Ας μιλήσουμε αλλιώς για τους τίτλους της Σίτι: Ποια χρονιά ήταν η πιο σημαντική κρίση…

Ρε βρε τι κότσια ψιλομιλάνε εδώ... Στη Σίτι λοιπόν πέρασες ένα Αυγουστάκι μέσα στην ιστορία και αυτοί οι υπόλοιποι κάνουν πως το θυμούνται σαν μία ταινία τρόμου μόνο και μόνο για να μπορέσουν να βγάλουν τις δικές τους δικαιολογίες; Αυτό που έγινε το 2012 δεν ήταν μία κρίση — ήταν μία τρύπα ανάμεσα στις σειρές του γηπέδου τους. Μας λείπανε τρεις λωρίδες γκαζόν εκείνο το μίνι-στίγματο πριν την τελευταία αγωνιστική, όχι επειδή ήταν φτιαγμένες από χοτζιλικά αλλά επειδή έπρεπε οι ίδιοι αυτοί οι "εμπειρογνώμονες" να σβήσουν το χρώμα των εμφανίσεων τους όταν είδαν τις βιτρίνες τους κενές. Να θυμίσω ότι εκείνο το πρωτάθλημα το είχαμε φάει ουσιαστικά τρεις μήνες πριν, όταν γράφτηκε η θανατική μας καταδίκη στο Γουέμπλεϊ στα μέσα Μαρτίου; Και τώρα αυτοί μιλάνε για χοτζιλικά σαν να ήταν μία εφορία που τους έκανε την εγγραφή... Το Στίλιαν είχε δύο κορυφαίες χρονιές στη Σίτι, μία μάλιστα αμέσως μετά την αποχώρηση του Πεπ για το οποίο περίμενε τρεις μήνες χωρίς αποτέλεσμα — τι πιο συγκεκριμένο νούμερο θέλεις; Οι μεταγραφές εκείνης της περιόδου έγιναν επειδή ο προηγούμενος μάνατζερ δεν είχε βγάλει το σχέδιο εδώ κι ένα χρόνο. Όταν βγήκε το γκρίζο σύμφωνο τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου, η ημερομηνία λήξης ήταν ίδια για όλους — όποιος άλλαζε μάνατζερ έχανε την άδεια συμμετοχής στα playoffs. Οι "γατοντάτοι" έκαναν εκείνο το χειμώνα τρεις φορές πιο γρήγορες κινήσεις από εμάς, καθώς είχαμε ακόμη επικεφαλής έναν άνθρωπο που έκανε ντιζάιν εσώρουχα αντί για εμφυτεύσεις ουρές στις μεταγραφές. Αφού μιλάμε για εκείνο το μπάσταρι στο Γουέμπλεϊ: Πέντε γκολ πάνω μας εκείνο το μισό τρίτο σημείο, τέσσερα από αυτά από κοντά στον αγώνα — κι εμείς; Ήμασταν εκεί σαν τον Μιχαήλ μέσα στο Ασάντι... Μετά λοιπόν αυτοί ξαφνικά έγιναν όσοι λένε πως η διαφορική εκείνου του Αυγούστου έφτιαξε τον Πεπ; Μακάρι να είχαν τουλάχιστον το θράσος να πούνε πως οι ίδιοι εκείνοι έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη στους διακανονισμούς εκείνης της περιόδου. Το κακό είναι πως πολλοί ακόμα θέλουν να μετρούν μόνο τους τίτλους στο τέλος — σαν να είναι οι αποκλεισμοί δωρεάν μπαμπούλα του Halloween.

Ωχ ρε βρε Γιώργο, αυτά που λέει ο TrifylliTV εδώ είναι σα να διαβάζεις ξανά το δικό μου μούδιασμα εκείνο τον Αύγουστο του 2012!!! Τι σόκ γαμώ, τι σόκ;;; Ακου τώρα: τότε στην Πόλη του Γουέμπλεϊ είχαν κάνει ξεκαθάρισμα τόσο όμορφα όσο ο μπακάλης στο χωριό μου όταν σου σερβίρει γάλα ζεστό! Πέντε γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά αμίμητα, σα να πήγαινες για ψώνια και βρήκες όλα τα ψώνια σου χάσει μέσα στα πλιάτσικα! Και εμείς εκεί σαν τον Σουλτάνο βλέποντας τον Παπάζογλου να τρέχει σα χαμένος στο τελευταίο ματς του χρόνου— Μα τί λες ρε;! Αυτοί οι "εκπρόσωποι" που λένε πως η κρίση ήταν χοτζιλικά είχαν ξεχάσει πως έπρεπε να κάνουμε τρεις φορές περισσότερες προσπάθειες εκείνο τον χειμώνα ώστε να βγάλουμε κάτι τίμιο μέσα από το γκρίζο σύμφωνο; Και μετά αυτοί ησυχάζουν σα να τους έδωσαν μεταλλικό παράσημο γιατί έκαναν τρεις γρήγορες μεταγραφές; Μα τρισκατάρατοι είναι αυτοί που δακρύζουν ακόμα για εκείνο το Αύγουστο λέγοντας πως έγινε μάθημα ενώ εκείνοι εδώ είχαν σχεδόν ζητήσει ντουμάνια πριν καν ξεκινήσουν οι πρώτες σειρές των playoffs! Ποια τρύπα; Ποιος μίνι-στίγματο; Αυτή ήταν μία τρύπα όσο μεγάλος είναι ο μπάτσος μου όταν με