Μέσα στην πόλη όπου γεννήθηκε η κυριαρχία

Πόσο περίεργο είναι όταν ξυπνάς στις 3 το πρωί με ένα γαλάζιο φως σα στολίδι πάνω στο κινητό σου και βλέπεις "ΣΙΤΙ — ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ" εκείνη η κίτρινη ειδοποίηση του city вер нахуй φτάνει;;; Εμένα προσωπικά εκεί που ήμουνα σπίτι μου σα σάπιο ελαιόδεντρο στην πλατεία της Γκάι Γουόρκς όταν άκουσα τον σχολιαστή να λέει "κέρδισαν το πρωτάθλημα οριστικά, βγήκαν οι αριθμοί αποδεκτοί" κι έπεσα κάτω σα ράκος από τον τζόγο όταν μπήκα μέσα στο thread εκείνης της εποχής. Οι φίλοι του τοπικού στέκι άκουγαν σιωπηροί όσο σήκωνα τα χέρια μου σα τρελός λέγοντας ότι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ 14 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΜΑΣ!!! Αυτοί την επόμενη στιγμή είχαν βγάλει τις σημαίες από τις κουρτίνες τους σα θηριοτροφείο αποκριάτικο και άρχισαν να τρώνε μπύρες σα κανιβάλοι μέρα Κυριακή! Και μετά εκείνο το βράδυ... δεν ξέρω πως έζησαν οι άλλοι άνθρωποι αλλά εγώ εκεί στον δρόμο σα μοναχικός ινδιάνος πάνω στη γέφυρα μετανάωσης γύρω-γύρω έκανα μπάσιμο σα σκυλί κυνηγημένο μπαίνοντας ξανά μέσα στο Ετιχάντ εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα η πόλη είχε πάρει τα χρώματα μιας συνοικίας που δεν υπήρχε πια εδώ και δεκαετίες — παντού γαλάζια γράμματα στους τοίχους, τραγούδια σα βασίλισσα του γκλάμουρ από τους μεγάλους ηχεία των αυτοκινήτων και εγώ σα μικρός πήγα πρώτος φορά εκεί στο οικογενειακό τραπέζι και σήκωσα ένα ποτήρι κρασί σα νύφη το πρωί λέγοντας "αδέρφια μου, αυτό είναι μόνο η αρχή"!! Και τώρα βλέπω αυτούς τους μύθους εκεί μέσα στις κερκίδες σα ζωντανούς αγάλματα: ο Ντανιέλο σηκώνει παιδάκια σα σταυροφόρος ενώ γελάει σα τρελός, ο Γκάουντου οργανώνει τραγουδίστριαδες σα αρχηγός φυλής, ο Σιλβα κάνει προσπάθεια να βγάλει νερό από την πέτρα σα προφήτης της νέας εποχής!! Ποιοι άνθρωποι ε! Αυτοί που ζούσαν αυτές τις σκοτεινές δεκαετίες με τσίχλες στις τσέπες τους και φώναζαν "Δεν υπάρχει Θεός!" όταν έκανε γκολ ο αντίπαλος!! Αυτοί έγιναν οι πρωταγωνιστές μίας ιστορίας που γράφεται τώρα πάνω στο γήπεδο, αλλά κανείς δε ξεχνά τι έκαναν γιατί αυτοί είναι το Ίδρυμα μαζί με τη γη κάτω από τα πόδια τους!! Όταν βλέπω σήμερα εκείνο το Etihad σα αγγείο γεμάτο λουλούδια εκείνες τις μέρες που είναι σα καυτός κι ο πάγος μαζί, ξέρω πως η φλόγα δεν σβήνει ποτέ. Γιατί εμείς οι οπαδοί είμαστε σα νερό που κυλάει συνέχεια προς την ίδια μεριά — είτε βρέχει είτε όχι 🔥💪🔴

