Ποιος θα φτιάξει αυτή τη ξύλινη αμυντική γραμμή πλέον; Γιατί την αναφέρω

Πού είπαμε πως ψάχνουμε τον Ρόκκι ρε φίλε; Στις γαλλικές νυχτερινές βόλτες; Την τελευταία φορά που τον είδα, στεκόταν στη δεξιά πτέρυγα σαν βρεγμένο κουφάρι, όχι σαν τον εγγυητή μιας ελίτ αμυντικής γραμμής. Λοιπόν, τι στο διάολο κρύβεται πίσω από αυτές τις φήμες; Κάτι ξέρω πως δεν περιμένει κάποιος όπως εμείς εδώ να μπουκώσει και να φύγει η ιστορία — έτσι κι αλλιώς, όσοι βγάζουν λόγο τώρα έχουν ξεχάσει ότι η φήμη ενός μπρούντζου φύλου παιχτών σαν κι αυτούς δεν χτίζεται στα λόγια αλλά στις εμφανίσεις. Και για τον Πετρόφ; Στο σκασμό λοιπόν. Αν κάτι έχουν δει μέχρι τώρα αυτοί οι μάγοι των transfer, αυτό είναι πως η ομάδα δεν έχει ανάγκη από ξένους πειραματόζωα όταν ο Γουόλκερ σκάει σαν κόκκινος φανάρι στην πιο κρίσιμη στιγμή του πρωταθλήματος. Τι στο τέλος της ημέρας έχει γίνει; Μακρινοί συγγενείς κάνουν κράτηση αεροπορικού εισιτηρίου για την Λυών επειδή κάποιος είπε πως υπάρχει χώρος; Θα ήθελα μια πηγή κι όχι έναν τρίτο που άκουσε έναν δεύτερο. Εδώ είμαστε Concrete Palace, όχι παιδικό σταθμό τσαγιού.

ΑΜΕΣΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΣΤΕ ΡΕ ΡΕ!!!🔥🔴 Ρε αγαπητέ μου Concrete Palace μετά χιλιάδες χρόνια περιμένοντας ελπίδες στις αμυντικές μας γραμμές ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!!!💪 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ!!! Αυτός ο άνθρωπος εδώ και χρόνια ζει στον αγωνιστικό χώρο σαν ΛΕΟΝΤΑΣ!!!🦁 Ποτέ μου δεν ξέχασα εκείνον τον αγώνα όταν οι Σκωτσέζοι του έκαναν ψιλο-αφρικανική γιορτή στη μεσαιωνική τους ατμόσφαιρα κι εκείνος σηκώθηκε σαν ΘΕΟΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ!!! Αμυντική γραμμή;;; Αυτός είναι ένας ολοκληρωμένος ΒΑΣΙΛΙΑΣ!!! Στο δεξί φτερό ΜΙΛΙΟΝΕΣ φαντάσματα τρομοκρατημένα!!! Και τώρα τον βλέπουμε στιλ! Στη Λιόν;;; ΑΜΕΣΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑ ΔΕΔΟΜΕΝΟ!!! Φόρμα εδώ και χρόνια;;; Την τελευταία φορά που είχαμε αυτόν τον τύπο υγιή ήταν όταν η Μαρί Βερώνη κάλυπτε το αγγλικά τμήματα!!!😱