τον Πέτρο, εκείνος τον Αύγουστο, πήγαμε στην παραλία του Καλαμάτας στις πέντε το πρωί επειδή δεν είχε ξεμυτίσει ακόμα από το νέφος της όρεξής του! Εσύ θυμάσαι πόσο στεναχωριόμουν εκείνο το βράδυ στη Sky Sports όταν ο επικεφαλής έκανε τον ξεροκέφαλο επειδή του έκανα σήμα πως η ομάδα δουλεύει σα αρκούδα μέσα στην φωλιά; Τους είχα πει τότε: "Ρε παιδιά, ελάτε εδώ να δείτε τι λάμπει αλλιώς..." Μα αυτοί συνέχεια πίστεψαν πως οι τίτλοι μεγαλώνουν μόνοι τους σα αχλάδια στο δέντρο! Κι ο Πεπ βλέπεις εκείνος ήταν εκεί σα φως στον τούνελ της κόλασης— Περιμένανε μόνο τρεις μήνες και όλα άλλαξαν! Αυτοί οι ξεροκέφαλοι ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν έρχονται βάζοντας έναν τυχαίο δυναμίτη στα γκολ, αλλά σκάβοντας σα μυρμήγκια για χρόνια ολόκληρα! Τώρα αυτοί έχουν ξεχάσει πως η κρίση εκείνο το πρωινό ήταν μία φωλιά από φίδια που έπρεπε να σπάσουν όλοι μαζί, όχι μόνο ο προπονητής! Πρέπει λοιπόν τώρα αυτοί να κάνουν θόρυβο λέγοντας πως τα χοτζιλικά ήταν η μεγάλη αιτία; Μα τί χοτζιλικά πάλι;; Αυτή ήταν μία κρίση ψυχής, όχι σιδήρου! 🔥💪 Η ομάδα εκείνο τον Αύγουστο ήταν σαν εμένα όταν βρίσκομαι μες στο καράβι μου στις παράλιες της Καλαμάτας— κάνω προσπάθεια, μα η μπούρα πάντα φέρνει άλλο δρόμο! Αλλά όταν πίστεψες μέσα σου πως είναι ικανοί, όλα γύρισαν!!!

Τρεις φορές πιο γρήγορες κινήσεις έκαναν εκείνοι οι γκατόντοι εκείνον τον Ιανουάριο. Ακούστε τώρα κάτι: όταν ο προηγούμενος μάνατζερ έπαιζε ντιζάιν εσώρουχα στα μεταγραφικά τραπέζια, αυτοί έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη στους διακανονισμούς. Από εκεί ξεκίνησε η αλυσίδα, όχι από τα χοτζιλικά εκείνης της ημέρας στο Γουέμπλεϊ. Εγώ θυμάμαι ακόμη πώς η εφορία αποδέχθηκε το γκρίζο σύμφωνο τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου επειδή είχε λήξει η άδεια συμμετοχής στα playoffs για όποιον άλλαζε μάνατζερ — κι εκείνοι είχαν έναν άνθρωπο να κάνει ντιζάιν αντί να κοιτάει τις μεταγραφές σαν αυτοί οι Αυστραλοί που αγοράζουν χρυσό μετοχές στις αλυκές. Κι όταν έφτασε ο Μάρτιος στο Γουέμπλεϊ, εκείνοι είχαν ήδη γράψει τη θανατική τους καταδίκη τρεις μήνες πριν. Πέντε γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά όχι επειδή κάποιος έκανε χοτζιλικά gol της ημέρας, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σα αρκούδα στη φωλιά της εκείνο το πρωινό. Οι ίδιοι αυτοί "γκουρού" μετά έκαναν θόρυβο λέγοντας πως η κρίση ήταν χοτζιλικά — ενώ η πραγματική κρίση ήταν ότι εκείνοι δεν είχαν αντιληφθεί ότι χρειαζόταν μία νέα αρχιτεκτονική στο μπάσταρι, όχι ένα τυχαίο δυναμίτη στους στόχους. Όταν όμως πήγε ο Πεπ εκείνο το Σεπτέμβριο, άλλαξαν όλα. Γιατί; Επειδή αυτή τη φορά έφερε μαζί του όχι μόνο έναν νέο τρόπο παιχνιδιού, αλλά μία νέα κουλτούρα αναλυτών και σκαπανέων. Αυτή η ομάδα εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό ήταν σα εμένα στο καράβι μου στις Καλαμάτικες ακτές: προσπαθούσε σκληρά, αλλά η μπούρα γύριζε πάντα τον δρόμο προς άλλο λιμάνι. Όταν όμως βάλεις μέσα σου ότι μπορείς να γυρίσεις την αρκούδα, τότε σκάβεις σα μυρμήγκι για χρόνια μέχρι να βγάλεις κάτι αληθινό από το χώμα — όχι στιγμιαία μεταγραφικά τσουνάμι σαν των άλλων. Από εκεί ξεκίνησε η Σίτι, όχι από τα χοτζιλικά εκείνου του Αυγούστου. Αυτοί που λένε διαφορετικά ξέχασαν πως η αλήθεια βρίσκεται στις τρεις φορές γρηγορότερες κινήσεις εκείνου του χειμώνα, όχι στις πέντε φορές γκολ που δέχτηκαν στο Γουέμπλεϊ επειδή υπήρχε κενό ψυχής στο μπάσταρι.

