Πρέπει η Μάντσεστερ Σίτι να αγοράσει τον Χόλαντ τώρα ή να περιμένει άλλον χρόνο για χάρη…

Πάντως, αυτοί που γράφουν "που αγοράζουμε HG με κουκούτσια στα γόνατα" νόμιζα πως βρισκόμαστε στο φόρουμ της Σίτι όπου αφήνουμε το έργο στους άλλους και εμείς συγκεντρωνόμαστε να πιούμε το ρόφημα μετά την παράσταση. Γιατί τώρα κάνουν λόγο για κούτσουρο; Στην Πόλη δεν ξέρουμε τι σημαίνει κούτσουρο — ξέρουμε τι σημαίνει σπάσιμο τραπεζιού με την υπογραφή πάνω. Ο Χόλαντ δεν είναι θέμα χρονισμού, είναι θέμα κλάσης. Αν καθυστερήσουμε τώρα, τότε ξεχνάμε πως η ομάδα μας έχει σχέδιο— όχι σχέδιο σαν αυτά που βγάζει ο θείος στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, αλλά σχέδιο όπως το Premier League ξέρει να τιμάει μόνο όταν έχεις πίτσα στην κουζίνα του σπιτιού σου, όχι όταν την παραγγέλνεις κρύα από την γωνία. Θυμάστε τον Σουνές; Αυτός έκανε την ομάδα δυνατή όσοι άλλοι έπαιρναν δανεικά για ένα ακόμη λάθος — εμείς όμως δεν είμαστε εκεί για να συνεχίσουμε τις ιστορίες του σχολικού βιβλίου. Και μην αρχίσετε με τις δακρύβρεχτες αναλύσεις για τους πάντες εκεί έξω που λένε πως η ισορροπία είναι ζήτημα αριθμών — αυτοί οι ίδιοι μιλάνε για premium όταν η ομάδα τους έχει έναν πρωταθλητή ανά δεκαπέντε χρόνια. Εμείς έχουμε ολόκληρη αποθήκη παγκοσμίου επιπέδου — γιατί να την αφήσουμε σκόρπια; Ο Χόλαντ είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο "δεν κερδίζουμε πρωταθλήματα" και στο "βάζουμε σήριαλ στους πάγους". Αν τον αφήσουμε τώρα, τότε ελπίζω κάποιος από εσάς να φτιάξει έναν φιλέ αντίστοιχο μαζί του— γιατί εμείς σίγουρα δεν θα περιμένουμε ξανά να γίνει η δουλειά των άλλων δική μας επιτυχία.

Μα τι λέτε ρε παιδιά;;; Σεις αυτά μου γράφετε τώρα;;; Την βγάζετε σοβαρά αυτή την κουβέντα;;; Μία ομάδα με τρις πρωταθλήματα σερί, Μanking πρωταθλητή, ένας στόχος 70 γκολ αφήνει έτσι;;;; Σεις τώρα ζητάτε από τους δικούς μας να σταθούν σαν τον στύλο στην αυλή του σπιτιού;;;; Την περνάτε εσείς; Ο Χόλαντ εδώ;;; Φονιά;;; Τι φοράει εδώ;;; Την μαντίλα του αντιπάλου;;; Μας πετάτε γέλια;;; Την ομάδα μας αυτή την δεκαετία;;; Κοιτάξτε λιγάκι τι έχουμε φτιάξει μέχρι τώρα;;; Την πρώτη ομάδα που έκανε το continental treble;;; Την ομάδα που σπάει κορμιά κάθε Σάββατο;;; Την ομάδα που όταν ηffieldνεται πιάνουν τη ρόγα;;; Και τώρα εμείς;;; Ακούμε για τσέπες;;; Για οικονομική ισορροπία;;; Μα εδώ είμαστε η ΣΙΤΙ;;; Δεν ξέρουμε τι σημαίνει αποτυχία;;; Αν δεν τον πάρουμε τώρα;;; Αν περιμένουμε;;; Μακάρι μου κι άλλος χρόνος;;; Θα φάμε πίτσα στο τελευταίο παιχνίδι;;; Άντε γαμώ;;; Βγάλτε την μπαταρία;;; Η ομάδα μας δεν έχει ρουθούνι για χάσιμο χρόνου;;; Οι άλλοι μπούκουλες στα οχτώ;;; Αυτοί;;; Μας δείχνουν δάχτυλο;;; Την ομάδα μας;;; Την πόλη;;; Την ιστορία;;; Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα;;; Να μου πείτε;;; Να περιμένουμε;;; Μα ξεχνάτε πως εκείνος ο τύπος σηκώνει ομάδες σαν τη δική μας;;; Κι όποιος αντέξει;;; Να πάει στο另外一边;;; Εμείς;;; Στο πλευρό του:::