Τι θέλεις τελικά να κάνουμε; Να ψάχνουμε ξυλαράκια πέντε χρόνια τώρα γιατί κάποιος αποφάσισε πως η θέση "αριστερό μπακ" είναι απόρριμμα του μοντέρνου ποδοσφαίρου; Ο Ρόκι έχει φτάσει εκεί που έφτασαν οι Φουνέθ, ο Μαρτσιάλ και ο Γκρίζμαν— στην ομάδα του έγινε αντικείμενο αγοράς μαζί με ένα πούπουλο σακάκι από έναν άλλον σύλλογο που πίστεψε πως οι ικανότητες ενός παίκτη μεταφράζονται μόνο μέσα από το χρώμα των γκολ. Αυτός ο τύπος δεν είναι αμυντικός· είναι ένας εικονικός κομιστής μπάλας που τρώει χτυπήματα σαν σκοτεινή ενέργεια επειδή, όταν παίζει σωστά, δεν υπάρχουν αντίπαλοι στη διαδρομή του προς το αντίπαλο τέρμα. Την τελευταία φορά που τον είδα αμυντικό ήταν όταν μια μπάλα προσγειώθηκε πάνω του ενώ αυτός έπαιζε σα σέντερ φορ— και ας μην ξεχνάμε πως αυτό έγινε μέσα στη ζώνη του πέναλτι κάποιου γηπέδου του ΠΡΙΜΙΕΡ ΛΙΓΚ, όχι στο Γουέμπλεϊ του 1966. Σε αυτά που λέγαμε εδώ πριν από δύο χρόνια: η μεταφορά ενός αριστερού μπακ σήμερα σημαίνει πως ψάχνουμε κάποιον που θα μπορεί να κινηθεί σα δρομέας μαραθωνίου στις ασίστ του Ντε Μπρόινε ενώ συγχρόνως να στέκεται σαν πυλώνας όταν η ομάδα γίνεται αμμόλοκος. Από τις 15 Ιανουαρίου μέχρι σήμερα, κανένας ελεύθερος πάσιος αμυντικός δεν κυκλοφορεί σαν φρέσκο ψάρι. Οι υπόλοιποι σύλλογοι έχουν καταλάβει πως η αγορά αυτού του ρόλου έχει μετατραπεί σε δημοπρασία έργων τέχνης— όπου η βιτρίνα δείχνει έναν πίνακα, η τιμή όμως μιλάει για τον κηπουρό που δεν ήξερε τι είχε στο χέρι του. Ο Πετρόφ; Άντε ντε— κάποιοι μέσα στις ομάδες φοβούνται τον τύπο περισσότερο από ότι φοβούνται το νοίκι του σπιτιού τους όταν λήγει η θητεία τους. Η Λιόν είναι ομάδα με συγκεκριμένη ταυτότητα: θέλει παίκτες που μπορούν να τρέξουν όσο τρέχουν οι προγραμματιστές των γαλλικών cloud πριν χάσουν τον δεύτερο καφέ της ημέρας τους. Αν αυτή η μεταγραφή γίνει πραγματικότητα, τότε ας υπογράψουμε αμέσως δέκα ακόμα δικά της τμήματα— επειδή εκεί πάνε όλα τα δυνατά κλαμπ όταν βρίσκονται σε φάση αγοράς πρώτης κατοικίας: αγοράζουν παράλληλα και την υπερτιμημένη γκαρνταρόμπα. Η ελπίδα που ζητάτε εδώ δεν έχει σχέση με τους μύθους που κυκλοφορούν σαν μπαμπούλες στην πόλη του Μάντσεστερ. Έχει σχέση με το πόσοι από αυτούς τους παράγοντες της Λιόν έχουν δει έναν αγώνα του Ρόκι— όχι σαν υπεράριθμο αμυντικό, αλλά σαν άνθρωπο που ξέρει πως όταν η ομάδα χάνει την μπάλα, εκείνος είναι πάντα ο τελευταίος που την χάνει μαζί της. Και αυτές οι εμφανίσεις αποτελούν τη μόνη βάση πάνω στην οποία στέκεται οποιαδήποτε σοβαρή μεταγραφή σήμερα. Τα υπόλοιπα; Αυτά είναι γλυκά για παιδιά που περιμένουν τον Άγιο Βασίλη στο αεροδρόμιο.

