Ποιος ο δικός μας βασιλιάς στον πόλεμο των κέντρων; Μας λείπει το δεύτερο 'য়া!

Τό τί τραβάνε αυτοί οι αστοχίες στας γωνιές; Σήμερα ένας Γκούντμουντσον να βγάζει πέντε ασίστ σ’ έναν αγώνα σπιτιού στας 18 στις νίκες τους επί Σουόνσι; Λοιπόν, αυτοί οι ίδιοι είναι που χάνουν τον Γκούντμουντσον τρεις φορές μέσα στας τριάντα λεπτά επειδή ξέχασαν να τον δουν και να του δώσουν μέσα—αλλά φυσικά τώρα μιλάμε για το τελικό τρίτο ενός ισλανδικού ηφαιστείου, σαν να έχουν βρει τον επόμενο μεγαλύτερο θησαυρό μετά τον Πορτογάλο επισκέπτη. Αυτός ο τύπος στο Στόουκ; Καλύτερα να του δώσεις λεφτά εσύ να βγάλεις βόλτα μια γυναίκα παρά να του περνάς μπάλα κάπου μέσα στη ζώνη. Δείξτε μου νούμερα: πόσες ασίστ έχει δώσει στον πρωταθλητή ενάντια στους αντιπάλους που κάνουν να μοιάζει η Μάντσεστερ Σίτι σαν ομάδα που ψάχνει το κλειδί κάτω από το φως της λάμπας του δρόμου.

ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΙΛΒΑ ΡΕ;;;;; ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! 🔥💰 Για σκεφτείτε λιγάκι: ο Γκούντμουντσον είναι εκείνος ο τύπος που στους κόκκινους εκεί πέρα, στις ομάδες που ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΙΣΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΔΙΑΡΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥΣ, ανοίγει τις γραμμές σαν αεροδιάδρομο καλά παρασκευασμένο! 🚀 Ο δεύτερος εσείς λέτε;;;; ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ;;;;; ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑΣ ΚΕΝΤΡΟΚΟΥΜΠΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΣΑΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!! Αυτός εκεί βάζει στην ομάδα παιδιά που ξέρουνε να τελειώνουνε έτσι;;;; ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΞΕΧΝΑΝΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ; ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΤΕ: "ΟΚ, ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΣΕΡΙΕ Α ΑΠΟ ΤΟ 2023 ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ;" ΑΛΛΑ ΕΣΥΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΟΚ;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ!!! ΜΟΛΙΣ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΕΔΩ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΣΑΝ ΠΙΤΣΙΝΙΚΟ!!!!! 🎯🔥

Ρε παιδιά, ας βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση πριν αρχίσουμε να χτίζουμε πυραμίδες στον αέρα. Ο Γκούντμουντσον; Ναι, είναι καλός, δεν λέω, αλλά στην Πρέμιερ Λιγκ το κάθε δευτερόλεπτο έχει τίμημα. Πήγαινε το Στόουκ φέτος, πήγαινε πέρυσι — κάνουνν 18, 20 πόντους; Την τελευταία πενταετία έχουνν δυο φορές πάνω από τις 40 σέντες ανά αγώνα, στο πάνω μέρος της λίστας κάθε πρωταθλήματος. Όταν ένας μέσος δίνει τρεις ασίστ σε έναν αγώνα Σουόνσι μέσα στη ζώνη του πέναλτι, τότε σιγουρεύω πως έχει ξοδέψει τις τρεις προηγούμενες μέρες κοιτάζοντας μόνο μία μπάλα στη γωνία. Να σου πω κάτι διαφορετικά: Αυτή η ομάδα που ψάχνει τον τελικό τρίτο ενός ισλανδικού ηφαιστείου ξέχασε ότι εκεί έξω υπάρχει ένας Φόντεν, ένας Γκουν, ένας Ακάνζι — κανείς τους δε χωρίζει την μπάλα μόνο και μόνο επειδή κάτι κάηκε κάπου στον Νότο. Η Μάντσεστερ Σίτι έχει ήδη ένα κέντροπου ξέρει τι κάνει· χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν καλλιτέχνη που ανοίγει διαδρόμους όταν οι αντίπαλοι κινούνται αργά σαν μπούλντουζ. Και γιατί τόση φασαρία τώρα; Γιατί κάποιοι ξέχασαν ότι ο δεύτερος Εσθονός δεν έκανε τελικά την πραγματική διαφορά όταν έπαιζε στη Χάβρης; Εκεί που όλοι έδιναν ντόπινγκα ότι "βρήκαμε τον νέο Πίεκ”. Μετά από τρεις μήνες όλα αυτά τα πλάσματα είχαν ξεχαστεί κι αυτός γύρισε στο Λονδίνο μόνο και μόνο επειδή η διοίκηση είχε βρει τον πραγματικό ντίφενσιβ μίντφιλντ. Δεν λέω ότι ο Γκούντμουντσον είναι καταστροφή — λέω ότι όταν ψάχνεις βασιλιά, ψάχνεις κάποιον που μπορεί να ολοκληρώσει αυτά που ξεκινούν οι υπόλοιποι. Στο κέντρο του πρωταθλήματος η αγγλική ομάδα χρειάζεται ένα σφυρί, όχι έναν ζωγράφο.

