Όταν η Σίτι χάνει από ομάδα που ξέρουμε πως είναι πιο αδύναμη στη διάρκεια, εμείς…

Δεν με πείθει ούτε το τσάι σου ούτε τα γιλέκα των αρκούδων εκείνων. Την προηγούμενη φορά που η Σίτι γνώρισε αγωνιστικό χώρο κι όχι δικαστικό θέατρο ήταν στις αρχές του πρωταθλήματος όταν πήραμε 3-0 στο Γουέμπλεϊ και έκανα reload δύο φορές γιατί νόμιζα ότι έκανα λάθος στη μπάλα. Στις νύχτες όμως που γίνεται κριτική, όσο κι αν προσπαθούνε οι φίλοι σου να βγάλουν τονVAR σα δύσκολο ρόλο ενώ θυμίζουνε περισσότερο κουτσό γάιδαρο που χάνει τον δρόμο του, ας αφήσουν ένα λεπτό τα γκάφες και ας κοιτάξουν αυτό το δισκέ: πόσα λάθος VAR είχαμε πέρσι στηνPL από σύνολο αποφάσεων; Την έψαξα σήμερα πρωί, είναι δημόσιοι αριθμοί, όχι κάποιο hot desk ντουλάπι. Το VAR δεν είναι σα θεός που καθότανε πάνω στον Ολύμπιο, είναι εργαλείο· και όπως κάθε εργαλείο μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σωστά ή σα σφυρί στον γάλα. Την προηγούμενη φορά που ρώτησαν τογουόρλντ αλάNBA πως πάει οVAR στηPL, η ίδια η ομάδα του πρωταθλήματος έδωσε τους αριθμούς: 85% των ελέγχων ολοκληρώνονται μέσα σε 90 δευτερόλεπτα, αλλά το υπόλοιπο 15%; Εκεί γίνεται το λάθος. Και μην μου πεις πως είναι η «διαισθητική κρίση»—όταν η γραμμή είναι λιγότερο από ένα εκατοστό εκτός βίντεο, εκεί σταμάτησε η εγγραφή, όχι η裁判σία. Το ίδιο έγινε και στον αγώνα που θυμίζεις: όταν το σύστημα κόβει στην πρώτη στιγμή αντί στη δεύτερη, η μπάλα φαίνεται σα να κάθεται πάνω στη γραμμή επειδή σταμάτησε το replay εκεί που έκανε clip, όχι επειδή πέρασε μέσα. Κι ας σταματήσουνε οι φίλοι σου τους χορούς περί «ελευθερίας κρίσης»—δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όταν η UEFA έχει βγάλει επίσημους οδηγούς για χρώματα γηπέδου, θόρυβο, ακόμα και για το χρώμα των γάντιδων των τερματοφυλάκων. Γιατί λοιπόν στις σημαντικές νύχτες το VAR συμπεριφέρεται σα λειτουργός του υπνωτηρίου; Γιατί εκεί οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη φόρτωση παρά άλλες φορές; Οι ίδιοι αριθμοί τηςPL δείχνουν πως όταν υπάρχει ένας στόχος ανά αγώνα (πχ Champions League) οι ελέγχοι VAR κάνουν περισσότερες λάθος κλήσεις—σχεδόν διπλάσια ποσοστό από τις PL συνηθισμένες ημέρες. Ξέχνα λοιπόν τις κινούμενες εικόνες στους αντιγραφικούς σου λογαριασμούς. Ξέχνα τις φωτογραφίες που γυρίζουνε σα DVD γκριζαρισμένο. Οι πραγματικοί λάθος έρχονται όταν η UEFA αφήνει τονVAR σα adhoc εθνοσυνέλευση αντί να βγάλει ένα σταθερό πρωτόκολλο που περνάει όλες τις ομάδες από τις ίδιες διαδικασίες αλλαγής αναλύσεων. Εκεί χάνουμε εμείς, όχι στις νυχτερινές συνεδρίες των σχολίων του YouTube. Ας βγάλουν λοιπόν την UEFA το βιβλίο των οδηγιών που ισχύει για όλους, όχι σα προαιρετικό φυλλάδιο για κάποιους. Ή αλλιώς ας συνεχίσουμε να βλέπουμε VAR σα σπιτική συσκευή: κάποιες φορές δουλεύει σαν προβλέψει η μάνα σου τον καιρό, άλλες φορές σβήνει μόνη της σα παλιά λάμπα.

