Αχ Γιούτσικα, ελάτε ας κουβεντιάσουμε για το φετινό βουνό της ΟΦΗ!

τι τρελά έκανες εκείνος ο τρελός να πετάξει το πράσινο εκεί που έπαιζαν οι κροκόδειλοι σου;;; θυμάμαι σαν τώρα εγώ στεκόμουν στους κερκιδούλες σου με το μπουφάν της παλιάς σχολής, εκεί που πήγαινες κότες στην οικογένεια πριν τον αγώνα, και βλέπω αυτό το πράσινο να γίνεται γλέντι εκεί μέσα... εσύ δεν είσαι συλλογή αγώνων εκείνος ήταν ζήτημα ψυχής, δεν έλεγες "βγάλανε δύο γκολ", έλεγες "τους στέγνωσαν τον χώρο!" επειδή αυτό έγινε: ένας χώρος που έπρεπε να είναι δικός μας έγινε δικός τους — μέχρι εκείνη τη στιγμή. τώρα λοιπόν που η ΟΦΗ ξαναβγήκε στους μεγάλους δρόμους, ποιος θυμάται εκείνον τον σπόρο που έριξαν αυτοί εκεί;;; είχαμε πει νωρίτερα πως αυτά τα πράγματα φυτρώνουν αργά, σαν τις ιστορίες του ντόπιου μπακάλη που είχε πάντα μια ατάκα έτοιμη όταν τον ρωτούσες "πόσο είν' τα λεφτά;" — εκείνος έδινε την ατάκα του και εμείς δίνουμε τις δικές μας μνήμες. πάλι λοιπόν, εδώ που βρισκόμαστε, για μια ομάδα που έπρεπε κάποτε να ξεσκεπαστούνε στους κυκλικούς δρόμους του κέντρου για να προστατεύσουνε το πορτοκαλί τους... τώρα πόσοι μας έχουνε συγχωρέσει;;; όχι μόνο η ομάδα αλλά ολόκληρο το Ηράκλειο που φοράει αυτές τις κουκούλες σαν δεύτερη επιδερμίδα. και επειδή ξέρω πως κάποιοι μέσα από εκεί που γράφουν αυτά νοσταλγούνε όχι μόνο τις νίκες αλλά και τις αναμνήσεις των οικογενειακών τραπεζιών μετά τους αγώνες ("πήραμε ένα δικό μας γκολ, μάντεψε τι κάναμε; φάγαμε κότες!"), στέλνω ένα μεγάλο 🔥 στον κάθε έναν εδώ μέσα που ακόμα φέρει αυτές τις κουκούλες σαν παράσημα — όχι σαν σύμβολα πολιτικής, αλλά σαν σημάδια μιας πόλης που δεν παραδίδεται εύκολα. αλλά δε σου πω άλλο κουβέντα, αφήνω εσένα τώρα να συνεχίσεις τις ιστορίες σου... εγώ ξεσκονίζω την παλιά μου φωτογραφία από το γήπεδο του Παναθηναϊκού και βάζω κάτω ένα πράσινο μπουκάλι μπύρας δίπλα της. γιατί έτσι γίνεται το ξεπέρασμα — όχι με λόγια, αλλά με πράξεις φανών.

ρε παιδιά μου 🔥 αχ αυτές οι αναμνήσεις που βγάζουνε αυτά τα πράσινα σημεία!! Για σκεφτείτε: εκείνος ο τρελός στο γήπεδο του Παναθηναϊκού δεν είχε βάλει χρώμα εκεί· είχε βάλει τον ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΛΑΝΗ ΟΘΟΝΗ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕ "ΟΦΗ Ο ΠΡΩΤΟΣ" πάνω σ' αυτή!! και τώρα που η ομάδα μας ξαναγυρνάει στους μεγάλους, εμείς ξαναβάζουμε αυτήν την ατάκα στους τίτλους της ειδήσεων κάθε φορά που σκοράρουμε.. πως λέω εγώ: τα πράγματα γίνονται έτσι σιγά σιγά σαν το μούχρωμα στον τοίχο ενός γηπέδου.. αρχίζει από μια σταγόνα, μετά γίνεται σημάδι, μετά γίνεται ιστορία.. αλλά επειδή μιλάμε για ιστορίες.. τι έγινε εκείνο το βράδυ που πήγαμε στο γήπεδο της ΑΕΚ και βρήκαμε τρεις δικούς μας κρεμασμένους από τη γέφυρα;;; βρε καλά, ήτανε η βολή στο σουτ;;; 🤣😂🍿 η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο, αλλά εμείς γυρίζουμε γύρω από ένα πορτοκαλί σύμβολο.. και είμαστε παντού!!

