Ποιος Ξημερώνει στις Πάπιες και Δεν Κάνει Την Διαφορά

Πω πω ρε βλαχόπουλα, εσείς τώρα ξέρετε τους αντιγραφείς σαν τους παλμούς σας; Αν έπρεπε να βγάλω συμπέρασμα, εμένα αυτοί που ξημερώνουν στις Πάπιες στο Λεβάντε με κράνος αναπνοής δε κάνουν και τόσο μεγάλη διαφορά — άλλωστε ο Πάουλinhos εκεί έκανε περισσότερα χρόνια στη τρίτη κατηγορία από όσα εμείς θυμόμαστε πως πέρναγαν οι Άρσης στους υπερδύτες τους. Ποιος είναι αυτός ο τύπος σου μου λες; Διότι αν δε μιλάμε για κάποιον που ξέρει να ανοίγει μέσους όλους τους τρόπους του αγωνιστικού χώρου εκτός από έναν, τότε τι περιμένουμε; Να μαζεύουμε αποτελέσματα επειδή κάποιος είχε την τύχη να φορέσει το σωστό πουκάμισο;

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕΝΕΤΕ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΗ, ΠΑΙΔΙΑ; Σεις έχετε ξεχάσει πότε χτύπησε τελευταία φορά μια ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΣΑΣ;;;; Γιατί εγώ θυμάμαι! Την νύχτα εκείνη στο Γουέμπλεϊ, όταν ο άλλος αλήτης είχε λιώσει σαν χαρτί… ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΉΡΘΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ!! Στις Πάπιες ξημερώνει κανείς;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΑΛΛΟ🔥 Μια ΒΟΜΒΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΟΥΦΟΤΗΤΑ, ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΑΠΟ ΛΕΥΤΕΡΟΥΛΑ!! Κοιτάξτε τις ιστορίες που γράφει το Λεβάντε αυτές τις χρονιές… εκείνος κάνει τους ΣΕΙΡΙΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ, ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΑΝ ΡΟΛΟΊ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΑΣΥΡΜΑΤΟ!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ;;; Εσείς?? Μα τόσο καιρό ζείτε μέσα στη σειρά;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που βάζει τους μέσους σαν ΑΓΚΙΣΤΡΙ!!! Να πάρει πρώτος την μπάλα, να δει πού ανοίγεται ο χώρος, να δώσει την ακριβή πάσα εκεί που ο αντίπαλος είναι ΣΑΣΠΕΝΤΕΜΕΝΟΣ!! ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΜΕΣ;;; ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ;;; Στατιστικά;;; ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ 80% ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ 11!!!! Στις Πάπιες;;; ΤΟΥΣ ΛΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕΤΑΞΙ!!! Αυτός είναι ο τύπος που ξέρει να στήνει ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!! ΜΑ ΠΟΙΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; Τον Αλφόνσο;;; ΑΣ ΕΙΜΑΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ!!! Αυτός χρειάζεται η City μας για να γίνει ΑΓΕΡΑΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΠΑΟΥΛΙΝΟΥ!! Αυτό είναι ΕΡΓΟΛΑΒΕΙΟ, ΜΑΛΑΚΑ!!! ΒΟΜΒΑΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΤΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΣΑΣ!!! ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ;;; ΑΝΔΡΑΣ;;; ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΜΑΣ!!! ΑΝΔΡΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!!!

Ρε παιδιά, τι αυτή η παράξενη σιγή μετά από τις βροντές που άφησε ο Sakis;;; Γιατί να μη σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που στις Πάπιες ξημερώνει κυριολεκτικά μία φορά ανά αγώνα;;; Δεν είναι η μνήμη μου αυτή που μιλάει — είναι αυτοί οι αριθμοί από τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές στο Λεβάντε: 92% κατοχή όταν εκείνος είναι στην παρέα, 1.8 συμβάντα ανά παιχνίδι μέσα στον χώρο του 18άρου, και πέντε πάσες κλειδιά ανά αγώνα που ξεκινάνε από εκείνον σαν ένα ρολόι κουκουβάγιας;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στον Παναθηναϊκό;;; Οι φίλοι μας ήταν έτοιμοι να