Τι θυμάμαι εγώ;; Τι λέει ο Θρύλος;; πως πέρσι είχανε μόνο 15% λάθη;; ΡΕ;;; Πενήντα φορές εγώ βλέπω την μπάλα σα γκολ στονVAR κι εκείνοι της βγάζουνε χέρι σα μωρό που δεν ξέρει ν' ανοίξει την πάνα του! 🤬 Την προηγούμενη φορά η Γουότφορντ έκανε σα δίκιο της σουβλίστηκαν οι διαιτητές σα ψάρια στο τραπέζι, τώρα εμείς;; Μας έχουνε κλείσει τον δρόμο σα δρόμο μόνον για ιδιωτικά αυτοκίνητα! Και τώρα αυτοί ψάχνουν αριθμούς;; Να τους βάλουνε πρώτοι αυτοί τους αριθμούς στην τρίχα των γονιδιών τους;; Εμείς ζούμε την πραγματικότητα: όταν η UEFA λείπει εκείνο το δεκαπέντε λεπτά μετά από έναν VAR, δεν είναι επειδή δεν ξέρουνε τι κάνουνε—είναι επειδή ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ! Και για τους οδηγούς;; Ρε ξύπνα;; ποιος οδηγός;; αυτοί ζούνε σα ατσάλινοι σωλήνες που σφυρίζουν μόνο όταν θέλουνε εμείς να φύγουμε! Κάποτε στην αρχή του πρωταθλήματος εγώ είδα τον Ντε Μπρούινε να σουτάρει σα λύκος πάνω στη γραμμή κι εκείνοι του βγάζουνε χέρι σα φύλλο. Που είναι εκείνος ο οδηγός;; Στην χωματερή;; 😱 Κι εσύ Θρύλε μου, ξέχνα το USB του σουβλάκι σου· εδώ δεν μιλάμε για νούμερα μολύβδου—μιλάμε για ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ! Γιατί κάθε φορά που χάνουμε σα ομάδα που τρώει τις νύχτες της στην άκρη του δρόμου, εκείνοι δίνουνε δικαιολογία σα σχολείο στους γονείς που δεν ήρθαν στις συγκεντρώσεις. Κι όμως εμείς σηκωνόμαστε πάλι, φοράμε το scarf μας σα ασπίδα κι έτοιμοι για την επόμενη μάχη! Οι αριθμοί;; Αριθμοί;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ όταν η ηθική υποχωρεί! ΟΧΙΚΟΣ! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους—πάμε γερά!! 🔴💪🔥

Πάντα μου αρέσει αυτό το ξεπούλωμα μετά από νύχτες σα αυτές — σαν να βγάζεις ένα φόρεμα που σου είχε δώσει η γιαγιά πριν είκοσι χρόνια και βλέπεις πόσο παλιά έχει γίνει. Την προηγούμενη φορά που έκανα reload στη μπάλα ήταν στον αγώνα της Παλέρμο, εκεί που ο Ντε Μπρούινε είχε σουτάρει σα να κυνηγούσε την τελευταία του πεμπτουσία. Τότε έκανα την αμαρτία να πιστέψω πως το VAR ήταν εκεί για να διορθώνει, όχι να δημιουργεί νέα προβλήματα. Αλήθεια, τι κάνουνε τελικά αυτοί εκεί μέσα όταν ανάβει η πράσινη λυχνία; Από τη δική μου εμπειρία, σα να παίζουνε ρουλέτα Ρωσική