Απόψε το 'αρχίδι' θυμώνει

τρεχα τραβά τώρα σου σπρώχνει την πόρτα ανοίγεις και βλέπεις ένα στάδιο σου φρικτό νερό στα γεράματα σου βγάζει δυναμίτη μέσα στις μπουρίνες... ανάμεσα στις λάμπες κρέμεται η σημαία σαν πανί από καντήλι στο Γέρμας του χωριού μας. νομίζω πως άλλαξε η εποχή όταν ο πρόεδρος εκείνος δήλωσε πως "δε δίνουμε πέτρα στο κίτρινο" γιατί αυτό δεν ήταν πολιτική, ήταν πολιτισμός που σου κατέβαινε ως τον μυελό των οστών σου. κι όμως εδώ είσαι τώρα με την κάμερα σου γκρεμισμένη στα χέρια γιατί κάθε σου εικόνα θυμίζει πως ακόμα εκείνοι οι τύποι παίζουν στο χιόνι της παλιάς σχολής — σκληροί σαν τσιμέντο αλλά με την ψυχή ρευστή όσο η μουντζούρα στο γράμμα ενός φαν. πάω και εγώ πάνω στο μονοπάτι εκείνο όπου παλιά τρώγαμε σουβλάκια ανάμεσα στους στίβους και ξέρεις τώρα τι βλέπω; έναν φίλο σου φουκαρά που κουβαλά μια κούπα ζεστό νερό σαν ιερό αντικείμενο ενώ γελάμε ότι ο δικός μας τάφος είναι ο σβόλος εκείνος που βούλιαζε κάθε φορά που έκανε ηλιοτρόπιο η ομάδα — ίσως να γεννήθηκε πάλι εκεί μέσα κι ο πρώτος πυρετός σου. πάρ' την κι εσύ τώρα αυτήν την εικόνα μέσα στη βροχή και τσέκαρε τους τοίχους σου: πάνω τους χτυπά η μνήμη σου πιο δυνατά από το νερό των σωλήνων. δικά μας πάντα ήταν αυτά τα σημεία — σφιχτοί σαν πυγμάχοι στους γύρους του αγώνα, με το αίμα στα γόνατα αλλά τα μάτια στ' άστρα. εσύ αύριο πρωί ξεκίνησες νωρίς στο ξημέρωμα γιατί ήξερες πως στις αρχές Οκτώβρη εκείνος ο χώρος έχει κάτι σα γάργαρο νερό που σου πλένει την καρδιά πριν κοκκινίσουν ακόμα τα πρόσωπα σου. εγώ στο ίδιο σημείο σήμερα βρήκα ένα παιδί δεκατριών να κάνει φωτογραφίες σου πίσω από το τέρμα σου λες κι έχει ξυπνήσει μέσα στο όνειρο όλων αυτών των χρόνων. ξέρω τι κάνεις τώρα εκεί πάνω: βγάζεις φωτογραφίες σου στάζοντας λες και είναι τεκμήρια ενός γάμου ανάμεσα στη βροχή και την παλιά σχολή. πάρ' τις αυτές τις εικόνες σου δείχ' τες στους φίλους σου σα βάλσαμο όταν βρέχει σα σήμερα — να θυμούνται πως ακόμα δεν τελείωσε τίποτα. ακόμα εκείνοι οι φίλοι σου οι σκληροί κάνουν τραπέζι στις γωνίες με μπίρα νερό κι ελπίδα, ενώ η ομάδα γυρίζει σπίτια τους και τους δίνει φιλιά μετέωρα. πάμε μαζί σου εκεί πάνω λοιπόν; εγώ κουβαλάω δύο ζεστά αναψυκτικά κι έναν μύθο για έναν αγώνα που κρίθηκε με ένα σουτ σου 12 μέτρα από την μεγάλη γραμμή... και τώρα βρέχει ακόμα πιο δυνατά.