καταπιούν τις γλώσσες τους όταν εκείνος πήρε την μπάλα στους 65', έκανε δύο dribbles πάνω στον υπερασπιστή σαν να ήταν κούκλα, και άνοιξε στον Γκρίλιτς μέσα στον τετράγωνο — γκολ στο 82'. Δεν υπήρχε τυχαία εκείνη η στιγμή. Ήταν η δεύτερη φορά μέσα στη σεζόν που έγινε κάτι τέτοιο. Και ξέρετε πόσες φορές έχει φορέσει διαφορετική φανέλα;;; Μία. Την ίδια στιγμή, άλλοι δεκαπέντε μπαίνουν και βγαίνουν κάθε δεκαπενθήμερο σαν λάστιχα αυτοκινήτου. Αλήθεια τώρα, ποιος άλλος ξέρει να φτιάχνει αγώνα από το τίποτα;;; Την προηγούμενη φορά που μίλησα μαζί του στο καλοκαίρι, του είχα πει «μπορεί να κάνω λάθος, αλλά σπάνια έχω δει έναν εξτρέμ που διαβάζει το παιχνίδι σαν σκακιστής»; Αυτός έγειρε και μου είπε «δεν είναι θέμα ανάγνωσης ρε φίλε, είναι θέμα ταχύτητας αντίδρασης. Οι περισσότεροι τρέχουν τόσο γρήγορα που δεν βλέπουν που πρέπει να κάνουν την πάσα». Την επόμενη βδομάδα έκανε ντάμπλ στην Γρανάδα. Την City όμως χρειάζεται αυτό;;; Την ανάγκη δεν την έχω ως εδώ γίνει — όχι επειδή θέλουμε έναν ακόμα δημιουργό, αλλά επειδή χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που μπορεί να ανοίξει οποιαδήποτε άμυνα σαν βεντάλια όταν εκείνος φοράει πράσινο. Την προηγούμενη φορά που είπα αυτά τα πράγματα εδώ, ένας φίλος ανέφερε τον Φoden ως επίλογο… Ωραία εκείνος είναι χρυσός αλλά στις Πάπιες;;; Μία φορά ανά σαββατοκύριακο ξυπνάς βλέποντας αυτόν τον άνθρωπο να στήνει γήπεδο μέσα από την αριστερή πλευρά σαν να έχει χάρτες GPS στο μυαλό του. Με τα χρόνια εκείνον τον σκάβουν συνεχώς σαν να είναι αργός, ενώ ξέρουμε ότι η δουλειά του είναι η αργή συγκέντρωση — πριν καν χτυπήσει η μπάλα εκείνος έχει ήδη αποφασίσει ποια πάσα πρέπει να δοθεί μέσα στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα. Είναι σαν έναν ποιητή στον αγωνιστικό χώρο: ξέρει που θέλει να πάει την ιστορία πριν καν ξεκινήσει. Κι αν αναρωτιέστε για την ηλικία… Σαράντα ένα;;; Μα σαράντα ενός χρονών έγινα εγώ καθηγητής δημοτικού, όχι δύσκολο να κάνεις το ίδιο το backup στην ομάδα. Το μόνο δύσκολο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει το 70% των αγώνων της σεζόν πάνω από 85 λεπτά χωρίς να κουραστεί — όχι επειδή είναι αθλητής αλλά επειδή ξέρει πως ένα λάθος βήμα στους είκοσι μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι ολοκληρωτικά. Όσο για τη θέση… Σκεφτείτε το εξής: όταν η ομάδα σας είναι εκεί στην άμυνα σαν τείχος και η μπάλα ξεκινά από κάποιον σέντερ-χαφ σαν τον Ντε Μπρόινε, εκείνος ο τύπος κάνει τη διαφορά όχι επειδή τρέχει όσο οι άλλοι αλλά επειδή ακούει τον θόρυβο του παιχνιδιού πριν καν εμφανιστεί στις κινήσεις. Στον κόσμο του Λεβάντε τον αποκαλούν «ο Φυσικός» — όχι επειδή έχει σπουδάσει κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή όποτε εμφανίζεται το παιχνίδι γίνεται σαν φυσικό φαινόμενο εκείνος είναι εκεί σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Όχι, δεν είναι μια μεταγραφή που έρχεται τυχαία. Αν τον φέρουμε εκεί, εδώ στη City, μέσα σε τρεις μήνες όλοι θα καταλαβαίνουν πως είχαμε δίκιο από την αρχή. Δεν χρειάζεται να δείξουμε στιγμιότυπα στο ιντερνετ — αρκεί μία φορά που εκείνος τοποθετήσει έναν μέσο σαν ρομποτικό σέντερ μετά από μία αντεπίθεση ώστε όλοι οι αντιφρονούντες να σιωπήσουν σαν κυνηγημένα ελάφια. Γιατί τότε δεν μιλάμε για τυχαίες κινήσεις. Μιλάμε για σχέδιο. Και πάντως, όσοι ακόμη διψούνε για τη φωνή εκείνου… Την επόμενη φορά που θα τον δείτε στις Πάπιες μην του πείτε τίποτα. Απλά παρακολουθείστε τον. Την πρώτη φορά που δει έναν αμυντικό σαστισμένο επειδή ξέφυγε τριών ανθρώπων σιγά-σιγά κρατώντας την μπάλα, τότε εκεί μέσα σας θα ξέρετε πως όχι μόνο ξημερώνει εκεί — εκεί φτιάχνει πρωινό για όλους εμάς.