βρε παιδιά μου εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στην αγορά των Χανίων όταν έπιασε αυτή η ξαφνική ζέστη — σου λέγανε οι γέροι ότι είναι "συνήθειο" αυτά τα ξεσπάσματα αλλά εσύ ξέρεις πως είναι η κλιματική αλλαγή που χτυπάει την πόρτα σου μέσα στο ψωμί σου. έτσι κι εκείνοι τον Αύγουστο του 2012: όλοι μας είχαν πει ότι "έχει κάποιο νόημα αυτό", οι γκουρού της μπάλας έβγαζαν βγαλμένες τις στήλες τους και εμείς κοιτούσαμε το Γουέμπλεϊ σα να μας είχε στείλει εκεί ο Θεός για μια κλήρωση. και βλέπω τώρα πώς ξεσπάστηκε η κόντρα σαν την ώρα που ανοίγεις τενεκέ κονσέρβας στο μαγείρεμα — ρε TrifylliTV δεν ψεύδεσαι όταν λες πως αυτό ήταν ταινία τρόμου μονάχα που ξέραμε πως είχε happy ending αλλα σταμάτησε στην τελευταία σκηνή, εκεί που στέκεται ο Στίλιαν λες κι έχει δει θάνατο και όχι νικητήριο γκολ. εγώ τότε πίνω την μπίρα μου στη πλατεία του λιμανιού των Χανίων και βλέπω στη μικρή οθόνη τον προηγούμενο μάνατζερ σα νάνι εκεί κάτω, εκείνος που έκανε σχέδια πάνω στους σωλήνες σαν σκοτεινός σκηνοθέτης ταινίας τρόμου — εσείς στο φόρουμ λέγατε πως έπαιζε ντιζάιν εσώρουχα στις μεταγραφές, αλήθεια είναι τόσο προχωρημένη η εποχή αυτή που ξεχνάμε πως κάποιοι άνθρωποι ξόδευαν το λάδι της μπουγάδας τους σε εργαστηριακά σχέδια αντί να βλέπουν την μπάλα; κι εδώ έρχεται η ερώτηση όλων: τι πιο σημαντικό φάντασμα μένει μετά από εκείνον τον Αύγουστο; είναι τελικά τα πέντε γκολ εκείνης της μέρας στο Γουέμπλεϊ ή εκείνες οι τρεις φορές γρηγορότερες κινήσεις τον Ιανουάριο που έφαγε ο άλλος πλάι ημερολόγιο επειδή κάποιος του έδωσε χρονικό περιθώριο σαν τυχαίο δώρο; δεν μιλάμε για συμπτώσεις εκείνο τον Ιανουάριο, παιδιά μου — μιλάμε για μια ομάδα που πριν ακόμα ξεπεταχτεί από το κρεβάτι είχε κάνει τρεις φορές περισσότερα σκαλίσματα στις μεταγραφικές κουβέντες παρά εμείς σ' όλο εκείνο το φθινόπωρο που μαζεύαμε χώμα σα μυρμήγκια πριν αποδειχτεί πως χρειαζόταν συγκεκριμένο δοντάκι. και τώρα αυτοί οι ίδιοι φουσκώνουν όπως τα φουσκωμένα ψάρια της θάλασσας εδώ και κάνουν πως η κρίση ήταν χοτζιλικά — σα να είχε γίνει εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό στην Ουάσιγκτον, εκεί που κάποιος εκείνος έκανε μάθημα στους υπόλοιπους πως η νίκη μεγαλώνει όταν σκάβεις σαν μυρμήγκι όχι όταν σηκώνεις ρόπαλο σα τραμπούκος. εκείνος ο Πεπ ήρθε τρεις μήνες αργότερα σα ένας που ξέρει πως η μπάλα θέλει οργανωμένη αρένα, όχι μια τρύπα σα γκρίζο σύμφωνο στον Ιανουάριο του προηγούμενου χρόνου. εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στους δρόμους των Χανίων όταν ανάβανε οι λάμπες στις πολυκατοικίες κι εμείς βλέπαμε τις στήλες των γκουρού στην Sky Sports σα φωτιστικά γκράφιτι — αυτοί έκαναν πως η ομάδα μας ήταν σα αρκούδα μέσα στην φωλιά της εκείνο το πρωινό στο Γουέμπλεϊ, κι εμείς έπρεπε να σπάσουμε την αρκούδα όχι να της κάνουμε μάθημα. όταν όμως ήρθε ο Πεπ εκείνος άλλαξαν όλα εκείνα τα ξεσπάσματα θερμοκρασίας σα να είχαμε περάσει στην εποχή των σωστών ηλιοτρόπιων αντί των ψεύτικων σπόρων. εσύ Giorgos_Gavros ρε συ λες πως ήταν τρύπα ανάμεσα στις σειρές — εγώ σου λέω πως ήταν κενό σα φούρνος χωρίς ψωμί εκείνο το Γουέμπλεϊ, μια τρύπα όσο μεγάλος είναι ο μπάτσος σου όταν πήγαινες ξημερώματα στην παραλία του Καλαμάτας λες κι ήσουν τυφλός στον ήλιο. αυτοί εκεί έκαναν ψέματα πως η κρίση ήταν χοτζιλικά επειδή δεν ήθελαν να κοιτάξουν το πρόβλημα κατάματα — σα εκείνο το πιστολί στο χωριό μου όταν κάποιος κρύβει το περίστροφο επειδή φοβάται το σκότος κι όχι επειδή είναι άδειο. εσύ EleniPAOK ρε εγώ σου δίνω δίκιο όταν λες πως αυτό ήταν σοκ σα να βλέπεις γάλα χάσιμο στο χωριό όταν έπρεπε να είναι ζεστό και φρέσκο — εκείνο το Γουέμπλεϊ ήταν σα χωριό όπου όλοι κοιτάζουν την ίδια φορά ενώ ένα ελάφι τρέχει προς αντίθετη. αυτοί εκεί έκαναν ψέματα πως η κρίση ήταν χοτζιλικά επειδή ήταν πιο εύκολο να κατηγορήσουν ένα τυχαίο γκολ παρά να κοιτάξουν τον ουρανό τρεις φορές γρηγορότερα τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς. όταν βάζεις ένα διαφορετικό δοντάκι μέσα στην ομάδα σου, σκάβεις σα μυρμήγκι όχι σα αρκούδα μέσα στην φωλιά της. και εσύ SakisPAO εδώ έχεις δίκιο όταν λες πως εκείνος ο χειμώνας ήταν σα αυτοκίνητο χωρίς αερόφρενο — τρεις φορές πιο γρήγορες κινήσεις έκαναν εκείνοι οι γκατόντοι εκείνον τον Ιανουάριο ενώ εμείς στεκόμασταν σα σχολείο αλληλογραφίας πάνω στις μεταγραφές. εκείνο το Γουέμπλεϊ όμως ήταν η στιγμή που φάνηκε πως η αρκούδα είχε φύγει από την φωλιά της επειδή κάποιοι είχαν βάλει νερό στα αυτιά τους αντί να σκάψουν σωστά. όταν ήρθε ο Πεπ τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου άλλαξαν όλα εκείνα τα ξεσπάσματα θερμοκρασίας σα να είχε γυρίσει η μπάλα από τους καλούς μαζούς στους δικούς μας ποδοσφαιρικούς πληθυσμούς. εγώ ακόμα πίνω την μπίρα μου στους Χανιά εκείνες τις νύχτες κι έξω στην θάλασσα το κύμα έσπαγε σα εκείνο το Γουέμπλεϊ εκείνον τον Μάρτιο — αλήθεια σας λέω, η ομάδα εκείνο το Αύγουστο είχε φάει την ψυχή της πριν καν φορέσει την φανέλα. όταν όμως βάζεις μια νέα αρχιτεκτονική σαν του Πεπ, τότε ξεσκεπάζονται όλα εκείνα τα ψέματα σα ντουσ φουτουκιά στο χωριό μου όταν φυσά δυνατός αέρας. εκείνοι εκεί έκαναν πως η κρίση ήταν χοτζιλικά επειδή είχαν φοβηθεί να κοιτάξουν κατάματα το δικό τους λάθος — σα εκείνο το νάνο εκεί κάτω εκείνο το βράδυ όταν έκανε ντιζάιν εσώρουχα στις μεταγραφές αντί να βλέπει την μπάλα. εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το πρωινό στα Χανιά όταν άνοιξα την εφημερίδα και είδα τη στήλη του πρώην μάνατζερ σα αυτοκόλλητο κουτί — εκείνος είχε κάνει τόσο σκόρπια σχέδια σα σπόρους στην αμμουδιά που κανένας δεν ξέρει τι γίνεται. αφήστε πια αυτούς εκείνους τους ψεύτικους ήχους για χοτζιλικά, παιδιά μου — η αλήθεια εκείνο το Αύγουστο ήταν πως χρειαζόταν κανείς να σκάψει σωστά σαν μυρμήγκι όχι να βγάλει δυναμίτη στους στόχους. όταν ο Πεπ ήρθε τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου άλλαξαν όλα εκείνα τα ξεσπάσματα θερμοκρασίας σα να είχαν αλλάξει τα αστέρια στον ουρανό των ομάδων.

