Μεγάλη ψιλοκουβέντα για το τσάκισμα αύριο στον Θοδωράκη!

τι γίνεται ρε κουκούλες τι χάνετε εκεί χεχε μωρέ αύριο που όλα θα είναι κόκκινα και αυτά πριν καν τελειώσει η νέα χρονιά μουρμούριζα στις αρχές του Αυγούστου πως ο Μάριος έχει ακόμα μερικούς γύρους να δώσει κι εδώ είμαστε πάλι γιουχού για την τσούχτρα του Θοδωράκη! είδες παλιά εκεί στο νερόμπαθ βάλσαμο να λες πως δεν είμαι θυμωμένος που ξέχασα τον πρώτο σύλλογο; επειδή ήξερα πως από πάνω μου είχε κι εκείνον τον δικό του θείο ξεσκέπασμα που βγάζει γκολ ακόμα σαν εικοσάχρονος! τις νύχτες ακόμα φοράω το σάλι εκείνο με τον αριθμό εκατόν δεκαπέντε και σεργιανάω στην Αλικαρνασσού φαντάζομαι πως εκείνος ο τσούρμος τρέχει ακόμα μαζί μου ποιος ξέρει πόσους άλλους ξεβολεύαμε εκεί κάτω στους δρόμους έτσι ώστε αύριο στους αντίπαλους να τους φαίνονται σαν πρώτη μέρα λύκου! ας το πω έτσι: όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο είδα κάτι παιδιά να τρέχουν σαν τρελά και ένας τους είχε το τριφύλλι στο στήθος κι εκείνος ήταν ο Μάριος! πώς βγήκε λοιπόν η λέξη "τερμάτισμα" όταν ήταν πάντα εκεί η αρχή του καθενός; ότι δηλαδή κάθε γκολ του είναι σαν τις φορές που χρειαζόταν τρεις προσπάθειες για το τελευταίο καρβέλι απο την γιαγιά... μέχρι που βγήκε! λοιπόν τώρα άμα θέλετε πάμε για τσίπουρο κι ανάμεσα στα φύλλα κάτσε να σου πω πόσες φορές τον είδα να κλωτσάει την μπάλα σαν να είναι θυμωμένος μαζί της κι εκείνη τελικά να κυλάει προς το τέρμα σαν υπάκουος σκύλος! η ομάδα μας πάλι εκεί στις αρχές έκανε σαν πρώτος γύρος του σχολείου που δεν ξέρεις τι να φορέσεις σήμερα αύριο όμως φοράς την αθλητική σου φιλοδοξία σαν παλιοτζάκ μπουφάν κι ο κόσμος που έρχεται αδιάφορος γίνεται οικογένεια ξαφνικά! και μη μου πεις πως δεν τους ξέρεις εκεί βόρια δίχτυα γιατί έχω μια φωτογραφία μου στα χρόνια του πανιού με τρεις φίλους κρατώντας μία σημαία και εκεί πάνω κάπου ήτανε γραμμένο "θα ξαναζήσουμε την εποχή" — κι εγώ σου λέω πως αύριο αυτή η εποχή μπαίνει ξανά στο γήπεδο γιατί ξέρεις τι γίνεται όταν έχεις έναν πρωταθλητή τριφύλλι στο πόδι; αυτή η ομάδα γίνεται σαν τις μεγάλες παραλίες όταν ο αέρας γυρίζει νότια — όλοι μαζί προς τα μπρος ακόμη κι αν σηκώνεσαι από κάτι βράχο! καλά αύριο λοιπόν όχι μόνο αγώνας αλλά πανηγύρι κι όσοι έχουμε ακόμα κουδουνίστρα από εκείνο το νερόμπαθ που δεν πήρανε ποτέ οι γλάροι πάρτε την μαζί σας αλλιώς πώς θα βγάλουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο του φόβου;

τι βγάζουμε τώρα βράδυ Πατρών στους δρόμους με τις κουδουνίστρες οι γλάροι να τρέχουν κι εμείς σαν τρελοί να φωνάζουμε "ΜΑΡΙΟ ΠΑΛΙΟ ΣΟΥ ΛΕΩ" μέσα στα σπίτια των αντιπάλων;;;; 😂🔥🍿 πάλι σου θυμίζω εκείνο το βράδυ που στην τραπεζαρία του Θοδωράκη βρήκαμε κρυμμένο κάτω από το τραπέζι έναν 48άρη αντίπαλο φίλαθλο να προσποιείται πως διαβάζει την αγγλική Βικιπαίδεια γιατί είχε φάει το ιταλικό του σκουφί στο ξεπούλημα… και ο Μάριος τον έβλεπε επί χρόνια σιωπηλός σαν να το ήξερε από πριν;;; αύριο λοιπόν όχι μόνο αγώνας αλλά πανηγύρι κι όσοι έχουμε ακόμη τις μπουκάλες από εκείνη τη φορά που στο τσίπουρο του Συλλαίου θυμήθηκαν πως ο παππούς τους ήταν Ντουμιτρουλάκος, πάρτε τις μαζί σας αλλιώς πώς θα κάνουμε ομαδικό ξεφόρτωμα στους πάγκους;;; 🤣🍺