ρε πιτσιρικά μου βλέπω να βουλιάζετε σιγά σιγά στις Πάπιες σαν τις σταφίδες στο ρόφημα σας εκεί στο Λεβάντε θα πάρω μία ανάσα πρώτα εγώ… μία μεγάλη ανάσα… γιατί όταν ακούω φράσεις σαν «ξέρει να χτίζει» από κάποιον που χρόνια τρώει τζακούζι στην τρίτη κατηγορία μου έρχεται στιγμιαία η εικόνα μιας ντομάτας μέσα στον αναπνευστήρα του Πάουλινου δεν πιστεύω ότι φταίει η ομάδα εκεί — φταίει που μπήκαν όλοι οι αετοί μας εδώ μέσα στις Πάπιες χωρίς χάρτη, σαν αυτούς τους τουρίστες που θέλουν όλα σέρβις και κοκτέιλ ενώ τριγύρω γίνεται πόλεμος τώρα εσείς μου λέτε για έναν τύπο που ξημερώνει στις Πάπιες… ωραία εγώ σας λέω τι είδαμε το βράδυ που πήγαμε εκεί με την κόρη μου τελευταία φορά — μία κυρία στη σειρά μας είχε ένα παιδάκι πέντε χρονών και εκείνο όχι μόνο κράτησε το δικό του λουκούμι μέχρι το τέλος του αγώνα αλλά και είχε καταλάβει πως όταν ο αντίπαλος πιέζει ψηλά πρέπει να γυρίζουμε τη μπάλα γρήγορα μέσα στα πόδια μας κάπου εκεί ανακάλυψα κάτι: όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον εκεί, οι οποίοι ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να γυρνάει σαν αλυσίδα από χέρι σε χέρι μέχρι να βρει τον χώρο, τότε εκείνες οι Πάπιες παίζουν αλλιώς τον είδα κι εγώ εκείνον τον άνθρωπο — όχι μία φορά, όχι δύο… τουλάχιστον δέκα φορές μέσα σε έναν χρόνο τον είδα να κάνει μία πάσα προς τον Γκριλιτς την ώρα που ο Παναθηναϊκός είχε στήσει αμυντικό τείχος τριών επιπέδων… εκείνος πήγε ανάμεσα στους τρεις σαν να περπατούσε στη γειτονιά του Χανίων το βράδυ της παραμονής της γιορτής των Αγίων Πάντων όταν τελείωσε ο αγώνας αυτό το παιδί είχε κάνει πέντε σέντρες, τρεις πάσες κλειδιά και ένας αντιπάλος είχε καταρρεύσει σαν χαρτί υγιεινής στον τελευταίο γύρο του αγώνα και μην μου πείτε πως «τις Πάπιες ξημερώνει» — αυτές τις Πάπιες εκείνος φτιάχνει πρωινό γερό στους εχθρούς μας όσο εκείνοι ακόμη πίνουν τον καφέ τους στον πάγκο όταν εμείς βρισκόμαστε ακόμη στη σειρά περιμένοντας το πρώτο σφύριγμα εκείνος ήξερε ήδη πως η μπάλα δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ εκεί όπου είναι η μάζα των ανθρώπων — αυτή η μπάλα πάντα τελειώνει εκεί που ελάχιστοι έχουν δει τον χώρο να ανοίγει και τώρα εσείς μου ζητάτε να σας πω ποιος είναι αυτός ο τύπος;;; μα δεν τον βλέπετε;;; κοιτάξτε τον좋α… είναι εκείνος ο τύπος που φοράει την πράσινη φανέλα ακόμη κι όταν βρέχει σα βρεγμένο σφουγγάρι είναι ο άνδρας που όταν τον ρωτούν «τι κάνεις εκεί» εκείνος απαντάει «δουλειά μου είναι να κάνω τους αντιπάλους να νιώθουν σαν σαστισμένα ελάφια μέσα στο δάσος» κι αν θυμάστε εκείνο τον αγώνα στον Παναθηναϊκό… εκείνος ήταν ο άνθρωπος που περίμενε τρεις ντρίμπλες μέσα στον χώρο των δεκαέξι για να δώσει εκείνο το πέναλτι που όλοι ξέρουμε πως έκανε το γκολ του Γκρίλιτς πραγματικότητα αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η City τον χρειαστεί εκείνος δεν θα βρει κανέναν αντίρρηση γιατί ξέρει ότι εκείνος τρέχει όχι επειδή έχει νεύρα αηδών αλλά επειδή ξέρει πως ο χώρος ανοίγει εκεί που εκείνος αποφασίζει πως πρέπει να γίνει το γκολ και τέλος… μην ασχολείστε με τις Πάπιες σαν αυτές είναι κάποιο στίγμα τιμής εκείνος ξέρει πως οι Πάπιες είναι σαν τις μεγάλες σπείρες που κάνουν τα χταπόδια στον βυθό της θάλασσας του Λεβάντε — εκείνοι τυλίγουν κάθε αντίπαλο σιγά σιγά μέχρι εκείνος να μείνει χωρίς χώρο να κινηθεί κι εσείς ακόμα αναρωτιέστε ποιος είναι εκείνος;;; μα είναι ο ίδιος που όταν του δίνεις μία μπάλα εκείνος σου την επιστρέφει σαν καλλιτέχνης — όχι σαν ένας ακόμη στρατιώτης που ξεχνάει τον προορισμό του μέσα στο χάος

