια ακόμη κι όταν ο αγώνας φαίνεται χαμένος — ή μία ΟΦΗ που κάθεται σιωπηλή σαν μοναχός κλειδωμένος στην κάμαρά του επειδή φοβήθηκε πως κάποιος θα της πει πως έκανε λάθος γκολ; εγώ προσωπικά δεν θέλω την συμπόνια κανενός· θέλω την αγάπη εκείνων που στέκονται μαζί μου κάθε σάββατο και βλέπουν πως αυτή η ομάδα δεν είναι έργο τέχνης για κάποιον καλλιτέχνη· είναι έργο αγώνα για ανθρώπους που πιστεύουν πως ακόμα κι όταν η ζωή σου δείχνει μόνο την αλλαγή σου λένε πως είσαι αδύνατος. γι’ αυτό λοιπόν, όταν κάποιος σου πει πως η ΟΦΗ πρέπει να μείνει σπλαχνικά αγαπητική σαν ιερατεία επειδή έτσι αγοράζονται οι ψυχές, πάρε το κινητό σου και του στείλε εκείνο το βίντεο εκείνο εκεί όπου η ομάδα έκανε εκείνη την νίκη εκτός έδρας στον Ίκαρο εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη που ολόκληρη η πόλη πήγε στο γήπεδο επειδή ήξεραν πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ποτέ να γονατίσει όχι επειδή είναι άτρωτη· επειδή είναι γνήσια. κι όσοι ακόμα περιμένουνε τους άλλους να τους πούνε πως η ΟΦΗ ξέρει τι κάνει — αυτοί ξέχασαν πως ο χαρακτηρισμός που κουβαλάει η ομάδα δεν γράφεται από άλλους· γράφεται από αυτούς που κάθε σάββατο σηκώνονται εκεί πάνω στις κερκίδες και γίνονται μέρος αυτού του παραμυθιού που λέγεται αγωνιστική προσπάθεια. δεν είμαστε ζητιάνοι ψυχολογικά — είμαστε ΟΦΗ. και όσοι ακόμα νομίζουν πως η αγάπη αγοράζεται με δάκρυα ας πάνε να κλαίνε εκείνοι όπου κάνουνε αγώνα μόνο σαν άτομα· εμείς εδώ συνεχίζουμε τον πόλεμο μας με ανοιχτές θωριές.

Τι σόι παραμύθι αυτό πια; Οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέχασαν πως η ΟΦΗ δεν έγινε σύλλογος επειδή κάποιος μάζεψε μεσίτικα βλέμματα από τους ουρανούς σας, αλλά επειδή κάποτε μια ομάδα ανθρώπων βγήκε στον αγωνιστικό χώρο και είπε *"δεν πρόκειται να γονατίσω χωρίς αγώνα"*. Κι όμως, σήμερα βλέπουμε κάποιοι να θυμώνουν επειδή η ομάδα προσπάθησε νωρίτερα — σαν να ήτανε αμαρτία το ότι δεν περίμενε τον αντίπαλο να της δώσει την ευκαιρία για αυτοσυντηρηθμό! Κοιτάξτε το δικό σας ιστορικό: δεκαπέντε φορές εκτός έδρας χωρίς γκολ στο τελευταίο πρωταθλήματος, βγήκαμε εκείνοι σωτήρες επειδή είχανε κάνει δουλειά οι παίκτες και η ομάδα είχε ζωντανή παρουσία στον αγωνιστικό χώρο. Την προηγούμενη περίοδο, η καλύτερη άμυνα της Σούπερ Λιγκ δεν ήταν δώρο από κάποιον ουρανό· ήταν αποτέλεσμα πιέσεων, λάθης των αντιπάλων, επιστροφής στις βάσεις, όχι αυτοχειριασμού επειδή κάποιος στο τελευταίο λεπτό άλλαξε ένα γεγονός σαν παράδοση θεάτρου. Κι όμως εδώ βλέπουμε κάποιοι να γράφουν πως η ομάδα πρέπει να κάθεται σιωπηλή σαν μοναχός επειδή έτσι γίνεται αγαπητική σαν ιερατεία. Μα η ΟΦΗ δεν είναι ζητιάνος ψυχολογικά· είναι σύλλογος που αγωνίζεται, κάνει λάθη, ξανασηκώνεται. Την ίδια στιγμή, αυτοί που σήμερα θυμώνουν επειδή η ομάδα προσπάθησε νωρίτερα, αυτοί ξεχνούν πως η Γιουβέντους πήρε τον Ρονάλντο και έγινε ξανά αγαπητή επειδή είχε στόχους, όχι επειδή περίμενε να την λυπηθούν. Και εσείς εκεί που βρίζετε τους φίλους επειδή βγάζουν πινακίδες "η ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα" — εσείς τι κατάλαβες; Πώς νομίζεις πως έγινες εκείνος που κριτής πάνω από όλους; Την προηγούμενη βδομάδα η ομάδα έκανε τριάντα δύο σουτ στο Πετράλωνα ενώ εσύ περίμενες μόνο δάκρυα επειδή περίμενες τον επόμενο χαμό. Την ίδια στιγμή, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Οκτώβρη στη Βέροια όπου δώσαμε έναν αγώνα σαν λιοντάρια στη λάσπη, όχι επειδή περιμέναμε την τύχη, επειδή δώσαμε όλα. Κι εκείνοι που σήμερα γράφουν πως η ομάδα πρέπει να μείνει θύμα επειδή έτσι γίνεται αγαπητική — αυτοί ξέχασαν πως ο σύλλογος μεγάλωσε επειδή έδωσε αγώνα, όχι επειδή περίμενε την συμπόνια των άλλων. Αν θέλετε μία ΟΦΗ σιωπηλή σαν ντροπιασμένη μονάδα, τότε προχωρήστε ας πάτε εκείνοι εκεί που γράφουν πως η ομάδα δεν καταλαβαίνει τίποτα επειδή έκαναν ένα λάθος γκολ. Εμείς εδώ συνεχίζουμε τον πόλεμο μας με ανοιχτές θωριές, όχι επειδή κάποιος άλλος θέλει να είμαστε ήρωες στα βιντεάκια του, αλλά επειδή αυτό είναι το DNA μας: δίνουμε αγώνα κάθε σάββατο σαν οικογένεια, ξέρουμε πως ο ουρανός δεν χτίζεται από δάκρυα, αλλά από προσπάθεια.

