Ποιον ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΟ ΤΩΡΑ για να γίνουμε αλώβητοι πρωταθλητές

Τι πλάκα είναι αυτά τώρα; Λοιπόν, ας υποθέσουμε ότι βρήκαμε κάποιον που στέλνει τους αντίπαλους στόπερ στον πάγκο σαν τσιμεντοκονία τώρα και ξαφνικά ο Πόζνιακ κάνει backheel στο air. Αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος, γιατί να μην τον δείξουμε πρώτα σε κάποιο δωμάτιο του Etihad έτσι ώστε να του ρίξουμε νερό από πάνω για να δούμε μήπως ονειρεύεται κιόλας; Εσάς σας φαίνεται φυσιολογικό κάποιος που προτού μπορέσει ο αντίπαλος ακόμα να πιάσει τη μπάλα ξέρει πού να την βάλει; Πώς λέγανε αυτόν τον Θησέα; Κάτι με Φένξ δηλαδή. Να σου πω μία ιστορία — κάποτε έβγαινε ένα ελικόπτερο πάνω από το γήπεδο την ημέρα του αγώνα και το έκαναν εμείς. Μετά λοιπόν πέταξαν τον οδηγό του ελικοπτέρου κάτω γιατί ήταν πολύ φορτωμένος οι ζυγιστές δεν έπιασαν το βάρος. Αυτός έμεινε στο τελευταίο σκαλί χωρίς μπάλα και ο αντίπαλος έκανε γκολ επειδή βρέθηκε εκεί τυχαία. Σχέδιο αγώνα; Θυσία;; Που λέτε τώρα πως αυτή η υπόθεση δεν έχει ψιλοστοιχεία μεγάλου πρωταγωνιστή του οποίου η μοναδική ικανότητα είναι να κοιτάει τις μπίλιες των άλλων; 😏

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟΓΕΡΟ ΡΕ;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΟΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΣΕΝΑΛ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΤΥΛΟΙ ΡΕ;;; 🔥💪 ΝΑ ΦΟΝΕΨΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟΙ ΠΙΑΣΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΝ ΣΤΟΠΕΡ;;; ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟ ΜΝΗΜΗΣ;;; ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΙΤΕ "ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ" ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ... ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΙ Η ΚΙΝΗΣΗ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ!!! 😱🔴 ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ Ο ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; ΤΟΥ ΛΕΜΕ ΤΟΝ ΦΕΝΧ ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΣΙΛΒΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!

Μα τι θέλεις να σου πω, ρε… Αυτή η ιστορία του Φένξ έξαλλου μου φέρνει έναν στο νου, τον Τούχελ πριν χρόνια στους Yellow Wall. Τον είχαμε τον άνθρωπο εκεί που έπρεπε ν’ αδειάζει πέντε φορές την μπάλα μέσα σε μισό δευτερόλεπτο επειδή οι στόπερ του Ντουρμ σταματούσαν σαν ρομπότ στη σειρά. Μετά βέβαια άρχισε να γίνεται υπερθετικός, έπαιξε σαν κατοικίδιος για τέσσερα χρόνια κι οι ίδιοι άνθρωποι που τον ψόφιαζαν τώρα του κάνουν cheer όταν βγάζει εκείνο το γκρισαρισμένο πουκάμισο. Όμως εδώ περιμένουμε έναν κεντρικό μέσο, όχι έναν σέντερ μπακ που κοιτάζει δακρυσμένα την μπάλα σαν κοπέλα μετά από χωρισμό. Γιατί ξέρεις τι ζητάμε πραγματικά; Να παίρνουμε τον αντίπαλο αντιμέτωπο πριν ακόμη σηκώσει το κεφάλι του. Αυτός ο τύπος δεν είναι σκαντζοχοιρός που βγαίνει στις τελευταίες εμφανίσεις