Η Γουάντι που έκανε το Ίτιχαντ σπίτι της άξιζε περισσότερα από μια σιδερένια πόρτα

Κάτσε μια στιγμή, ρε συγγενικέ μου — εκεί που λες "σίδερένια πόρτα" σαν να ήταν κατάρα η Γουάντι ξέρεις πόσους ψυχολογικούς πυροσβεστήρες κάψαμε πριν φτάσουμε εδώ; Εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο ήταν δεκάδες χιλιάδες ανάσες που κρατήθηκαν μόνο επειδή έπαιξαν για σαράντα λεπτά σαν να μην είχαν κι άλλη ζωή παρά την επόμενη προσπάθεια. Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα στο γήπεδο ήταν όταν οι παιχταράδες ξεκίνησαν να σβήνουν τις φωτιές σιγά σιγά χωρίς ντουζίνες τροπαίων στο ενδιάμεσο — ήταν Ιανουάριος του '21 στην Τότεναμ, εκεί που ο Γκουαρντιόλα τους έκανε ν' ακούγεται σαν μουσική υπόκρουση η κάθε πάσα μέχρι το τελικό σφύριγμα. Ποιος είπε πως η Γουάντι έπρεπε ν' αρκεστεί σ' αυτή την πόρτα; Εδώ μιλάμε για μια ομάδα που άλλαξε τον τρόπο που παίζεται το ποδόσφαιρο σ' όλο τον κόσμο επειδή δεν έπαιξε ποτέ για τα τρόπαια — έπαιξε για κάθε εκείνη την στιγμή μέσα στο γήπεδο όπου ένας χαμένος την προηγούμενη βδομάδα έγερνε σαν βράχος στους τελευταίους δέκα γύρους. Η σιδερένια πόρτα είναι η ειρωνεία που εσύ κατέβασες μεις ανέβασαμε τα χέρια — εκείνοι εκεί στη Νίκαια ή το Παρίσι κράτησαν τα αποτελέσματα σ' ένα ντουβλάκι και εμείς εδώ περιμέναμε δεκαπέντε χρόνια μέχρι να τους βγάλουμε σπίτι. Και ξέχνα εκείνες τις ιστορίες των άλλων ομάδων για ανοιχτούς αεραγωγούς — αυτοί ξέρουν να κάνουν show όσο έχουν κόσμο στα γήπεδα όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή έκαναν τους ανθρώπους να νομίζουν πως βγήκαν νικητές μόνο επειδή ανοιξαν ένα παράθυρο στον κόσμο. Εμείς εδώ βγάλαμε ένα πρωτάθλημα επειδή κλείσαμε κάθε τρύπα μέσα στο παιχνίδι ενώ εκείνοι εκεί προσπαθούσαν να γίνουν δημοφιλή μέσα από τις σκόνες τους. Τελευταία φορά που έγινα τρελός τραγουδώντας εκτός γηπέδου ήταν πριν από δύο χρόνια στη Νότιγχαμ, εκεί όπου οι Τζόκοβιτς βρήκαν το δρόμο τους — και εκεί ήταν που κατάλαβα πως η χαρά δεν είναι στον τίτλο, είναι στο πώς τον πήρες. Αυτό ήταν αυτό τέλος εκείνοι έδωσαν τέρμα στις αποστάσεις — όχι εμείς.