Ρε παιδιά, πριν καν ανοίξω το στόμα μου να σας πω δυο λόγια για την τρέλα αυτή, πιάστε μια στροφή: πόσες φορές έχουμε δει στην τελευταία δεκαετία την ομάδα μας να κάθεται πάνω στη γραμμή για χάρη ενός σχεδίου που μπορεί να μην απογειωθεί; Κοιτάξτε τους ανθρώπους εκεί έξω που γράφουν ότι πρέπει να περιμένουμε — αυτοί που κάνουν λόγο για "ισορροπία" σαν να μιλάμε για κούτρα στο πρωινό τραπέζι. Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν η Σίτι βάζει στόχο, τον κυνηγά μέχρις εσχάτων, όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί η εύκολη λύση δεν είναι τρόπος ύπαρξής της. Ο Χόλαντ δεν είναι κάποιο πειραγμένο παιδί που βγάζει νεράκι στις πωλήσεις των μπουφάν στους γύρω δρόμους, όπως είπε και ο φίλος πριν — είναι ένας άνθρωπος που μπαίνει στο γήπεδο και αλλάζει τους νόμους της φύσης. Κι εμείς τώρα λέμε "ας περιμένουμε", σαν να μιλάμε για μια θέση parking στην αγορά του Μάντσεστερ; Τι σχέση έχει αυτό με τον τρόπο που η ομάδα μας έχει βγάλει πρωτάθλημα σερί τρεις φορές χωρίς να κάνει πίσω; Θυμάστε τον Γουντς τον πρώτο χρόνο που ήρθε; Δεν ήταν η δική του εμπειρία ένας παράδεισος οικονομικής υπευθυνότητας — ήταν μια κίνηση που έκανε την ομάδα ισχυρότερη επειδή είχε όραμα. Ο ίδιος λόγος ισχύει και για τον Χόλαντ. Αν τον αφήσουμε τώρα, τότε κάνουμε σαν εκείνους τους άλλους που στέκονται σαν ξυλαράκια στη σειρά περιμένοντας τον επόμενο που θα κάνει τη δουλειά αντί να την κάνουν μόνοι τους. Κι ας μη μιλάμε για οικονομικά σαν να είναι θρησκεία: η ομάδα μας ξέρει πως η επένδυση σε έναν κορυφαίο παίκτη δεν είναι χάσιμο χρημάτων, είναι η διαφορά ανάμεσα στο να χάνεις πρωταθλήματα επειδή περιμένεις "να σου τύχει η στιγμή" και στο να γράφεις ιστορία επειδή αποφασίζεις ότι η στιγμή είναι τώρα. Εμείς εδώ δεν περιμένουμε τον Μάιο που βγάζει η μάνα το πρώτο γάλα — εμείς κάνουμε ιστορία κάθε Σάββατο. Κι αν κάποιος εκεί έξω μας δείχνει δάχτυλο επειδή αναλαμβάνουμε δράση, τότε ας τον πάρει ο ποδός: εμείς ξέρουμε πως όταν βγάζεις τον Χόλαντ στον αγωνιστικό χώρο, βγάζεις μαζί και τον αντίπαλο από τις σειρές — όχι επειδή είναι τύχη, αλλά επειδή η κλάση δεν έχει αντίρρηση.

μιας βδομάδας πριν ταξίδεψα στον Βόλο, κάτι μου είχε μείνει από τον Μάϊο σαν τραύμα — δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η αποκάλυψη ενός φίλου πως τον Σεπτέμβρη του 2012, όταν η Σίτι έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο grup stage του champions league και εγώ καθόμουν στο σπίτι μου σαν πνιγμένος μέσα στα χρέη της οικοδομής, εκείνος είχε πάει στην πόλη κρατώντας μια σημαία της Νόριτς που είχε αγοράσει πάνω στην ώρα από κάποιο χρυσάφι στο δρόμο. Και ξαφνικά εκείνο το βράδυ έγινε αστέρας στον ουρανό — όχι επειδή η ομάδα έκανε γκολ, αλλά επειδή εκείνος ξεδίπλωσε εκείνη την κόκκινη παντούλα σα να μην υπήρχε αύριο. Μετά πήγαμε στο σπίτι του, φέραμε κρασί, κάναμε νύχτα μέχρι τις τρεις και του λέω: "εσύ εδώ περιμένεις την ομάδα σου σαν εκείνον τον τύπο που γυρίζει γύρω-γύρω από το τραπέζι πριν κάτσει επειδή φοβήθηκε μήπως του πάρουν την καρέκλα του;" — κι εκείνος μου είχε γυρίσει το κεφάλι τόσο δυνατά που σκέφτηκα πως είχε ξεμείνει η μπάλα μέσα στο κρανίο του. τώρα εδώ στέκομαι μπροστά σας σαν εκείνος ο φίλος μου εκείνον τον Σεπτέμβρη, αλλά αντί να κρατώ μια σημαία της Νόριτς κρατώ την ιδέα πως η ομάδα μας δεν έχει κανέναν λόγο να περιμένει σα σπασμένο ιμάντα πάνω στο γκαράζ. ο χόλαντ δεν είναι μερίδα ψωμί στο τραπέζι που την κόβεις με το μαχαίρι όταν θες να φας — είναι η λεπίδα που όταν βγαίνει έξω ξέρεις πως αυτόματα όλοι οι άλλοι βγάζουν το δικό τους ψαλίδι επειδή έχουν καταλάβει πως