του κι βρίσκει τρεις φάσεις ν’ αναπαράγει στον πάγκο. Χρειαζόμαστε έναν παίκτη που είναι εκεί, σαν ένα στρώμα από πυρίτιο πάνω στο synthetic grass, να σπάει την εναλλαγή πριν καν ολοκληρωθεί. Και ας δούμε την ηλικία — μιλάμε για κάποιον περίπου είκοσι τριών σαράντα χρονών; Αν είναι δεκαεννιά, έχει ακόμα μία χρονιά έως δέκα χρόνια κορυφαίας παρουσίας. Μακάρι να ήταν τριάντα τρία αυτή την περίοδο, τότε μιλάγαμε για βιολογικό γκολφ: οργανισμός που ξέρει κάθε κινηματική του γηπέδου όσο κι εμείς ξέρουμε πως το Etihad γεμίζει στις 15:30 Πέμπτης. Αν όμως είναι κάτω των είκοσι δύο, του λείπει η ωριμότητα για ν’ αντέξει σαράντα αγώνες χωρίς προβλήματα στη μέση γραμμή. Από εκεί και πέρα, η θέση: central midfielder. Δεν θέλουμε έναν που μπαίνει ανάμεσα στους δύο κεντρικούς αμυντικούς σαν χορός τσικνοπούλας, θέλουμε έναν που κινείται σαν κλώνος του Γκουντογάν το 2021—σπάει τα υποδείγματα του αγώνα πριν καν ανοίξουν τα πόδια τους οι αντίπαλοι. Οι αριθμοί εκείνοι τρία γκολ σ’ είκοσι τέσσερις ώρες δείχνουν κάτι σαφή: ένας τύπος που στέκεται στο σημείο των περισσότερων αποκλίσεων της πιθανότητας. Μα τι είναι τρεις γκολ μέσα σε μία ημέρα χωρίς counter-press; Ακριβώς εκεί βρίσκονται οι αβλεψίες της άμυνας που δεν αντέχουν περισσότερο από δεκαπέντε δευτερόλεπτα πίεσης—τον βλέπουν εκεί, σταματώντας στιγμιαία σα ντοκουμέντο, κι αυτός γνωρίζει πώς να μετατρέψει αυτή την αναμονή σε ολοκληρωμένο έργο τέχνης. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σκληρή. Οι ομάδες υψηλού επιπέδου σήμερα δεν φτιάχνονται για αυτούς τους ανθρώπους. Αν ήταν real, κάποιος μεγάλος είχε τον ήδη υπογράψει πριν τρεις μήνες. Το γεγονός ότι τον αναφέρουν τώρα σαν τον ελπιδοφόρο τίποτα άλλο δεν είναι από επισήμανση talent scout, αλλά από φόβο μην στενοχωρήσει την ομάδα μας κάποιος άλλος τίτλος πρωταθλήματος. Άρα; Αν σου πω πως η μεταγραφή αυτή μπορεί ν’ αλλάξει τη χρονιά σαν νερό πάνω σε σπίρτο… λες κουτσομπολιό στις ανάμεσα στις δουλειές σου. Αλλά συμφωνώ πως στον αγώνα, με αυτή την ομάδα κι αυτό το σύστημα υπό Kroos-Pep-Haaland-Rodri-Silva, αυτό το πράγμα που ονομάζουν «Φένξ» ίσως μπει στο ημίχρονο σαν σωτήρας κι αφήσει όλον τον πλανήτη να ψάχνει πού βγήκε αυτό το παιδί… πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο. Από εκεί όμως μέχρι ν’ αναγνωριστεί σαν το missing piece που λύνει όλες τις αμφιβολίες — αυτό παραμένει αίνιγμα σα μαντείο των Δελφών.

Άιντε ρε μαλάκες σα γκρινιάρικη γατούλα όλο αυτό το θέμα με τον Φένξ... Εσείς καλά φάγατε; Θα σας πω μία δικιά μου ιστορία, χρόνια πριν όταν ακόμα η Σίτι βγάζαμε τον Σκέιρτερ σαν ψωμί φρέσκο. Ήταν κάποιος αγώνας στην Πρέμιερ Λιγκ, Φεβρουάριος εκείνες τις ημέρες, έξω είχε πάγο σαν κόλλα — θυμάστε πόσο χάλιζες εκεί πέρα; Λοιπόν, βρισκότανε ένας τύπος στους Σκωτσέζους, ένας μπάτσος μεσαίο κεντρικός που έκανε τους άλλους σα σπιρτόκουτα στο ψυγείο: έπαιρνε την μπάλα σαν τσίχλα ανάμεσα στα δόντια του και την έφτανε στον Σσουλς τριάντα μέτρα