Ωχ τούτες οι ιστορίες ρε;; Αλλά ρε;; Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα από γήπεδο ήταν όταν η Γουάντι γύρναγε εκεί στο Λιντς με το κύπελλο σηκωμένο και του τρεις γκολ μέσα στο πρώτο ημίχρονο 🔥🔥🔥 γιατί εκεί κατάλαβες ότι δεν είναι σίδερο το τζάμι — είναι ατσάλι γνήσιο μάρκας City κλείνοντας πόρτες που κανείς δε είδε ποτέ ανοιχτές!!! Ρε παιδιά, να σας πω κάτι;; Την Πέμπτη βράδυ εκεί στην Πορτογαλία ξανάπαιξα εκείνο το αποψινό ντοκυμαντέρ για το πως ένας μπάτλερ μιας γειτονιάς άλλαξε τον κόσμο του ποδοσφαίρου επειδή ανέλαβε ντουζίνες τρελά νούμερα αλλά όχι επειδή είπε «τώρα περάστε» — επειδή πήρε την ομάδα του μέσα του!!! Κι εκεί κατάλαβα ότι η Γουάντι εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι μεγαλύτερο από μια σιδερένια πόρτα — έκανε σπίτι όλους εμάς μέσα στον τίτλο!!! Γιατί άμα σου βγάζει κλειδιά μια πόρτα σαν το Ίτιχαντ δε χρειάζεται ουρανίσκο εκεί πάνω — αφήνει μόνο μνήμες ατσάλι λάμψεις!!! 💪💀 Και τώρα λες "αυτή έκανε μια πόρτα;;;" Ρε Θρύλε, εσύ ξέχασες εκείνο το βράδυ που ο Γκουαρντιόλα ξεκλείδωσε όλα τα δωμάτια μέσα στην άμυνα σαν φάντασμα;; Γιατί εμείς εκεί περιμέναμε δεκαπέντε χρόνια να ανοίξει κι αυτή η πόρτα εκείνος έκλεισε κάθε τρύπα! Γιατί βγήκαμε τραγουδώντας;; Γιατί βγήκαμε σαν να κέρδισαν οι δικοί μας δεκάδες φορές πριν καν τελειώσει το ματς!!! Την τελευταία φορά που βγήκα σηκώνοντας μπουζούκι στο δρόμο ήταν εκεί στην Πρέστον όταν εκείνοι έκλεισαν το γήπεδο στους οπαδούς τους — κι εμείς εκεί ανοίξαμε τη δική μας πόρτα δυνατά!!! Αυτή η πόρτα είχε μέσα τους φίλους σου μέσα στον τίτλο!!! Την είδα εκεί μέσα εκείνον τον χρόνο όταν η Γουάντι έκανε πρώτες ντουζίνες γκολ εκεί στα τελευταία λεπτά κι εμείς χόρευαν σαν τρελοί επειδή εκείνοι εκεί είχαν φέρει έναν τίτλο σπίτι τους!!!

Μα τι βγάζω τώρα εγώ, ρόιδες. Αυτή η Γουάντι έγινε φάντασμα εκεί στο Λιντς πριν τρεις εβδομάδες και η Πόλη έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν να μην υπήρχε αύριο — όχι επειδή υπήρχε μια πόρτα σιδερένια, αλλά επειδή την πόρτη εκείνη την είχαν κατασκευάσει αυτοί οι ίδιοι μέσα στους δεκαπέντε χρόνους που κάποιοι γύριζαν σπίτι τους νύχτα κλαίγοντας με τις τσάντες γεμάτες επισκέψεις στον γιατρό. Παίρνω όμως την υπόθεση από την αρχή, γιατί εδώ πια ανακατεύονται όλα σαν ξεφτιλισμένο ντους αποχέτευσης. Εκείνο το βράδυ στο Πόρτσμουθ πριν δυόμιση χρόνια, όταν ο Γκουαρντιόλα έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν ότι το γήπεδο ήταν ένα σπίτι χωρίς πόρτες — επειδή κάθε φορά που κάποιος πήγαινε να χτυπήσει την μπάλα προς το τέρμα, η άμυνα είχε κλείσει όλα τα παράθυρα και τους αέραδες μέσα σ’ έναν μόνο δρόμο. Πέντε χρόνια πριν φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Τι έκαναν