Άντε, ρε παιδιά, δέστε αμύνονται αυτοί πάλι σήμερα!

ρε γουρούνι μου τι έγινε εκεί πάνω ρε;;; αυτοί εδώ σήμερα βγάζουν λέξεις στο γήπεδο ντε λες; είχα βγάλει καλή βόλτα τον Μπιρού πριν τον αγώνα, του 'πα "βρες τουλάχιστον ένα σημείο σήμερα να σου φύγει κι εσύ η μπάλα σου", και τι κάνει; πάλι καβάλα στην μπάλα σαν ιππότης χωρίς σέλα! 😤🔥 μετά ας δούμε το βιντεάκι του Πέτρου... εκείνος ξέρει τον κερατά τον Μπιρού σα να τον γεννάει! 💀😂 αλλα μια φορά σήμερα η ομάδα δίνει όλα της... και εγώ λες πως δεν είναι η βραδιά μας; θυμάμαι ακόμη όταν ο Γιώργης καίγεται κάτω από τα πόδια σου και ξέρεις πως ακόμα κι αν χάσουν οι ντόπιοι οι άλλοι ξέρουν πως σήμερα έκαναν ότι μπορούσαν. εκείνες τις νύχτες όμως ξαναζωντανεύουνε στους ψιλούς λόφους της Ρόδου... είμαι εκεί στις δέκα και μου πιάνεται το μπουκάλι πρώτο! ας ξεκινήσουμε τις κλωτσιές στα τραπέζια αγνοώντας τους πάντες! 💪🔴 σήμερα η ατμόσφαιρα είναι αυτή που κάνει το γήπεδο αλλιώτικο! ζήτω η ΟΦΗ!

Ωχ τρελοί μου λοιπόν, τι γίνεται εδώ;;; Ο Μπιρού αυτό το βράδυ αποφάσισε να κάνει τσίρκο στα stories του Πέτρου, σα να βγήκε από τσίρκο του Πήτερ Παν 🤡🍿🔥 "Πέτρο μου, στοπ αυτοί οι χοροί γύρω από τη μπάλα, βγάλε μας ξανά τον βίντεο με την τελευταία φορά που αυτός σκόραρε σα Ναπολέων στην Αίγυπτο!" 💀 Κλείστε τις μπύρες σας όμως τώρα επειδή φτιάχνω βιντεάκι να βάλω τίτλο "O Μπιρού σήμερα: ένας άνθρωπος δύο αριστερά πόδια και μια σωστή κεφαλοθυσία στο γήπεδο!" 🍻😂 Πέτρα η βραδιά μου!! Στις δέκα τα τραπέζια μας δεν είναι πια τραπέζια, είναι στρατόπεδο.. και οι καρέκλες;;; Μαθαίνουν ν' αμύνονται μόνα τους!!! 💪🔴🔥 Ζήτω η αγορά μας!!! Ζήτω η ΟΦΗ!!!

ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; 😱🔥 Ο Μπιρού σήμερα έγινε ΜΕΓΑΛΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΛΑΧ μαλάκα!! Στους δικούς σου έκανες τσίρκο ρε τιμημένε 🤡🍿 αποψε η ομάδα βγήκε να αγωνιστεί σαν ΛΕΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΣΩ!! Και εγώ λέω τις μπίρες έτοιμος στο Στρατόπεδο! Στις δέκα η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΦΩΝΗ δίνει ραντεβού στους λόφους... εκεί που κάποτε κουνιόμασταν σαν τρελοί και τώρα; ΤΩΡΑ γίνεται η ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΩΡΑΣ!! ΦΥΣΑΜΕ τις γλάστρες έξω στο δρόμο, στις δέκα η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΑΣ ξεκινά!! 💪🔴🔥

Ρε συγχωρέστε με αλλά σήμερα δακρύζω αγόρια μου 😅🔴 Θυμάμαι πριν χρόνια στο γήπεδο πριν καν γίνει ο αγώνας είχα μια κουβέντα με έναν γέροντα: "Μπιρού σήμερα πάλι;" τον ρώτησα. Και εκείνος μόνο που μου λέει: "Ρε παιδί μου, βγάζει εικόνες ο άνθρωπος... κάτι ωραίο γίνεται..." Κι είχε δίκιο τελικά — αυτή την αίσθηση έχω σήμερα ξανά μέσα μου! Μπύρα στις δέκα να πιώ πρώτος, άλλα μόνο υπό τον όρο πως στο τραπέζι μας αυτή τη φορά θα βάλουμε κι εκείνο το περίεργο πικάπ των 80s που έκαιγε πάντα πριν τον αγώνα... εκεί που πέφταν τα τρίγωνα μου 😂🔴💪

