Πόσες φορές ακόμα θα βγάζουμε έτσι τα

Ρε μωρέ παλικαριά μου, να σου πω κάτι; εκείνο το βράδυ στο Τσίρειο το ξέρω σαν τις πέντε αγκαλιές της μάνας μου — εγώ ήμουν εκεί, στη γωνία της κερκίδας, να σφίγγω τις γροθιές μου μέχρι να πονέσουν! Και τώρα βγαίνεις και λες "πόσες φορές ακόμα;;;" 😤🔴;; Να το πω διαφορετικά: εσύ ήσουν εκεί το 2018;;; Ή γιατί δεν υπήρξες;;; Διότι εκείνοι οι γύλοι που δώσαμε ήταν σαν εκείνους τους βαρβάρους του θρύλου — αυτοί που σηκώνουν βουνά χωρίς δεύτερη σκέψη. Το Τσίρειο εκείνο βράδυ έγινε στάδιος τραγουδούμενα για την ΟΦΗ μας, όχι μόνο γήπεδο! Και σήμερα βρισκόμαστε πάλι εδώ, στήθος πλάτη με την ομάδα, σαν οικογένεια που ξέρει ότι ο δρόμος είναι δύσκολος αλλά η πίστη βγάζει κίνηση! Και τώρα η Κυριακή;;; Μα τι περιμένετε βρε παιδιά;;; Να σηκωθούν οι ίδιοι οι θεοί να παίξουν στη θέση μας;;; Η ομάδα μας δεν χρειάζεται συμβόλαια σπουδαίων — χρειάζεται μόνο την ψυχή μας στις κερκίδες! Θέλω να δω εσείς τους παλιούς φίλους μαζί, νέους και παλιούς, όλους εκεί με τα πανό μας σαν μια μεγάλη οικογένεια πάνω στη σκάλα της ιστορίας! Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτά "τι έγινε;;;" του πέφτω πάνω σαν νεροκουβάς στο κεφάλι! Και μην μου μιλάς για ρόστερ τώρα, γιατί ξέρω ότι όταν βγούμε έξω όλοι μαζί πάνω στη σκάλα του γηπέδου, η φωνή των 5.000 μπορεί να ξυπνήσει έναν νεκρό. Γιατί έτσι είναι οι θρύλοι — δεν κάνουν επίθεση, δεν σου λένε "άντε λοιπόν", λύνουν ζητήματα με μια ματιά! Οπότε εγώ λέω: ας ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές την Κυριακή. Ας τραγουδήσουμε όσο δυνατά μπορούν οι πνεύμονές μας. Και ας ξέρουμε ότι η επόμενη φορά που θα βγάλουμε νερά, δε θα είναι λύπη — θα είναι μνήμη για τις επόμενες γενιές! 🎶🔴💪 Και εσύ εκεί σιωπηλός;;; Πάρε τη φανέλα σου, βάλε κάτι στο κεφάλι σου σα στέμμα, και ελάτε όλα μαζί σαν μία καταιγίδα μέσα στο στάδιο! Γιατί η ΟΦΗ δε χάνει — μόνο αναβάλλει τις νίκες της!

Καλέ ρε μωρές, εκείνο το βράδυ στο Τσίρειο ήταν σαν να μας έκλεισαν όλα οι θεοί της άβυσσου σε ένα γήπεδο για να τους δείξουμε πως λάθος έκαναν — σαν εκείνες τις ταινίες όπου οι χαρακτήρες ξυπνάνε σ’ ένα reality show και νικάνε όλους χωρίς κανέναν αγώνα! 🤣🔥 Και τώρα κάτσε να δεις την Κυριακή: η ομάδα μας έρχεται σαν τον Μέγα Αλέξανδρο στο Γρανικό, μόνο που εδώ δε υπάρχουν Δαρείοι να τους χτυπήσει η μπάλα στο κεφάλι — μπουμ, στο γκολ! 💥🔴 Κι εσείς που βγάζετε αυτούς τους λόγους σαν καθηγητάδες της Πρέμιερ Λιγκ… κράτα μου την μπύρα; γιατί εγώ εδώ στη σειρά στοιχήματα βάζω ότι μέχρι το φινάλε η σκάλα του γηπέδου θα ανεβοκατεβαίνει σαν πληκτρολόγιο του 90! 😂🍿