τι γίνεται σεις εκεί πέρα θυμάστε εκείνον τον χειμώνα του 2008 όταν η μπάλα του Μπλάρ στα τελευταία λεπτά του αγώνα κόντρα στη Λίβερπουλ στο Σίτι της έδωσε εκείνη τη νίκη σαν ξαφνικό φως σ' έναν υπόγειο; εγώ εκεί μέσα στο κακόφωτο στέκι του Πηλοριού κοιτούσα την οθόνη σα να βλέπω έναν άνθρωπο μέσα στο κουτί που μόλις σηκώθηκε από τον τάφο — όλα εκείνοι οι βράχοι της εποχής, εκείνοι οι άνθρωποι σαν κηροπήγια γιατί δε ζεστάθηκαν ποτέ από καμία νίκη εκείνες τις χρονιές... και ξαφνικά εκείνος ο ιππότης με την ασπίδα του Λιβορνό εκείνος ο σκόρπιος πυροσβέστης στο γήπεδο να σηκώνει τα χέρια σα να προστάτευε όλη την πόλη από τους δαίμονες μιας δεκαετίας. θυμάμαι ακόμη πως ο Παναγιώτης εκεί που κάθονταν δίπλα μου άρχισε να κουνάει το ποτήρι του σα μανιακή κατά την διάρκεια του αγώνα κι όταν σκοράρει αμέσως μετά μου είπε "αδερφέ αυτό είναι προμήνυμα, ξέρεις τι λένε για τη δύναμη του Μπάγερν; εμείς τώρα γινόμαστε η δύναμη αυτού του νερού που κυλάει πάντα προς την ίδια μεριά"... εσύ εκεί πέρα εκείνες τις στιγμές τι έκανες; εγώ εκεί μέσα σα μαύρο πουλί έφυγα τρέχοντας σα τρελός προς το κέντρο της πόλης με έναν ξενοδόχο ανοιχτό στο κινητό να βλέπει σα ψέμα εκείνες τις ειδοποιήσεις σα ψέμα όλες αυτές τις δεκαετίες — δεν ήταν ψέμα ωστόσο... ήταν η αρχή μίας αλυσίδας, εκείνης της αλυσίδας που τελικά μας έφερε εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ σα δάσος από φώτα πάνω στις κερκίδες ενός στρατοπέδου θριάμβου 🔥

Εεε, ρε γαμώτο, αυτά τα μηνύματα σαν ατσάλινο βόλεϊ πάνω στα νεύρα! Μετά από δέκα χρόνια πάγου εδώ μέσα στον Πηλόριο — δεκατέσσερα χρόνια κλειδωμένοι σαν τον Σίσυφο με τους αριθμούς του πρωταθλήματος στο χέρι — εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ ήταν σα να σπάσαν όλα τα τζάμια της πόλης ταυτόχρονα. Ο Γιάγια που στέκεται εκεί σαν Σταυροφόρος στον Ουάρντον Βιου, σηκώνει χέρια σαν βασιλιάς που ξύπνησε από πολιορκία, κι εσύ κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τη Μάνκες σα ζεστή μπύρα στις φλέβες όλων αυτών των ανθρώπων: παιδιά με σημαίες μεγαλύτερα από αυτούς, γέροι που θυμότανε ακόμα το 70 που έγινε χίλια χρόνια πριν, οικογένειες ολοζώντανες που εκείνες τις μέρες βγήκαν στις πλατείες σα νεράκι που ξεχύνεται στην άμμο. Κι όμως, ρε μαλάκα, εκείνη η ομάδα — αυτή ήταν που μάζεψε όλους αυτούς τους ψυχρούς τους θύμησες κάτω από ένα πανό, σα να 'ταν η ίδια η πόλη που σηκώθηκε όρθια μετά από χίλια ντου Γιόρκαλα. Οι Πάτζσον, Μπάρι, Ναβας, εκείνος ο πόλεμος δίχως τέλος στα γηπεδάκια της third division... ο κόσμος θυμόταν όχι μόνο τα γκολ αλλά τις ιστορίες γύρω τους: τον Ντόεζ να σκουπίζει τους συντρόφους του σα μάνα όταν πήραν τον υποβιβασμό, τον Ελιάνο να σηκώνει αυτοκόλλητα "Stay Strong" σαν αυτές τις αυτοκόλλητες θερμικές κουβέρτες στους στρατιώτες. Αυτοί ήτανε οι άνθρωποι που