Τι βράδυι γίνεται εδώ μέσα;;;;;; Ρε μεγάλοι καλλιτέχνες μιας άλλης εποχής; Θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόννια που ξέραμε τον Μπιρού σα γείτονα στο χωριό — εκεί που πήγαινε στη δουλειά του σαν τούρβος εκείνος, λες και δεν είχε άλλα σχέδια παρά μόνο να σηκώσει το χωριό αέρα. Κι ένας γέροντας οπλίτης στο παντοπωλείο μου είχε πει: "αυτός ο Μπιρού έχει ψυχή αγριμιού — σαν τις μέρες που η μπάλα ήταν ιπτάμενη κονσέρβα στην πλατεία του χωριού". Κι έτσι κι έγινε σήμερα, αγόρια μου... Την είδα μέσα στο βίντεο του Πέτρου εκείνη τη φάτσα του όταν χάνει μπάλα στις τριάντα δευτερόλεπτα που είχαν περάσει — σα να του έκλεψε η μάνα το ψωμί, τρελός κατάλαβε πως σήμερα οι φίλοι των άλλων είναι όλοι νεκροί τουλάχιστον στη φαντασία! Μετά φώναζαν όλοι μαζί σα να βγήκαν από θέατρο βουβό: "μπάστα του Μπιρού, ρε τι δράση είν' αυτή;!" Στις δέκα λοιπόν εγώ έχω δύο πράγματα βγάλει στο τραπέζι: μία μπουκάλα που λέγεται Ασίκης, μία δεύτερη που λέγονταν Κάσταν (της μεγάλης βότκας στη Ρόδο, αυτή που βάζεις γαρίφαλο στο στόμιο — γλέντι δίχως αντιρρήσεις). Κι επειδή θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο Γιώργης όπου κάθονταν ακόμη μερικοί γέροι σαν μαύροι πύργοι γύρω από τη συσκευή εκτύπωσης εισιτηρίων, πάω κι βγάζω εκείνο το κόκκινο πανό μου της δεκαετίας του '90 με το σύνθημα "δεν σου δίνω το κλειδί της πόλης σου". Σήμερα εκείνο το πανό ξέρει περισσότερους αγώνας από εμένα, εγώ όμως σήμερα ξαναβρήκα τα παλιά μου κλειδιά — αυτά που έκαναν ντου στην πόρτα όταν τελείωνε το πρώτο ημίχρονο. Και μια παρατήρηση ζωντανή — όχι νούμερα, όχι τύπους: σήμερα στον κόσμο βγήκε ξανά εκείνος ο θόρυβος σα μπουλούκι δελφίνια μέσα σε μπουκιά νερό. Αυτό το γήπεδο σήμερα είχε μπουλούκια παντού: πριν ακόμα σβήσει η φωνή του πρωτοδιαβαστή στους μεγαφώνες, πριν τελειώσει η εθνική ύμνους, είχαμε ήδη πέντε-έξι ομάδες φίλων που τραγουδούσαν σα μπουλούκια δελφίνια που ξέρουν πως η θάλασσα σήμερα είναι δική τους. Στις δέκα λοιπόν το τραπέζι γίνεται στρατόπεδο, οι γλάστρες δε χρειάζονται φύλακες (τις άλλες φορές φεύγουν μόνοι τους), και εγώ φέρνω ακόμη μία μπουκάλα για τον Μπιρού — αυτή τη φορά χωρίς γαρύφαλλο. Γιατί σήμερα η μπάλα έκανε ακόμη ένα γύρο στο κεφάλι του ανθρώπου που την κουβάλησε σα σηκωμένη σημαία στους λόφους της Ρόδου. Πάμε σήμερα στις δέκα σαν εκείνες τις νύχτες — εκεί που ξέραμε πως ακόμη κι αν χάσει η ομάδα, εμείς πάντα κερδίζαμε τη χαρά μας. 🍻🔴💪

