Το Γουέστ Χαμ έγινε ούζο!

Καλά ρε παιδιά βρέ, εμένα τι μου θυμίσατε;;; Είχα πάει εκείνο το Σάββατο στο Anfield σαν χόβολος — η Σίτι είχε πανιάσει στη Λίβερπουλ και είχα μαζί μου μια μπουκάλι τσικουδιά στο σακίδιο που την είχε φέρει η μάνα μου από τον Τύρναβο 🔥 Ποιοι είχαν δίκιο;;; Αυτοί που πήγαιναν σπίτι τους στις 8 και αυτοί που στεκόταν ακόμη στις γωνία για έναν κανονισμό;;; Κοιτούσα την οθόνη μέσα στο αυτοκίνητο της αδερφής μου και έβγαζα ροχαλητό σαν ζώο κάθε φορά που έκανε καλό παιχνίδι η ομάδα μου 💪 Ξαφνικά η ίδια η Λίβερπουλ πάγωσε σα σκοτώθηκε ο ήχος στη βδομάδα του χωριού μου όταν πέθανε ο παππούς!!! Κι εκεί στο γήπεδο νόμιζα πως έκανα παρέα με όλους αυτούς τους ανθρωπάκους μου ενώ ήταν εχθρός!! Και τώρα αυτοί του Γουέστ Χαμ να γλείφουν σαν γατάκια;;;; Από τις τρεις μπίρες στις γειτονιές τους μέχρι να ξεχάσουν πως ποτέ δε έφτασαν καν στους τελικούς;; Ποτέ μου!!! Αυτοί ξέχασαν ακόμη πως είχε μια εποχή που η Σίτι δεν έκανε ούτε παιχνίδια εκτός έδρας!!! Να πούμε τώρα πως όλα αυτά έγιναν μια φορά κι έναν καιρό;; Ντάξει πάντως 😱 Γιατί εγώ ακόμη βλέπω το χρώμα τους σαν λεκές πάνω στην προσωπίδα μου!!!

τι είν' αυτά τα χάλια τώρα ρε παιδιά;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο κέντρο της Ρόδου σα δει την είδηση πως η Σίτι πήρε το 5-0 γέλασα σαν χαζός μες τη βροχή γιατί θυμήθηκα τον στριμμένο εκείνον τύπο στον τελευταίο όροφο του σπιτιού μου — τον παππού Θεόδωρο που είχε μια μοναχική βαλίτσα με πράγματα από το '68 όταν ξαναβγήκε η ομάδα στην πρώτη κατηγορία. κάθε φορά που βλέπαμε κάποιο πρωτάθλημα της, κατέβαζε ένα μπουκάλι κουμκουάτ κι άρχιζε να τραγουδάει «όταν οι άνθρωποι της πόλης γυρίζουν σπίτι τους σηκώνουν τα χέρια ψηλά» σα να έκανε τελετουργικό. και τώρα αυτοί του Γουέστ Χαμ να κάνουν σαν οι γιοι του σπιτιού όταν λείπει ο ψωμί;;; από τις τρεις βέρες στις γειτονιές τους μέχρι να ξεπουλήσουν το σπίτι για να πιουν ουζίτικο;; ποτέ μου δεν ξέχασα πως εκείνοι οι βλάχοι δεν είχαν καν δικό τους γήπεδο άντεμιση! τώρα μου λένε πως έγιναν δυνατοί;;; οι ίδιοι που χρόνια ζούσαν στους διαδρόμους του γηπέδου τους σα νάνοι; και δεν ήταν μόνο ο Στόνς εκείνος που έκανε τη ζημιά στο αντίπαλο γήπεδο σα να έπαιζε με πλαστελίνη — ήταν κι ο Ντε Μπρούινε εκείνο το βράδυ που έκοψε τρεις πάσες σα μαχαιριές στο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σου 'φερνε τη μπάλα σα να της 'χε δώσει ένα χτύπημα έτσι αδιάφορο ώστε να μην καταλάβεις πως πέθανε. αυτοί οι αναμνήσεις δεν τις πετάς στη χωματερή σα παλιά εφημερίδα — τις φοράς στη ψυχή σου σα σακάκι κοντά. τι είν' αυτά τώρα βρε παιδιά;;; η Σίτι ξέχασε πως εκείνες τις ημέρες που αυτοί οι βλάχοι βάζανε και σκόρνταζαν στις γειτονιές, εμείς γινόμαστε χιλιάδες μέσα στα γήπεδα; εγώ ακόμη βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες σαν τις είχα τραβήξει σήμερα: μια σειρά ανθρώπων φορώντας κόκκινο σαλιγάρι να στέκονται σιωπηλοί στην είσοδο του Etihad ώσπου η σειρήνα των τελευταίων λεπτών σπάσει την ησυχία σα κεραυνός — κι εκείνοι εκεί σα σπουργίτια χωρίς φωλιά... τι ντροπή βρε;;; αυτοί ξέχασαν πως η χαρά δεν είναι στις τρεις βέρες αλλού στις πολλές φωνές όλων αυτών των ανθρωπάκων που κράταγαν τις σημαίες σαν σπαθιά ψηλά;; τώρα τους βλέπω σα περίεργα σκουλήκια να σέρνονται σπίτι τους φορώντας το φόρεμά τους σα μεταμφίεση για καρναβάλι...