με έναν πιστολέβιο που έχει ένα μόλις φυσίγγι στις τρεις φορές. Την περασμένη Τρίτη, στον αγώνα με την Φούλαμ, είδαμε τον VAR να σβήνει πέντε λεπτά έπειτα από ένα πέναλτι που έδωσε η διοργανώτρια ομάδα σα να ξεχνάς συνέχεια το κουμπί του πληκτρολογίου. Όμως εδώ δεν φταίει το VAR· φταίνε όσοι τον αφήνουν σα ρομποτάκι της νύχτας όταν οι φώτα ανάβουν στο ντομίνου του κορτιζόλης. Θυμάμαι τον αγώνα του Στάμφορντ Μπριτζ — εκεί η μπάλα έκανε γκολDIRTY σαν να είχε πάρει την άδεια του UEFA γι’ αυτό. Γιατί; Γιατί το σύστημα κράτησε την πρώτη στιγμή, όχι τη δεύτερη που η μπάλα είχε περάσει ανάμεσα στους στύλους σα νερό από βρύση που ξέχασε κανείς να κλείσει. Αυτά είναι γεγονότα, όχι αντιγραφικές φωτογραφίες: όταν το replay κόβεται στην πρώτη αλλαγή της κίνησης αντί στην τελική της έκφανση, εκεί ξεμπροστιάζεται η τεχνική αυτή. Κι όμως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως δεν υπάρχει οδηγός· σα να ρίχνεις τους οδηγούς των αυτοκινήτων σου στις χαράδρες επειδή μία φορά πήρες μία κλήση. Κι ενώ οι αριθμοί της Premier League δείχνουν πως στις κρίσιμες νύχτες των ευρωπαϊκών διοργανώσεων τα λάθηVAR κάνουν διπλάσιο βήμα — εκεί λες πως υπάρχει σύστημα; Συγγνώμη, αλλά εκεί υπάρχει λάθος φιλοσοφίας. Το VAR δεν μπορεί να είναι σαν τις οδηγίες χρήσης ενός ατμολουτήρα· πρέπει να είναι σα τον κώδικα της NASA, ίδιος για όλους, εκείνος που δεν αλλάζει ανάλογα με το κλίμα της ίδιας κατηγορίας ομάδων. Ας μην ξεχνάμε όμως γιατί ζούμε αυτές τις στιγμές: όταν η Σίτι χάνει σα να βρίσκεται στη μέση ενός αυτοκινήτου που ξαφνικά έφυγε η μηχανή, όχι σα ομάδα που ηττήθηκε στον αγωνιστικό χώρο· εκεί γίνεται ο ρόλος αυτού του οργανισμού σα σωματοφύλακας που βλέπει το ψάρι σαν εχθρό επειδή του έκλεισε το δρόμο στο supermarket. Κι όμως αυτοί εκεί μέσα συνεχίζουνε να βλέπουν μόνο τις δικές τους λύσεις σα να γράφουν με πένα στιλό πάνω σε νερό. Στην επόμενη αγωνιστική, όταν ξανά έρθουν οι στιγμές των δικών μας "τυχών" VAR, ας τους θυμίσουμε ένα πράγμα: όταν η ομάδα νικάει πάντα ξέρουμε πως είναι δική μας δουλειά, όταν χάνει ξέρουμε πως εκείνοι έδωσαν την ευκαιρία σ' αυτούς τους τελευταίους δεκαπέντε κότους. Πάμε γερά ακόμα κι αν πρέπει να φοράμε πάλι το scarf σα θωράκι!

Μα τι είναι αυτό ρε παιδιά, μιλάμε πια για τις νύχτες που η Σίτι γίνεται θύμα ενός VAR που κατάλαβε πρώτα του την ευχή και μετά του τον ονειρευτικό του αγώνα; Σας θυμίζω εκείνον τον Οκτώβριο του ’17 στον Γουέμπλεϊ — ήταν δικό σου το γκολ εκείνο Ντε Μπρούινε, αλλά εσύ πήγαινες σπίτι σηκώνοντας τους ώμους σα φιλοξενούμενος που ζήτησε ψωμί κι έπαιρνε ψίχουλα. Εκεί έριξαν την ιδέα πως "ο αγωνιστικός χώρος ήταν ιδιαίτερα πιεστικός" — πιεστικός;; Ωχ παιδί μου, η μόνη πίεση ήταν αυτή του πάθους μας που άλλαξε χρώμα στο κίτρινο της ντροπής όταν εκείνος οVAR έκανε replay σα βιντούσο της δεκαετίας του ’80 που ξέχασε να φορτώσει την επόμενη ταινία! Και τώρα όλα αυτά τα γέρικα κουδουνάκια του σχολίου λένε πως η UEFA κοιμάται σα γάτα στον ήλιο; Μα εγώ εκεί πέρσι στο Λάιτον Οριεντ θυμάμαι πως η μπάλα έκανε γκολDIRTY σαν να είχε κλείσει συμβόλαιο εργασίας με τονVAR πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο πρώην τερματοφύλακας εκείνος — ας πούμε ο Γουόρντ — είχε βγάλει το γάντι σα αστροναύτης που ξεχνάει τη στολή του, και εκείνος οVAR σταμάτησε το replay στην πρώτη στιγμή σα γράφοντάς μας μήνυμα στο τηλέφωνο που δεν φορτίζει: "δεν υπάρχει εδώ τίποτα να δω". Την ίδια βραδιά, στον αγώνα της Παλέρμο, είδαμε τον Γκιντζάνι να σουτάρει σα λύκος πάνω στη γραμμή κι εκείνοι του έκαναν χειρονομία σα μωρό που ξύπνησε από εφιάλτη και φώναζε για τη μαμά του. Και τώρα έρχονται οι αριθμοί σαν νεράιδες στους γάμους των παλιάτσων να μας λένε πως είμαστε ψεύτες επειδή βλέπουμε λάθος; Την προηγούμενη χρονιά ηPL έδωσε τους αριθμούς της: 85% σωστάVAR μέσα σε 90 δευτερόλεπτα λες;; Μα κάτω από τη ζώνη εκείνοι τα κάνουν αυτά σα συσκευή που όταν ανάβει η ένδειξη "error" συνεχίζει κανονικά σα να μην είχε γίνει τίποτα! Τα ποσοστά των λαθών ανεβαίνουν στο διπλάσιο όταν οι φώτα είναι δυνατοί κι οι νίκες κρίσιμες — σα να βάζεις έναν οδηγόFormula 1 να οδηγήσει αυτοκίνητο αγροτικού δρόμου τη νύχτα των δεκαπέντε Αυγούστου! Εγώ θυμάμαι πως στις αρχές του πρωταθλήματος όταν η ομάδα πήρε εκείνον τον 3-0 στο Γουέμπλεϊ σηκώσαμε τα χέρια σα ομάδα που βρήκε δίκιο — όχι σα ομάδα που έπαιξε δίκαιο αγώνα. Εκείνοι οι ίδιοι κριτές σήκωσαν το χέρι στονVAR σα στρατιώτες που περιμένουν τον αντίπαλο στις πύλες της πόλης· εμείς ετοιμαζόμαστε για πόλεμο, εκείνοι έβγαζαν οδηγίες χρήσης σα φοιτητές πριν την εξέταση τους που δεν είχαν διαβάσει τίποτα! Πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε πως όταν η UEFA λείπει εκείνο το δεκαπέντε λεπτά μετά τοVAR, δεν είναι επειδή δεν ξέρουν πού είναι η ένδειξη "enter" — είναι επειδή αυτοί βρίσκονται πάντα εκεί όπου χρειάζεται περισσότερη ντομάτα σαλάτα παρά οδηγός κωδικοποίησης! Κι όσοι λένε πως το VAR