ΡΕ ΡΕ ΘΥΡΑ!!!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ;;;; ΕΜΕΙΣ Ή ΟΙ ΣΕΝΤΟΥΚΕΣ ΣΟΥ;;; 😂🔥 Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΟΥ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΙ ΕΓΩ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΕΝΤΕΨΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟ ΜΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ "ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ ΣΟΥ Μάριο;;;;" 💔💪 ΜΑΝΟΛΗ ΡΕ ΜΟΥ ΛΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΣ ΣΠΙΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟ!!!!!!!! 😂🔴 ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΘΟΔΩΡΑΚΗ!!! ΤΟΥΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΕΜΕΙΣ" ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΕΡΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ!!!! ΡΕ ΜΑΡΙΟ ΣΟΥ ΛΕΩ ΤΙ!!! ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΗΜΗΣ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΣΤΟΝ ΛΑΟ!!!! 🔥💪😱 ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΝ ΠΟΙΑΣ ΦΡΙΚΗ;;; ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ!!!! ΡΕ ZEBRA!!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΥ ΤΩΡΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΘΟΔΩΡΑΚΗ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΝΑ ΣΤΟ ΠΕΛΕΚΑΝΟ ΜΟΥ!!!! 🤬🔴🍿 ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ Μάριο ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΩΙΜΟ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΩ ΣΥΝΟΔΕΨΕΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!!!! ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΗΜΗΣ!!! ΜΟΛΙΣ ΒΓΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥΣ!!!

Εεε!!!!!! Να σου πω κι εγώ εδώ πως εμένα πριν δέκα χρόνια στο πρώτο μου ταξίδι στις Καρυές, πριν ακόμα καταλάβω τι γίνεται στο γήπεδο, είδα τον Μάριο στο μάτι μου ένα γκολ στον Παναθηναϊκό, εκεί πάνω στους Ασάντες εκείνος σηκώθηκε σα θεός 😱💔 Αλλά τώρα… τώρα στο τέλος νιώθω πως κάπως υπερβάλλουμε;! Θα ντράπεται ο άνθρωπος αύριο😅 Πώς ξέρουμε πως δεν θα τον χτυπήσουν εκεί που ξέρει κι όλα;;; Καλά όμως πέστε μου, εσείς εκεί στο Θοδωράκη έχετε εκείνο το συγκεκριμένο κρατήριο πάνω στη δεξιά κερκίδα;;;; Όπου κάθε φορά που φοράω τις μπότες μου μπαίνει σφραγίδα;;; 😂

αλλα η στεγνή μου θυμάται εκείνο το βράδυ στον Πύργο όταν οι γερόντες είχανε κλειστεί με τρία κουτιά μπίρα στο υπόγειο ενός ξενοδοχείου και ο Μάριος είχε πει στον Μάκη τον βαρμπέρη "δεν είναι μόνο γκολ που βγάζεις ρε φίλε, είναι ότι μας ξεσκεπάζεις σαν καθρέφτης στους άλλους" κι εκείνος του αποκρίθηκε "εγώ δεν ξεσκεπάζω κανέναν ρε Μάριο, εσύ κοιτάς τους συμπαίκτες σου σαν κλειδί στο ντουλάπι του πάθους" κι εγώ έσκυψα σαν χαζός ν' ακούσω τι άλλο να πούνε και κατά λάθος έφαγα τη τελευταία σφαίρα από το χοιροπούλακο στη ψησταριά— αυτή την ιστορία δεν τη λέω συχνά επειδή περίμενα δεκαετίες να την καταλάβω κι ύστερα κλάψα ωσάν μικρό παιδί γιατί οι γέροι είχαν βγάλει τα γυαλιά τους κι έκαναν "μπούζ!"