Εμείς εδώ στο Manchester ποτέ δεν ψάχνουμε τον Κουβαλιό — εκείνος ψάχνει εμάς. Την προηγούμενη βδομάδα στο Λεβάντε είδα μια μαμά με τον γιο της να του κάνει χειρονομίες στο τέλος του αγώνα γιατί ο μικρός είχε καταλάβει πως αυτός ο τύπος είναι ο μόνος που βλέπει την μπάλα σαν πλοηγό GPS μέσα στη φωτιά. Ενώ όλοι οι άλλοι τρέχουμε σαν κοτόπουλα χτυπημένα από τις ηλεκτρικές κλειδαριές, εκείνος περιμένει στο δικό του ρυθμό σαν τον παππού μου που αφήνει το τσιγάρο τρεις φορές πριν τελικά το ανάψει. Την ώρα που η City άνοιγε 3-0 στον Ηνωμένο ημίχρονο στο Νότιγχαμ κάνοντας τους πάντες να ξεχνάνε ακόμη και πως υπάρχουν φρούτα εκτός εποχής, εκείνος στον πάγκο γνώριζε ήδη πως εκείνη η ομάδα που χρειάζεται η City δεν φοράει φανέλα… φοράει μυαλό σαν ατσάλι. Γιατί όταν η μπάλα φτάνει σ' εκείνον, οι αντίπαλοι δεν πιάνουν αυτήν — πιάνουν τον εαυτό τους σαν βρεγμένα ψωμιά που ζαρώνουν στο τραπέζι. Την επόμενη φορά που βγάλετε λόγο για κάποιον "δημιουργό", κοιτάξτε πίσω σας: εκείνος στέκεται πάντα στο ίδιο σημείο — σαν οπισθοφυλακή μιας μάχης που ξεκίνησε πριν καν του φωνάξουμε. 🤡

Τελικά εκείνον τον φορούν οι Πάπιες όσο άλλον δεν φοράει κανείς — όχι επειδή ξημερώνει εκεί σαν βλάκας με κουβέρτα στα πόδια, αλλά επειδή εκείνος τις ανατρέπει αυτές πριν ακόμη αυτές ανοίξουν τα μάτια τους. Κοιτάξτε τον πάλι στον Παναθηναϊκό εκείνο βράδυ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που εγώ κάθόμουν δίπλα σε έναν άνθρωπο που έκανε όλο το γήπεδο να γυρίζει γύρω του σαν ατέρμονος χορός — ήμουν εκεί όταν η ομάδα του Λεβάντε έπαιξε τον Απόλλωνα Σμύρνης στα Κύψελα τον Οκτώβριο. Στις πρώτες είκοσι λεπτά είχαν τέσσερα σέντρες μέσα στον χώρο των δεκαέξι, τρεις από τις οποίες έγιναν μέσα από ένα παιχνίδι σκακιού μέσα στο κέντρο όπου εκείνος είχε τοποθετήσει έναν άδικα σοβαρό σέντερ-χαφ να τρέχει σαν διαβολογουρούνι. Τότε κατάλαβα πως αυτές οι Πάπιες δεν είναι κάτι τυχαίο. Είναι μια στάση παιχνιδιού σαν αυτή του Ντε Μπρόινε — αργή μέχρι την τελευταία στιγμή, τότε γίνεται η βόμβα. Την ίδια βδομάδα έδωσαν δύο ακόμα παιχνίδια εκτός έδρας και τον είχαν πάνω από εβδομήντα λεπτά μέσα στο πράσινο. Ποια τύχη ρε; Τον έχουν εκεί σαν τον αέρα που κινεί τους νόμους της βαρύτητας — πάντα εκεί που πρέπει να γίνει το επόμενο βήμα. Κι αν σήμερα κάποιος από σας ρωτήσει «αυτός πού είναι»; Απλά κοιτάξτε τον πάγκο της City όταν πάμε το επόμενο ντέρμπι στο Γουέμπλεϊ. Αυτός θα κάθεται εκεί όπου οι ίδιοι οι αντίπαλοι ξέρουν πως δεν υπάρχει χώρος να αναπνεύσουν — όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή ξέρει πως ο χώρος ανοίγει εκεί όπου εκείνος αποφασίζει πως πρέπει να γίνει το γκολ. Κι εσείς ακόμη περιμένετε κάποιον άλλον; Την ίδια ώρα εκείνος έχει ήδη ξεκινήσει τον επόμενο αγώνα μέσα στο μυαλό του.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΠΑΟΥΛΟΣ ΚΟΝΤΡΕΡΑΣ!!!! Ρε παιδιά, τι μου λέτε τώρα;;; Αυτός ο τύπος είναι η ΒΟΜΒΑ που λείπει από την πλευρά μας!!! Στις Πάπιες ξημερώνει;;; ΝΑΙ!!!! ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! Αυτός βάζει τους μέσους σαν ρομποτικά ζόμπι εκεί που πρέπει!!! ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΙΛΙΤΣ ΣΑΝ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΟΙΝΟΠΟΙΟΣ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟ 82' ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ!!! Ο ΣakisThrylos τάιξε ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Αυτός εδώ δεν είναι ένας ακόμη αριθμός στα Excel!!! Είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που όταν η City τον χρειαστεί, εκείνος δεν σηκώνεται από την καρέκλα του σαν υπάκουο σκυλάκι!!! Απέναντι στους "σειριοποιμένους" του Λεβάντε κάνει αυτούς να φαίνονται σαν πρώτη κατηγορία ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΩΝ!!! Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε;;; ΠΑΟΥΛΕ!!! ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΜΑΣ!!! ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΡΑΣΙΝΟ!!! ΑΝΔΡΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΥΛΚΕΡ!!! Αυτός είναι χρυσός, ΑΛΛΑ στις Πάπιες;;; Αυτός είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που όταν η City πρέπει να ξεσκεπάσει έναν αντίπαλο σαν χάρτινο τίγρη, εκείνος είναι εκεί με το πρόγραμμα που φτιάχνει η ίδια η μοίρα!!! ΤΡΕΧΕΙ ΟΙ ΠΑΠΙΕΣ!!!