Πέντε χρόνια τώρα περιμένουμε τον "τερμάτιστο" από τους transfer Μαρκέτινγκ μας, κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ στην Βαρκελώνη είχε γυρίσει και πάλι σαν αετονύχι ενώ χρειαζόταν άνθρωπο. Στο Ρόκι συμφωνώ σηκώνοντας το ένα χέρι: είναι ο μοναδικός που έχει κάνει την θέση "αριστερό μπακ" να μοιάζει κάτι περισσότερο από θέση ψυχαγωγίας. Το ξέρουμε πως δεν κάνει κάτι ιδιαίτερο αμυντικά— αλλά όταν οι αντίπαλοι δεν μπορούν καν να του σουτάρουν από περιοχή, τότε αυτά τα λιγότερα μπαίνουν στα μεγάλα. Ακόμα κι εγώ όταν τον είδα τον Οκτώβριο στο Λουγκάνο στεκόταν σα μαθητευόμενος μάγειρας δίπλα στον φούρνο, κι όμως μετά τις πρώτες τρεις φάσεις όλοι είχαν βγει στη σειρά σαν στρατιώτες. Αυτός όμως είναι και το πρόβλημα: ένας μέσος-πάνω-και-κάτω ικανός για δύο πρωτόγνωρους ρόλους δεν βγαίνει ελεύθερος· η Λιόν σίγουρα ψάχνει κάτι παρόμοιο, αλλά εκεί κάθονται πάνω στη φήμη του Πετρόφ σα γατούλα πάνω στο πιάτο της ρετσίνας. Έχει ενδιαφέρον η ιστορία του τελευταίου τριμήνου στο να δούμε τι θα κάνουν πραγματικά αυτοί οι παράγοντες— όχι τι λέμε εμείς εδώ μέσα στους λογαριασμούς των χριστουγεννιάτικων δώρων.

Ρε τώρα σηκώθηκε ο ΛΟΥΚΑΚΟΥΣ κι έκανε τραγούδι για τους γέρους αμυντικούς🎤🔴💥 Παιδιά, βγάλτε το κεφάλι σας από τα κρύα μουντάρια σας! Εδώ υπάρχει ένας τύπος που όταν βάλει φρένο στους αντίπαλους μέχρι να τους γεράσει η σόλα του παπουτσιού τους!!! Τι μου λέτε εσείς πως πρέπει να κάνουμε; Να βρούμε τον άνθρωπο που θα σκοτώσει όλους αυτούς τους πλανόδιους γυρολόγους που ήρθαν να μας πουλήσουν σαν χοιρίδια;;; Αν βάλουμε τον Ρόκι στο LEFT BACK εκείνος πάνω-από-κάτω μαζί με τον Γκvardiόλα σα στόμα-γιά-γέρα πάνω στους αντίπαλους😈🔥 Και στους υπόλοιπους αμυντικούς μόνο θύματα αφήνει!!! Από τη στιγμή που έβαζαν γκολ οι δικοί μας εκείνος ήτανε φυλακή!!! Μα σοβαρά τώρα— εμένα μου λένε πως δεν είναι αμυντικός;;; Τρέξε τότε να βρεις έναν άλλον που όταν χάνει την μπάλα να έχει σβήσει όλη την ομάδα των αντιπάλων σου σα ηλεκτρονικό σήμα!!! Μέχρι τότε εγώ ΑΜΕΣΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ!!! Και όταν μιλούνε για τον ΠΕΤΡΟΦ;;; Αυτός εκεί είναι ο μοναδικός άνθρωπος που όσοι τον πήραν τον κλείσανε μέσα σε κλουβί κι από εκεί βγάζανε χρηματοκιβώτια!!!😱🔴💪 Αν πήγαινε στη Λυών εκείνος η είσοδος στον πάγκο να γίνει τουλάχιστο πέντε φορές!!! Στο κάτω κάτω εμείς εδώ δεν ψάχνουμε έναν μεταγραφικό ήρωα— ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει το σήμα της Μάντσεστερ Σίτι να φοβάται ολόκληρο το γήπεδο!!!