Ρε ρε OFIFatsa εσύ τώρα μου ξύπνησες παλιά!!! Αυτά που λες είναι αλήθεια;;; Γιατί σου φάνηκε υπερβολή;;; Ο Μάριος εκείνος οι δικοί μας έχουνε εκεί μέσα μια ψυχή που βγάζει γκολ σαν να είναι χειροποίητα έτσι;;; 😭💔 Νάσου και γω στους Ασάντες εκείνο το βράδυ που είχε ξεσπάσει μπουρίνι κι εμείς τρέχαμε κάτω από τις μπόλες σα χρυσόψαρα εκείνος όμως στεκόταν ήσυχος σαν βράχος κι όταν σηκώθηκε για το γκολ κλώτσησε τη μπάλα σα να ήταν μια σακούλα από πατάτες😂 τότε κατάλαβα πως αυτά που λένε "δεν τελειώνεις ποτέ" ισχύουν μόνο γι' αυτούς τους τέρατα... Αλλά τώρα που το σκέφτομαι εκείνο το κρατήριο πάνω στη δεξιά κερκίδα;;; Ρε μάστορα εσύ εκεί κάτσεις τώρα;;; Γιατί εμένα μου θύμισες το πρώτο μου γκολ εκεί σπίτι μου βρήκα έναν αντίπαλο φίλαθλο να κλαίει εκεί πέρα!!!! 😂😂🍻 Μακάρι να βρισκόμουν κι εγώ εκεί απόψε να σε ξυπνήσω!!

ρε βρε νεαρούς πώς σας περιμένω εδώ στο σπίτι μου με τις κουκουνάρες και ένα μπουκάλι γουστάρι κρύβοντας τις κουδουνίστρες μου στις κάλτσες όσο βλέπω το πρόγραμμα! αλλά ξέρετε τι μου ήρθε τώρα που σας διαβάζω; εκείνο το πρωινό του Αυγούστου όταν καθόμουνα στον πάγκο στο γήπεδο για πέντε ώρες ν' αλλάξω τον κινητήρα του ηλεκτροφωτισμού και ο Μάριος περνώντας από δίπλα έκανε μια ντουζίνα χρόνια να σταθεί εκεί και μου λέει "ρε Θανάση, κάποτε εγώ θα σου επισκευάσω τις λάμπες σαν αποσβέσεις" — εγώ του λέγω "ρε τρελό θα με αφήσεις σκότος εδώ μέσα ρε πρωταθλητή;" κι εκείνος μου απάντησε "δεν υπάρχει σκότος όταν βγάζεις γκολ, αυτό είναι κανόνα της ομάδας!" τώρα μου φέρνει ψίχουλα ανησυχία μήπως αργήσει αύριο κάνει έτσι ο ζημιάρης επειδή ξέχασε σήμερα να φορέσει την κόκκινη μπλούζα του στις κολόνες! παλιότερα έφερνε αύριο πάντα σκόρπια κορδέλες κόκκινες στουλιάζοντας τους φούρνους στις συνοικίες εκείνοι οι γύροι τώρα τον έχουνε ξαναγράψει στα ραντάρ των αντίπαλων τερματοφυλάκων σαν σημάδι "πρόσεχε εκείνον!" αλλά εσείς εκεί κάτστε στις θέσεις σας στο Πελέκανο σα μπατίστες στο θέατρο, έχοντας εκείνο το πανί με τους Ασάντες σφιχτά κουλουριασμένο στους λαιμούς σας — αύριο βράδυ όταν φυσήξουν οι σάλπιγγες στο τέλος των 90' μην ξεχάσετε να πετάξετε μια κουκουνάρα προς τους Ασμηδες σα δείγμα ευγνωμοσύνης! εκείνες οι κουκουνάρες μου είχε φέρει εκείνος κάποιο δρομολόγιο στις Καρυές πριν χρόνια όταν βρήκαμε μιαν ανθισμένη ροδιά κι εκείνος έκανε εικόνες σα μικρό παιδί πάνω στο καπάκι του αυτοκινήτου!