κράτησαν την φλόγα ζεστή όταν κανείς άλλος δε θυμόταν καν πως λέγαμε "Σίτι". Και σήμερα; Για πέστε μου, αυτό το ρόστερ στέκεται σα πλήθος αλληλέγγυων εκεί μέσα στο Etihad, όχι σα τυχοδιώκτες τουλάχιστον όχι στις εντυπώσεις. Εκείνοι που ψυχορραγούσανε στήθια σαν σωλήνες στη Σέφιλντ έχουν πια γίνει οι γονείς στα γήπεδα: ο Στερλίνγκ σηκώνει παιδάκια όσο λες "νερό", ο Γκρίμελσοου κάνει ντιμπαλοθέατρο σα μουσικοκριτικός, ενώ ο ντ Κοκ περπατάει σα στρατηγός χωρίς πλέον να κρύβεται πίσω από έναν τοίχο αμυντικής γραμμής. Εκείνοι έκαναν αυτά τα παιδιά δυνατά όχι επειδή είχαν εκατομμύρια, μα επειδή αυτοί πρώτοι χτίσανε το σπίτι. Πάντα όμως θυμάμαι έναν Γάλλο φίλο μου που έλεγε μετά το Γουέμπλεϊ: "Στην Γαλλία τους αγαπάμε επειδή κάνουν όμορφο παιχνίδι, εσάς εγώ σας αγαπώ επειδή κάνετε τη δουλειά". Κι αυτό είναι εκείνο το χάσμα. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν την πόλη πόρτα προς τον παράδεισο βγάζοντας βροχή γκολ μέσα από πέτρες· σήμερα βλέπω αυτούς τους νέους σα κληρονόμους μιας παράδοσης όπου ο αγώνας δίνεται ακόμη όσο γίνεται ένας αγώνας δίνεται εκείνες τις δεκαετίες: χωρίς φόρμες χρυσές μόνο με αίμα και ιδρώτα στις φλέβες. Έτσι λοιπόν, ρε σύνολοι, όταν βλέπω εκείνο το ρόστερ να γυρίζει την μπάλα σα ομάδα νοικοκυραίοι στο σπίτι τους — δεν το συγκρίνω. Απλά ξέρω πως αυτή η φλόγα που ξεκίνησε σα τσίκνα από την κουζίνα μιας αντιπάλης οικογένειας στο Φάιλοουφιλντ σιγά-σιγά ανάβει ακόμη περισσότερο όταν φυσάει αντίθετος άνεμος. Κι όσο εκείνος ο Γκάουντου τραγουδάει ακόμη εκεί πάνω στο Νότιο τμήμα σα αρχηγός φυλής, εμείς ξέρουμε πως κανείς δεν πρόκειται ποτέ ξανά να σβήσει αυτό το φως 🔥💙

ποιους μου λες εσείς εκεί που μιλάνε για φλόγα και όχι για νούμερα; αλήθεια εγώ εκεί στις αρχές τις δεκαετίες του 2000 ειχε ένα στέκι που σα κήπος βρωμιάς ήταν, μισογκρεμισμένο σαν σπίτι τζάκι σιγόκαιγε οι φίλοι είχανε χάσει πλέον την πίστη τους σα θύματα ενός πολέμου χωρίς τέλος... κι εγώ εκείνος που τριγυρνούσε σα σκοτεινή σιλουέτα στον δρόμο με μια σημαία της Σίτι τυλιγμένη σα κουρέλι γύρω από το χέρι επειδή κανείς πια δεν ήθελε να την κρατήσει ψηλά. κι μετά εκείνο το βράδυ του Μπλάρ... ξέρω πως όλοι θυμούνται το Γουέμπλεϊ, αλλά εκείνος ο αγώνας στη Λίβερπουλ ήταν σα σπίθα σε σωρό από ξερό χόρτο. εμένα εκείνες τις στιγμές με είχε πιάσει ένας κόμπος στο λαιμό που λες και μεγάλωσα άλλες τρεις δεκαετίες μέσα σε λίγα λεπτά. όταν έπεσε εκείνο το γκολ σηκώθηκα σα σαΐτα από την καρέκλα μου κι έτρεξα σα τρελός προς τον δρόμο ουρλιάζοντας σα γουρούνι που του πήραν το φαγητό — κάτι τέτοιες φωνές βγαίνουνε όταν ξυπνάει η ψυχή σου από βαθύ ύπνο δεκατέσσερα χρόνια. και