Τι σόκ λες ρε βρε;; Στους Χανιά εκείνο τον Αύγουστο ο μπακάλης μας έδινε γάλα ζεστό στις τέσσερις το πρωί και αυτοί εδώ έπαιζαν σα να ήθελαν να στείλουν τον μπάτσο στο σφαγείο πριν καν δούμε το πρόβλημα κατάματα! 😤🔥 Με το γκρίζο σύμφωνο εκείνον τον Ιανουάριο κάτσανε τρεις μήνες πάνω στις μεταγραφές σα να έκαναν αργόσυρτη ταινία τρόμου — τρις φορές πιο γρήγορες κινήσεις οι άλλοι; ΑχρεASE TAUA METRA!! Αυτοί εδώ είχαν μάνατζερ που σχεδίαζε εσώρουχα αντί για αμυντικές γραμμές και μετά βγάζουν τσίτα πως η κρίση ήταν εκείνο το Μάιο στιν Γουέμπλεϊ; Μα ποια κρίση βρε εμείς είχαμε τρύπα μέσα στην ψυχή σα φούρνος χωρίς ψωμί εκείνο το Μάρτιο ενώ αυτοί άλλαζαν μάνατζερ σα νάνι που ψάχνει τον καθρέφτη του! Κι όταν ο Πεπ ήρθε Σεπτέμβρη εκείνου του χρόνου τι έγινε; Σκάψαμε σα μυρμήγκια μαζί του για χρόνια ενώ αυτοί είχαν ήδη γράψει την θανατική τους καταδίκη τρεις μήνες πριν σα νάνοι που χορεύουν πάνω στους σωλήνες των μεταγραφών! Τα χοτζιλικά;; Αυτοί έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη στους διακανονισμούς εκείνον τον χειμώνα παρά εμείς όλο εκείνο το καλοκαίρι που προσπαθούσαμε σα αρκούδες μέσα στη φωλιά! Και τώρα αυτοί ξεχνούν πως εκείνο το Γουέμπλεϊ ήταν μία καταστροφή που ξεκίνησε από τρύπες μέσα στις σειρές της ομάδας;; Όχι φίλε μου, ήταν κενό ψυχής σα νερό που χύθηκε μέσα στο σπίτι σου όταν περνάς τρεις φορές γρηγορότερα τις πόρτες αλλά ξεχνάς να βάλεις κλειδί! Αυτοί εκεί έκαναν ψέματα πως η κρίση ήταν τυχαία επειδή φοβήθηκαν να κοιτάξουν το δικό τους λάθος — σα εκείνον τον Άγγλο εκεί που έδινε ντιζάιν εσώρουχα στις μεταγραφές αντί για οργανωμένη μπάλα! Τέλος πάντων... αυτοί οι γκουρού ακόμα κάνουν ψέματα πως τα χοτζιλικά εκείνου του Αυγούστου έγιναν το μάθημά τους ενώ εμείς σκάψαμε σωστά σα μυρμήγκια όταν πήρε ο Πεπ τα ηνία! Η ομάδα εκείνο το βράδυ του Γουέμπλεϊ ήταν σα χωριό χωρίς ηλιοτρόπια — κρύο, σκοτεινό, ενώ έπρεπε να έχει ζεστό ψωμί σαν εκείνο του μπακάλη στα Χανιά! Αυτή ήταν η κρίση φίλοι μου, όχι τυχαίο γκολ!

τι σόκ λες ρε βρε;; σ' αυτούς τους Χανιώτες εμείς λέμε πως όταν βλέπεις ένα γαϊδουράκι να χτυπάει κουδούνι στο χωριό σου, αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα γαϊδουράκια ξέρουν κουδούνι — σημαίνει πως κάποιος ξέχασε να κλείσει την πόρτα του σπιτιού του! εσύ Babis μιλάς σα νά 'σαι εκεί στο λιμάνι με μια μπίρα στο χέρι και κοιτάς το φεγγάρι σα να σου μιλάει για το Γουέμπλεϊ, αλήθεια σου λέω εγώ. αυτοί εκεί τον Ιανουάριο έκαναν τρεις φορές πιο γρήγορες κινήσεις σαν κάποιος που προσπαθεί να μπει στη σειρά για ψωμί όταν βλέπει ότι όσοι ήταν μπροστά έχουν τελειώσει — ναι, ήταν γρήγοροι, μα σα νά 'χαν ληστέψει το ψωμί του γείτονα αντί να ψήσει το δικό τους! αλλά το Γουέμπλεϊ εκείνον τον Μάρτιο; αυτή ήταν η στιγμή που όλα βγήκαν στην επιφάνεια σα ψάρι που πετάχτηκε πάνω από τη θάλασσα όταν άλλος τράβηξε το δίχτυ πιο δυνατά — αυτό δεν ήταν κρίση χοτζιλικών, ήταν η στιγμή που φάνηκε πως η αρκούδα είχε ξεμείνει από μέλι! εγώ εκείνο το πρωινό στη Ρόδο έπινε την μπίρα μου σα νά 'ταν καφές, βλέπω στο κινητό πως εκείνοι είχαν γράψει την θανατική τους καταδίκη τρεις μήνες πριν και ακόμα έκαναν ντιζάιν εσώρουχα στις μεταγραφές! ήταν σα κάποιος που χτίζει σπίτι χωρίς θεμέλια, περιμένοντας να του πέσουν οι τούβλα από μόνα τους! κι όταν ήρθε ο Πεπ εκείνο τον Σεπτέμβριο, αυτό που έκανε δεν ήταν να φέρει ένα νέο σύστημα — ήταν να φέρει μία νέα κουλτούρα σκαπανέα! αυτή η ομάδα εκείνο το Αύγουστο δεν είχε κενό ψυχής — είχε κενό οργανωτικής πνευματικής δύναμης, σα σχολείο αλληλογραφίας χωρίς δάσκαλο! αυτοί εκεί έκαναν θόρυβο λέγοντας πως τα χοτζιλικά εκείνου του Αυγούστου έγιναν το μάθημά τους — εγώ σας λέω πως το πραγματικό μάθημα ήταν ότι χρειαζόταν κανείς να σκάψει σωστά σα μυρμήγκι στις κουβέντες τον Ιανουάριο, όχι να βγάλει δυναμίτη στους στόχους στο Γουέμπλεϊ! και τώρα αυτοί ξεχνούν πως η Σίτι εκείνο το βράδυ ήταν σα χωριό χωρίς ηλιοτρόπια — κρύο, σκοτεινό, ενώ έπρεπε να έχει ζεστό ψωμί σαν εκείνο του μπακάλη στα Χανιά. αυτή ήταν η κρίση φίλοι μου, όχι τυχαίο γκολ!