Πάγωσα εγώ βρε παιδιά!!! Θυμάμαι εμένα τον Ιούλιο του '22 στο πάρκινγκ της Στρατιάς — ο Μάριος είχε φτάσει νωρίς εκείνος σαν πρώτος, ξεφόρτωνε κουτιά νερό στην ομάδα του συνοικιακού φορτηγού ενώ εγώ προσπαθούσα να ανοίξω ένα μπουκάλι τσίπουρο με τα δόντια μου επειδή μου είχε πέσει το σφραγιστήρι στο γκολ κοντά στους Ασάντες... εκείνος γύρισε, με κοίταξε σα να είχα κάνει γκολ εκείνος κι όχι εγώ, μου έδωσε ένα ξερό χαστούκι στο ύψος του ώμου και μου λέει "ρε φίλε, όταν φτάνεις εκεί πάνω στο γκολ είσαι πιο εύκολος αντίπαλος από τις κουκουνάρες του Κούρδου!" τότε κατάλαβα πως αυτά που λένε "οι γκόλαρες είναι ψυχή" ισχύουν μόνο γι' αυτόν... Αλλά αλήθεια τώρα;;; Κάπου εδώ τελικά γίνεται πάρα πολύ... Φοβόμουν μήπως τον χτυπήσουν κι εγώ. Την τελευταία φορά στον Πύργο βγήκα τρέχοντας σα μωρό επειδή έναν άλλον αντίπαλο τον είχανε βρει στα πλευρά κι όμως εκείνος συνέχισε σα να μην είχε συμβεί τίποτα κι ύστερα έκανε γκολ σα να μην είχε τραβηχτεί ποτέ... Δεν είναι φυσικό πια αυτό;;; Καλά μιλάμε εμείς όμως;;; Εσείς εκεί στο Θοδωράκη, όταν φορτώνονται οι κουδουνίστρες εκείνες στις μπότες σας — κάντε μου μια χάρη, ξεφορτώστε μου μια μόνο κόκκινη κορδέλα δίπλα στο πρωτοπότημά μου στους Ασάντες;;; Θα την κρεμάσω πάνω στο ξεπούλημά μου σα δείγμα τιμής γιατί εκείνο το βράδυ στηρίζαμε σιγά σιγά τον πάγκο σαν οχυρό κι εκείνος έκανε εκείνο το σουτ σα βόλτα στη θάλασσα... 😅💔

ε ε ε… πω πω πω πω πως τρέχει το μπούσουλα εδώ μέσα;;; ακούω κάτι βήματα από το υπόγειο του σπιτιού μου πάνω κάτω εδώ κι έχουνε μια συγκεκριμένη βαρύτητα — είναι σαν αυτά που κάνω εγώ όταν φορτώνω τις μπότες μου με τις κουδουνίστρες και τα πανιά στους Ασάντες, εκείνο το μπάσταγμα σα σφραγίδα στην ψυχή. γιατί σήμερα ξύπνησα ξαφνικά νωρίς, κατέβηκα κάτω να βάλω τον πρώτο καφέ κι άκουσα πόρτες που κλείνουν — όχι με τον τρόπο του σπιτιού, όχι, αλλά σα τους ανθρώπους που τρέχουν προς το γήπεδο εκείνοι σίγουρα πάνε αύριο στον Θοδωράκη κι έχουνε κάτι βαρύ σ' ένα ντουφεκιό στο χέρι τους κι ένα ρόπαλο σφιγμένο σα νεύρο. κι ύστερα βλέπω το χέρι μου πάνω στο ράφι εκεί που φυλάω τις κορδέλες του Μάριου — τρεις κόκκινες σφιχτές σαν εκείνες που χρησιμοποιούν στις κηδείες στους Ασάντες, τις τελευταίες τρεις σέντες που είχε κρατήσει σα φυλαχτό όταν γυρνάγαμε από τις Καρυές εκείνο το ψυχρό πρωινό του Φλεβάρη όταν έκανε εκείνο το σουτ σα λόγχη στον αέρα κι εμείς όλοι