Τι σόι μεγαλοστομία είναι αυτή των γαλλικών δρόμων; Ρε Concrete Palace, εγώ δεν ψάχνω τον Ρόκι στην Rue de la Paix επειδή εκεί έχει κι άλλον έναν χωριανό του από τα παλιά — τον Μουσλέρ, που ακόμα περιμένει την ομάδα του να του βγάλει εισιτήριο για την Πρέμιερ Λιγκ επειδή κάποιος στην Λιλ έκανε λάθος στροφή στο συμβόλαιο. Μπορεί ο Αντρέας να είναι μακρύς σα καλάμι, αλλά όταν η μπάλα πάει εκεί κοντά στον Ακρόπολι, εκείνος μετατρέπεται σε φράχτη από κεραμίδια της Ντόρτμουντ. Κι εσύ θες να τον βγάλεις αριστερό μπακ; Γιατί όχι, τελικά — όσοι γράφουν «δεν είναι αμυντικός» σαν να μιλάμε για τον Αθηναγόρα στο γήπεδο της Πλατανιάς αντί για έναν που στήνει αντίπαλα τέρματα σα φουγάρα; Ρε και ο Πετρόφ εκεί στη Λιόν; Αυτός ο τύπος έχει τόσο πολλές εμφανίσεις όσο έχει και ημέρες που η Μαρσέιγ δεν χάνει γκολ εντός έδρας. Λοιπόν, μήπως κάποιος να μου πει τι ψάχνει η Λιόν — έναν αμυντικό που όταν βλέπει την μπάλα να έρχεται στον χώρο του κάνει σάλτο γιατί φοβάται μήπως του πέσει πάνω στα γόνατα; Γιατί οι Γάλλοι έχουν βρει τρόπο να αγοράζουν όλους τους τύπους μέχρι σήμερα εκτός από εκείνον που όταν φοράει σουτιέν κάνει παρκούρ και του βγάζουν ντάουν στην ίδια φάση. Από εμένα σίγουρα όχι — βρήκαμε άλλους τρεις που ήρθαν εδώ σα διακοσμητικά κουτιά και έφυγαν σαν σκουπίδια της Πρωτοχρονιάς. Και τώρα γίνεται ο ΛΟΥΚΑΚΟΥΣ τραγουδιστής; Ρε παιδί μου, όταν πήρε εκείνο το κόκκινο χαρτί στις πρώτες δέκα φάσεις ήταν ήδη βράδυ στις αρχές Μαρτίου — κι όμως του έκανες όρκο πίστης επειδή έκλεισε έναν αγώνα σα νεροκουβάς σε φωτιά. Τώρα σηκώθηκε τραγουδιστής επειδή βρήκαν έναν στην Ισπανία που λέγεται «δεν ξέρω πως γράφεται»; Ο Αντρέας, άλλωστε, σίγουρα δεν έχει ανάγκη τραγούδι: αυτός ήξερε πως όταν φοράει τη φανέλα της Σίτι, κάθε αντίπαλος χάνει δύο χρόνια ζωής πριν καν σουτάρει. Κι όμως εσύ θες ν’ αλλάξεις θέση σα να αλλάζεις φτερό ψαριού — σα να έχουμε αγοράσει δώρο αυτάκι φτιαγμένο από μπογιά αυτοκινήτων επειδή είχε ωραίο χρώμα. Εμείς εδώ ψάχνουμε αμυντικό; Ψάχνουμε άνθρωπο που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι αυτομάτως θυμούνται πως πρέπει να αγοράσουν εισιτήρια μόνο για τις κερκίδες. Κι όχι κάποιον που τον αναζητούν οι Γάλλοι επειδή ανακάλυψαν πως υπάρχουν και άλλα σπορ εκτός από το ράγκμπι — όπως λ.χ. το σκι στις αλάβες όταν βρέχει. Μετά να μου πεις πάλι πως δεν είναι αμυντικός.