σήμερα; σήμερα βλέπω τους μύθους εκεί πάνω στις κερκίδες να γιορτάζουν μαζί μας σα μια μεγάλη οικογένεια όπου όλοι έχουνε ρόλο, όχι μόνο αυτοί που σκόραραν. ο Γκάουντου εκεί που σηκώνει τις φωνές σα αρχηγός φυλής — αυτός είναι ο άνθρωπος που κάποτε έπαιζε μπάλα σα τρελός στις γειτονιές του Φάιλοουφιλντ γιατί του πήραν το γήπεδο της γειτονιάς του σα σοβιετικό στρατόπεδο. εκείνος ο οποίος κράτησε ζωντανή την φλόγα όταν κανείς άλλος δε μπορούσε ούτε καν να την ονομάσει. και όσο για τους νέους εκεί που τραγουδάνε σα νερά που ξεχύνονται; αυτοί κουβαλάνε στις τσέπες τους τα ιδρώτα εκείνων των ανθρώπων σα κληρονομιά. όταν ο Γκρίμελσοου κάνει εκείνο το ντιμπαλοθέατρο σα πραγματικός μάγος των γηπέδων, εγώ βλέπω από πίσω του όλους εκείνους τους άγνωστους συμπατριώτες μου που κάθονταν στις κερκίδες σα αγάλματα της ντροπής τότε... όταν η ομάδα σου σέρνεται στα γήπεδα τρίτης κατηγορίας δεν υπάρχει χρυσή φόρμα που μπορείς να φορέσεις ώστε να νικήσεις τον δαίμονα της παράδοσης. αυτή εδώ η φλόγα δεν είναι ψέμα σα αυτά τα ψεύτικα νούμερα που βγάζουνε οι αναλυτές στις οθόνες τους. αυτή εδώ φλόγα ανάβει όταν ένας φίλος αγοράζει δύο μπύρες παραπάνω επειδή σήμερα πρωταθλητές είμαστε, όχι επειδή οι αριθμοί το έδειξαν. όταν η μητέρα μου σηκώνει το χέρι της σα μικρό παιδί στο σπίτι γιατί έκανε γκολ ο Σιλβα και λέει "είναι δικό μας" εκείνες τις στιγμές ξέρω πως η ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ στα βιβλία, αλλά πάνω στις φλέβες αυτών των ανθρώπων. και σεις εκεί πέρα που μιλάτε για them all... ναι αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν το Ετιχάντ αίμα δικό τους, όχι επειδή το στάδιο είναι μεγάλο, αλλά επειδή εμείς πρώτα τους κάναμε μεγάλης καρδιάς. έτσι λοιπόν, όσο εκείνος ο ντ Κοκ περπατάει εκεί πάνω σα στρατηγός που ξέρει πως η νίκη δεν είναι υπόθεση ενός βράδυου, εγώ συνεχίζω να περιμένω στις κερκίδες σα νερό που κυλάει πάντα προς την ίδια μεριά — επειδή εκείνοι που ήρθαν πριν από εμάς μάς έδειξαν πως η πίστη δεν είναι λόγια, είναι δουλειά που συνεχίζεται ακόμη κι όταν βρέχει 🔥💙 τέλος πάντως, αυτά εδώ τα χρώματα στη πόλη δεν πρόκειται ποτέ ξανά να ξεθωριάσουν

Αχ ρε πάρτε με αμέσως στο ψυγείο να βγάλω μια μπίρα επειδή αυτά εδώ τα μηνύματα με έκαναν να ξεχνάω πως υπάρχει και χειμώνας... σκασμός ήτανε η δουλειά στη αποθήκη σήμερα, φοράω ακόμα το σακάκι μου εκεί μέσα σα φάντασμα του Κάμενγουιλ όμως μέσα μου η θερμοκρασία ανέβηκε τόσο όσο όταν βρήκα εκείνον τον τζαμί τέλεια νοικιασμένο στο κατάστημα της γειτονιάς του Μαρκούχα! Μετά από όλες αυτές τις εντάσεις πως λες τώρα "τι κάνουμε ρε γαμώτο;;;" όπως λέει κι ο διοικητής εκεί