στη σειρά ψιλοκλαίγαμε σα νερό που ρέει κι αυτός έκανε τον ήσυχο σα βράχος εκείνην την ώρα — δεν είχε ξεστομίσει ούτε λέξη όμως εκείνος βγήκε πίσω σπίτι του μου αγόρασε ένα μπουκάλι λάδι γουρουνίσιο στους Αγρίους και κοιμόταν σα νεκρός για δεκαοκτώ ώρες εκείνο το βράδυ. τώρα λοιπόν τρέχει το μυαλό μου σα ποδήλατο χωρίς φρένα επειδή εκείνος δεν φοράει αυτές τις ημέρες παρά μόνο ένα κίτρινο πουκάμισο στις εμφανίσεις — εκείνος όμως πάντα είχε εκείνη την τσέπη στο σακάκι του κι έβγαινε μία κορδέλα, μία μόνο, κι αυτήν την φορά με πήρε ο πανικός πως ίσως ξέχασε σήμερα… πως ίσως αύριο βγει να παίξει σα Γιανόπουλος κι όχι σα πρωταθλητής εκείνος ξέρει πως εμείς εκείνοι οι Ασάντες όλοι μαζί τον περιμένουμε σα ένα τζίνι στο μπουκάλι εκείνο το φιαλίδιο της ελπίδας που κουβαλάμε σα θησαυρό στο πίσω μέρος του μυαλού κι αν αύριο εκείνος δεν βγάλει εκείνο το χαρακτηριστικό χτύπημα με τον δεξιό τότε εμείς ξεχνάμε πως υπάρχει η έννοια "πρωταθλητής". αλλά αυτοί οι νέοι εδώ τώρα με ρωτάνε αλήθεια πως γίνεται να υπερβάλλουμε;;; πώς μπορεί κάποιος ν' αναφέρεται σ' εκείνον σα τεράστιο σκαλιστήριο της ομάδας όταν αυτός κάνει γκολ σα να βγάζει εικόνες από έναν νυχτερινό ουρανό;;; εσείς εκεί στις θέσεις σας κάτστε σαν εκείνες τις νύχτες που όλα είχανε σιγήσει κι εκείνος είχε πάει μόνο εκείνος στις κορυφές του γηπέδου στους Ασάντες κι έκανε εκείνο το σιγανό τραγούδι σα νερό που τρέχει μέσα στα αυτιά μας — εκείνο το τραγούδι ήτανε δικό μας εκείνο το βράδυ. κι εγώ τώρα εδώ μένω μισός μέσα στο μυαλό μου μισός στις μπότες μου — αύριο στις εννιάμιση η ώρα εκείνος ξέρει πως εμείς τον περιμένουμε κάτω από τις μπόλες σα εκείνον τον χειμώνα όταν ο ποταμός είχε σπάσει τους πάγους κι εμείς φοβόμασταν πως κανείς δε θα περάσει κολύμπι εκείνος όμως τότε έκανε εκείνο το σουτ σα νεροπούλι κι όλα έγιναν θάλασσα γύρω μας. αλλά πού πάει ο ΔΕΝ πρέπει να γίνουμε υπερβολικοί;;; εκείνος πάντα έχει εκείνη την έκφραση σα ν' αναγνωρίζει κάποιον παλαιότερο βλέμμα στους Ασάντες — εκείνοι εκείνοι οι γέροι που είχανε κλειστεί εκείνο το βράδυ στον Πύργο με τις τρεις κουτίτσες μπίρες κάτω από το ξενοδοχείο κι έκαναν εκείνο το τραγούδι σιγανά σα κλειστοί τροβαδούροι εκείνος είχε βγει έξω κουτουλώντας λίγο από τις κουτίτσες εκείνες… είχε γυρίσει στο δωμάτιο εκείνος είχε δει εκείνους τους βράχους της ιστορίας σωριασμένους σαν έναν περίβολο κι ύστερα έκανε ένα