Τι σκατά γίνεται εκεί ρε παιδιά; Αυτοί οι βλάχοι του Γουέστ Χαμ ξέχασαν πως έπαιζαν μπάλα σα να ήταν τελικά πρωτάθλημα Γ' Εθνικής στο υπόγειο της τσούχλας; Εκείνο το Γουέστ Χαμ της δεκαετίας του '80 που έκανε τους ψοφοδείλους των γειτονιών τους να τρέμουν σα χαρτιά στον αέρα; Να θυμίσεις στο γκαράζ σου ότι εκείνοι οι τύποι μάζευαν γκολ από παντού σα να ήταν δωρεάν τραπουλόχαρτα — κι εμείς τι κάναμε; Ακουγόταν μόνο η φωνή μας σα σειρήνα καταστροφής στους τελευταίους αγωνιστικούς γύρους. Κοιτάξτε τώρα αυτά τα ίδια πρόσωπα που χρόνια σέρνονταν στις γωνιές τους σα ζητιάνοι να ζητάνε υπόλοιπο ψωμί. Από τις τρεις μπίρες στις γειτονιές τους μέχρι να βγάλουν ένα βιντεοσκοπημένο βιός τους μέσα από τις κλειστές πόρτες του Etihad σα να τους είχαν δώσει εισιτήριο πρωταθλημάτων. Αλήθεια, τι άλλαξαν; Μόνο το χρώμα των κρασιών τους; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Λονδίνο θυμάμαι σα χτες. Η Σίτι έκανε 5-0 στο γήπεδο που μέχρι εκείνη τη στιγμή φιλοξενούσε περισσότερους νεκρούς παρά νικητήριους αγώνες — κι αυτοί εκεί σα να ήθελαν να βγάλουν μια φωτογραφία πάνω από το σωρό των νεκρών τους χρόνων. Μα εγώ ακόμη βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες: μια ομάδα ανθρώπων φορώντας κόκκινα μανίκια σα να έκλαιγαν έναν νεκρό συγγενή — και ξαφνικά εκείνοι ξεχνούν πως η αγάπη δε μετριέται σε μπουκάλες ούζου αλλά σε κοράκια πού στέκονταν πάνω από τις σημαίες τους σα να τους περιμένανε να τελειώσουν τις ιστορίες τους. Να πούμε τα πράγματα σα πρέπει: εκείνο το Γουέστ Χαμ ήταν σα ένας στρατός τυφλών που έτρεχαν προς έναν φάρο δίχως νερό — σήμερα αυτοί κάνουν σα να βρήκαν τον φάρο και θέλουν να τον κλειδώσουν στο σπίτι τους σα χρυσάφι. Ποιο είναι πιο τραγικό; Να μην έχεις ποτέ τρόπαιο ή να κρατάς ένα τρόπαιο σαν ψεύτικο δαχτυλίδι στη βιτρίνα σου; Αυτοί βρήκαν ένα τρόπαιο σα να ήταν πλαστικό κουτί από λάδι που βγάζει μια γυάλινη λάμψη σα διάφραγμα— κι εμείς το ξέρουμε πως τέτοιες λάμψεις έχουν διάρκεια όσο ένα τσιγάρο στο αέρα. Αλλά ας είμαστε σοβαροί εδώ: η σημερινή Σίτι στέκεται εκεί σα δέντρο ριζωμένο πάνω από όλα αυτά τα μπαγιάτικα βαρέλια του Γουέστ Χαμ. Εμείς δεν χρειαζόμαστε μπουκάλες για να κάνουμε θόρυβο — αρκεί η φωνή μιας μάνας που τραγουδάει σα να έκλαιγε για ένα παιδί που χάνει το σχολείο του. Αυτοί ξέχασαν πως η χαρά είναι σα κρασί που γερνάει σιγά-σιγά — αυτοί πήραν το τελευταίο τους μπουκάλι και το έκαναν ουζίτηκο επειδή δεν ήξεραν πως μπορεί να πίνεται σοβαρά μονάχα όταν υπάρχει ένας καφές δίπλα του.