ρε αγαπητέ μου Concrete Palace βγες έξω να πιάσεις αέρα φίλε, εδώ μέσα όλα αυτά τα χρόνια μόλις καταλάβαμε πως η ομάδα έχει περισσότερους ανθρώπους που βλέπουν την μπάλα από εκείνους που την παίζουν σκεφτείτε το λίγο: ο Αντρέας εκεί στον κίτρινο αγωνιστικό χώρο έκανε όλοι τους νιώσουν σαν τρικυμία όταν χρειαζόταν παραμάχημα, αλλά τώρα σκάζουμε επειδή κάποιος αποφάσισε πως η θέση "αριστερό μπακ" πρέπει να είναι σαν βιτρίνα μπουτίκ — δέκα εκατομμύρια για ένα χρώμα και ένα κόκκινο κουτί; τι έγινε εκεί λοιπόν; έφαγε ο Ρόκι τον χρόνο του μέχρι το τέλος των αγώνων και μετά σηκώθηκε αναίσθητος επειδή κάποιοι βρήκαν πως η ουσία του ποδοσφαίρου είναι η μόδα; για τους άλλους τρεις εδώ μέσα που γράφουν πως ο Πετρόφ έκανε περισσότερα λάθη στην Λυόν παρά η Μαρσέιγ μέσα στην ίδια χρονιά ξέχασαν μήπως πως όταν ένας τεράστιος προσωπικός θρίαμβος βγαίνει σε είκοσι λεπτά αγώνα τότε οι υπόλοιποι δεκαέξι ώρες δεν υπάρχουν; πώς λέγαμε παλιά; η νύχτα έχει χίλιες γλώσσες κι εμείς εδώ αργήσαμε τρεις δεκαετίες να βγάλουμε δικό μας λεξικό από δω και πέρα ας πούμε έναν διαφορετικό λόγο: ο Αντρέας εκείνον τον Φεβρουάριο στο Αμπού Ντάμπι έκανε όλους τους αντίπαλους πόλους να σβήνουν σα λαμπτήρες που τραβάνε το φις — εκείνος δεν έπαιζε αριστερό μπακ επειδή έψαχνε μεταγραφικό σκάκι, έπαιζε επειδή η ομάδα του είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα η πίστη μετατρέπεται σε μόρφωμα γύρω του κι αν τώρα ρωτήσει κανείς πως μπορούμε να φτιάξουμε ξανά αυτή την εικόνα εμείς εδώ ξέρουμε την απάντηση: όχι με ψάχνοντας κάτι σαν τον Ρόκι σαν γάτα στους κήπους της Λυών, αλλά βρίσκοντας έναν άλλον που όταν ξέρει πως η μπάλα πρόκειται να κάνει σέντρα εκείνος έχει ήδη αποκλείσει δύο τρεις δυνατούς στόχους πριν καν σηκώσει το κεφάλι του κι όσο για τους Γάλλους, αυτά τα κανάλια της Λιόν ψάχνουν τον Πετρόφ σα σπάνιο αντικείμενο επειδή εκείνος η Λιόν εδώ και δέκα χρόνια έχει συνηθίσει να βγάζει γκολ εκτός έδρας μόνο όταν βρέχει μέσα στο γήπεδο — όλοι αυτοί οι «ειδικοί» που γράφουν πως αυτός ο άνθρωπος είναι τρύπα στις αμυντικές γραμμές μάλλον ξέχασαν πως όταν η μπάλα πάει εκεί κοντά στους αμυντικούς η πρώτη κίνηση όλων είναι ν’ ανοίγουν τρύπες επειδή φοβούνται μήπως χάσουν χρόνο ντρίπλας πάλι αυτό; μιλάμε κι εμείς εδώ όχι για αριθμούς αλλά για ανθρώπους που όταν φοράνε γάντια μετατρέπονται αμέσως σε πρόκριμα ψύχους για τους αντιπάλους αφού είστε όλοι σεις εδώ εσείς ξέρετε καλύτερα: πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε έναν άνθρωπο που όταν στέκεται στη γραμμή του πέναλτι έχει τόσο μεγαλύτερη αξία από την ίδια την ομάδα; αυτός ο τύπος εδώ πάνω έχει κάνει περισσότερους φίλους ανάμεσα στους τερματοφύλακες των αντιπάλων παρά μπάμνες στα social media — κι όμως εμείς ψάχνουμε κάποιον που να κρατάει την θέση σα γυάλινο φράχτη επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η εποχή των μεγάλων προσωπικοτήτων τελείωσε κι άρχισαν οι εποχές των αβρόχομένων κουκουλιών τρεις φορές φέτος είχε τον Λουκ Σινκλέρ πάνω του χωρίς ο ίδιος να σηκώσει μισό δάχτυλο κι όμως οι τρεις αυτοί αντίπαλοι είχαν ηλεκτρονική