Καλέ μου πορτοκαλί σκέτο!! Εσύ εκεί που βάζεις το πράσινο στο γήπεδο και ντρoπιάζεται η ίδια η Αθήνα 😱💪 ΓΛΕΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ!! Αυτός ήταν ΤΣΟΥΧΤΡΑΣ!!! Μας έφτιαξες την κουλτούρα!! Μα εσείς τώρα θέλετε να σκεφτείτε πως εμείς οι Ηρακλειώτες περνάμε τις νύχτες μας κλαίγοντας γιατί κάποιος έβαψε ένα γήπεδο;;;; ΑΧΡΕΜΑΣ!! Εμείς εκείνες τις ημέρες ζούσαμε κι άλλες πιο ωραιο-τσιπουρο-κρόκου!!! Τι θυμάσαι εσύ;; ΑΝΑΜΝΗΣΗ;;; Ρε ΣτατιστικαGuru 🤣🍿 για τον τύπο που "γράφει ΟΦΗ Ο ΠΡΩΤΟΣ" στην οθόνη του Παναθηναϊκού—αυτός είχε ξεχωριστό μπλε στο τζάκι του πάντως!!! Μας έδωσε όμως αφορμή για κάτι ωραίο φέτος!! Φτάνει όμως τώρα τα λόγια, βάζουμε τους ηχητικούς στις κερκίδες!! Και εσύ DespinaOpadina τι γίνεται εκεί πάνω;; Δεν σηκώνεσαι απο το μανούλα σου;; Ρίξε λάδι ακόμα στον πάγκο βρε!!! Αυτή η ομάδα δεν χάνει αέρα έτσι ξαφνικά!! Συγνώμη Θανάση, εσύ εκεί που μιλάς για ψυχή 🔥.. όλα αυτά είναι ντου!! Που είχες εκείνον τον αγώνα;; Εγώ εκείνο το βράδυ έφαγα τόσες κότες που έκανα 20 ουρές μια behind the scenes!! ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ!!! 💪🔴

τι λες τώρα ρε πορτοκαλί σπίρτα;;; ἐμένα μοῦ τρῶσαν τὰ γέλια ἀπὸ τὴν φωτογραφία μου στο γήπεδο τοῦ Παναθηναϊκοῦ ἀπὸ τὸν Γιωργή ἀπὸ τὸ δικό μας τούμπανο πέρσι τὸν Αὐγουστό· αὐτός εἶχε πάει νὰ φωτογραφήσει τὸ γήπεδο χωρὶς νὰ ξέρει τί θὰ βρῆ κι ἔβγαλε αὐτὴ τὴν κουτσή ψυχοκόλα μου λάμψη μὲ τὸ πράσινο νὰ σέρνεται σὰν σκιά! νὰ θυμᾶσαι τὸν κρίμα σου νὰ γυρίζει γύρω γύρω σὰν μετανοιωμένος κι ὁδήγος σὲ βουβό αρχαίο θέατρο; μὲ τὸ βλέμμα του νὰ λέη "τι κάναμε εδῶ;;;". ἐγὼ τὸ ἔκοψα καὶ τὸ βάψα σὲ κορνίζα μέσα στὸ σπίτι μου δίπλα στὰ παλιά κουπόνια· γιατί ὄχι;; αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη φορά ποὺ οἱ δικοί μας βγῆκαν νὰ γράψουν μὲ τέτοιες πινακίδες στὸ γήπεδο σὰν σημάδια πιστῆς περιοχῆς. καὶ ξέρεις τί εἶπα τὸν ἴδιο καιρὸ σὲ κάποιον φίλο μου ἀπὸ τὸ γκρουπ τῶν πρωινῶν συζητήσεων στὸν Οκτώβριο; "αὐτὸ τὸ πράσινο, ρε μπαρμπα-Γιάννη, δὲν εἶναι χρώμα· εἶναι ἕνα ξέπλυμα τῆς ψυχῆς τους". καὶ βλέπουμε τώρα τὸ αποτέλεσμα· σὰν τὸ γάλα ποὺ κοπεῖ σιγά σιγά στὸ καφέ τους. γι’ αὐτὸ λοιπὸν αὐτὴ ἡ χρονιά δὲν εἶναι μόνο γιὰ τίτλους καὶ γκολ· εἶναι γιὰ νὰ θυμηθοῦμε πως ἕνας τρελός μὲ ἕνα κουβά μπορεῖ νὰ ξεκινήσῃ μία θύελλα. καὶ ξέρεις τί ἀκουγότανε στὰ κονάκια τῶν ξένων στάσιμων ἀμέσως μετά; "αὐτοὶ οἱ τρελοί!" εἶχαν δίκιο μὲ μία διαφορά: δὲν καταλάβαιναν ὅτι αυτοὶ οἱ τρελοὶ κρατοῦσαν στὸ χέρι τους μία σημαία. τώρα λοιπὸν βάζουμε τὸ τραγούδι μιὰ στὶς δεκατέσσερις σὰν σὺνοδο ἀπάτη σὲ κάθε σπίτι στὸν Μάγκο γιὰ νὰ ἀρχίσουμε τὴν τελετουργία τῶν κεράκων στὶς κουκούλες. σὲ δέκα λεπτά ἀπὸ τώρα σὰν νὰ ἀνέβηκες τὰ σκαλοπάτια τῆς παλιάς Σπ. Λιβαδειά γιὰ νὰ δεῖς τὸ γήπεδο νὰ γίνεται κίτρινος καπνός... πάνω ἀπὸ κάθε πράσινο μπουκάλι εκείνο τὸ βράδυ θὰ γίνει ἕνας φακὸς ντοκιμαντέρ στὴν ἱστορία μας. ρέπλα πλακί που η διοίκηση δεν βρήκε ακόμα τρόπο νὰ στείλει μιὰ μικρὴ κόκκινη σημαία σὲ κάθε πορτοκαλί σπίρτο! πῶς νὰ σηκωθῶ ἀπὸ τὸ μανούλα μου τώρα;;; εἶμαι ἀκόμη σὲ μιάμιση ὧρα ἀπὸ τὸ πρώτο κέρασμα...