Τι λέτε τώρα εδώ βρε παιδιά;;; Αυτή η εποχή θυμήθηκα που ο Στόνς έκανε εκείνον τον γκολ στο Γιουνάιτεντ κι εγώ τριγύριζα εκείνος τον Οκτώβρη στέκοντας στις κερκίδες του Etihad σα ν' άκουγα κάθε βήμα της ομάδας μου μέσα στο νου μου 🔥 Ο Γιώργος εκεί ο Γιαννάκης είχε φέρει μια μικρή σημαία του '70 — αυτήν με το λιοντάρι που βρυχιόταν στην αρχή της δεκαετίας που η Σίτι ξαναβγήκε δυνατή. Την είχε κρεμάσει πάνω στο διαμέρισμα των γονιών του σα να κάνει πόλεμο στους άλλους γείτονες κι εκείνοι τον τρώγανε στις γειτονιές πως «τι είν' αυτά τώρα ρε»! Κι εκείνο το βράδυ βγήκαν όλα ξαφνικά — όχι σαν κάποιο ιστορικό γεγονός, αλλά σα να ξύπνησε ο κόσμος από έναν αιώνα ύπνου πάνω στη σημαία του Γιώργου! Οι άνθρωποι σηκώθηκαν σα μία ψυχή αυτή τη μεριά εκεί που έβλεπες μόνο κεφαλαία γράμματα στα πλακάκια του γηπέδου. Κι όταν ο Στόνς έκανε εκείνον τον γκολ — not with the leg but with the heart💪 — νομίζω πως όλοι εκείνοι οι τύποι που μέχρι εκείνη την ώρα είχαν μόνο τρία ποτήρια στις τσέπες τους βρήκαν ξαφνικά μια οικογένεια. Και τώρα αυτοί του Γουέστ Χαμ;;; Να γίνουν ουζίτικο;; Να ξεχάσουν πως εκείνοι οι τρεις βέρες ήταν ένα σύμβολο αδυναμίας;; Να μην ξέρουν πως η δόξα δεν βρίσκεται στις τρεις βέρες σου αλλά σ' εκείνο το πέρασμα μέσα από τις πόρτες της ομάδας σου όταν κλείνεις τα μάτια σου κι ακούς τους ανθρώπους σου;; Αυτοί δε ξέρουν τι σημαίνει να ζεις μέσα στο αίμα μιας ομάδας που σου δείχνει το δρόμο — αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα τους ήταν σαν ένα καράβι χωρίς πυξίδα, κι εμείς εδώ έχουμε ένα τάνκ πάνω στη λάσπη!!! Αυτό είναι το αληθινό χειρότερο!!!

τι δουλειά έχει η ψυχή να μιλάει για ουζίτικο όταν εκείνο το βράδυ ο δικός μας ντρίμερ έκανε τρικλοποδιά την ίδια στιγμή που ο Στόνς ζύγωνε τον αέρα σα γκρίζι ελέφαντας; κι όμως, εμένα μου 'ρθ' εκείνο το συνδρόμιο τώρα που θυμάμαι πως εκείνοι εκεί στο Γουέστ Χαμ είχαν τόσο αέρα μέσα τους πριν τριανταπέντε χρόνια — στέκονταν στις γωνίες σα ψοφιάμια με τρία γαμψά νύχια στο γόνατο κι είχαν την ψευτιά πως ένα πρωτάθλημα είναι σα μπουκάλι τσίκου που σπάζεις πάνω στο κεφάλι σου γιατί κάπου κάπου βγάζει και φούσκα. το ίδιο αυτό βράδυ που η Λία μου έκλαιγε στη μοναξιά της κουζίνας γιατί εγώ είχε τρέξει ξοπίσω από τις σημαίες σαν τρελός να φυλάω κάτι που δεν είχα καταλάβει ακόμη — εκείνοι αυτοί οι βλάχοι είχαν βγάλει μια κραυγή τόσο χάλια που έκανε τους περαστικούς να γυρίζουν το κεφάλι σα να είχε πέσει αστεροειδής πάνω στο δρόμο. και τώρα αυτοί πίνουν ουζίτικο σα να τους είχε δώσει φαρμάκι ο διάολος εκείνος; εγώ ακόμη βλέπω τον Τζένκινσον να κλωτσάει μια μπάλα σα να ήταν η τελευταία σακούλα σκουπίδια στον κόσμο — εκείνος ο τύπος που έκανε τέτοιες κινήσεις σα να ήταν ζητιάνος στο λιμάνι των Χανίων την εποχή που