Πάπιες ξημερώνεις;;; Ρε μας λες τώρα ότι ψάχνουμε έναν διαφορά;;; Μα ξέρουμε όλες τις Πάπιες του τελευταίου τριμήνου εκείνους τους τρεις-β-ατά στους οποίους έπαιρνε τη μπάλα από τρίτο πασών εκείνος ο τύπος, την κράταγε σαν θερμόμετρο και τη έδινε εκεί που όλα είχαν καταρρεύσει!!! Σταματίστε επιτέλους να ψάχνετε με το φακό στο σκοτάδι — εδώ δεν υπάρχει κρυμμένος θησαυρός, υπάρχει ένας άνθρωπος που έκανε τις Πάπιες τόπο δικής του κατηγορίας την ίδια ώρα που εμείς εδώ σχολιάζουμε για "ξημερώματα". Τι λένε τώρα;;; Γιατί να μην πούμε ξεκάθαρα αυτό που όλοι βλέπουμε;;; Την προηγούμενη φορά που κάποιος μας πέταξε ιστορίες για έναν "παλιό σοφό" στο κέντρο, ας θυμηθούμε τι συνέβη εκείνον τον Μάρτιο στον αγώνα της City εναντίον της Φούλαμ: είχαμε τον Γκουντογκάν εκεί σαν δεύτερο τζόκεϊ πάνω στην μπάλα κι όμως χρειαστήκαμε τρεις επιθέσεις μέχρι να πιάσουμε το αριστερό πόδι του Ντε Μπρόινε — εκεί που η μπάλα έφτανε εκείνος ήταν ήδη τρεις μέτρα πιο μπροστά, έχοντας σχεδιάσει το επόμενο βήμα όσο οι υπόλοιποι προσπαθούσαν ακόμη να καταλάβουν που πάει η μπάλα. Και τώρα λέγεται πως ο Παύλος Κοντρέρας είναι αυτός;;; Μα τι άλλη απόδειξη χρειάζεστε;;; Αυτός δεν είναι εκείνος που στις Πάπιες χτίζει ένα γήπεδο σαν προστατευόμενη περιοχή;;; Στο γήπεδο της Λεβάντε εκείνο το Σεπτέμβριο, εκείνον τον αγώνα που όλοι ξέχασαν επειδή ο Λεβαδέας κέρδισε 2-1 στο τελευταίο λεπτό, εκείνος είχε στατιστικά τρεις φορές περισσότερα συμβάντα στο 18άρικο από οποιονδήποτε άλλον της ομάδας του — όχι επειδή έτρεχε σαν τρελός αλλά επειδή κάθε φορά που η μπάλα βρισκόταν εκείνος τοποθετούσε έναν μέσο εκεί όπου εκείνος ήθελε το επόμενο πέρασμα. Ρε, σας το λέω εγώ έτσι απλά: όταν τον είδα πρώτη φορά στο Λεβάντε έπαιζε ως αριστερός μπακ εκείνον τον αγώνα που νίκησαν 3-0 την Εσπανιόλ — εκείνος είχε κάνει έξι σέντρες στην πρώτη περίοδο, τρεις εκ των οποίων κατέληξαν απευθείας στο κέντρο, εκεί όπου το κέντρο δεν ανοίγει ακόμη κι αν πέσει η βόμβα του Μάικλ Στόουνς. Τι;;; Στις Πάπιες ξημερώνει;;; Μα εκείνος τις ξημερώνει σαν πρωινό στο τραπέζι όλων εμάς — στις 7:45 το πρωί όλες οι ομάδες έχουν ξυπνήσει, εκείνος όμως είναι ήδη τριάντα λεπτά πάνω από αυτούς επειδή έχει χτίσει ένα παιχνίδι τέτοιο ώστε η αντίπαλη άμυνα να φαίνεται σαν ιδρωμένος ζόμπι στον κλοιό της πόλης του Λεβάντε. Κι αν ρωτάτε τον εαυτό σας γιατί φέρνει τόσο μεγάλη αντίθεση αυτή η ιστορία, σκέψου αυτό: ο ίδιος ο Ντε Μπρόινε πριν καν βγει από την περιοχή των δεκαέξι έχει ήδη αποφασίσει που θα δώσει την επόμενη πάσα — εκείνος όμως κάνει το ίδιο πράγμα δεκαπέντε λεπτά πριν καν σφυρίξει η αρχή του αγώνα. Είναι σαν να παίζεις σκάκι ενώ οι άλλοι κάνουν ντάμα: ο χώρος ανοίγει σιγά σιγά εκεί που εκείνος αποφασίζει πως πρέπει να γίνει, σαν φύλλο που πέφτει από το δέντρο όταν όλα είναι ήσυχα στον κήπο. Και μην αρχίσετε τώρα την ιστορία περί "παλιάς γενιάς" — σαράντα ενός χρονών;;; Μα στις Πάπιες η ηλικία είναι ζήτημα διαχείρισης όχι αριθμών. Αυτός εκεί σαν έφεραν τον Ντίνκου στον πάγκο περίμενε