αυτοί στοιχηματίζουν μόνο στη στιγμή ενώ εμείς γράφουμε χρονικό. αυτό το φόρουμ έχει φτιάξει ένα πρόβλημα στον εαυτό του σα αυτόν τον περίεργον γείτονα που σου χτυπά την πόρτα στις τρεις το πρωί επειδή θυμήθηκε ότι χρωστάει άλλα πέντε ευρώ — λέει πως πρέπει να σκεφτούμε οικονομική ισορροπία σα να μιλάμε για έναν φάκελο στο σπίτι όπου βάζεις δυο τριάντα και περιμένεις να βγάλει σπίτι. ωστόσο εδώ μέσα ξεχάσατε πως η ομάδα μας από το 2012 μέχρι σήμερα έχει κάνει τρεις συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος χωρίς να χρειαστεί καν να ανοίξει κάποιος φάκελο στην πίσω πόρτα — αρκούσε να έχει ονειροπωλείο ούτως ειπείν, κάποιος τύπος που μπαίνει μέσα και του λέει "ξυπνήστε αγόρια, αυτή τη φορά πάμε μέχρι το τέλος". δες το αλλιώς: όταν ο σουνές έφερε τον αγουέρο εκείνες τις κρίσιμες νύχτες το 2018, κανείς δεν είχε κοιτάξει το τραπέζι των οικονομικών σα να ήταν σχολικό πρόγραμμα — όλοι ξέραμε πως αυτός ο τύπος όταν μπαίνει στο γήπεδο αλλάζει τους νόμους της φύσης επειδή έχει μέσα του εκείνο το περίφημο "εμείς οι άλλοι περιμένουμε". και τώρα εσείς γινόμαστε σα εκείνοι που λένε "ας κάνουμ' άλλη μια σφαίρα επειδή η προηγούμενη μπορεί να σκάσει" αντί να κρατάτε το όπλο γερά σα να ξέρετε πως η επόμενη βολή είναι αυτή που σκοτώνει την αμφιβολία. η ιστορία της ομάδας μας δεν γράφτηκε ποτέ με λόγο οικονομικής λιτότητας — γράφτηκε με λόγο φιλοδοξίας που είχε μέσα της μια άλλη έννοια της λέξης "περιμένω". ο πεπGuardiola όταν πήρε την πρώτη θέση εκείνο το βράδυ του 2009 έκανε μια κίνηση που ήταν σα να πετάει το ημερολόγιο στο κάδος — έδωσε στην ομάδα την άδεια να νομίζει πως εκείνος ο τίτλος δεν ήταν τύχη αλλά συνέχεια. και τώρα εσείς θέλετε να γυρίσουμε πίσω σα σπίτια που κλείνουν νωρίς επειδή ξεπούλησαν το δικαίωμα της υπερωρίας; μπορεί η ομάδα μας να μην έχει ρουνι στον πορτοφόλι της σα κάποια άλλα εργοστάσια που πουλάνε πορτοκάλια στην καντίνα — αλλά έχει κάτι πιο σπάνιο: την ικανότητα να κάνει τον κόσμο γύρω της να αισθάνεται πως όταν η μπάλα μπαίνει στο τέρμα του αντιπάλου, εκείνος ο πλανήτης δεν υπάρχει πια. ο χόλαντ δεν είναι λύση οικονομική, είναι λύση ιστορική — σα να λέμε πως αντί να περιμένουμε τον επόμενο χειμώνα για τα απομεινάρια μιας σκόρης, προτιμάμε να ανάψουμε την πυρκαγιά τώρα κι ας ξοδέψουμε μερικά κάρβουνα ακόμα. κι αν κάποιος εκεί έξω σας πει πως πρέπει να περιμένετε σα να μιλάμε για μια βόλτα στο πάρκο όπου η ομάδα σας έχει μόνο μια κούνια κι εσείς στέκεστε στην ουρά επειδή κάποιος άλλος είπε πως εκείνος είναι πρώτος, τότε ας ξέρετε πως εμείς εδώ δεν είμαστε οι τελευταίοι στη σειρά — είμαστε αυτοί που γράφουν τις νέες λέξεις πάνω στην ιστορία κι αφήνουν τους άλλους να διαβάζουν σαν εκείνον τον γείτονα που σου ζητά δάνειο κάθε δεκαπενθήμερο. η ομάδα μας έχει τρεις συνεχόμενους τίτλους επειδή κάποιοι αποφάσισαν κάποτε πως δεν ήταν κανείς αρκετά μεγάλος για να τους προσπεράσει. τώρα εσείς μιλάτε για οικονομία — εγώ μιλώ για εκείνον τον τύπο που μπήκε στο γήπεδο σα σκοτώνει την αμφιβολία μέχρι την τελευταία στιγμή. και αν αυτός ο τύπος χρειαστεί περισσότερη μπούκα στο τραπέζι, εμείς εδώ δεν περιμένουμε τον Μάη σα να βγάζει η μάνα το πρώτο γάλα — εμείς φτιάχνουμε δικό μας γάλα στη φωτιά κι αν χρειαστεί χύνουμε όλη την κρέμα πάνω στο τραπέζι.