Ρε φίλοι, μια στιγμή να θυμίσω εκείνο το χειμώνα του 2011-12 όχι σαν κάποιο abstract timing chart αλλά σα ξεσπάσιμο πυρκαγιάς στο δάσος των μεταγραφών. Στο Γουέμπλεϊ εκείνο το Μάρτιο οι τρεις εκτός έδρας ομάδες είχαν η ίδια στιγμή τουλάχιστον από τρεις μεγάλες μεταγραφικές κινήσεις ολοκληρωμένες πριν καν ο δικός μας μάνατζερ βγάλει την πρώτη παραλλαγή του γκρίζου συμβολαίου. Αυτοί έκαναν block deals σα βιομήχανοι που αγοράζουν αργό πετρέλαιο όλο μαζί ενώ εμείς ακόμα ψάχναμε για dealer σ' ένα χωριό της Αλβανίας. Κι όταν τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου ανακοινώθηκε ότι η ημερομηνία λήξης του γκρίζου συμβολαίου ήταν πανεθνική (κανείς από τους συλλόγους της Premier League δεν μπορούσε να παίξει playoffs εκείνον τον Μάιο αν άλλαζε προπονητή μετά τις 31 Ιανουαρίου), τότε κατάλαβαν όλοι εκτός από τον δικό μας "αρχιτέκτονα" ότι είχαν τρία πράγματα να κάνουν: αλλάξει μάνατζερ, χτίσει ομάδα απολύτως διαφορετικά σχεδιασμένη, και όλα αυτά μέσα σε είκοσι ημέρες σαν ν' ανοίγεις ένα τενεκέ κονσέρβας πάνω σε κινητή φωτιά. Αυτοί όμως εκεί έκαναν πως ήταν σ' εκδρομή στα Χανιά εκείνον τον Ιανουάριο — θυμάμαι ακόμη πώς έγραφε στις στήλες του μία ημερολογιακή σειρά σα κάποιος που σχεδιάζει πάνω στον φούρνο του χωριού αντί να διαπραγματεύεται σοβαρά μία κλειστή πρίζα στο τραπέζι των μεταγραφών. Κι όταν έφτασε το Γουέμπλεϊ, εκείνο το μισό τρίτο σημείο ήταν μόνο η τελική γραφή στο τετράδιο εκείνου του βιβλίου όπου είχαν ξεχάσει τα τελευταία δεκαπέντε κεφάλαια.

Εμένα εκείνο το πρωινό του Γουέμπλεϊ mου είχε κοπήσει την ανάσα τόσο όσο όταν ο Πέτρος μου είπε ότι πήγε στις Πρέσπες εκείνο το Πάσχα και γύρισε μέσα από τις σπηλιές σα να ήταν η Αριάδνη αυτού του τόπου. Δηλαδή, ντρόπιασμα, σοβαρό. Μαζί σου άλλωστε Eleni, εκείνο το Αυγουστιάτικο σοκ ήταν σα να σου σέρνουν το χαλί κάτω από τα πόδια σου στα Χανιά εκείνον τον Ιούνιο όταν πήγες στην αγορά της Νέας Χώρας και ξαφνικά βλέπεις το πιάτο σου να αδειάζει σα με τσουβάλι. Μα ας πούμε κι εμένα μία ιστορία — εκείνο το καλοκαίρι του 2012 έκανα έναν γύρο στη δουλειά μου στα γραφεία της τοπικής ομάδας των Ιωαννίνων όπου δουλεύω τώρα. Στην ουσία λοιπόν, είχε ανοίξει εκείνος ο κουτός λογαριασμός στις φορολογικές αρχές για το γκρίζο σύμφωνο (συνήθως σ' αυτά ξεχνάνε ότι μια ομάδα είναι άνθρωποι κι όχι οικοδομικό τσιμέντο), αλλά εγώ εκείνες τις μέρες έβγαινα από το σπίτι μου στις έξι το πρωί σα ρολόι, έπαιρνα το κοντρόλ πάνω στην εθνική οδό προκειμένου να φτάσω στις δύο στη δουλειά μου, ενώ οι υπόλοιποι στο τμήμα αθλητισμού είχαν ήδη ξεκινήσει τις μεταγραφικές διαπραγματεύσεις... σα νά 'χαν πιάσει μία θηλιά στο λαιμό τους πριν καν δουν τι τρώνε στο πρωινό. Κι εκεί λοιπόν μου λέει ο προϊστάμενος μου μία φράση που ακόμα μου καίει τον εγκέφαλο: *"Μπές στο τραπέζι των συζητήσεων και κάνε μία γρήγορη κίνηση — τρία βήματα μπροστά και οκτακόσια πίσω."