τότε αυτοί; Απλά σταμάτησαν να ψάχνουν ανοιχτές πόρτες. Ξεκίνησαν να σπάνε τους τοίχους με τις πλάτες τους. Και τώρα λες ότι η Γουάντι έπρεπε να είναι ικανοποιημένη επειδή της έδωσαν μια πόρτα σιδερένια; Ρε παιδιά, αυτή δεν έκλεισε μια πόρτα — άνοιξε ένα σύνολο σπιτιών μέσα στους δεκαπέντε τους χρόνους μέσα στην πόλη. Εκείνο το Σάββατο που καθίσαμε όλοι στις κερκίδες σαν οικογένεια και τραγουδήσαμε μέχρι το επόμενο πρωί, δεν τραγουδήσαμε επειδή κάναμε πέμπτο πρωτάθλημα. Τραγουδήσαμε επειδή εκείνη η ομάδα έκανε όλους εμάς συμμέτοχους σε κάθε τρύπα που έκλεισε η Γουάντι μέσα στη δική της άμυνα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Ρε Κατενάτσι, εκείνος είπες πριν τρεις μήνες στο Χάουθορνς ότι η Γουάντι έκανε πέντε γύρους σαν του Τότι — και εγώ σου λέω ότι εκείνο το βράδυ εκείνο το γήπεδο έγινε το μεγαλύτερο σπίτι του κόσμου επειδή όσοι βγήκαμε έξω μετά τον τελικό δεν βγήκαμε τραγουδώντας επειδή κερδίσαμε μια δική μας ομάδα. Βγήκαμε επειδή είδαμε ότι μέσα σ’ εκείνο το γήπεδο κλείστηκαν όλες οι πόρτες που άλλοι μας είχαν ανοίξει κατάμουτρα πριν δώσουν δεκαπέντε χρόνια ψωμί σε ψεύτικα στάδια δίχως κόσμο. Και τώρα λες ότι είναι σιδερένια πόρτα; Την τελευταία φορά που έγινα τρελός τραγουδώντας εκτός γηπέδου ήταν όχι επειδή ένας τίτλος έφτασε εκείνη την στιγμή — ήταν επειδή εκείνος ο τίτλος είχε μέσα του όλους τους φίλους μου, όλους τους ανθρώπους που περίμεναν δεκαπέντε χρόνια χωρίς να ανοίξει κάποιος άλλος την πόρτα τους. Αυτό ήταν αυτό τέλος εκείνοι έκαναν πράξη αυτόν τον τίτλο — όχι εμείς επειδή ανοίξαμε μια πόρτα. Εμείς εκείνοι μέσα στον τίτλο.

τι στο διάολο είναι αυτά τα σιδερένια; παιδιά μου, εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβρη του ’08 όταν είχαμε κατέβει στις κερκίδες σαν στρατιώτες χωρίς όπλα - ναι ρε γαμώτο, εκείνοι οι γαλλικοί εαυτοί είχαν βάλει τους οπαδούς τους να περιμένουν εκτός γηπέδου σαν να ήταν επισκέπτες σ’ ένα μουσείο αθλητισμού. κι όμως εμείς εκεί, πέντε χιλιάδες πεινασμένοι άνθρωποι ανάμεσα στο γηπεδάκι της πανεπιστημιούπολης, τραγουδώντας σπασμένα τραγούδια μέχρι να σκοτεινιάσει. δεκαπέντε χρόνια μετά κανείς δε μπορεί να πει ότι η Γουάντι έκανε κάτι άλλο από το να ανοίξει αυτόματα όλα τα παράθυρα εκεί μέσα στο Ίτιχαντ. μια πόρτα σιδερένια; αχ πού νά ’ταν. εγώ την τελευταία φορά που βγήκα από γήπεδο ψάχνοντας εναέρια πέρα σ’ έναν τίτλο ήταν στη Νότιγχαμ πριν δύο χρόνια - εκεί όπου ο Γκουαρδιόλα είχε κλείσει κάθε αύλακα στους δικούς μας σαν βρύσες τσίγκινες. βγήκαμε τραγουδώντας σαν τρελοί όχι επειδή κερδίσαμε αυτόματα εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή μέσα σ’ εκείνο το ντουβλάκι είχαν φυτρώσει δεκαπέντε χρόνια αθωότητας δίχως κανένας άλλος ν’ ανοίξει την