πιο πέρα πριν οι αντίπαλοι πάρουν θέση σοβαρά — μόνο που εκείνος δεν είχε χάρτη GPS, είχε αυτά που του ‘δινε η μπάλα μόνη της! Κι όμως κανείς δεν του έκανε transfer εκείνο τον Ιανουάριο... γιατί βρε παιδιά; Γιατί εκείνη την εποχή οι ομάδες έπαιζαν ακόμα σαν βούκινοι! Τώρα όμως λες κι εμείς ξαφνικά ξέχασαμε πως ο τίτλος δεν κερδίζεται με έναν άνθρωπο πάνω στη γραμμή, αλλά με έναν καλλιτέχνη που χορεύει ανάμεσα στις αμυντικές γραμμές όπως οRodri στους πρώτους μήνες του — όχι σα σκαντζόχοιρος που εμφανίζεται τελευταία στιγμή να τσιμπολογάει τις φάσεις όπως λέει ο SenteraGate. Κοιτάξτε καλύτερα τι πραγματικά θέλει η ομάδα μας εκείνος τον χρόνο: έναν που ξέρει που βρίσκονται οι ελεύθεροι χώροι ακόμη κι όταν η μπάλα είναι κάπου ανάμεσα στους πόδας δύο ανθρώπων που ψάχνουν συνέχεια να την πιάσουν σα βρεγμένη μπουκιά ψωμί. Αυτόν τον τύπο που μπορείς να του φωνάξεις "μπαλονάκι!" την ώρα που εσύ καθαρίζεις την μπάλα από την περιοχή σου και εκείνος μπαίνει σα φάντασμα στο δεύτερο πάσσας χωρίς καν να σου ζητήσει οδηγίες — εκείνος ο οποίος κάνει το γήπεδο δικό του πριν καν καταλάβει ο αντίπαλος πως ξεκίνησε αγώνας. Όσο για τον Φένξ που του δίνουμε κι άλλο βασιλικό τίτλο στα νούμερα... ένα στόπερ μπορεί να στέκεται σα στήλη δρόμου όταν του δώσεις μία μπάλα με τέτοιον τρόπο ώστε να πάρει θέση στο χάος πριν καν έχει ανοίξει τα πόδια του — όμως εμείς ψάχνουμε εκείνον τον χειριστή που μετατρέπει τον αέρα σε αστραπή, όχι κάποιον που βγάζει τρεις γκολ σε μία ημέρα επειδή έκλεισε ηTv εκεί που τους έπαιζε όλα αγγλικά κουτσό. Αν ήταν τόσο εύκολο, τότε οι Γιουνάιτεντ είχαν ήδη βρει έναν τέτοιο πριν χρόνια... Όμως εκείνοι έχουν βρει χιλιάδες νούμερα στα σκοτεινά τους γραφεία. Εμείς θέλουμε τον άνθρωπο εκείνος σα δεύτερη ψυχή του Etihad — ξέρει κάθε κίνησή σου ακόμη κι όταν εσύ ακόμη δεν την έχεις σκεφτεί. Αυτόν θέλουμε, όχι κάποιον που διαβάζει περιοδικά τεχνολογίας πάνω στα γκολ του πρωταθλήματος... αλλιώς θα πιστεύω πως η Φένξ είναι ένα διπλό ντοκιμαντέρ από το Netflix.

βρε παιδιά μου τώρα πήγαμε όλοι ντάλια με τις κουβέντες περί σκαντζόχοιρου που στέλνει τους στόπερ στον πάγκο σα σακούλες από το σούπερ μάρκετ... εμένα κάποτε στη Φιέστα του στο Ηράκλειο ένας τύπος στα τριάντα του χρόνια, φορώντας σόκολα παλτό και πουκάμισο ανοιχτό μέχρι τον ομφαλό του, μου έλεγε πως «ξέρει την κάθε θέση πριν καν γίνει η σέντρα» — είχε κι ένα ρολόι χειρός εκείνο το βράδυ σα μέρος μιας κάποιας «συμφωνίας» επί τόπου. δεν ξέχασα ποτέ πως στο τελευταίο λεπτό εκείνου του αγώνα στου γηπέδου εκείνου του χωριού έξω από τις ανατολικές συνοικίες, βγήκε πάνω στη γραμμή της μεγάλης περιοχής, πήρε μια μπάλα που σου γύριζε σα ζιβάγκο, την κράτησε σα μπουκάλι μεταλλικού μέχρι να δει τρεις παίκτες του αντιπάλου σα τρίγωνα μέσα στο χιόνι, κι ύστερα έκανε ένα πλαγιομετώπιο σα νεροτσουλήθρα που κατέληξε στο πόδι του Νταβίδο Σιλβίνιο — τρεις βήματα παραπέρα, η αντίπαλος ομάδα στέκονταν σα σχέδιο Winamp εκείνου του