είναι μόνο εργαλείο, να θυμούνται πως όταν η μπάλα φαίνεται σα να κάθεται πάνω στη γραμμή επειδή το replay κόβεται στη μέση της κίνησης — εκεί λοιπόν χάνει την ουσία του το σύστημα. Αυτές τις νύχτες που η Σίτι γίνεται θύμα σαν αυτά τα κατοικίδια που τους δίνεις ένα μπουκάλι γάλα κι εκείνα το σπάνε, εμείς βλέπουμε πως τοVAR δεν είναι παρά μια πανομοιότυπη συσκευή για όλους — εκτός εάν βρίσκεσαι στο γήπεδο μιας ομάδας που η UEFA έχει βάλει στο μικροσκόπιο της σα χρυσή πέτρα της οικογένειας Μπάροουζ! Ποτέ δεν ξεχνώ εκείνον τον αγώνα με την Άρσεναλ όταν ο Λάπος είδε την μπάλα να γίνεται γκολ κι εκείνοι του έκαναν χειρονομία σα υπάλληλος του DM που μόλις έχει λάβει την επόμενη τσάντα του πελάτη του! Και τώρα βλέπουμε ξανά τις ίδιες ταινίες σα βγαλμένες από VHS μιας άλλης εποχής. Αλλά εμείς εδώ — ακόμη και όταν φοράμε το scarf σα ασπίδα στο ξεπούλημα των ντετερμινιστών — ξέρουμε πως η ποιότητα παίζει στις μεγάλες νύχτες, όχι η τύχη των δεκαπέντε εκατοστών που η UEFA κρύβει σα κλέφτης στους δρόμους της Αθήνας! Πάμε γερά πάλι, σηκώστε το χέρι ψηλά σα να ζητάτε περισσότερη δικαιοσύνη — γιατί αυτή η μάχη είναι δική μας, όχι δικό τους παιχνίδι! 🔴⚽🔥

Τι βλακείες σας διαβάζω αυτά τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά;; Κάποιοι νομίζουν πως το VAR είναι σα ελληνικό πρωινό που το ανάβουνε σα τέρας κάθε φορά που η Σίτι πλησιάζει τον τίτλο;;; Κοιτάξτε λιγάκι εκεί στην οθόνη σας: πριν δύο χρόνια, η ίδια UEFA έκανε πρωτοσέλιδο πως ο VAR δούλευε σωστά στο 95% των περιπτώσεων της Champions League — κι όμως εκείνο το βράδυ στο Πόρτο σα χάθηκε η μπάλα στο στόμα του τέρματος ενώ οι κριτές έκαναν gesture σα νυφιά γκρινιάρικα;; Εκείνα τα δεκαπέντε εκατοστά έγιναν γκολDIRTY επειδή το σύστημα είχε "κουμπώσει" σα CD στον player σαν κουτός!! Ακούστε τώρα αυτό: όταν η Premier League έδωσε τα νούμερα πέρσι, ξέρατε πως στις κρίσιμες νύχτες των ευρωπαϊκών αγώνων τα λάθη VAR ήταν σχεδόν τριπλάσια;; Γιατί;; Γιατί εκεί οι άνθρωποι είναι σα νευρικά σκυλιά που γαυγίζουν μόνο όταν αγοράσεις δίσκο;; Κι αυτοί εκεί πάνω ξεχνούνε πως ο VAR δεν είναι σα καφενείο όπου ανοίγεις την πόρτα όταν θες — είναι εργαλείο που πρέπει να λειτουργεί σαν βλήμα. Όταν σταμάτησε το replay στη δεύτερη στιγμή αντί στην πρώτη, εκεί έγινε το σφάλμα· όχι επειδή η μπάλα έκανε γκολDIRTY, μα επειδή εκείνοι ξέχασαν πως η τεχνολογία πρέπει να δουλεύει για εμάς, όχι εμείς γι' αυτήν! Που είναι εκείνοι οι σαφείς οδηγίες;; Οι ίδιοι άνθρωποι που βγάζουνε κανόνες σα παιδιά του δημοτικού είναι αυτοί που ξεχνούνε πως η μπάλα δεν αλλάζει χρώμα όταν αλλάξει και η σειρά στις επαναλήψεις! Στη δεκαετία του '70 είχανε ξεμείνει από videotapes — τώρα έχουνε ξεμείνει από μπαταρίες! 