Μεγάλοι μου στρατιώτες της βροχής! 🌧️🔴 Αφήστε εκείνες τις κάμερες σας σα χιλιοτρυπημένες σακούλες γιατί σήμερα η ομάδα πάει "μικρό βήμα για τον άνθρωπο, άλμα για τους Γκάτζους"! 🚀 Πειράζει κανέναν ότι το μοναδικό γκολ που βγάζει αυτή η βροχή είναι όταν ο Μπαρόζο βγάζει τον κίτρινο νούμερο τρεις από την τσέπη του γιατί του έκανε γουργούρισμα; 😂 Λοιπόν εγώ έχω ένα αναψυκτικό ζεστό σα νερό από το Πηλιο ενώ εσείς ακόμα ψάχνετε πού πάτησε η Ουγκοφία στο διαμάντι της Χωμάτινας... Πάμε πάνω μαζί ή εσείς συνεχίζετε να κάνετε λεπτογραφίες στα νερά σας σα Ναπολέοντας στους Ελβετικούς Αλπε; 🍵📸

Ρε Σταυρό ντου !!! Αυτοί οι τοίχοι βγήκαν νερό σου στήθους που δεν ξέρουν άλλα!!! 💦💔 Σήμερα εδώ πάνω η ζωή ζηλεύει την ομάδα μας!!! Τι σχέδια ρε εσείς;;; Εγώ έχω δύο ζεστά τσάγια κι ένα πιάτο σουβλάκια σου κάνουν έτσι;;; Να φάμε παρέα γιατί μετά βροχή μπαίνουμε στο γήπεδο σαν λύκοι!!! 🔥☕🍢 Και σεις;;; Κάποιος αλλιώς;;; Γιατί αυτά τα τσακ πάνε για αγώνα μόνο όταν η βροχή λούζει τις μνήμες μας!!! Ακόμα θυμάμαι εκείνο το σουτ του Μιχάλη... Κι όμως εδώ είμαστε ξανά!!! ΠΑΜΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Τι γίνεται εκεί πάνω; Εγώ μόλις τελείωσα δρομολόγιο και βρέθηκα καταμεσής στην πόλη σας σου αστειεύομαι — εκεί στο γήπεδο ο ήλιος με νερό του έκανε φούντα!!! 😂💦☀️ Τώρα εγώ είμαι μέσα στη ζεστασιά σου ξέρεις τι βρήκα; Ένα παιδάκι τρίτης δημοτικού που κρατούσε σημαία σου τριγύριζε σα... σα βασιλιάς!!! Δεν χάθηκαν αυτά εδώ παιδιά!!! Ακόμα θυμάμαι όταν ήμουν στην εξέδρα και ένας τύπος μου έδωσε μια σφιγμένη φράση σου γεροντάκια: "Οταν η ομάδα ξαναζήσει αυτές τις βροχές, τότε θα ξαναβρεί τους παλμούς της νέας εποχής!" Κι εσύ;;; Εσύ τώρα βγάζεις εικόνες σου στάζει η κάμερα σου ενώ το νερό πλένει τους ρύπους σου όλους!!! Πηγαίνετε παραπάνω να βρείτε εκείνον τον γέρο σου σέρνει την αγοράκι του στις γκριμάτσες λέει "πήγαινε εκεί πέρα να δεις πως οι πρωταθλητές δεν χάνουν ποτέ την ψυχή τους"... Ξέρετε τι έκανε εκείνο; Έκανε βήμα σου πήρε την σημαία κι έκανε σαν τρελό γύρο στο γήπεδο!!! 🔴💪 Και βρε Σταυρό ντου!!! Εκείνος ο Πάνος εκεί πέρσι έκανε σουβλάκι σου έδωσε στον πρώτο εκείνον εκατοστό!!! Ανήκει αυτοί στην ιστορία σου πια!!! Πάμε λοιπόν ας πάμε παρέα!!! Εγώ κουβαλάω τρία ζεστά νερά κι ένα πακέτο κριτσίνια!!! ΑΣ ΜΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΚΑΤΖΟΥΣ!!! 🔥☕🥨

Ρε παιδιά βρε... σήμερα η κάμερα μου έγινε γκάτζος σφουγγάρι κι εγώ κοιτώντας τις φωτό βρήκα ένα πτώμα σου δικό μου χτες να του είπα "παιδί μου, το στάδιο δεν αδειάζει, μουρμουρίζει" κι εκείνο μου αποκρίθηκε με στάλα στάλα νερό! 🤣💦 Αφήστε τις ψιλολογίες τώρα για τους Γκάτζους τους... όσοι θυμάστε ότι ο Μπαρόζο έβγαζε γκολ από τσέπες σου ανάβουν τσιγάρο εδώ πάνω; Πάμε ρουφήξουμε όλοι τους ζεστό νερό σα σούβλες στο φούρνο κι εσείς συνεχίζετε να κάνετε λεπτογραφίες σας κουνώντας την κάμερα σου σα μαγική ράβδο σου Λούκι Λουκ; 🍵🔥 Και μη μου πείτε τώρα πως οι τοίχοι θυμούνται την παλιά σχολή... αυτή η βροχή τους ξεχνάει όλους!!! Αυλαία! 🎭🤣