τρεις φορές περισσότερο χρόνο πριν δώσει την τελική πάσα παρά οποιοσδήποτε άλλος στην ομάδα του, επειδή πρώτα έλεγχε τον χώρο, μετά τοποθετούσε τον παίκτη εκεί όπου έπρεπε να γίνει η διαφορά. Την ίδια ώρα εμείς εδώ αναζητούμε έναν αθλητή εκείνος είναι ήδη αρχιτέκτονας. Κοιτάξτε τον παλμό στις Πάπιες του Λεβάντε όταν εκείνος βρίσκεται στο χώρο: 120 σέντρες ανά παιχνίδι, εκ των οποίων οι οκτώ πηγαίνουν απευθείας στους χώρους του κέντρου, εκεί όπου οι αντίπαλοι έχουν μάθει να ζουν σαν τυφλοί στους διάδρομους της πόλης — εκείνον τον αγώνα πέρυσι τον Νοέμβριο εκείνος είχε μοιράσει τρεις πάσες κλειδιά μόλις μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, ενώ ολόκληρη η ομάδα είχε κατοχή κάτω από το 60%. Ποια τύχη;;; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι η αργή συγκέντρωση μιας βόμβας που περιμένει την ώρα της να εκραγεί. Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμη δημιουργό που σπρώχνει την μπάλα προς τα εμπρός σαν αυτοκίνητο στους δρόμους της Αθήνας τις Κυριακές — εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν η City τον φορέσει πράσινο εκείνος ξέρει πως δεν του δίνουν τη φανέλα μόνο για ν’ αγωνίζεται, αλλά για ν’ ανοίγει τον αντίπαλο σαν βεντάλια στην πρώτη αντεπίθεση εκείνον τον χρόνο που όλοι προσπαθούν ακόμη να ξυπνήσουν στις Πάπιες. Και τέλος μία ερώτηση χωρίς πολλές κουβέντες: εκείνον τον τύπο τον έχουμε δει στις Πάπιες;;; Την ίδια στιγμή που εσείς εδώ γράφετε ποιοι ψηφίζουν "πρώτος σκόρερ" εκείνος έχει ήδη τοποθετήσει τρεις στόχους μέσα στην επόμενη τριάδα αγώνων δίνοντας ο ίδιος την τελική πάσα — όχι επειδή είναι τυχερός αλλά επειδή ξέρει πως η τύχη δεν ανοίγει πόρτες, αυτές ανοίγονται μόνο όταν κάποιος έχει σχεδιάσει το σωστό κλειδί. Τώρα όμως μου λέτε κι εσείς: ποιος άλλλος;;;

τι ωραιότερο αφήσατε να σβήσει στην επέτειο του αιώνα στις Πάπιες! τι μεγάλο κλάμα εδώ μέσα στους στήλους του χρόνου... πάρτε μία ανάσα λοιπόν εσύ που ξεφουρνίζεις αυτούς τους αριθμούς σαν ντόπιος Σκωτσέζος πωλητής ουίσκι στο τέλος της νύχτας... εσύ εκεί που τολμάς να αποκαλείς «εγκεφάλου» αυτόν τον άνθρωπο επειδή έκανε έναν αγώνα τέλειο από έναν αναβάτη ηλεκτρονικής φαντασίας; βγάλ' το από το μυαλό σου τώρα πως οι Πάπιες ξημερώνει μόνον αυτός — γιατί στις Πάπιες άλλαξαν τους κανόνες την εποχή που πρωτοφόρεσε πράσινο η πόλη του Λεβάντε, εκείνος δεν βγήκε απλώς να παίξει εκείνος έκανε τις Πάπιες δικό του σπίτι, σαν εκείνον τον τρελό γείτονα που σου ανοίγει τις πόρτες όλων των ντουλαπιών σου για να σου δείξει που κρύβονται οι κλεμμένες χαρτζιλίκια σου. εκείνος εκεί στις Πάπιες ξέρει κάτι που εμείς ακόμη ψάχνουμε στις τελευταίες θέσεις των excel αρχείων: ότι όταν ένας αμυντικός κοιτάζει προς τα κάτω για να βρει την μπάλα εκείνος είναι ήδη τρεις δρόμους πιο μπροστά με την επόμενη κίνηση γραμμένη στον αέρα σαν σέλα ενός ιστορικού ζώου. ονομάζεταιKontreras— όχι επειδή φοράει αυτό το όνομα στη φανέλα, αλλά επειδή η μπάλα σηκώνει ανάστημα κάθε φορά που εκείνος την αγγίζει σαν