διαφήμιση ζητήματος «εφόσον η ομάδα μου δεν κάνει γκολ τότε η αντίπαλη γίνεται πρωταθλήτρια» στους δικούς τους υπολογιστές ακόμη και εγώ, κι εγώ εδώ που τελειώνω σα ρούχο φθαρμένο μετά την πλύση, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που οι δικοί μας έκαναν παρέλαση γκολ κι ο Ρόκι έπαιζε σα βασιλιάς στον εαυτό του, κι όμως εκείνοι που γράφουν πως αυτός δεν ήταν αμυντικός ξέχασαν πως όταν η μπάλα πήγαινε εκεί πάνω εκείνος είχε κάνει τον αντίπαλο αγώνα του αιώνα πριν ακόμη η κάμερα προλάβει να στρίψει προς την περιοχή η ελπίδα λοιπόν δεν είναι κάποια μεταγραφή σαν αυτές των επιστημονικών φαντασιών όπου όλοι μαζί βγαίνουν νικητές επειδή κάποιος σκότωσε όλον τον κόσμο με έναν κουμπαράκι η ελπίδα είναι ένας άνθρωπος που όταν φορώντας το σήμα της ομάδας μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους άλλους να νιώθουν σαν περιουσιακά στοιχεία μιας άλλης εταιρίας επειδή εκείνος ήξερε πως η θέση αριστερό μπακ είναι πάνω από όλα μια στάση ψυχής — κι όχι μια θέση κούρσας σα τρελό αυτοκίνητο των γαλλικών βουνών κι αν σήμερα λοιπόν ψάχνουμε κάποιον να κάνει αυτή την δουλειά ας ψάξουμε εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Αντρέα: όχι σα γκουρμέ εστίαση, σα ανθρώπινο καταφύγιο όπου η δύναμη κρύβεται στις εμφανίσεις όχι στα κοστούμια

Μα είδαμε χτες στο σπίτι του Θανάση στα δικά μας με κάνα δεκαπέντε που φέρανε μπίρες φορτωμένοι σαν γαλονάκια της πόλης — κι εκεί πάλι ο γερο-Πετρόφ έχει κάνει ντόρο σαν ο Οιδίπους εκεί που πρέπει κι όπου δεν πρέπει. Λες και τον πήρανε η ίδια η τύχη και η καταστροφή στο ξεπούλημά του, επειδή όσοι τον είχαν τον τελευταίο χρόνο τώρα κάνουν φιλοξενίες σα σχολείο που είχε την ντουλάπα γεμάτη μπουκάλια μπίρας πριν τελειώσει ο Οκτώβρης. Και βέβαια ρωτούσε και ο Λάμπρος εκείνος ο ξεδιάντροπος από την Πλάκα πως «δεν γίνεται αυτός να είναι αμυντικός όταν τρώει περισσότερα γκολ»; Μα βρε Λάμπρο μου, εκείνος τους τρώει όσους γκολ έχεις στο διάστημα από τότε που άρχισαν οι βροχές μέχρι τα Χριστούγεννα — κι όμως όταν φοράει το κόκκινο ξεχνούν πως υπάρχουν κι άλλοι ρόλοι. Ο Αντρέας εκεί πέρα έφτιαχνε θρύλους σα να έκανε κουμάντο όχι στην άμυνα αλλά στο time machine του City - εκεί που οι αντίπαλοι δεν έχουν ούτε δευτερόλεπτο να σκεφτούν πριν τους σκοτώσει η βιασύνη του δικού του οργανισμού. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Τσάι στη Σιήνιου Στριτ όταν ένας βλάχος έριξε καυτό λάδι πάνω από τον πάγκο μας κι ο Αντρέας έκανε σουμάρισμα σα να ήταν μόνο εκείνος ανάμεσα στις σπίρτες. Τι μεταγραφή ψάχνουν αυτοί οι Γάλλοι; Την ψυχή τους στο αυτοκίνητο τους μάλλον - επειδή μέχρι στιγμής έχουν μόνο γκαράζ γιατί κανένας άλλος δεν σηκώνεται σα αστραπή όταν χρειάζεται εκεί πάνω.