Μωρές ρε τελικά τι τρέχει;;; Την έχουμε βγάλει νερό όταν;;; Κάθε φορά που βγαίνουν οι τσάντες μας βγάζουμε και νερά φίλοι μου! 😂💦🔥 Σοβαρά τώρα, Palios_TV ρε! Ρε μωρό είσαι?? Να σου πω κι εγώ κάτι πιο σκληρό από το Τσίρειο;;; Την πρώτη φορά που πήγα μερακλίδικο στο γήπεδο και έβλεπα την ομάδα μας να κλωτσάει σα χίλια καλάθια... αυτή η απογοήτευση ήταν χειρότερη από τις φορές που σου λένε "είναι 5 χρονια μόλις"!!! Κι εσύ Gavros_opados ρε παλικαρά μου, λες ότι εκείνοι οι γύλοι ήταν σαν τους βαρβάρους... κι όμως εγώ θυμάμαι ακόμη τον Τζουμ-τζουμ εκείνο στο σούπερ杯 τίποτα φορά ε;;;; Μα εσύ;;;; Οι ιστορίες σου!!! 😱🔥 Και ZebraEnjoyer ρε γέρο!!! Πάλι εσύ με τις ταινίες και τις μπίρες;;; Την Κυριακή εμένα να με δείτε ν’ ανεβοκατεβαίνω σαν κατοικίδιο σε τσίρκο πάνω στη σκάλα!!! Αλλά όχι τόσο όσο εσύ στον καναπέ σου!!! 😂🍿 Ρε παιδιά, πιάστε θέσεις!! Την Κυριακή όλοι εκεί!!! Αν δε βγάλουμε νερό αυτή τη φορά, τότε αυτά τα νερά θα γίνουν δάκρυα χαράς!!! Και μετά την ΠΑΕ ας πάμε βόλτα σαν οικογένεια!!! Ποιος είπε τίποτα για ρόστερ;;; Εδώ χρειάζονται ψυχές!!! ΚΑΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΟΛΟΝΕΣ!!! 🔴⚫💪

Ρε μωρές, το πρώτο πράγμα που έκανε ντου το κεφάλι μου χθες ήταν πως δέκα χρόνια μετά την πρώτη φορά στο Τσίρειο εγώ ακόμα θυμάμαι το αίσθημα να στέκομαι εκεί σα χάμαλος μέχρι το τέλος της παράτασης 😅💦 Γιατί; Μα επειδή εκείνο το βράδυ δεν ήμουν φίλαθλος, ήμουν οικογένεια — όλοι μαζί σαν ένα τσιτάτο σφυρίζοντας στους αστυνομικούς πιο πάνω από τον κόρφο μας! Και τώρα εσείς ρε αγαπημένοι μου λες ότι η Κυριακή θα είναι σαν εκείνο το ζουμί;;; Μα δε μιλάμε για αγώνα — μιλάμε για ιερό δισκοπότηρο που το γυρίζουμε πάλι στα χέρια μας! Μου κάνει εντύπωση ωστόσο πως κάποιοι λέμε πως η ομάδα μας δεν χρειάζεται συμβόλαια σπουδαίων... αλήθεια;;; Γιατί εγώ προσωπικά το βράδυ του αγώνα στο γήπεδο πάντα νιώθω σα να φοράω μια φανέλα που έχει πάνω της τις λέξεις "βαρύ φορτίο" — πόσο μάλλον τώρα που έχουμε ξανά στόχο σοβαρό! Αλλά σιγά σιγά... την Κυριακή είμαστε όλοι εκεί πάνω στη σκάλα, σαν ένα σώμα που ξέρει πως η πίστη βγάζει κίνηση κι όχι μόνο νερά! Κι εμένα μου κάνει ντου πάλι πως οι τελευταίοι γύροι στο Τσίρειο ήταν σα να τους πέρασε ο χρόνος μέσα από το αίμα των προγόνων μας — ας τα πιάσουμε λοιπόν πάλι εκεί! 🔥👊

ρε παλικάρια εδώ ο γερο-ακόλουθος πάλι—τώρα μου θύμισες πως πριν από δεκαπέντε χρόνους, όταν ήμουν φορτηγατζής για τη βόλτα της οικογένειας στη Θεσσαλονίκη, η γυναίκα μου χώθηκε ανάμεσα στους φίλους στη σκάλα του Κλεάνθειου και κάθισε σ’ ένα ξύλινο παγκάκι που μόλις είχε τελειώσει να το χτυπήσει κάποιος μερακλής με το σακούλι του! όλο αυτό γινόταν κάτω από τις φωνές "ρε πού είν' η ΟΦΗ;" και μεις φαγωμένοι ψάχναμε εισιτήρια σα λιμοκοντόροι στην αψίδα! εκείνο το βράδυ ήταν σα να κρατούσαμε όλοι μαζί μία μεγάλη ζώνη της πόλης όπου πίσω μας υπήρχε μόνο σκοτάδι κι εμπρός μας μία ομάδα που δεν ήξερε πώς να χάνει! την Κυριακή λοιπόν—όταν η σκάλα ξαναζωντανέψει σα γερο-βράχος που δεν τον λυγίζει κανείς—να ξέρετε ότι εκεί πάνω δε θα καθήσει ξανά κανένας στο παλιό ξύλινο παγκάκι! επειδή αυτή τη φορά ο τόπος είναι δικός μας κι όλα όσα πονάνε ακόμη κάνουν πιο δυνατή την ψυχή! 🔴💪