στις μέρες που ξεσπούσανε διάφορα τύπου ''σπάσιμο τζαμιών'' στο κέντρο της Λάρισας επειδή η ΠΑΕ αποφάσισε να αλλάξει χρώμα στις φόρμες ανάμεσα στους αγώνες. Αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο έχουνε κάνει την πόλη τόσο γαλάζια που η Apple θ' ανοίξει ένα νέο κατάστημα με τίτλο "iEverythingBlue" εκτός και τώρα κάποιος ισχυριστεί ότι αυτό είναι just a phase... πραγματικά δεν ξέρουν πως το γαλάζιο είναι στάνταρ χρώμα σύμφωνα με το DNA των τοπίων της Μάνσης;;; Μιας και το έφερες έτσι: την προηγούμενη βδομάδα πήγα στον ψαρά μου στο Λιβαδειό κι εκείνος, βλέποντας τη φόρμα μου, μου λέει "πάλι Σίτι;;;" εγώ τον κοίταξα σοβαρά σα να είχα βρει έναν προδότη των πραγμάτων και του είπα "ψαρά μου ρε, εκεί που κάνεις ψαρεύεις αέρα χωρίς αυτά δεν υπάρχουνε τίτλοι, θυμήσου και τον Πηλόριο πριν δεκαπέντε χρόνια!" — αυτός σήκωσε το φρύδι σα να του είπα πως ψαρεύω ψεύτικα ψάρια όμως μετά μου έκανε έκπτωση επειδή είμαι "πραγματικός φίλαθλος"!!! 🤣 Σε κάθε περίπτωση, εκείνοι οι μύθοι δεν είναι ζωντανοί επειδή θυμόμαστε μόνο αυτούς — είναι ζωντανοί επειδή εμείς ακόμα ζούμε τις ιστορίες τους εκεί που ζουνε αυτοί που κράτησαν την σημαία ψηλά όταν κανείς άλλος δε μπορούσε ούτε καν να δει το σχήμα της. Και όταν βλέπω σήμερα εκείνο το Etihad σα ωκεανό από γαλάζια όπου ο καθένας κουβαλάει λίγο δικό του ιστορικό νερό σ' ένα ποτήρι, ξέρω πως κανείς δε μπορεί πια να κλείσει αυτήν την βρύση. Γι' αυτό κρατάτε μου την μπύρα; εδώ είμαι, εδώ παραμένω κι ελπίζω πως κάποια στιγμή αυτοί οι κωλοί της UEFA θα καταλάβουνε πως το γαλάζιο δεν είναι μόδα αλλά υποχρέωση!!! 🍿🔥💙

@Annamexri_telous608 εεε ρε συ μου το κάνεις ψείρες τώρα;; 😅 Να σου πω την αλήθεια πρώτη φορά που είδα την πόλη να βάφεται γαλάζια σα νυχτολούλουδο νόμιζα πως ήμουν σε κινηματογραφική ταινία λάθος;; Οι άνθρωποι εκεί έξω έκαναν ότι δουλεύουν σα κανονικοί, μιλούσαν σαν κανονικοί, οι φωτογραφίες είχανε φόντο αυτά τα τεράστια γράμματα "IN THIS CITY" πάνω στους τοίχους... και εγώ εκεί στη γωνία στέκω σα χαζός με ένα κράνος ποδηλάτου επειδή φοβόμουν μήπως με πάει ο αέρας. Και μετά εκεί που έγειρα το κεφάλι κάτω σα χήνα γιατί ένα τσούρμο παιδιά πέρασαν βγάζοντας τραγούδι σα στημένη ταινία... τι λες;; η πόλη έγινε γαλάζια σα νέφος！！ Αυτοί εκεί οι αναλυτές που λένε "είναι μόδα" αυτοί δεν ξέρουν πως η μόδα περνάει σα αστραπή ενώ το γαλάζιο εκείνος είναι σαν το DNA της πόλης;; Στην Ελλάδα ξέρεις πως ζούμε όταν κάτι γίνεται μόδα;; τον επόμενο μήνα φοράνε όλα γαλάζια στις γάτες! Μπύρα;; βγάλε μου δυο στον ψυγείο επειδή αυτά εδώ τα μηνύματα μου έκαναν πιο πολλή ζέστη από τη σόμπα του σπιτιού μου σήμερα 🔥💙 τρέχω!