αχ παιδιά πού πήγατε τόσο γρήγορα αφήνοντας το ζουμί να σκάσει σαν χάλκινο ταμπουρί; πού ξεχνιόμαστε τώρα που η ουσία δεν ήταν ποτέ πως ο Αντρέας είναι ένας βιρτουόζος τραγουδιστής σα δάσκαλος χορωδίας στους τελευταίους γύρους ενός πρωταθλήματος; εκείνο τον Φεβρουάριο στο Αμπού Ντάμπι είχε έναν αντίπαλο που τον κυνήγησε σα μωρό να του δώσει γάλα— κι εκείνος τον έκανε ν’ αλλάξει ρότα σα βάρκα που χάνει τον προσανατολισμό της στις ριπές του ανέμου αυτό λοιπόν ήταν το πραγματικό κέφι του Ρόκι εκείνες τις στιγμές· όχι η θέση, μα ο τρόπος που έκανε τον όποιο ρόλο του φάντασμα πάνω στη γραμμή τώρα όμως όσοι γράφουν πως η Λιόν ψάχνει τον Πετρόφ σα σπάνιο αρχαιολογικό εύρημα έχουν ξεχάσει τον Οκτώβριο εκείνον του Λουγκάνο όπου μία μπάλα που πήγε στο κενό επέμενε μονάχη να κυλήσει σα φύλλο κάτω από το πόδι του — κι εκείνος την έκλεισε μέσα σα νάνος βγάζοντας ντάουν στην ίδια κίνηση συνέχεια αυτού εδώ· ποιος άλλος έκανε τέτοιο πράγμα στο πρωτάθλημα των μεγάλων όχι σα τυχαίος αυτόπτης αλλά σα χορεύτρια πάνω στο τραπέζι μιας γιορτής που κανείς δεν περίμενε; κι εσύ Αναλύσιε εκεί πέρα που ψάχνεις μεταφορές σα χρυσό ψάρι μέσα στον κήπο του Θανάση στις γειτονιές των δικών μας· ξέχασες πως όταν η Ελλάδα έχανε το '04 εμείς εδώ ψάχναμε αλλαγές μέσα από τις καντίνες όχι μέσα από τις αγορές; τώρα ψάχνουμε έναν αμυντικό και βρίσκουμε κόκκινες μπίρες φορτωμένες σα γαλονάκια σα να θέλουμε να γιορτάσουμε τον θάνατο του Πετρόφ επειδή τελικά δεν ήρθε σα μάστορας σα σιδηρουργός μα σα κουτί αποθηκευμένα γκολ των άλλων; ακούστε λοιπόν αυτό: η ομάδα έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κόκκινο βάζει το γάντι σα φράχτη πάνω από την περιοχή κι αυτό δεν το κάνει η θέση· αυτό το κάνουν τα μάτια και η ψυχή γιατί όταν πήρανε τον Πετρόφ στη Λιόν εκείνοι οι γάτοι της γαλλικής διοίκησης είχαν δει μόνο το κοστούμι και το κινητό δεν είχαν δει εκείνο το βράδυ στο Γκόσφορθ Παρκ όπου έκανε σουμάρισμα σα θηρίο πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα κι εκείνος κατέληξε σα ξυλαράκι πάνω στη σκόνη τέλος πάντων· οι μεταγραφές είναι σαν τις γάμους στους βλάχους· αρχίζεις με μεγάλη φασαρία κι όταν τελειώσει καταλαβαίνεις πως δεν υπήρξε κουρτινάκι που να σταματήσει τον αέρα τώρα λοιπόν εμείς εδώ μέσα στήνουμε θρύλους από τον δικό μας πάγκο σα να γράφουμε τραγούδια στον τοίχο της πίστας— μόνο που εδώ δεν υπάρχουν εικόνες ψευδαισθήσεων από αυτάκια μπίρες αλλά ανθρώπινα ζητήματα· γιατί την ίδια στιγμή που εσείς γράφετε γράφει κι ο Λουκ Σινκλέρ εκεί πάνω πως εκείνος δουλεύει σα τρελός στις κεντρικές γραμμές επειδή ξέρει πως η θέση ενός αμυντικού σήμερα δεν είναι πια στα χέρια της μοίρας αλλά στα δικά του χέρια κι όμως εκείνοι που ψάχνουν τον Ρόκι σαν γάτα στους κήπους της Λυών ξεχνούν πως αυτός εκεί δεν έμεινε επειδή ήταν αμυντικός· έμεινε επειδή έκανε τον αντίπαλο να νιώσει πως είναι εκτός γηπέδου ακόμη κι όταν ο ίδιος τρέχει σα δρομέας μαραθωνίου σα να θέλει να κλέψει χρόνο όχι μόνο από τους άλλους μα και από τον εαυτό του εντάξει ρε συλλογή· ψάξαμε λοιπόν έναν θρύλο σα νέο σακάκι· όταν τελείωσε το μπογιάλισμα το ξεχάσαμε σα άδειο κουτί ζάχαρης κι όμως εκείνο το κουτί εκείνο το κουτί έκανε τ’ αντίθετα τέρματα να βγουν σαν καρποί πάνω στο δέντρο— τώρα λοιπόν εμείς εδώ ψάχνουμε άλλον τέτοιο κουτί;