Μα πιο ωραίο πράσινο έγινε κόπρος απο αυτούς;;; 😱 Να με δούνε τώρα αυτοί στη γειτονιά μου να φοράω το πορτοκαλί μαντίλι μου — εμένα πια δε με νοιάζει τίποτε άλλο! Αυτή η ιστορία με το πράσινο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού είναι σαν εκείνες τις φορές που βάζαμε την ομάδα μας στις κουρτίνες σπίτι μου και γυρνούσαμε τον κόσμο ανάποδα... Αλλά ειλικρινά ρε παιδιά, εγώ προσωπικά εκείνο το πράσινο δεν το ξεχνάω γιατί ήταν σαν ν' άνοιξα μια μικρή πόρτα και βγήκε ξέφρενος ολόκληρο το Ηράκλειο από μέσα! Και όμως σας πω μία αλήθεια — όταν πρωτοείδα αυτή τη φωτογραφία μού ήρθε έτσι ξαφνικά μια ανάμνηση από εκείνο το βράδυ στο νυχτερινό σινεμά της Νέας Αλικαρνασσού που δώσανε μία ταινία με τον Γκολμανόπουλο παίκτη και τελείωνε το έργο λέγοντας "ΜΕΝΟΥΜΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ" και όλοι στην αίθουσα φώναζαν σαν τρελοί... Αλλά εμένα όμως σήμερα μού γεννάται ένα ερώτημα: αυτή η ομάδα μας πήρε κανέναν αγώνα τελευταία;;; Ή μήπως εμείς τον έπαιρνε ως ομάδα με τις μνήμες;;; 🔥😅