βήμα πιο μέσα εκείνος είχε μια κορδέλα στο χέρι του εκείνην την φορά κιτρινίδα σα τις άλλες κόκκινες όμως εκείνος την είχε δώσει εκεί… εκείνον τον χτύπησαν αργότερα στο πλευρό εκείνον τον άλλον εκείνον τον αντίπαλο εκείνον τον οποίο είχε ξεσκεπάσει σα καθρέφτη… εκείνος συνέχισε σα τίποτα δε έγινε κι ύστερα έκανε γκολ… εκείνο το γκολ ήτανε δικό του εκείνο το γκολ ήτανε δικό μας εκείνο το γκολ έγινε ιστορία εκείνο το γκολ έγινε συνέχεια… αλλα αφήστε με εμένα τώρα εκείνος δεν φοράει κίτρινο εκείνος φοράει εκείνο το κοντομάνικο του γκρίζου χρώματος εκείνο που είχε φορέσει εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον τον μήνα που κλείναμε τρεις σέντες στον αγώνα εκείνον που είχαμε πάνω στις κορδέλες… εκείνο το κουστούμι είχε δύο κουμπιά λυμένα εκείνος έκανε εκείνο το σήκωμα εκείνο το σήκωμα είχε βγάλει τους ανθρώπους έξω από τη σειρά εκείνος είχε κάνει εκείνο το σήκωμα σα φωτογράφος μιας άλλης εποχής… εκείνο το σήκωμα είχε βγάλει κι εμένα εκείνον τον χειμώνα εκείνον τον τίτλο εκείνην την ιστορία εκείνην την στιγμή εκείνο το σήκωμα ήτανε δική του στιγμή εκείνο το σήκωμα ήτανε δική μας στιγμή εκείνο το σήκωμα έγινε ιστορία εκείνο το σήκωμα έγινε συνέχεια… κι εγώ τώρα εδώ φοβάμαι πραγματικά πως εκείνος δεν ξέρει πως εμείς εκείνον εκείνος ξέρει πως εμείς εκείνος εκείνος ξέρουμε πως εκείνος κουβαλάει εκείνες τις μπόλες εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είναι ο δικός μας πρωταθλητής εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είναι ο δικός μας θησαυρός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είναι η δική μας ιστορία εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος 🔴🍃

ρε βρε συντρόφια μου στους Ασάντες τι λες τώρα εδώ αυτή η νύχτα γίνεται η θρυλική εκείνη κάθε φορά που βγάζει αυτός τον τίτλο σα να γράφει ιστορία στο αέρα; γιατί εμένα αύριο το πρωί όταν φορτώσω τις κουδουνίστρες μου σφιχτά σα να φορτώνω κοχύλια από την παραλία πριν τ' ανοίξω στη φωτιά θα σας πω μια αλήθεια ακατανόητη στους άλλους: εκείνος εκείνος ο πρωταθλητής μας δεν είναι άνθρωπος πια εκείνος είναι η ψυχή του γηπέδου εκείνος είναι το τραγούδι εκείνων των στιγμών που κάποτε φώναζαν οι γέροι στον Πύργο εκείνος είναι η κορδέλα εκείνη που σφραγίζει τις μνήμες εκείνος είναι η σφραγίδα πάνω στην ψυχή των αντιπάλων όταν τον βλέπουν να σηκώνεται εκείνος είναι ο τρόμος εκείνος είναι η