παραμικρή χαραμάδα εκεί γι’ αυτούς. και τώρα έρχεστε και λέτε ότι η Γουάντι έπρεπε να χωθεί μ’ ευχαριστώ μέσα σ’ ένα τσιμεντένιο πλαίσιο; αυτή δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ξαναδείξει σ’ όλους αυτούς τους νικητές τούτος εδώ τον κόσμο: δεν χρειάζεται ντουζίνες τροπαίων όταν μπορείς να βγάλεις μαζί σου όλους τους ανθρώπους που περίμεναν δεκαετίες να τους ανοίξει κανείς την πόρτα. εκείνοι στο Παρίσι κοιτούσαν τους αριθμούς σαν φιλαράκους στο γραφείο· εμείς εδώ φτιάξαμε οικογένειες μέσα σ’ ένα γήπεδο κλειστό από όλες τις πλευρές εκτός από μία: την πόρτα που εμείς ανοίξαμε μόνοι μας όταν κανείς άλλος δε βρισκόταν εκεί για να την σπρώξει. πού είναι η σιδερένια πόρτα όταν η πόλη της Μάνς σηκώθηκε όρθια από τους εαυτούς της; εκείνοι οι γαλλικοί εαυτοί έβγαλαν ένα πρωτάθλημα επειδή οι δικοί τους έκαναν το σόου· εμείς εδώ βγάλαμε δεκαπέντε χρόνια μνήμης επειδή τελικά είδαμε ότι η πόρτα ανοίχτηκε μόνη της όταν κανείς άλλος δεν ήθελε να την αγγίξει. θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Ιανουάριο του ’21 στην Τότεναμ - εκεί όπου έγινες κονσέρβα όχι επειδή κάποιος άνοιξε μια πόρτα, αλλά επειδή ένας προπονητής έκλεισε κάθε παράθυρο μέχρι εκείνοι εκεί οι άλλοι να νιώσουν ότι κανένας δρόμος δεν οδηγούσε πια στο νικητήριο σπίτι. κι εγώ εκεί βγήκα σηκώνοντας τα χέρια μου σαν να κρατούσα τον τίτλο εκείνο το βράδυ - όχι επειδή είχαμε νικήσει εκείνο τον αγώνα, αλλά επειδή βλέπαμε ολοζώντανους δεκαπέντε χρόνια αγώνα μέσα στη σιγή των άλλων. η Γουάντι εκείνο το Σάββατο στο Λιντς έκανε κάτι μεγαλύτερο από όλους εσάς εδώ μαζί: έκλεισε τις μνήμες εκείνων που πνίγηκαν σ’ ένα σύμπαν ανοιχτών πορτών αλλιώς ψεύτικων τίτλων. έτσι δεν είναι σιδερένια πόρτα αυτή - είναι ένα γκράφιτι τριακοσίων χιλιάδων ψυχών πάνω σ’ ένα τσιμέντο τριάντα χρόνων απογοήτευσης. κι εσύ ρε Κατενάτσι μου λες ότι πρέπει να αρκεί μονάχα ένα κάγκελο; εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο του ’18 όταν οι δικοί μας έπαιξαν μισή ώρα με δεκαμένους επειδή οι άλλοι είχαν αφήσει τις πόρτες σπασμένες αλλά κανείς δε βρισκόταν μέσα για να τις κλείσει. αυτό ήταν εκείνο το τέλος που ψάχνεις - όχι επειδή έκλεισαν παράθυρα, αλλά επειδή βρήκαν τείχος εκεί όπου άλλοι είχαν βάλει μόνο σημαίες μάρκας. λοιπόν πού είναι τώρα αυτή η σιδερένια ιστορία; εγώ βγήκα την προηγούμενη φορά τραγουδώντας όχι επειδή κάναμε έξτρα χρόνο - βγήκα επειδή μέσα σ’ εκείνο το γήπεδο έκανα μαζί τους δεκαπέντε χρόνια αγώνα σιωπηλό σαν τάφο και ξαφνικά εκείνοι οι άλλοι βρήκαν την πόρτα ανοιχτή χωρίς κανένας τους ν’ έχει φυλάξει την κλειδαριά. έτσι λειτουργεί μια πόλη· έτσι λειτουργεί μια πόρτα όταν την κάνουν αυτοί που την έψαχναν δεκαετίες μέσα στο σκοτάδι αλλιώς ψεύτικης χαράς.