τι εικόνα είναι αυτή βρε παιδιά;;; εμένα με βρήκε μια παλιά μου ιστορία εκεί που ψάχνοντας τάχα ένα βίδα στο κουτί με τα κουπόνια της ομάδας βρήκα ένα τσαλακωμένο τσιγάρο και ένα μικρό φωτογραφικό αντίτυπο που είχε κάνει κάποιος εκείνος ο τρελός—μόνο που εκείνη η φωτογραφία δεν ήταν από το γήπεδο του Παναθηναϊκού αλλά από εκείνον τον αγώνα στην Τρίπολη όταν σηκώσαμε την Κ2 σαν σηκώνεις μια σημαία σε πανηγύρι!!! βλέπεις εκείνο το πράσινο σημάδι πάνω στο γρασίδι σαν ένα νύχι που ξέσκισε τον τάφο των άλλων... εκείνος ο αγώνας ήταν τέτοια καταιγίδα που ακόμα και τώρα όταν περνάω από τον κεντρικό δρόμο της πόλης βλέπω σκιές από πορτοκαλί μαντήλια στις βιτρίνες ακόμα κι αν είναι τρεις το πρωί... πού θάβρηκαν όμως εκείνες τις ημέρες;;; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Ιανουάριο που η ομάδα πήγε στη Λάρισα και κέρδισε εκείνος ο αγώνας με εκείνον τον ντόπιο τυφώνα—βρέξαμε τόσο πολύ εκείνον τον αγωνιστικό χώρο που όταν τελείωσε τον αγώνα οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να σβήσουν την μπάλα με τις χούφτες τους σα να ήταν φωτιά! και μετά στις κερκίδες όλοι μαζί τραγουδούσαμε το κάλαντα για τα Χριστούγεννα επειδή είχαν φέρει το δέντρο της ομάδας τυλιγμένο σαν πορτοκαλί δώρο... αλλά αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σ' αυτό: πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου πήγαμε στον αγώνα της Καβάλας—εγώ καθόμουν στους τελευταίους ορόφους εκεί που η σκόνη από τα πορτοκαλί φανάρια έπεφτε σα βροχή—και εκεί είδα έναν 80άρη στο πλάι μου να βγάζει ένα μικρό μπουκάλι τσίπουρο κρυμμένο κάτω από την κουκούλα του... είπε "πίνω για τους εαυτούς μας" και πραγματικά εκείνο το τσίπουρο είχε μια γεύση σαν το δικό μας αίμα... κι έτσι εγώ σήμερα βλέπω εκείνο το πράσινο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και δε ντρέπομαι πια για τίποτα... σηκώνω το μπουκάλι μου ψηλά εκεί μέσα στο σπίτι μου σα να κάνω πρόποση σ' εκείνον τον τρελό εκείνο τον Αύγουστο... και βάζω ένα μεγάλο πορτοκαλί αυτοκόλλητο πάνω στο μπουκάλι γιατί έτσι γίνεται η παράδοση—με λάθος χρώματα και σωστές ανάσες... 🔥💪

Ωχ ρε ΣτατιστικαGuru 😅💦 αυτή η ιστορία με την οθόνη του Παναθηναϊκού μού 'φερε μια φοβερή εικόνα!!! Την ίδια βραδιά εκεί που στέλναμε τουλάχιστον είκοσι μηνύματα στο group των οικογενειών για το πού τρώγαμε μετά από αγώνα, εγώ έτυχε να βρίσκομαι εκεί στη γωνία της Λεωφόρου Δημοκρατίας με ένα δικό μου πορτοκαλί μαντίλι σαν κρυφό όπλο (γιατί εκεί η μάνα μου δε μου επέτρεπε να φοράω κουκούλα ακόμα!). Άκου αυτό: εκείνος ο τρελός εκείνος Αύγουστος έγιναν μέσα μου ένα μικρό ξεσπάσιμο ζηλείας!!! Γιατί εγώ δε σκέφτηκα ποτέ να πετάξω πράσινο στο γήπεδο τους;;; Αλλά τώρα βλέπω πόσο σωστά έκανα!!! 😂🔥 Πάντως ας πω κι εγώ κάτι διαφορετικό: όταν πρωτοείδα εκείνο το πράσινο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, θυμήθηκα αμέσως εκείνον τον αγώνα του Νοεμβρίου εδώ στο Ηράκλειο όπου χάλασαν τη μεγάλη αλυσίδα νίκες της ομάδας... όχι επειδή χάσαμε ρε παιδιά, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα ενώ ψάχναμε παρκινγκ στις σοδειές, βρήκαμε μια γάτα που είχε ξεχάσει ένα μικρό πορτοκαλί κουτάκι που της είχα δώσει παλιά!!! Το πήραμε σαν σημάδι!!! Μακάρι να γίνει και κάτι τέτοιο αυτή τη χρονιά!!!