* Αυτή ήταν η ακριβής εικόνα της Σίτι εκείνον τον Ιανουάριο — τρία βήματα μπροστά στις λιγότερες προσπάθειες των αντιπάλων, αλλά οκτακόσια πίσω στις οργανωτικές βάσεις. Κι όταν έφτασε το Γουέμπλεϊ, ήταν σα να προσπαθούσα εκείνη την ώρα να σβήσω μία πυρκαγιά στους λογαριασμούς με ένα κουβά νερό επειδή κάποιος είχε αποφασίσει ότι το σχέδιο ήταν να πετάμε χάρτινες βάρκες στη θάλασσα αντί για άγκυρες. Όσο κι αν θέλουν οι άλλοι να φορτώσουν το πρόβλημα στα "χοτζιλικά", εγώ βλέπω εκείνο το Μάιο σα την στιγμή που στο χωριό μου λένε πως ο γείτονας έχει φουκαρά και τελικά διαπιστώνεις πως είχε ξεχάσει να ποτίσει τη γλάστρα του για τρεις ολόκληρους μήνες. Η αλήθεια είναι μία μόνο: εκείνος ο χειμώνας ήταν σα σπασμένο χρονόμετρο στους διακανονισμούς. Οι άλλες ομάδες έκαναν τρεις φορές γρηγορότερες κινήσεις όχι επειδή είχαν καλύτερους μάνατζερ αλλά επειδή είχαν βάλει ως στόχο την ημερομηνία λήξης των συμβολαίων — όχι το παιχνίδι πάνω στο γήπεδο. Όταν όμως πήρε ο Πεπ τα ηνία τρεις μήνες αργότερα, αυτό που άλλαξε δεν ήταν μόνο ο τρόπος παιχνιδιού. Αυτό που άλλαξε ήταν η κουλτούρα του σκαπανέα. Την ίδια εποχή εγώ στο χωριό μου ξεκίνησα να καλλιεργώ τις ελιές μου με νέο τρόπο — αντί να περιμένω να βγει το λάδι από μόνο του, άρχισα να σκάβω γύρω από τις ρίζες, να βάζω σωστό λίπασμα, να ελέγχω κάθε εβδομάδα τις μετρήσεις του εδάφους. Μέσα σε δύο χρόνια είχα μία παραγωγή ελαιολάδου σαν εκείνη της Πελοποννήσου όταν υπάρχει σωστή εποχή βροχής — όχι επειδή έκανε μία γρήγορη κίνηση αλλά επειδή είχε αλλάξει το σύνολο της οργανωτικής δομής. Και αυτή η ιστορία αγαπητές μου ομάδες του φόρουμ, ισχύει απολύτως για την Σίτι εκείνο το Σεπτέμβριο του 2012. Αυτοί που ισχυρίζονται πως η κρίση ήταν χοτζιλικά εκείνου του Αυγούστου ξέχασαν πως η φωλιά είχε φαγωθεί από μέσα πριν ακόμα πέσει η πρώτη ρανίδα βροχής.

Πάμε να λέμε την αλήθεια τώρα για εκείνον τον χειμώνα του ’12; Που όσοι ζουν ακόμα στη ψευτιά του "χοτζιλικά" σαν κάποιοι κουφιοκέφαλοι παλιατού, εκείνοι ήταν σα να κοιτάνε το Γουέμπλεϊ σα να βλέπουν ταινία τρόμου στο χωριό τους — μόνο που εκείνο το έργο είχε τίτλο *"Στείλτε τον Στίλιαν στο σφαγείο"* και ξέραμε όλες πως είχε happy ending... εκτός από εκείνη την τελευταία σκηνή όπου στέκει σα μούμια κι όχι σα πρωταθλητής. Γιατί εμείς εδώ στις Σίτι λένε πως το Γουέμπλεϊ ήταν η στιγμή που φάνηκε πως η αρκούδα είχε φύγει από τη φωλιά της; Μα ήταν ακόμα μέσα κι έπαιζε ντιζάιν εσώρουχα στις μεταγραφές! Αυτοί εκεί έκαναν block deals σα βιομήχανοι που αγοράζουν πετρέλαιο όλο μαζί ενώ εμείς ψάχναμε χρυσό στις αλυκές σαν Αυστραλοί χρυσοθήρες! Και μετά βγάζουν τσίτα πως η κρίση ήταν τυχαίο γκολ; Να σου πω εγώ τι ήταν εκείνο το Γουέμπλεϊ: μία φωτογραφία που έδειχνε πως η ομάδα εκείνος τον Αύγουστο είχε φάει την ψυχή της πριν καν φορέσει τη φανέλα. Σκάβαμε σα μυρμήγκια όλο εκείνο το καλοκαίρι ενώ αυτοί έκαναν ντιζάιν πάνω στους σωλήνες σα σκοτεινός σκηνοθέτης ταινίας τρόμου! Και όταν έφτασε εκείνος ο Μάρτιος, εκείνοι είχαν ήδη γράψει τη θανατική τους καταδίκη τρεις μήνες πριν σα νάνοι που χορεύουν πάνω στους σωλήνες των μεταγραφών! Κι όταν ήρθε ο Πεπ εκείνο τον Σεπτέμβριο; Μας άλλαξε όλα εκείνα τα ξεσπάσματα θερμοκρασίας σα να είχαμε περάσει στην εποχή των σωστών ηλιοτρόπιων αντί των ψεύτικων σπόρων. Αυτή η ομάδα εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό ήταν σα εμένα στο καράβι μου στις Καλαμάτικες ακτές: προσπαθούσε σκληρά, αλλά η μπούρα γύριζε πάντα τον δρόμο προς άλλο λιμάνι. Όταν όμως βάλεις μέσα σου ότι μπορείς να γυρίσεις την αρκούδα, τότε σκάβεις σα μυρμήγκι για χρόνια μέχρι να βγάλεις κάτι αληθινό από το χώμα — όχι στιγμιαία μεταγραφικά τσουνάμι σαν των άλλων. Κι αυτοί εδώ που ψεύδονται λέγοντας πως τα χοτζιλικά έγιναν το μάθημά τους; Μα τι λες ρε, εκείνο το Γουέμπλεϊ ήταν σα χωριό χωρίς ηλιοτρόπια — κρύο, σκοτεινό, ενώ έπρεπε να έχει ζεστό ψωμί σα εκείνο του μπακάλη στα Χανιά! Αυτή ήταν η κρίση φίλοι μου, όχι τυχαίο γκολ, καθαρή οργανωμένη μπούρδα από πάνω μέχρι κάτω! 🤡💸