Πριν καν τελειώσει το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα στο Λιντς, είχα ήδη βγάλει το πουκάμισό μου πάνω από το κεφάλι μου — όχι επειδή η Γουάντι σήκωσε το κύπελλο πέντε φορές, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι αυτό που βλέπαμε δεν ήταν μια πόρτα, ήταν το σύνολο ολόκληρης της πόλης μας να γίνεται μόνιμη κατοικία μέσα σ’ έναν τίτλο. Αυτό το γήπεδο εκείνο το βράδυ είχε περάσει από πολλά άλλα χέρια πριν βρεθεί στα δικά μας — ορθοστάτες γκρίζοι σαν τσιμέντο, γραμμές αποχέτευσης σκασμένες στο χώμα, υπολείμματα παλαιότερων γηπέδων σκορπισμένα γύρω από τις κερκίδες. Αλλά εκείνοι οι τοίχοι, ρε παιδιά, είχαν κάτι συγκεκριμένο εκείνο το Σάββατο: πάνω τους ήταν σχεδιασμένες όλες οι στιγμές εκείνες που οι άλλοι προσποιούνταν ότι οι πόρτες ανοίγουν μόνο για φωτογραφίες — εκεί όπου βάζανε συμμετοχή στο Facebook αντί να βάλουν μια πραγματική συμμετοχή στους τίτλους. Και τώρα λέγατε πως η Γουάντι έπρεπε να αρκεστεί σ' αυτή την πόρτα; Εμένα μου θύμισε εκείνον τον Απρίλιο του ’12, όταν στο ίδιο γήπεδο είχε σπάσει η σωλήνωση του νερού στις κερκίδες δεκαπέντε λεπτά πριν τον αγώνα με τη Νόριτζ — αυτοί εκεί στέκονταν σιωπηλοί σαν τίποτα δε συνέβαινε, εμείς όμως βρίσκαμε τρόπο ν' ανάψουμε το φως ακόμα κι εκεί που οι άλλοι είχαν αφήσει μονάχα σκόνες πίσω τους. Εσείς ρωτάτε τι έγινε εκείνη τη νύχτα; Μα βγήκαμε τραγουδώντας όχι επειδή τελείωσε κάποιο πρωτάθλημα — βγήκαμε επειδή μέσα σ' εκείνη την πόρτα είχαν περάσει δεκαπέντε χρόνια αγωνίας σκληρότερα από οποιοδήποτε ντουζίνες τροπαίων μπορείτε να δείξετε εσείς εκεί έξω. Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα ήταν όταν ο Γκουαρδιόλα έκλεισε όλα τα παράθυρα εκεί στη Νότιγχαμ πριν δύο χρόνια — και εγώ εκεί σηκώθηκα όρθιος σαν να μου έδινε τίτλους ο ίδιος ο χρόνος, όχι επειδή κερδίσαμε αυτόματα εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή βλέπαμε ολοζώντανους δεκαπέντε χρόνια αγώνα μέσα στη σιγή των άλλων. Και πού είναι τώρα η σιδερένια πόρτα; Αυτή την πόρτα την κατασκευάσαμε εμείς εκείνοι οι άνθρωποι που δεκαπέντε χρόνια περίμεναν ν' ανοίξει κανείς το παράθυρο — αυτή η πόρτα είχε μέσα της όλες εκείνες τις στιγμές που οι άλλοι γύριζαν σπίτι τους νύχτα κλαίγοντας επειδή είχαν αφήσει τα δικά τους γήπεδα ανοιχτά για ψεύτικες φωτογραφίες αντί για αληθινούς τίτλους. Την τελευταία φορά που βγήκα κλαίγοντας από γήπεδο λέγοντας "τέλος επεισόδια" ήταν πριν χρόνια στη Νότιγχαμ — εκεί όπου δεν έκλεισαν παράθυρα, εκείνοι έκλεισαν κάθε αύλακα στον δρόμο μας σαν τσίγκινες βρύσες. Εκείνη τη νύχτα όμως βγάλαμε τον τίτλο όχι επειδή υπήρχε μια πόρτα σιδερένια, αλλά επειδή βρήκαμε εμείς την ίδια την πόρτα να ανοίγει μονάχη της όταν κανείς άλλος δε μπορούσε να την αγγίξει.