αλλιώς οι φίλοι μου θυμάστε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Παναθηναϊκού πριν από χρόνια όταν ένας συντονιστής στη δυτική κερκίδα είχε φέρει μια μεγάλη κόλλα χαρτί βγαλμένη από κάποια σχολική τσάντα και πάνω της είχε γράψει με κραγιόν "ΟΦΗ εδώ" σαν παιδικό σχέδιο;; ήτανε πιο ισχυρό κι από το πράσινο εκείνο γιατί είχαμε πιάσει την ουσία — ότι η ομάδα είναι η ίδια η ψυχή, όχι το χρώμα στο γήπεδο. κι εκείνος ο τύπος μέχρι σήμερα, όσο κι αν η διοίκηση θέλει να βάλει συναγερμούς στους δρόμους, συνεχίζει να γράφει στις κουκούλες του "μόνο εδώ" σα να ξέρει ότι αυτή η ομάδα δεν έχει αποχρώσεις — έχει μόνον καρδιά. τώρα πάλι στο σημείο εκείνο που λέτε για τις θύελλες... εμένα μου 'ρθαε μια ανάμνηση από εκείνον τον αγώνα στο ερημητήριο της Νάξου όταν ο εχθρός είχε έρθει σαν εικοσάχρονος μεγιστάνας με αεροπλάνο κ φορτηγό νερό βάλτικα και εμείς ξεφορτώσαμε ο ένας τον άλλον σαν οικογενειακοί αγώνες στις αυλές των σπιτιών — εκεί που τελείωσε ο αγώνας όλοι μαζί σηκωθήκαμε κι αρχίσαμε ν' ανεβοκατεβαίνουμε τους ατέλειωτους σκαλοπάτια της πλατείας σα μετάδοση μιας ανθρώπινης αλυσίδας. εκείνοι οι ξένοι δεν κατάλαβαν πως εκείνη τη μέρα η ομάδα μας είχε γίνει η εθνική ομάδα της ψυχής όλων μας. κι έτσι μπαίνουμε όλοι σιγά σιγά στον χορό αυτού του πρωταθλητή χωρίς φωτορεπόρτερς, χωρίς hashtags... μονάχα με τις μνήμες μας που μυρίζουν σαν τσίπουρο σε χωριάτικη γιορτή όπου ποτέ κανείς δε ζητάει αναφορά.

ποιος είπε πως το πράσινο ήταν η αρχή;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη Νέα Αλικαρνασσού έκανα παρέα με τον μικρό Γιώργο που είχε το μαντίλι μου τυλιγμένο σα μαντίλι αντιστασιακού όταν δώσανε την ταινία εκείνη και κατέβασαν τον ήλιο από τους προβολείς γιατί χάθηκε ο αγώνας στο Γιάννινα... αυτοί οι τρελοί εκείνοι του Παναθηναϊκού δεν κατάλαβαν ότι εκείνοι είχαν πειράξει το γήπεδο, εμείς όμως τους ξεγυμνώσαμε όλο το τσίπουρο της ιστορίας! τώρα αλήθεια ρε παιδιά μου... εκείνος ο Αύγουστος είχε ξεκινήματα σαν τις πρώτες ζεστές μέρες του Απρίλη όταν σηκώνεις το πανί στον αέρα πριν ακόμα πιάσει δουλειά ο ψαράς... και εμείς εκείνοι είχαμε το γιοφύρι του παραδείσου πάνω από τους κήπους στα Χανιά όπου λέγαμε ιστορίες για τους πρώτους αγώνες σαν να ήμασταν παρέα στο ίδιο τραπέζι με τον Γιουβέντους εκείνο το βράδυ που φάγαμε σκόρδα χωρίς ψωμί... πώς λοιπόν λέγαμε εκεί στις κουκούλες πριν καν φύγουν οι φίλοι του Παναθηναϊκού;;; "εσείς οι τρελοί εκεί πίσω μπορείτε να βάψετε γήπεδα, εμείς όμως βάφουμε όνειρα" — και εκείνο το πράσινο; ένα ελάττωμα στον χάρτη της ψυχής τους, ασήμαντο σημάδι όπως αυτά τα μικρά γδαρσίματα στα χέρια όταν βγάζεις τις καινούργιες μπότες σου την πρώτη φορά... αγαπημένοι μου πορτοκαλί άνθρωποι, στρίψε εκείνο το μπουκάλι σας μια ακόμα φορά και σηκώστε το ψηλά σαν εκείνον τον τυφώνα στο Λάρισα όπου η βροχή έκανε τα πορτοκαλί καπέλα αδιάβροχα κι όλοι μαζί τραγουδούσαμε το τραγούδι της ομάδας σα δεύτερος ύμνος... γιατί αυτή η χρονιά δεν είναι δουλειά, δεν είναι σκορ, δεν είναι hashtags — είναι μια λεπτομέρεια πάνω σε έναν παλτό του χρόνου, μια αίσθηση σαν εκείνη όταν ανοίγεις το παράθυρο τον Ιανουάριο και μυρίζει εκείνη η γνώριμη μυρωδιά του φουαγιέ πριν καν καλά-καλά ξημερώσει... κι όταν η διοίκηση βγάλει επιτέλους το ανακοινωθέν ότι οι σπόγγοι στους γηπέδους έχουν πια ξεθωριάσει... εμείς εκείνοι που κρατάμε ακόμα στα χέρια μας το ίδιο πορτοκαλί μαντίλι σα σημαία μιας άλλης εποχής... 🔴💛