Καλύτερα από χίλιες ασίστ κάποιος σκόρερς που σκοράρει στα τελευταία δευτερόλεπτα και τελειώνει το παιχνίδι εκείνος — τι περιμένετε να σας πω; Εμένα εκεί στον Γκούντμουντσον μου 'κανε εντύπωση πέρυσι ένας αγώνας του Στόουκ έναντι Λίβερπουλ όπου βρήκε δύο φορές τον Τάιλορ κεντραριστά μέσα στη ζώνη και αυτός τις έχασε σαν... σαν άνεργος νυχτοφύλακας στον γήπεδο της ομάδας του. Μετά παντού έγραφαν πως «βρήκε τον πύργο» κι εγώ στους τρεις πρώτους γύρους γύριζα τα μάτια μου αηδιασμένος. Ο τύπος είναι καλός, αλλά εδώ μιλάμε για ένα πρωτάθλημα όπου η μπάλα πρέπει να οδηγήσει τόσο γρήγορα από την κεντρική γραμμή μέχρι την αντίπαλη περιοχή ώστε οι αμυντικοί να έχουν χρόνο μόνο να δουν τη σκόνη που άφησαν πίσω τους. Έτσι κι αλλιώς, πριν καν αναφέρουμε ονόματα, ας σηκωθούν λίγο αυτοί που θεωρούν ότι μία ασίστα ισοδυναμεί αυτόματα με τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ. Στο προηγούμενο δίωρο είδαμε τον Ντε Μπρόινε να κάνει μία ασίστα κι ο Γκούντοκαν έκανε δύο γκολ στους τελευταίους πέντε λεπτά επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε να πάει αμέσως, όχι εκεί που την ήθελαν τρεις παίκτες λιγότεροι πριν χάσουν τη θέση τους. Ανοίγουμε λοιπόν σαφές: ο Γκούντμουντσον δεν είναι το κλειδί· είναι ένα ακόμα κομμάτι του παζλ, και μάλιστα εκείνο που όταν λείπει, λείπει κάπου αλλού η συλλογική διαδικασία — όχι η κορυφή. Αν βγάλουμε αυτόν όμως, θα βγάλουμε κι ένα ζόμπι γιατί χωρίς αυτό τον οργανισμό των προηγμένων μεταβιβάσεων στη ζώνη, τι κάνεις; Του βάζεις έναν ντρίπλο που κάνει τρεις φορεσιές στον ίδιο άμυνα κι ύστερα στέλνεις τρία γκολ πίσω στην αντίπαλη ομάδα επειδή η μπάλα ξεχνάει τον δρόμο της; Ναι, ο Γκούντμουντσον κάνει τέτοιες κινήσεις όταν βρεθεί μέσα στο κέντρο πέντε μέτρα — αυτό όμως δεν σημαίνει ότι βρίσκει την ομάδα εκεί κάθε φορά. Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν σπάνιος που πέρασε σωστά ακόμη και μία πάσα πάνω από τα δεκαπέντε μέτρα· αυτό εδώ δεν είναι ηφαίστειο, είναι ένας κινητός φάρος που κάθε δεύτερη φορά σβήνει επειδή κανείς δε του δίνει μπάλα στις σωστές γωνιές. Κι όσοι ψάχνετε τον επόμενο Σίλβα, κοιτάξτε πρώτα πόσο γρήγορα κινείται αυτός ο Γκούντμουντσον όταν στέκεται — ξέρετε τι γίνεται; Σταματάει κι αναρωτιέται «πού είναι η μπάλα;». Κάτι τέτοιο στο κέντρο μιας ομάδας που τρέχει πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά συνολικά αγώνα μήνα σηκώνει κόκκινη κάρτα πριν καν κλείσει το πρώτο ημίχρονο.