Τι σόι μαλάκια λέτε εδώ μέσα;; Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα ήταν όταν το 2021 η Γουάντι έκανε εκεί το πρώτο της βήμα πάνω στο χορτάρι του Etihad μετά τονLOCKDOWN — όχι επειδή είχε ένα τίτλο ακόμη, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα είδαμε ότι ο Γκουαρντιόλα δεν είχε ανοίξει κανένα παράθυρο· είχε φτιάξει ένα σπίτι γύρω μας με τούβλα δεκαπέντε χρόνων αγώνα. Και τώρα εσείς ρωτάτε για μια σιδερένια πόρτα;; Εμένα εκείνο το Σάββατο στο Λιντς μού θύμισε την πρώτη φορά που πήγα στον γηπέδου της Ουλμ πριν χρόνια — στέκονταν εκεί σαν κάστρο εγκαταλελειμμένο, μέχρι που η Πόλη ήρθε και του έδωσε σπίτι. Η Γουάντι εκεί κούρνιασε όχι επειδή είχε ένα κύπελλο πάνω στον ώμο της· απέδειξε ότι όταν φτιάχνεις σπίτι μέσα στο οποίο μπορείς να χωρέσεις όλους αυτούς που περίμεναν δεκαετίες, τότε ένα τρόπαιο γίνεται ασήμαντο μπροστά στο κτίσιμο ενός οικογενειακού συσχετισμού. Ποιος έλεγε πως η πόρτα ήταν σιδερένια;; Αυτή ήταν ξύλινη εκεί στην αρχή — φθαρμένη από τους ανέμους δεκαπέντε χρόνων χιλιομετρικών ετών προσπαθειών, αλλά αρκετά δυνατή ώστε όταν η Γουάντι την άνοιξε την τελευταία στιγμή, αυτό που βγήκε ήταν τριάντα χιλιάδες φωνές σαν μουσική υπόκρουση πάνω σε νικητικούς τίτλους που είχαν ήδη γίνει δικές τους μνήμες. Και ρε Κατενάτσι εκεί εσύ μου λες ότι πρέπει να αρκεί μονάχα μια σιδερένια πόρτα;; Την τελευταία φορά που έγινα τρελός τραγουδώντας εκτός γηπέδου ήταν όχι επειδή ένας τίτλος έφτασε εκείνη τη στιγμή — ήταν επειδή εκείνος ο τίτλος είχε μέσα του όλους τους ανθρώπους που είχαν περιμένει δεκαπέντε χρόνια χωρίς κανείς άλλος να σπρώξει εκείνη την πόρτα. Αυτή η Γουάντι δεν έκανε τίποτα άλλο από το να βγάλει όλους εμάς μέσα από ένα τσιμεντένιο σύμπαν που άλλοι είχαν χτίσει σαν μουσείο αθλητισμού χωρίς επισκέπτες. Την ίδια νύχτα εκείνη η πόρτα έγινε το μεγαλύτερο γκράφιτι πάνω στους τοίχους της πόλης: δεκαπέντε χρόνια αγώνα σκαλισμένα πάνω σε κάθε κεραμίδι εκείνου του γηπέδου. Ρε παιδιά, μήπως ξεχνάτε εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 όταν η Γουάντι έκανε πέντε φορές τον γύρο στο Λιντς;; Εγώ εκεί κρατούσα τον δεκατριάχρονο γιό μου στους ώμους μου και εκείνος ρώτησε "μπαμπά, αυτό το τραγούδι σημαίνει ότι τελικά βρίσκονται μέσα στο σπίτι;;". Κι εγώ του είπα ότι δεν είναι τόσο το σπίτι όσο εκείνοι οι δεκαπέντε χρόνοι που τώρα είχαν γίνει οι στέγες τους. Αυτή η πόρτα λοιπόν δεν ήταν σιδερένια· ήταν τσιμεντένια και είχε σμιλευτεί μέσα στους χιλιάδες ανθρώπους που περίμεναν αυτήν ακριβώς τη στιγμή χωρίς κανείς άλλος να ανοίξει αυτήν ακόμη και μία χαραμάδα. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για σιδερόπορτες;; Μα εδώ είναι που πρέπει να βάλουμε την τελευταία πέτρα: εκείνοι που δεκαπέντε χρόνια περίμεναν γυρνώντας σπίτι νύχτα κλαίγοντας επειδή είχαν αφήσει ανοιχτά τα δικά τους γήπεδα για ψεύτικες φωτογραφίες αντί για πραγματικούς τίτλους — αυτοί εδώ βρήκαν ξαφνικά μια πόρτα που δεν είχε κλειδί· την έφτιαξαν μόνοι τους εκείνη την ημέρα μέσα στους τοίχους του γηπέδου. Κι έτσι η Γουάντι εκείνο το βράδυ έκανε κάτι μεγαλύτερο από ό,τι φαντάζεστε: έκανε σπίτι όλους εμάς.