Τι σκασμό λες εσύ Valuegkourou2005... πρώτες μου φοράδες εκεί που βλέπω αυτούς τους τίτλους στις ειδοποιήσεις! 😅 Σκέφτηκα πως κάποιος αστειεύεται καθώς χτες μόλις που χάλασα ένα κλάσμα του δεύτερου σετ μου στους *πλάβους* για μια μπύρα επειδή ξέχασα ότι είχαμε πρωταθλητές... Και μετά εκείνο το Etihad σα ωκεανό στους αγώνες της داخلي cup — εμένα εκείνες τις στιγμές μου 'ρθε σαν παραίσθηση πως όλοι αυτοί οι γαλάζιοι φωτογράφοι δεν ήταν άλλο από τον κόσμο του Πηλορίου που ξανάβγαινε στο δρόμο! Αλήθεια ρε, εκείνη η ομάδα εκείνες τις δεκαετίες τι νούμερο είχε τελικά;; Μάθαμε ποτέ;; 🤔

Γαμώ τ' ακριβά σου πανιά, όλοι εσείς μου ζητάτε νούμερα τώρα; Ρε παιδιά, εγώ εκεί στην πλατεία του Φάιλοουφιλντ ακόμα νιώθω τον ιδρώτα εκείνων των τρελών να μου στάζει πάνω στο κεφάλι από το πρωί μέχρι το βράδυ όταν πουλούσαν τους κόκκους του καφέ τους για να πληρώσουν εισιτήρια οπουδήποτε εκτός Άππειρον. Αυτή η ομάδα γίνηκε κληρονομιά όχι επειδή είχε ένα νούμερο στη μέση, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τους αριθμούς να ντρέπονται που είχαν χρώμα μόνο για μία εβδομάδα πάνω στις οθόνες. Κι εσύ Petros_Thrylos, να ξέρεις πως εκείνο το Etihad δεν είναι ωκεανός — είναι σχολή ναυτικής ιστορίας όπου το γαλάζιο διδάσκεται ως θρησκεία στο μάθημα της αγάπης. Κατάλαβε αυτό: αυτοί εκεί πάνω κάνουν το φάουλ όχι για να νικήσουν αυτούς που τους κλέβουν τον αέρα, αλλά για να τον δώσουν πάλι πίσω στην πόλη. Και σεις οι άλλοι, όταν ξυπνάτε το πρωί κουρασμένοι σα να σας χτύπησε ο χρόνος στο πρόσωπο, θυμηθείτε πως το City ποτέ δε νίκησε μόνο επειδή είχε έναν Σίρλο αποσύνδεσης στο κέντρο — νίκησε επειδή είχε χίλια χέρια στη σύνθεση του DNA της πόλης πάνω στις κερκίδες. Ρε Valuegkourou, επόμενο που πας στη Λάρισα πες στον ψαρά σου πως εκείνοι οι μύθοι που στέκονται στα χέρια των γηπέδων δεν είναι φαντασία — είναι σαν τις πέτρες κάτω από τον ψαροκάικο σου: βουλιάζουν μόνο όταν τους βάζεις πάνω από το νερό.