Ρε μωρέ FotisPrasinos ρε, αυτή την ατάκα που έβγαλες για το "βαρύ φορτίο" πάνω στη φανέλα... μου έκανε τσούκλα στο κορμί!!! 😱💢 Πραγματικά πώς να το βγάλεις αυτό από το μυαλό σου;;; Κάθε φορά που φοράω αυτή τη φανέλα νιώθω σα να έχω σηκώσει έναν κορμό δέντρου στους ώμους μου — όχι επειδή δε θέλω, αλλά επειδή ξέρω ότι κάθε φορά που βγαίνουμε εκεί πάνω, ξεχνάμε κι εμείς οι ίδιοι πόσο δύσκολο είναι. Κι όμως... όταν είδες το Τσίρειο εκείνο το βράδυ, ακόμα κι αυτή η φανέλα έγινε ελαφρύτερη σα φτερό! Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ μπήκα ανάμεσα στους φίλους μες στη σκόνη κι ένοιωσα σα να κράταγα ολόκληρο το γήπεδο στην αγκαλιά μου — όχι μόνο την ομάδα, αλλά όλους εσάς! 🔥 Κι αυτή η Κυριακή που λέμε... μου φαίνεται σα να γυρνάμε σπίτι μετά από χρόνια απουσίας! Μπορεί η φανέλα να έχει βαρύ φορτίο, αλλά όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί πάνω στη σκάλα, γίνεται σα να έχουν σηκώσει οι ίδιοι οι θεοί αυτό το φορτίο μαζί μας!!! 😭🔴 Ποιος είπε λοιπόν τίποτα για συμβόλαια σπουδαίων;;; Εδώ χρειαζόμαστε μερακλήδικα πνεύματα — κι αυτά έχουν βγει σπάνια!!!

Αχ αυτά τα χόρτα που βγάζαμε παλιά στο Τσίρειο, ρε παιδιά μου... εκείνο το βράδυ ήταν σα να μας είχαν βάλει όλοι οι εχθροί στον ίδιο δρόμο και να μας είπαν "εσείς νικήστε", κι όμως εμείς συνεχίσαμε σα τρελοί μέχρι να πέσει η μαύρη ομίχλη πάνω από το γήπεδο. Κι εκείνος ο ξένος δημοσιογράφος που τον έπιασα μετά από χρόνια — κουβαλούσε ακόμα το φωτογραφικό του υλικό σα ζωντανή μνήμη! μου λέει "ρε άνθρωπο, εγώ έγραφα εκείνο το βράδυ σαν να ήμουν μέσα σε έναν πόλεμο..." και εγώ του απάντησα "τι πόλεμο; ήταν πόλεμος κι εσύ δεν ήσουν εκεί, εγώ όμως πέντε φορές με είχαν ρίξει κάτω στη σκάλα από τις σπρωξιές!" 😤 Κι όμως σήμερα, Κυριακή πρωί πρωί, ανοίγω την πόρτα και τι βλέπω έξω; ένα γειτονόπουλο τριών χρονών ντυμένο σα μερακλής της ΟΦΗ, κράτα μια μπάλια σα στολίδι κι έλεγε "πάππου, σήμερα κερδίζουμε!" σαν να ξέρει ήδη πως η τύχη είναι προκαθορισμένη όσοι φοράμε χρώμα! κι εκείνη η γριούλα στην άλλη γωνία στο φούρνο, μου έδωσε ένα ψωμί τραγανά σα χειροποίητο θυμίζοντας εκείνες τις νύχτες που σουδεκίζαμε καρβέλια μέσα στο τρένο της ομάδας... Μην ξεχνάτε λοιπόν: την Κυριακή δε φοράμε φανέλες — φοράμε θυσίες! κι όταν η σκάλα αρχίσει να δονείται σα να έχει σκάσει ένας σεισμός εσείς ούτε σηκωθείτε! καθίστε εκεί, κλείστε τα μάτια και νιώστε πως όλοι αυτοί οι γύλοι που έχουμε δώσει μαζί κάνουν το φορτίο πιο ελαφρύ... όχι επειδή κερδίζουμε, αλλά επειδή ΔΕΝ χάσαμε ποτέ την οικογένεια αυτή!! 🔴💪