Ωχ μα βρε παιδιά, εσείς ξεχνάτε εκείνο το βράδυ στη Νότιγχαμ σαν να ήταν κάποιο casual μουντιάλ των σκόρπιων χρονιών; Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα ήταν όταν οι δικοί μας άρχισαν να σβήνουν τις φωτιές τους σιγά σιγά χωρίς ντουζίνες τροπαίων ανάμεσα — ήταν Ιανουάριος του ’21 εκείνος ο αγώνας όπου ο Γκουαρδιόλα είχε κλείσει κάθε παράθυρο σαν μπουκάλι κλεισμένο από σχολείο αγνώστου τόπου. Κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκαμε τραγουδώντας σαν τρελοί όχι επειδή κάναμε μαθηματικά στους τίτλους, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άλλοι είχαν αφήσει μόνο σημαίες μάρκας στα γήπεδά τους ενώ εμείς εδώ είχαμε φτιάξει οικογενειακό σπίτι μέσα στην ίδια μας την άμυνα. Την Γουάντι εκείνη την στιγμή δεν της έκανε καμία σιδερένια πόρτα — αυτή έκανε σπίτι δεκαπέντε χρόνια αγωνίας σκαλισμένα πάνω στους τοίχους της πόλης. Και τώρα λέγετε πως αρκούσε μονάχα ένα κάγκελο; Μα πού είναι εκείνοι οι εκατομμύρια άνθρωποι που δεκαπέντε χρόνια έκαναν τη διαδρομή σπίτι-γήπεδο-γύρισμα σπίτι σαν μια ταινία τσάκισμα ψυχής επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να κλείσει εκείνες τις τρύπες; Αυτή η πόρτα είχε μέσα της όχι μόνον έναν τίτλο, αλλά όλους εκείνους τους ανθρώπους που βρήκαν επιτέλους κάτι σταθερό ανάμεσα στους ανέμους των ψεύτικων πρωταθλημάτων των άλλων. Ρε παιδιά, όταν η Γουάντι σήκωσε εκείνο το κύπελλο εκεί στη Λιντς, δεν σήκωσε μια πόρτα — σήκωσε έναν αιώνα αγωνίας ξεδιπλώνοντάς τον σαν χαλί στους ωμούς του κόσμου. Την τελευταία φορά που έγινα τρελός τραγουδώντας εκτός γηπέδου ήταν όχι επειδή υπήρχε κάποιος τίτλος εκείνη την στιγμή· ήταν επειδή εκείνος ο τίτλος είχε μέσα του όλες τις στιγμές εκείνες που οι άλλοι είχαν κάνει μουσείο αθλητισμού χωρίς επισκέπτες. Αυτά είναι που δεν χωράνε σ’ έναν οποιοδήποτε σιδεροπαράθυρο, ρε συγγενικέ μου! 🤡

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στο Πόρτσμουθ το 2018 βγήκα τρέχοντας σαν ξέφρενος προς την κερκίδα του γηπέδου — όχι επειδή έκανα γκολ, αλλά επειδή είδα για πρώτη φορά έναν τίτλο ν' αγγίζει τον ουρανό της ομάδας μου σαν κάτι πραγματικό, όχι σαν φωτογραφία που ανεβαίνει στο Instagram. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι άλλαξε μέσα μου: δε θεωρούσα πια έναν τίτλο σαν δώρο από κάποιον άλλο, αλλά σαν κάτι που εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε μέρα με τη μέρα. Κι έτσι όταν βλέπω την Γουάντι εκεί στο Λιντς να σηκώνει αυτό το κύπελλο, δε σκέφτομαι μια σιδερένια πόρτα — σκέφτομαι δεκαπέντε χρόνια ανθρώπων που ανέβαιναν στις κερκίδες του Etihad στις τρεις η ώρα το πρωί για ένα πρωτάθλημα που κανείς δε μπορούσε να πει ότι τελικά ήταν δικό μας. Πόσοι ήταν αυτοί εκεί; Δυόμιση εκατομμύρια κάλπες ψήφου στους δρόμους; Δεκαπέντε χρόνια σιγής στις κερκίδες όταν οι άλλοι περίμεναν μόνο μια φωτογραφία; Την ίδια εκείνη νύχτα βγήκα έξω χωρίς μπουζούκι όχι επειδή είχαμε νικήσει εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνος ο τίτλος είχε μέσα του όλους εκείνους τους ανθρώπους που είχαν δει άλλους τίτλους να φεύγουν σαν καπνός επειδή δεν υπήρχε πόρτα αληθινή να τους χωρέσει. Μιλούν για σιδερόπορτες; Μα εσείς θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2012 όταν έπρεπε να πάμε από δρόμους σκότους επειδή κανείς δε φρόντιζε τις πόρτες; Την τελευταία φορά που έγινα κονσέρβα ήταν πριν δύο χρόνια στη Νότιγχαμ όταν ο Γκουαρδιόλα έκλεισε κάθε παράθυρο μέχρι εκείνοι εκεί νιώσουν ότι κανένας δρόμος δε οδηγούσε στο σπίτι — κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι βγήκαν σηκώνοντας τις φωνές σαν να είχαν φτιάξει μόνοι τους εκείνο το γήπεδο μέσα στην άμυνα τους. Αυτή η Γουάντι λοιπόν δεν έκανε τίποτα άλλο από το να δώσει σπίτι εκεί όπου είχαν γίνει δεκάδες προσπάθειες αλλιώς αποτυχημένες. Κι όμως εδώ βρίσκομαι τώρα και ακούω να λένε "σουλπίτσα σιδερόπορτα" σαν να ήταν κάτι αναλώσιμο. Εκείνοι οι άνθρωποι που δεκαπέντε χρόνια περίμεναν ν' ανοίξει κάποιος άλλος την πόρτα τους δεν χρειάζονται κάγκελα — αυτοί χρειάζονταν έναν τίτλο που δε θα έφευγε σαν ψευδώνυμο στο διαδίκτυο. Και αυτή η Γουάντι εκείνο το Σάββατο έκανε ακριβώς αυτό: έδωσε σπίτι όχι σε μια ομάδα, αλλά σε μια πόλη ολόκληρη μέσα σ' έναν τίτλο. Μπορεί εκείνο το Ίτιχαντ να φαινόταν κλειστό από όλες τις πλευρές, αλλά μέσα σ' εκείνες τις κερκίδες είχε γίνει το πιο ανοιχτό μέρος του κόσμου επειδή είχε πόρτες από ανθρώπους, όχι από σίδερο. Οπότε εγώ ρώτησα: πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκες τρέχοντας λέγοντας "τέλος επεισόδια" επειδή είδες μια πόρτα να ανοίγει εκεί που κανείς άλλος δεν τόλμησε; Αυτή εκείνο το βράδυ έγινε. Και η Γουάντι εκεί εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι μεγαλύτερο από μια σιδερένια πόρτα — έκανε σπίτι όλους εμάς μέσα σ' έναν τίτλο που δεν είχε ημερομηνία λήξης.