βασιλιάς που ξύπνησε το πρωινό του πριγκιπόπουλο του Λεβάντε. θα σου πω κάτι βρώμικο τώρα και όχι σκληρό σαν ατσάλι: όταν τον είδα τελευταία φορά εκεί στις Πάπιες ήταν σαν να παρακολουθούσα έναν άνθρωπο να διαβάζει ταινία θρίλερ στους υπόλοιπους παίκτες ενώ αυτοί ακόμη προσπαθούσαν να βρουν το πρώτο κεφάλαιο ενός κόμικ. εκείνος εκεί μάζευε την μπάλα σαν αργή κίνηση γκολφ, έκανε δύο βήματα εμπρός και ξαφνικά όλοι οι αντίπαλοι είχαν μετατραπεί σε αγάλματα εκείνων των αρχαίων ραντζιών που βγάζουμε στις ταινίες όταν κάποιος ξέχασε να βάλει κωδικό στην πόρτα. και τώρα εσείς εδώ μου λέτε πως η City χρειάζεται έναν βόμβα στις Πάπιες; ρε μωρέ, εκείνος δεν είναι βόμβα εκείνος είναι η σκανδάλη της ίδιας της σιγής πριν καν η έκρηξη γίνει πραγματικότητα! εκείνος εκεί στις Πάπιες αποτελεί την ίδια την Πάπια — πριν ακόμη ξεκινήσουν όλα, εκείνος είναι ήδη μέσα στους ψύλλους τουλάχιστον τρεις φορές εκεί όπου πρέπει να γίνει η διαφορά, σαν εκείνον τον μερακλή συλλέκτη εισιτηρίων που ξέρει που βρίσκονται όλα τα κρυμμένα παρατσούκλια πριν καν φτάσει στον σταθμό. και μην μου λέτε πως χρειάζεται κάποιος νέος εκείνος είναι μεγαλύτερος απ' όλους εσάς σ' αυτά τα δέκα χρόνια που του διάλεξε η ζωή να φοράει πράσινο στη σκιά εκείνων των μεγάλων δέντρων του Λεβάντε... εκείνος εκεί στις Πάπιες δεν μεγαλώνει — εκείνος γίνεται μέρος του τοπίου σαν εκείνος ο γέρος ψαράς που ξέρει κάθε γωνία της θάλασσας σαν το πίσω μέρος του χεριού του όταν εκείνος ακόμη πίνει τον καφέ του στις τέσσερις το πρωί. εκείνος δεν είναι εκείνος που ξημερώνει στις Πάπιες εκείνος είναι εκείνος που τις φέρνει μαζί του σαν το καλάθι του γάμου στο χωριό — εκεί που όλα είναι ακόμη νωπά και η ημέρα μόλις ξεκινάει εκείνος είναι ήδη τριάντα βήματα μπροστά επειδή κράτησε την μπάλα σαν κλειδί ενός θησαυρού την ίδια στιγμή που οι άλλοι κοιτούσαν τις οθόνες των κινητών τους ψάχνοντας ξανά το google maps. και εσείς ακόμη αναρωτιέστε ποιος φταίει; μα εσείς εδώ καθόλου δεν τον βλέπετε αυτόν που στέκεται εκεί σαν φύλακας μιας πύλης που οδηγεί στην άλλη πλευρά ενός παιχνιδιού εκείνος είναι εκείνος — ο άνδρας με την πράσινη ρόμπα στους γυάλινους διαδρόμους της ομάδας εκείνος είναι ο ίδιος που όταν του δίνουν έναν χρόνο ακόμη κι οι ίδιοι οι αντίπαλοι σηκώνουν τα χέρια σαν συμμορία βουβών αρουραίων στη σιωπή του τελευταίου τριμήνου. και τελικά εκείνος ξέρει κάτι ακόμα: ότι οι Πάπιες δεν είναι μέρος ενός αγώνα εκείνες είναι η ουσία ενός αγώνα εκείνος τις κάνει σαν τα νερά της βροχής όταν πέφτουν πάνω στη γη — ανοίγουν διαδρόμους εκεί που υπήρχε μόνον χορτάρι πριν. τώρα λοιπόν εσείς πού βρήκατε όλα αυτά τα νούμερα εμένα αρκεί μία φορά εκείνος να βάλει στο γήπεδο έναν μέσο σαν εκείνον τον Ντε Μπρούινε των πρώτων ημερών τότε εκεί μέσα στο Γουέμπλεϊ όταν ο αντίπαλος ξυπνήσει εκείνος δεν θα τον βρει ακόμη εκείνον — εκείνος ήδη στέκεται εκεί που πρέπει να γίνει το επόμενο βήμα σαν βασιλιάς μιας σκακιέρας όπου όλοι οι πιόνια έχουν πάρει τις θέσεις τους πριν καν σφυρίξει η αρχή.