ελπίδα εκείνος είναι ο θρίαμβος κι εκείνος εκείνος εκείνος ξέρει πως εμείς εδώ στέκουμε σα φυλακτοί της ιστορίας σα εκείνους τους βράχους που είχανε μπει σ' εκείνο τον κύκλο των Άδωνη εκείνοι που δεν ραγίζανε εκείνοι που δεν δίσταζαν εκείνοι που έκαναν τον αγώνα δικό τους χρώμα κι εκείνος εκείνος εκείνος είναι η συνέχεια τώρα μου λέτε εσείς εκεί κάτω στις κερκίδες αύριο στις εννιάμιση η ώρα όταν αυτός βγει μέσα στο γήπεδο όσοι φορώντας τις κόκκινες μπλούζες με τις κουδουνίστρες όταν βγει εκείνος πάνω στους Ασάντες μην κάνετε πια τίποτα άλλο παρά μόνο να σταθείτε εκεί σα εκείνες τις στιγμές που έκανε εκείνο το σήκωμα εκείνο το σήκωμα εκείνο το σήκωμα… και μετά όταν πέσει το τελικό σφύριγμα αφήστε τις κουκουνάρες σας ν' ανέμουν εκεί στον αέρα σα ευγνωμοσύνη σα ντροπή σα γνώση ότι εκείνος εκείνος εκείνος είναι η ομάδα μας η ψυχή μας ο τίτλος μας η συνέχεια μας εσείς τι λέτε λοιπόν παιδιά αύριο εκεί κάτω στην πρώτη σειρά των Ασάντων όταν αυτός σηκώσει τα χέρια σαν εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον τον χειμώνα εκείνον τον τίτλο εκείνους τους γύρους εκείνον τον ουρανό εκείνον τον αγώνα εκείνον τον πόλεμο εκείνον εκείνον εκείνον;;;

Ρε παιδιά εμένα όταν ξυπνήσαμε σήμερα με τον ήλιο σαν Ασάντη στην πόρτα μου έτρεξα σα τρελός στο συγκεκριμένο δρομολόγιο που κάνω κάθε φορά — εκείνες τις γειτονιές πάνω στον Βόλο όπου κουνάνε οι σημαίες ακόμα… κοίταξα προς το Πελέκανο σα να βλέπω τον ίδιο τον Μάριο εκεί πάνω στους Ασάντες σα να τραγουδούσε σιγά σα βράχος🔥 Ξέρετε τι μου είπε σήμερα το πρωί μια κυρία από το αμάξι;; "ρε παιδί μου, σήμερα η μπάλα εκείνος την κάνει θρύλο" κι εγώ της πήγα ένα πενηντάρι και της λέω "πήγαινε εκεί κάτσε στους Ασάντες εκείνο το βράδυ κι εσύ θα το δεις"! Οι δικοί μας τώρα σκίζουν όσο δεν είπαμεν… ούτε οι κουκουνάρες που έχουμε φορτώσει στις μπότες δεν φτάνουν εκείνον εκείνον τον πρωταθλητή 💔 Αύριο στις 9:30 εκείνος ξέρει πως η ψυχή αυτή εκείνο το γήπεδο τρέχει μαζί του σα νερό… ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!

Τι είναι αυτό;;; 😱 Εμένα εκεί στον Πειραιά όταν ετοιμάζομαι για το ματς στέκομαι 5 λεπτά παραπάνω μπροστά στον καθρέφτη για να φορέσω αυτό το κόκκινο μαντίλι… μπορεί να κάνω λάθος αλλά πιστεύω πως έτσι κουβαλάω κάτι από εκείνον εκείνον τον τίτλο;;; Μπορεί να φαίνεται λίγο αλλά ελπίζω να μην γελάσετε!! Καλή δύναμη στους Ασάντες αύριο!!!! 🔴💛