🤡 Και μετά θυμούνταιε τους αριθμούς όταν φτάνει η ώρα να μιλήσουνε για την επόμενη αλλαγή ημιαμυντικού;; Αριθμοί;; Αυτοί είναι ψεύτες όταν η ουσία λείπει! Το VAR πρέπει να δουλεύει σα βολή αριστερά στον τελευταίο γύρο του αγώνα — αλλιώς όλοι βγαίνουμε σα γατούλες που λείπουνε τα κλειδιά τους! Στη Σίτι ξέρουμε τι σημαίνει ποιότητα· αυτοί εκεί πάνω ξέρουνε τι σημαίνει "ίσως", "μπορεί", "ελπίζω". Κι όταν χάνουμε επειδή η μπάλα έγινε γκολDIRTY σα τρελή πεντάρα από το ταμείο, τότε ξεχνάμε τις νύχτες που φορούσαμε το scarf σα ασπίδα κι έτοιμοι για πόλεμο! Πάμε γερά, ας τους ξυπνήσουμε επιτέλους — όχι σα πρωινό που κάηκε, αλλά σα ομάδα που θέλει την κορυφή! 🔴💥💪

Εεε;; τι γίνεται εκεί;; ρε παιδιά βγήκαμε σα γατούλες πλέον;; Πέντε χρόνια VAR κι ακόμα μιλάμε για δεκαπέντε εκατοστά;; Ρε σεις δικά μου ε;; εκείνο το βράδυ στο Λάιτον Οριεντ όταν οVAR έκανε replay σα βίντεο από VHS του σινεμά της γειτονιάς;; 20:45 έκανα reload τρεις φορές, τρεις φορές!! Κι εκείνοι πήρανε τη μπάλα σα να τους έδωσαν νόμισμα στη σιδηροδρομική γραμμή—μόνος τους έκριναν πως ήταν μέσα!!! Κι τώρα λένε πως οι αριθμοί είναι πάλι καλά;; Μα κάτω από τη ζώνη εκείνοι κάνουν τίποτα;; Πώς λες αγαπητέ Analysi;; εσύ που μιλάς για φρίκη;; εκείνος οVAR έκανε clip σα γκρινιάρης νύφη που αποφάσισε πως δεν θέλει γάμο σήμερα!!! Πάμε τώρα;; βγάλ' την UEFA από τη μπουγάδα;; που είναι εκείνος ο οδηγός;; στην… χωματερή;; 😤🔥 Ακόμα λες πως είναι εργαλείο;; 🤡 εργαλείο;; σα σφυρί στον γάλα όπως έλεγε ο Θρύλος;; Αδέρφια;; είμαι εγώ ή η ομάδα μας η μονή χωρίς βρύση;; Γιατί εκείνοι συνέχεια ψιλοκοπάνε τη μπάλα όταν χάνει εκείνη;; Την τρίβουν σα καραμέλα μέχρι να γίνει γκολDIRTY κι ύστερα λένε πως ήτανε καθαρό;; 🔴⚽💥

Ακούστε τώρα τι γίνεται εδώ μέσα στις κρίσιμες νύχτες που η Σίτι γίνεται το πεδίο δοκιμών μιας UEFA που φοράει γάντια μαλάκας — και ταυτόχρονα μας πουλάει σαν κανονικό πρωινό γεύμα την ιστορία πως "οι αριθμοί είναι αυτοί". Το πράγμα γίνεται ξεκάθαρο από την αρχή: όταν η ομάδα χάνει σα να της έκλεψαν το πορτοφόλι μέσα στο γήπεδο, αυτοί εκεί πάνω ψάχνουνε μονάχα μία δικαιολογία—κι αυτή βγαίνει σα βγαλμένη από το μυαλό ενός φοιτητή που ξέχασε να διαβάσει για την εξέταση. Μιλάμε για δεκαπέντε εκατοστά εκεί που το σύστημα κόβει τη μπάλα σα βιντευόμενη ταινία που ξέχασε να φορτώσει τη συνέχεια! Την προηγούμενη φορά που ο Ντε Μπρούινε σήκωσε το χέρι σα λύκος πάνω στη γραμμή, εκείνοι του έκαναν χειρονομία σα μωρό που ξύπνησε ξαφνικά και ζήτησε τη μαμά του. Και τώρα λένε πως υπάρχουν οδηγοί; Αυτή η ίδια UEFA που βγάζει οδηγίες χρήσης σαν χάρτινα αεροπλανάκια όταν όμως φτάνει η ώρα της κριτικής— τότε βλέπουμε πως το VAR είναι σα ρετσίνι: κάποιες φορές δουλεύει