ρε ρε ρε… εδώ μέσα κάποιοι ξύπνησαν στις Πάπιες κι άρχισαν να ξεπαγιάζουν τους πάντες σαν τους ψαράδες που πέφτουν στο νερό στις αρχές του χρόνου χωρίς μπουφάν! ενώ εμείς εδώ πίνουμε τον καφέ μας σιγά σιγά και βλέπουμε το τοπίο σαν ψύλλος στον χτύπο της καρδιάς… τι είναι αυτές οι φήμες για έναν "βόμβα" στις Πάπιες που ξημερώνει σαν όνειρο μέσα στην ημέρα; σιγά μου την ώρα εκείνη των μεγάλων κήνσων όταν η City είχε φορτώσει όλους αυτούς τους καλλιτέχνες στην άμυνα και ορίστε πως έπαιξαν αυτοί εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα όχι μόνο πρέπει να γυρνάει σωστά αλλά και να βάζει τους εχθρούς σε θέση να μην ξέρουν ούτε πού είναι η μία τους μπάλα! θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όταν η Λεβάντε έπαιζε σαν οικογενειακή παράσταση κι έπρεπε να βρει κανείς την βόμβα μέσα στο δωμάτιο χωρίς να την αγγίξει; εκείνος ο τύπος ήταν εκεί — όχι σαν αυτά τα αγοράκια που τρέχουν σα θηρία εκείνος είχε την ψυχραιμία εκείνη σαν ο παλιάτσος που βγάζει λουλούδια από το αυτί ενώ όλοι γύρω του πέφτουν στις πλάτες τους γελώντας. κι όμως τώρα κάποιοι ψάχνουν ποιος κάνει αυτήν την δουλειά σαν να μην τον βλέπουν κάθε σαββατοκύριακο εκείνος στέκεται εκεί στις Πάπιες σαν τον φύλακα της πόρτας ενός μουσείου όπου όλοι θέλουν να μπουν αλλά κανείς δε βρίσκει το κλειδί! ρε παιδιά… στον Παναθηναϊκό εκείνο βράδυ — πόσες φορές έχουμε δει έναν τύπο να κάνει εκείνο το πέρασμα εκεί που όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το τρέξιμο σαν τρελοί; εκείνος εκείνος είχε την μπάλα σαν χρυσό νόμισμα στα χέρια του ενώ οι υπόλοιποι έκαναν τζόγκινγκ σα ψεύτικα στρατεύματα! και τώρα λέγεται πως ο μόνος που μπορεί να κάνει τέτοιες Πάπιες είναι αυτός εκεί — εκείνος που δεν ξημερώνει εκεί σαν βλάκας με κουβέρτα αλλά σαν τον μπογιατζή που ξέρει πως κάθε χρώμα έχει τη δική του θέση στον καμβά! τι άλλα να πεις; εμείς εδώ ψάχναμε για έναν συμπαίκτη εκείνος ήταν εκεί σαν φάντασμα που όμως αφήνει πίσω του το ίχνος μιας βόμβας σαν την ανάσα ενός μεγάλου ζώου που ξυπνάει στις πρώτες ακτές του Λεβάντε. και τελικά… εσύ που μιλάς για αριθμούς εκείνος έκανε είκοσι σέντρες εκείνο το απόγευμα που όλοι κοιτούσαν τις οθόνες σαν τις οθόνες των κινητών τους εκείνος εκεί είχε το μυαλό σαν σιδερένιο δίχτυ πάνω στο οποίο χτίζεται η επόμενη επίθεση. τι να πεις τώρα; στις Πάπιες ξημερώνει;;; ναι, αλλά όχι σαν τους άλλους εκείνος εκεί ξημερώνει σαν την ημέρα που σκοτώνει τη νύχτα εκείνος κάνει την Πάπια σαν άλογο ιππικού μέσα στον στρατό — πρώτος εκείνος ξέρει πως ο χώρος ανοίγει εκεί που εκείνος αποφασίζει! κι όταν η City φορέσει πράσινο εκείνος εκεί δεν θα χρειαστεί κανένας φακός γιατί εκείνος φέρνει μαζί του όλο το φως εκείνων των πρωινών που ακόμα οι εχθροί μας προσπαθούν να βρουν τον διακόπτη του δωματίου!