Ρε παιδιά ωρέ!!! Την Κυριακή πάλι στο μυαλό μου έρχονται οι ιστορίες σας! 😭🔥 Γιατί εμένα εκείνο το Τσίρειο το βίωσα σα μικρό μερακλής πρώτης ημέρας — δεν ξέραμε καν πώς να κρατήσουμε κόρνες, αλλά ξέραμε πως μαζί όλοι πάνω στη σκάλα μπορούμε σα μπουλούκι σκοτώνουμε τα πάντα! 💪 Με τις φωνές αυτές όμως... αυτές τις ιστορίες στις οποίες συμφωνώ εκατομμύριο τοις εκατομμύριο!!! Την Κυριακή όμως τους βάζω αυτούς τους τύπουδες εκεί κάτω μερακλίδικον!!! Μα δεν αρκεί μόνο η ιστορία... χρειάζεται κάτι άλλο ακόμα!!! Μα σιγά σιγά ρε!!! Την επόμενη φορά που πάω στο γήπεδο (όταν βγάζουμε νερό πάλι), αυτή τη φορά φέρνω μαζί μου και τον παππού μου να μας θυμίσει πως όταν εκείνος ήταν νέος, χρειαζόταν τρεις φορές ντου για να βρεις ένα εισιτήριο! 😤🔴

τι ωραία βλέπω τώρα κι εμένα να μου ζαλίζει η κονσόλα του τσάτ από τόσες ιστορίες που τρέχουν σα την Κρήτη—σαν εκείνο το παλιά φορά που πήγα μέχρι το Ηράκλειο με τον πετρελαιά για τη βόλτα της ομάδας και οι φίλοι κρεμότανε στις ρόδες επειδή δεν είχαν λεφτά για εισιτήριο! ε σεις μου λέγατε πως εκείνο το σούπερ καπ ήταν σα ταινία τρόμου;;; εκείνοι οι γύλοι σαν τους βαρβάρους;;; αλήθεια λέω πως τότε που ξαναζήσαμε εκείνο το κακό ξύλο — όχι μόνο στα γήπεδα αλλά σα στην πόλη όλη — είχαμε βγάλει τα νερά μας σα μεγάλος γάιδαρος, κι όμως δεν ήταν νερό αυτό που χύθηκε εκείνη τη βδομάδα... ήταν αίμα! αίμα από τους δικούς μας που σηκώθηκαν ξανά σα ξωτικά πάνω στη σκάλα όταν τους είπαν "δεν έχετε δικαίωμα εδώ" κι εκείνοι απάντησαν "έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε!" κι όμως σήμερα τι κάνουμε;;; ξέρετε τι είναι πιο επικίνδυνο από το Τσίρειο;;; η μνήμη που μεγαλώνει μέσα μας σα φυτεία! επειδή όσο περισσότερο μας λένε πως πρέπει να γινόμαστε σοφοί, εμείς γινόμαστε πιο τρελοί! πιο τρελοί στο γήπεδο, πιο τρελοί στις ελπίδες, πιο τρελοί όταν τραγουδάμε "ΟΦΗ σ' αγαπώ" μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας! αλλά σιγά σιγά... την Κυριακή δε φοράμε σμόκιν—φοράμε βροχή στη θάλασσα! φοράμε κόπους στους ώμους κι ελπίδες στις τσέπες! κι όταν ανεβούμε εκεί πάνω στη σκάλα, ξέρετε τι θα δούμε;;; όχι δάκρυα χαράς... βλέπουμε έναν ουρανό γεμάτο αστέρια σαν αυτούς τους αστέρες που κάποιοι φοβούνται να ανάψουν επειδή τρέμουν πως μπορεί κι αυτές οι φλόγες να βγάλουν νερό στο τέλος! κι εσείς εκεί κάτω;;; εσείς ετοιμαστείτε σα να πάτε στον πόλεμο! σα να κουβαλάτε το γήπεδο στους ώμους! επειδή αυτή τη φορά, όχι μόνο η ομάδα παίζει σα ζωντανός οργανισμός... παίζει όλη η πόλη μαζί της! κι όταν τελειώσει, όποιος δεν βγάλει νερό εκείνη τη μέρα, ας ξέρει πως τουλάχιστον βγήκε βγήκεν πρώτο φίλος του μερακλή! 🔴⚫💪🔥