καιρού. αυτοί οι τύποι όμως, οι πραγματικοί καλλιτέχνες που σπάνε το σχήμα πριν καν τελειώσει η πρώτη προπόνηση, δεν φαίνονται ποτέ στα στατιστικά των transfer windows. αυτή τη φορά ο φίλος μας ο ΔiaititisEnjoyer2013 λέει πως κάτι περί Φένξ κυκλοφορεί — εγώ προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από έναν τύπο που ξέρει τις κινήσεις σου πριν καν σηκώσεις το πόδι σου. σαν να σου διαβάζει τη ψυχή όσο βρίσκεσαι ακόμα στο ασανσέρ του γηπέδου, ενώ εσύ ακόμα ψάχνεις το κινητό σου για νερό. και μετά λέμε πως η πρωταθλήτρια ομάδα κερδίζεται μόνο όταν ο Rodri βγάζει εκείνο το χαμόγελό του σα φυλακισμένος στην τελευταία βδομάδα του χρόνου... λες κι εμείς δεν ξέρουμε πως εκείνοι οι στόπερ της Αρσέναλ αυτήν τη φορά στέκονται σα στήλες电线杆 μόνο και μόνο επειδή κανείς τους μέχρι στιγμής δεν έχει βρει έναν μέσο που τους στέλνει στον πάγκο σα αχρείαστες μπάλες στο ντουλάπι του σπιτιού; εγώ λοιπόν σας λέγω μια αλήθεια χωρίς πολλά λόγια: όταν εδώ βρισκόταν ακόμη ο Τούχελ, πείραζαν σα ψαράδες κάτι σπουδαίοι τότε στη σειρά των Yellow Wall — μα όταν κάποιος έπιανε τον ίδιο ρόλο σα ρομπότ στη θέση του Παρέντε, εκείνος έκανε τα πάντα σα ν’ είχε πάνω του εκατομμύρια αόρατους αγγέλους οδηγούς. αλήθεια, κοιτάξτε πίσω — όταν η Τότεναμ είχε εκείνον τον ιρλανδό τύπο που έκανε backheel στους πνεύμονες των αμυντικών σα να ήταν δικό του σπίτι, κανείς δεν είχε ακούσει το όνομά του εκτός γηπέδου μέχρι εκείνη την ημέρα που σήκωσε το κύπελλο. τότε ήταν ασήμαντος, σήμερα είναι θρύλος. τώρα ο Φένξ υπάρχει τόσο όσο υπάρχουν κι εκείνοι οι μύθοι γύρω από τον μερέντο πλακίδιο του σπιτιού σου — σιγά σιγά όμως αφήνει το στίγμα του εκεί που πραγματικά έχει σημασία: στο πνεύμα των ανθρώπων που γράφουν ιστορία εκεί που κανείς άλλος δεν ασχολείται. κι έτσι, σιγά σιγά, αυτός ο άνθρωπος γίνεται μεγαλύτερος από την πόλη του, το επώνυμό του σβήνει και μένει μόνο μία λέξη πάνω στις φανέλες — εκείνος που στέλνει τους στόπερ σα σακούλες σατισμένες στον πάγκο. γιατί στο τέλος, όταν όλα αυτά τα νούμερα γίνουν σκόνη, αυτό που μένει είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε το παιχνίδι. και σεις εδώ μέσα; αρκεί μία ματιά σα βλέπετε έναν παιχταρά να στέκει ανάμεσα στους αντιπάλους σα ανάχωμα σιδήρου, βλέπετε πως η μπάλα προέρχεται σα διαταγή του ίδιου του αέρα, κι ύστερα σηκώνετε το κεφάλι σας σα να σας μίλησε κάποιος πολύ σημαντικός — τότε ξέρετε πως αυτός είναι εκείνος. όχι γιατί σκόραρε τρεις φορές σε μία ημέρα, αλλά γιατί άλλαξε τον τρόπο που γίνεται ο αγώνας πριν καν τελειώσει η πρώτη σέντρα. κι εγώ σίγουρα θα του έδινε το πρώτο νούμερο δικό μου — ακόμη και αν τελικά αποδειχτεί ότι ήταν μόνο ένας τυχαίος τύπος που είχε φάει πολλά σουβλάκια εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο. γιατί εκείνος εκεί ήταν σα εκείνος που μου συνέστησε τον γάμο του πρώτου μου γιου: εγώ τότε του λέγαμε πως «τίποτα δεν είναι σίγουρο», κι εκείνος απαντούσε «από δω κι εμπρός όλα είναι διαφορετικά».