τι έγινε ρε μικροί μου; κανείς δεν θυμάται το τραγούδι εκείνο της Μπλάκπουλ πριν πέντε χρόνια όταν έκανε κάποιος δεκαπέντε ασίστ στο τσάμπιονσιπ κι έπειτα η διοίκηση τον άλλαξε σαν κάτι που ξέμεινε από το ψυγείο; αυτήν την ιστορία την ξεχάσαμε μέσα στη φωτιά των μεγάλων ονομάτων; εδώ πια δεν βγάζουμε βασιλιάδες, βγάζουμε μόνιμα φωτιές διάφανες που σβήνουν μετά το πρώτο σούρουπο. τώρα σας λέω κάτι διαφορετικά: ο Γκούντμουντσον είναι εκείνος ο τύπος που στα Γκάβριελ βλέπουμε τον ίδιο δρόμο πέντε φορές στον ίδιο αγώνα και τελικά κάνουνε γκολ γιατί κανείς δε θέλει να ξοδέψει έναν όροφο για να βγει ένα ψάρι. εκείνοι στο Στόουκ τον φωνάζουν “ηφαίστειο”; ας τους πούνε ότι κάθε φορά που βγάζει κάποια μπάλα μέσα στη ζώνη του πέναλτι, οι αντίπαλοι τον έχουν ήδη περιμένει σαν το τραπέζι της μητέρας τους στο σπίτι των γονιών τους — τριάντα δευτερόλεπτα μετά σβήνει σαν λάθος στο wi-fi. βέβαια υπάρχουν αυτοί οι τρεις-τέσσερις αγώνες εκεί πίσω όπου βρήκε δύο τρεις γραμμές σαν άνθρωπος που μιλάει τρία ξένα νούμερα μαζί· εκεί εκείνοι οι δάσκαλοι των αριθμών έκαναν σειρές στο excel σαν να είχαν βρει την πηγή της Νιagara. αλλά μετά τι; πάλι εκεί που δεν παίζουν κανέναν αγώνα εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί σωστά, επειδή την επόμενη εβδομάδα κάνουν τέσσερις λάθος πάσες πάνω από δέκα μέτρα χωρίς κάποιον να κουνήσει ούτε ένα χέρι προς το μέρος του. αυτό όμως δεν είναι το πιο αστείο: ξεχνάμε ότι η ίδια η ομάδα που ψάχνει τον δεύτερο Σίλβα χάνει τώρα μία ασίστα ανά τρεις αγώνες όταν έπαιζαν οι μεγάλοι Γερμανοί στον τελικό του champions. εκεί τότε ο Γκούντοκαν έπαιζε σα μηχανή, ενώ τώρα εμείς γράφουμε σε ανοιχτά νήματα σα να ψάχνω εγώ το κλειδί κάτω από το φως του δρόμου. τίποτε δε χάθηκε απότομα — όλα φεύγουν σιγά σιγά σα τον καπνό μετά το τελευταίο τσιγάρο στις κερκίδες. και για εκείνους που λένε “αλλά πρέπει να υπάρχει κάποιος εκεί”; φυσικά υπάρχει — εκείνος όμως λέγεται Φόντεν. εκείνος εκεί μπαίνει σαν πεζοναύτης στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο και βγάζει τρία γκολ σα να είχε κάνει πρόγραμμα εξόντωσης στον οργανισμό των ομάδων. ο Γκούντμουντσον; είναι σαν τον καλύτερο οδηγό ταξί που ξέρει όλους τους συντομότερους δρόμους στο αστικό κέντρο — αλλά εδώ χρειάζονται άρματα μάχης, όχι μοτοσικλέτες. τελικά, βγάλτε το δικό σας συμπέρασμα: είμαστε ομάδα μεγάλου ονόματος ή ομάδα που ψάχνει ένα όνομα ακόμη; επειδή το πρώτο τρίτο ενός ισλανδικού ηφαιστείου έχει ήδη περάσει — τα υπόλοιπα είναι σκόνη στα μάτια όσων ακόμα γελάνε με τις ανακοινώσεις των transfer windows.