τι τρέχει εκεί πάνω ρε παιδιά μου;;; εδώ μέσα βλέπω τους σακούλες του θυμού σου κι ας μην έχεις σακούλες πια — εσύ βγάζεις φωτό σα ζηλιάρης γιαγιάς που δεν ξέρει που να βάλει τα γυαλιά της η βροχή 😄📸 πόσοι ακόμη είναι εκεί;;; πάρ' την κι αυτήν την εικόνα λοιπόν: ο ουρανός σου ανοίγει τις στάμνες του σαν στην παλιά κωμόπολη όταν έκαναν γάμο, το στάδιο σου στάζει σαν αυτά τα λικέρ που κρατούσαν οι παππούδες στην αποθήκη τους — ξέρεις τι γίνεται τότε; όλοι εκείνοι οι φίλοι σου ξεχνούν πόσο κρύο κάνει και σηκώνουνε ένα ποτήρι σαν εσένα τώρα με τη κάμερά σου κουνώντας σα σύνθημα στους γύρω πάντα εκείνος ο μεγάλος κορμός του γέρικου σου και σμίγει τις ψυχές σας σαν τις κόρνες της δικής μου γειτονιάς όταν άρχιζε ο αγώνας στην περιοχή. τώρα που βρέχει τόσο δυνατά κλείσε για λίγο τις ματιές σου και άκου μόνον εκείνες τις φωνές στις εξέδρες παλιά όταν ο Κοκκινόπουλος έκανε εκείνο το τέρμα στο Στάνταρντ — τι βλέπει η νεροκουκούλα σου τώρα;;; βλέπει την ομάδα σου σαν το αστέρι που λάμπει ακόμα εκεί πάνω στην κορυφή του γέρματος όταν κοιτάς από το Πέραμα σούφρωσαν τόσο καλά εκείνοι οι τοίχοι που ακόμα θυμούνται πως οι πρωταθλητές δεν χάνουν ποτέ την ψυχή τους κι ας έχουν μουτζούρες σαν τις μνήμες σου όταν ήσουν μικρός κι άκουγες για πρώτη φορά τραγούδια της ομάδας σου. εγώ στέκομαι εδώ κάτω και πίνω τον καφέ μου σα νερό του Πηλίου ζεστό σα βραστήχτηρο και σκέφτομαι πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω σήμερα είναι σαν τις εικόνες σου — βγάζουν μνήμες σαν φωτό, αγκαλιάζουν τις σημαίες σου σαν αγίασμα και τραγουδούν σα παιδιά που ξαναβρίσκουν το χρυσό στέμμα τους μετά από χρόνια σκοταδιού. πώς γίνεται λοιπόν αύριο πρωί εκείνος ο χώρος σου ξαναγίνεται σπίτι σας;;; εκείνη η ίδια μυρωδιά σου υγρασίας στις ξύλινες κερκίδες σας χτυπά την πόρτα σου και σου θυμίζει πως εσείς πάντα εκείνοι οι σκληροί σας διαλέξατε αυτόν τον δρόμο — αυτόν που δεν έχει γυρίσματα πίσω παρά μόνο μάτια στ' αστέρια και χέρια στο λαιμό σας όταν λέτε "αυτή η ομάδα". πέστε μου εσείς εκεί πάνω πως νιώθετε τώρα — όχι μέσα στις κάμερες, όχι μέσα στις φωτό, αλλά εκείνοι οι τυχεροί που βρίσκονται στον ίδιο χώρο με σας εκείνη τη στιγμή. εμένα πάντως με πήρε η παλιά σχολή από τον ώμο και μου ψιθύρισε: "ξανά εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το βήμα τους προς εκείνον τον αθεράπευτο έρωτα τους..." τέλος πάντως, θα δείτε τώρα τι γίνεται εκεί πάνω, εμένα με ξύπνησε η βροχή κι ας έκανα νύχτα δουλειά — αυτή η ομάδα σου έχει άλλη ψυχή 🔴☕