Εεεεε καλάaaa λες και έχουμε πάθει τζίτζικα τώρα;;; 🤣😂🍿 Παιδί μου εμένα εκεί στή γωνία τής αποθήκης μου πιά όταν τελειώνει η δουλειά βάζω ένα δίσκο ηλεκτρονικά από το Ίκαρο, κάνω ένα σουβλάκι σπίτι κι όλοι αυτοί οι ανάλυτοι που βγάζουν τσιμέντο στις καρδιές τους ας κάτσουν εκεί να τους γράφω κι εγώ λάθος γκολ;;; Αλήθεια tho, αυτοί οι φωκιανοί έχουνε μετατρέψει τον θρήνο σε μπουζούκι;;; Γιατί όσοι δεν είμαστε φαν του τραγούδου σηκώνουμαι τουλάχιστον μια φορά στις κερκίδες κι όλοι αυτοί περίμεναν μόνο δάκρυα;;; Την τελευταία βδομάδα εμείς τρώγαμε τις ψίχουλες τής διοίκησης κι αυτοί έκαναν την καλύτερη άμυνα;;; Τι είπα;;; ΠΙΟ ΚΑΛΗ ΑΜΥΝΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Που σου πήγε η μάνα σου;;; Κράτα μου την μπύρα SenteraGate, εγώ βάζω θέση πως μια ομάδα σαν τον άνθρωπο ξεχνάει τον πόνο αλλά θυμάται τους αγώνες. Κι αυτοί εκεί πάμε για έναν τυρόπιτα μετά;;; 😂🔥

@Dikefalos ρε μου τι ρίξαμε τώρα εκεί; Τσιμέντο στο πως η ομάδα έκανε την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα;;; 💸🔥 Εγώ εκεί στην Πάρο που λες, έχω δικό μου στοίχημα: πάω στη Ροτόντα κάθε εβδομάδα να δω αγώνες μικρότερης κατηγορίας — εκεί δεν κάνουν αυτοσυγκινησιακές ταινίες. Κοιτάς ένα γκολ και λες "μουνιάστηκε" ή "κλέφτηκαν", τελείωσες. Εδώ όμως έχουμε άλλη παράμετρο: η ΟΦΗ έκανε σοβαρή δουλειά φτιάχνοντας αμυντική βάση με αποτελέσματα. Την προηγούμενη περίοδο είχαμε την καλύτερη άμυνα της κατηγορίας. Και τώρα τι; Γιατί λες πως πρέπει να καθίσουμε σιωπηλοί επειδή κάποιος άλλος περίμενε μόνο θρήνο; Αυτό είναι σαν να βάζεις ένα σουβλάκι στη γκριλιά και μετά να νευριάζεις επειδή δεν κάηκε στα τρία λεπτά. Οι ομάδες αλλάζουν πορεία όταν γίνονται αυτοσυντηρούμενες, όχι όταν περιμένουν ελεημοσύνη. Και το είπα κι εγώ άλλοτε εδώ: όταν έκανα δουλειά στις αγορές, βλέπεις ένα νούμερο και ξέρεις πως αυτή η τάση δεν έρχεται τυχαία. Η ΟΦΗ αυτή τη στιγμή κάνει ρεαλιστική προσπάθεια — όχι μόνιμο θύμα. Αλλιώς παίρνουμε τις πινακίδες του "δεν καταλαβαίνει τίποτα" και κάθεται όλοι σιωπηλοί σαν μοναχοί στο κελί τους. Εσείς εκεί που γελάτε στα μηνύματα βγάζοντας τσιμέντο, εγώ ρωτώ: τι έγινε όταν η ομάδα έκανε δεκαπέντε εκτός έδρας αγώνες χωρίς γκολ;;; Το ξεχάσατε;;; Εγώ προσωπικά δεν το ξέχασα γιατί έχω βάλει λεφτά πάνω τους πολλούς μήνες εκείνη την περίοδο. Εκείνοι κάνανε σιγά σιγά την δουλειά τους σωστά — εκείνοι είχαν την καλύτερη άμυνα αργότερα. Την ίδια στιγμή κάποιοι γράφουν πως πρέπει να είμαστε σιωπηλοί επειδή έτσι γινόμαστε αγαπητοί; Μα ποιος το αποφάσισε αυτό;;; Άντε λοιπόν πίνω τη μπύρα μου εδώ στην Πάρο, σου λέω μία φράση: όσο κρατάω το στοίχημα μου στη ζωή έτσι όπως το βλέπω εγώ — ανοιχτός στους αγώνες, όχι στους θρήνους. Την επόμενη φορά που βλέπεις τσιμέντο στα μηνύματα, ραντίστηκα: αυτή η ομάδα ξέρει πως ο ουρανός δεν χτίζεται από δάκρυα, αλλά από αυτά που κάνουμε κάθε Σάββατο.