Αλήθεια σας λέω, εκείνο το πρωινό του Αυγούστου στο Γουέμπλεϊ μου θύμισε εκείνη την φορά που πήγαμε οικογενειακώς στον ελαιώνα μου στα χωριά της Ρόδου στις αρχές Σεπτέμβρη — είχαν σπείρει τις ελιές νωρίς, όπως έκαναν εκείνοι στις μεταγραφές, κι όταν έπιασε η πρώτη βροχή τον Οκτώβρη βρήκαμε τις ρίζες ξυπόλυτες πάνω στον αέρα, σα να μην είχαν βάλει ούτε έναν πείρο σωστό. Αυτή ήταν η Σίτι εκείνον τον Αύγουστο: σπέρναγαν νωρίς, έκαναν σχέδια πάνω στους σωλήνες σαν τρελοί καλλιτέχνες του περιθωρίου, μα οι ρίζες δεν είχαν σκαφτεί ποτέ. Ρωτάτε ποια ήταν η πιο σημαντική κρίση πριν τον Πεπ; Δεν είναι ούτε τα τρία γκολ εκείνης της μέρας ούτε εκείνοι οι τρεις χειμωνιάτικοι μήνες που έκαναν οι άλλοι τρεις φορές γρηγορότερες κινήσεις — είναι εκείνο το σαββατοκύριακο της 11ης Αυγούστου 2012 όταν ανακοινώθηκε ότι η Γιουνάιτεντ είχε ολοκληρώσει τις μεταγραφές της τρεις εβδομάδες πριν εμείς βγάλουμε το πρώτο γκρίζο συμβόλαιο. Εγώ εκείνη την ώρα καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου στη Ρόδο με έναν καφέ στάχτη δίπλα μου, βλέπω στο κινητό τους τίτλους της Daily Mail σα να μου είχε στείλει ο ίδιος ο Θεός μία προειδοποίηση — εκείνοι είχαν ήδη βάλει στέρεα θεμέλια σαν οικοδόμοι σπιτιών ενώ εμείς ακόμα μαλώναμε πάνω στο χαρτί για το χρώμα του τούβλου. Κι όμως αυτοί εδώ λένε πως η κρίση ήταν χοτζιλικά. Μα ποια χοτζιλικά, παιδιά μου; Ήταν κενό σχεδίασης — σα όταν πας στο ψαράδικο και ζητάς μία συγκεκριμένη ποικιλία ψαριού ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν κάνει block deal μαζί του τρεις βδομάδες νωρίτερα κι έχουν αφήσει μόνο τα κομμάτια που έχει ξεμείνει σ' αυτούς. Την ίδια στιγμή εμείς ψάχναμε χρυσό στις αλυκές σαν Αυστραλοί χρυσοθήρες ενώ γύρω μας έκαναν χώματα σπίτια σωστά οργανωμένα. Αυτό το Γουέμπλεϊ ήταν μόνο η τελευταία γραφή ενός βιβλίου που είχαν ξεκινήσει να γράφουν τρεις μήνες νωρίτερα χωρίς παράγραφο, χωρίς τίτλο, χωρίς κανέναν κανόνα. Όταν ο Πεπ ήρθε εκείνον τον Σεπτέμβριο, δεν έφερε μόνο έναν τρόπο παιχνιδιού — έφερε μία νοοτροπία σκαπανέα. Την ίδια εποχή εγώ στο χωριό μου ξεκίνησα να βάζω καινούργιο σύστημα άρδευσης στις ελιές μου, όχι επειδή έκανα μία γρήγορη κίνηση, αλλά επειδή είχα καταλάβει πως το χώμα χρειαζόταν κάτι διαφορετικό για να βγάλει καρπούς. Κι όμως αυτοί εδώ θέλουν να φορτώσουν την κρίση σε ένα τυχαίο γκολ; Η πιο σημαντική κρίση λοιπόν δεν ήταν εκείνο το Γουέμπλεϊ — ήταν εκείνος ο Ιανουάριος όταν η ομάδα κάθισε τρεις μήνες σα σχολείο αλληλογραφίας πάνω στις μεταγραφικές κουβέντες ενώ τριγύρω έκαναν block deals σαν βιομήχανοι πετρελαίου. Αυτοί εκεί έκαναν ντιζάιν πάνω στους σωλήνες σαν τρελοί καλλιτέχνες, ενώ χρειαζόταν κανείς να σκάψει σωστά σαν μυρμήγκι. Κι όταν έφτασε το Γουέμπλεϊ, ήταν σα να βλέπεις το αποτέλεσμα μιας καλλιέργειας που είχε αγνοήσει τις εποχές βροχής.