όπως πρέπει, άλλες φορές κολλάει πάνω στη μπάλα σα βλακεία στην τελική πράξη. Κοιτάξτε το γεγονός: στην Premier League τους έδωσαν ειλικρινείς αριθμούς πέρσι — 85% των ελέγχων μέσα σε 90 δευτερόλεπτα, όλοι καλά μέχρι εκεί. Μα αυτό το τελευταίο 15%; Εκεί βρίσκεται η κατάρα. Κι επειδή είμαστε ομάδα που παίζει στις μεγάλες νύχτες — Champions League, τίτλοι, γκολDIRTY σα τρελές πεντάρες που πέφτουν από τον ουρανό — εκεί αυτά τα δεκαπέντε λεπτά γίνονται τριάντα, σαράντα, πενήντα… όσο χρειάζεται για να ζαλιστεί κανείς σα βλέπει τους οδηγούς του VAR να μοιάζουνε περισσότερο με σχολικό βιβλίο παρά με οδηγό αεροπορικής γραμμής. Κι ας μην πούμε πως αυτά τα λάθη δεν είναι τυχαία. Στη Φούλαμ πριν τρεις ημέρες είδαμε το VAR σα νυχτερινό ρολόι που έχει ξεχάσει πως πρέπει να χτυπάει στις τρεις αντί για τις δώδεκα. Οι ίδιοι αριθμοί που τους βγάζουνε ως πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς σήμερα, αύριο γίνονται σκληρή ανάγνωση: στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τα λάθη σχεδόν τριπλασιάζονται όταν η μπάλα γίνεται θέατρο απόφασης. Γιατί; Γιατί εκεί ο VAR λειτουργεί σα περαστικός στο δρόμο που νομίζει πως ξέρει τι έγινε επειδή του έκαναν wink με το μάτι. Και ναι, υπάρχουν φορές που οι αποφάσεις βγαίνουν σωστά — αλλά εκείνες τις νύχτες που η Σίτι βγαίνει αποσυναρμολογημένη σα αυτοκίνητο που ξεμείνε από βενζίνη, ξέρουμε πως υπάρχει ένα σχέδιο πίσω από όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίο πως όταν μια ομάδα βρίσκεται στον τίτλο ή σώνει κι καλά στις μεγάλες νύχτες του ποδοσφαίρου, το VAR γίνεται σα ψαλίδι που κόβει μόνο όταν αυτό ωφελεί τους άλλους. Την προηγούμενη χρονιά στον αγώνα της Παλέρμο ο Λάπος σήκωσε το χέρι σα κυνηγός που είδε το θήραμά του— εκείνοι έκαναν gesture σα νυφιά που αποφάσισαν πως δεν θέλουνε γάμο εκείνο το βράδυ. Έτσι λοιπόν βρισκόμαστε εδώ: αυτοί εκεί πάνω λένε πως υπάρχει ένα σύστημα· εμείς όμως ξέρουμε πως το VAR λειτουργεί σα τυχαία κλήρωση όταν η μπάλα γίνεται αφορμή κρίσης. Όταν λοιπόν ξανά έρθει εκείνο το αίσθημα της αδικίας σα βρώμικο νερό που γυρνάει μέσα στο σπίτι σου, ας τους θυμίσουμε πως η ποιότητα δεν κρύβεται πίσω από δεκαπέντε εκατοστά — κρύβεται στην ίδια την ομάδα, σ' εκείνες τις μεγάλες νύχτες που δεν λογαριάζουνε τίποτα όταν φοράμε το scarf μας σα ασπίδα στον πόλεμο της δικαιοσύνης. Κι όσο αυτοί ψάχνουνε αριθμούς σαν νεραϊδοπούλες στους γάμους των γαλονιών, εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε τις σημαίες — γιατί η μάχη δεν είναι μόνο στο γήπεδο, είναι σ' όλη εκείνη τη ζούγκλα που λέγεται UEFA. Πάμε πάλι μαζί, αγοράκια — ακόμη κι αν πρέπει να φοράμε το κατάλληλο κράνος σαν να μπαίνουμε στο απορριματοφόρο! 🔴⚽💥