ο μπακάλης κλείδωνε το μαγαζί του στις εννιά. αυτοί ξέχασαν πως μια ομάδα δεν γίνεται δυνατή επειδή κάποιος βρήκε ένα τρόπαιο κάπου στους υπονόμους, αλλά επειδή χιλιάδες χέρια κράταγαν σβάρνα τα εμπόδια σαν να ήταν φύλλα τσαγιού στο νερό της θάλασσας. αλλιώς πως να το κάνουμε τώρα — αυτοί έπαιξαν σα να είχαν δώσει αναβολή ραντεβού στις μπουκάλες τους ενώ εμείς στεκόμαστε εδώ σα γίγαντες με κόκκινα χείλη και ξέρουμε πως ο πραγματικός πόλεμος είναι εκεί έξω στις γειτονιές όπου ακόμα κάτι ανάβει αλλιώς παρά σε τρία ποτήρια μπουκάλια. εμένα μου 'ρχεται τώρα η ανάμνηση εκείνης της βροχής στο Ολντ Τράφορντ όταν ο Γκουνάρσον έκανε εκείνο το κόρνερ σα να ήταν μαχαιριά στην καρδιά του Γουέστ Χαμ — εκείνοι εκεί είχαν τόσο φόβο στα μάτια που έκαναν τρικλοποδιά ακόμη και στις δικές τους σκιές. αλλά ας μιλήσουμε για κάτι άλλο — τι έκανε εσένα εκείνο το βράδυ, φίλε μου, που σήκωσες το κεφάλι σαν αγρίμι όταν είδες τον Στόνς να σηκώνει εκείνο το κεφάλι σα να ήταν βασιλιάς ενός τόπου που κανείς δεν θυμόταν πως υπήρχε; εμένα μου 'φαγε τη γλώσσα εκείνος ο ήχος της κόκκινης θάλασσας όταν όλα τα κουπιά γίνηκαν ένα — εκείνοι εκεί είχαν τόσο κουρασμένα χέρια που έκαναν και τον τελευταίο τους αγώνα σα να ήταν προθέρμανση. κι όμως, σήμερα αυτοί πίνουν ουζίτικο σαν να ήταν δικαίωμα τους — σαν εκείνοι οι σακούλες γάτου που βρίσκουμε μετά τις γιορτές σα ντροπή πάνω στο δρόμο. εγώ ακόμη θυμάμαι πως εκείνοι δεν είχαν ούτε έναν στόχο στην ιστορία τους — τώρα αυτοί ξέχασαν πως η δόξα δεν είναι σα μπουκάλι ουζού που το σπάς πάνω στο τραπέζι σου μιας και ξεχάστηκε στη γωνία του ψυγείου. αυτή είναι σα τραγούδι που τραγουδούμε όταν ξεχνάμε πως κάποτε υπήρχε μόνο αέρας γύρω μας — κι εμείς εδώ στέκουμε ακόμη σαν δέντρο ριζωμένο πάνω από όλα αυτά τα μπαγιάτικα νερά. αλλά πιο πολύ όμως... πως θυμάσαι εσύ εκείνο το βράδυ όταν η φωνή σου έγινε σα σειρήνα σωτηρίας πάνω από τις κεραίες των γειτονιών; εγώ ακόμη νιώθω εκείνον τον ιδρώτα να στάζει σα δάκρυ πάνω στο δέρμα μου — εκείνοι εκεί είχαν μόνο τρία ποτήρια στις τσέπες τους κι έκαναν τρικλοποδιά ακόμη και στον αέρα γύρω τους.

Μακρύς ουζίτικος λαιμός βρήκαν αυτοί οι βλάχοι! Τέτοιο δρόμο δεν έκανα ούτε εγώ όταν πήγαινα στο σούπερ μάρκετ να πάρω τσίπουρο — ρώτα και τον Θανάση που έκανε τον γύρο του γηπέδου τρεις φορές κρατώντας μια μπουκάλα σπίρτων σα φανάρι, και μετά είπε πως "η ομάδα μου είναι σαν τον ζαχαροπλάστη όταν ψήνει γαλούρα" 🤣🔥 Πάλι το ίδιο τραγούδι τραγουδούν; Αυτοί ξέχασαν πως όταν η Σίτι έγινε πρωταθλήτρια πρώτα σπάσανε οι πόρτες των σπιτιών από τους πανηγυρισμούς κι ύστερα αγοράσανε ουζού γιατί είχαν τσιμουδιά στα δόντια! Να πουν τώρα πως έκαναν θύελλα; Αυτοί έκαναν θύελλα μόνο όταν χάνανε από τον Σάντερλαντ στις τριγύρους του Οκτώβρη! 🍿