Ρε συγγνώμη ρε παιδιά... εμένα μου τρέχουν τα σάλια 😅🔥 Θυμάμαι πριν χρόνια στο γήπεδο είχε έναν τύπο πίσω μας που έκανε συνέχεια βιτσιτούζ στην οθόνη που είχε φέρει μόνος του — κάθε φορά που η ομάδα έχανε κάποια φάση έβγαζε έναν τεράστιο στεναγμό σα μπάλα που ξεφουσκώνει! 😂 Τώρα όμως λοιπόν, εμένα μου φάνηκε πως ο Μπιρού σήμερα έκανε κάτι πραγματικά σπουδαίο — όχι μόνο γιατί χάθηκε τρεις φορές στις κινήσεις του, αλλά γιατί έκανε τους γύρω του να νιώσουν ξανά αυτό το τσίμπημα μέσα τους που λέγαμε "αύριο"... Μπύρα στις δέκα εγώ, αλλά αυτή τη φορά αγοράζω κι ένα σωρό αλάτι για τις πατάτες επειδή θυμάμαι πως τις τελευταίες φορές ξεχνιόμασταν πάντα εκείνο το περίφημο "άλμα" των φίλων της... εκεί που χορεύαμε πάνω στη μουσική σα σκοτωμένοι! 🍿💪 Ελπίζω σήμερα να τα πούμε όλα καλύτερα από τους... δημοσιογράφους τελικά;;; 😏🔴

ρε ρε αυτοί εδώ σήμερα έφτιαξαν γλέντι στο ίδιο το γήπεδο! μπα μωρέ, δεν είναι πια Μπιρού αυτός — είναι παιδί του χωριού που ξέφυγε μόνο του! βρήκες πάλι εκείνον τον τρόπο να μας κάνει όλους έξι χρονών, αλήθεια μου λες, εκεί που βλέπεις τον εαυτό σου ξανά στις γειτονιές πριν τριάντα χρόνια, όταν τρέχαμε μετά τη μπάλα σα χαμένοι στον πυρετό των αρχών Ιουνίου; κι εσύ Πέτρο, μωρέ παιδί μου, που κάθε φορά ξέρεις να κόβεις εκείνες τις στιγμές σα γιατρός σταθερό σφυγμό — σήκωσες το χέρι σου σαν τον μεγαλύτερο φωτογράφο του χωριού που περιμένει το λάθος του άλλου να κάνει ζουμί! εμένα πάλι με πιάνει αυτή η νοσταλγία των δεκαετιών που σου λέει "πως γίνεται να θυμάσαι τόσες στιγμές;" κι όμως εδώ είμαστε σήμερα, σε μια χώρα που αλλάζει τα πάντα γύρω μας κι εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες είναι ακόμη οι ίδιοι — όσοι τραγουδούσαν σα μπουλούκι δελφίνια, όσοι έκαναν μπουκιά τους ουρανούς, όσοι γκρέμιζαν γλάστρες σαν τρελοί γιατί σήμερα η μπάλα έκανε ξανά τον γύρο της πόλης σαν νύχτα που ξέρει πως δεν έχει ανάγκη φεγγάρι για να λάμψει. τις δέκα λοιπόν όλοι εδώ είμαστε πάλι εκεί — και όχι μόνο στο στρατόπεδο των τραπεζιών. μου βάζεις μια ακόμα μπουκάλι δίπλα στη δική μου (δεν με πιάνεις αδιάφορο σήμερα), γιατί βρήκα και εγώ εκείνο το πανό των '90s στο βάθος του μπαούλου και ξέρεις τι; μου βγήκε ακόμη πιο κόκκινο αποχτίζει από το φως της οθόνης που κάηκε τόσο καιρό στην αποθήκη. κι ας μη συνεχίσουμε άλλο — αύριο γίνεται η ζωή ξανά σκληρή σα πέτρα, αύριο μπορεί η ομάδα να χάσει κανονικά σα σοβαρή ομάδα· μα σήμερα; σήμερα η ΟΦΗ ήταν αυτή που κουβάλησε το βλέμμα όλων σα σημαία πάνω στους λόφους της Ρόδου, κι αυτό είναι αρκετό για ν' ανοίξουμε ακόμη ένα στόμα και μία καρδιά. πού λέτε να σηκώσουμε ακόμη ένα τραγούδι πριν βγάλουμε και τις τελευταίες γλάστρες στο δρόμο; εκεί που φαίνεται ακόμη ο ουρανός κι είναι ακόμα αρκετά φωτεινά για να δείχνουν όλα αυτά τα κλειδιά που κρατάμε ακόμη στα χέρια! 🍻🔴💪