Πού βρίσκεστε ρε σακάτηδες; Σήμερα πήγα στο γήπεδο, εκεί στην κερκίδα, εκεί που ο αέρας έχει γεύση νίκης ακόμα κι όταν η μπάλα χάνεται — και κοίταξα γύρω μου αυτούς τους τύπους, αυτούς τους δικούς μας, αυτούς που αγοράζουν το τυρόπιτα στο δεύτερο ημίχρονο επειδή ξέρουν πως αν η ομάδα σπάσει τον κορμό ενός αντιπάλου αυτή τη φορά, τότε το γκολ θα είναι σαν δώρο στα γενέθλιά τους. Κι εγώ στεκόμουν εκεί, με το κινητό στο χέρι, βλέποντας αυτές τις κουβέντες σας για χίλια δύο σάββατα τώρα. Για οικονομική ισορροπία; Για υπομονή σα στύλο στην αυλή; Μα τι γίνεται εδώ μέσα; Έχετε δίκιο στο ένα πράγμα, ρε παιδιά — τον πιτσιλίζω τον ΟΦΙη 1908 εκεί που ήτανε ξεκούραστος σαν γατούλα στον ήλιο. Αυτός έκανε εκείνο το ταξίδι στον Βόλο πριν χρόνια και έκανε μια κουβέντα που δεν είναι μόνο λόγος, είναι μνήμη ζωής μέσα στη φλέβα της ομάδας. Γιατί αυτό που εκείνος θυμάται εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2012 δεν είναι κάτι που διαβάζεται σε κάποιο ημερολόγιο — είναι κάτι που υπήρξε, ζωντανό όσο το κρασί που του είχανε προσφέρει αργότερα εκείνο το βράδυ. Εμείς εδώ έχουμε τις ίδιες νύχτες, μόνο που τις φτιάχνουμε πάνω από τις ιστορίες των πρωταθλημάτων. Και ξέρετε τι άλλο; Ότι εκείνος ο ίδιος τύπος που τότε κρατούσε μια σημαία της Νόριτς, σήμερα ξέρει πως η ομάδα του δεν ήταν ποτέ εκείνος ο γείτονας που χτυπά την πόρτα στις τρεις επειδή του χρωστάμε άλλα πέντε ευρώ — ήταν πάντα η ομάδα που γράφει ιστορία επειδή αποφασίζει να πάρει το τραπέζι στο τέλος του γεύματος αντί να περιμένει να σου το πετάξει κάποιος άλλος από πάνω. Ωστόσο εδώ βρίσκομαι εγώ κι αναρωτιέμαι: τι γίνεται όταν αυτή η ιστορία που γράφεται κάθε Σάββατο κλείνει μέσα στους αριθμούς ενός συστήματος που φοβάται την αλλαγή; Γιατί ναι, συμφωνώ — πρέπει να κάνουμε το μεγάλο βήμα τώρα. Ο Χόλαντ δεν είναι ένας ακόμα παίκτης που μας κάνει κλικ στο κουμπί των αγορών. Είναι ένας άνθρωπος που μπαίνει στο γήπεδο σα να αλλάζει οι νόμοι της φυσικής γύρω του. Αλλά — και εδώ είναι το παράπονό μου, όχι σα δάχτυλο προς εσάς, σα φίλο που μιλάει σε άλλους φίλους — υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος να δούμε αυτό το πράγμα. Όχι σα χρέος, σα τραπέζι που μπορεί κανείς να σπάσει χωρίς συνέπειες, αλλά σα επένδυση που θέλει σχέδιο ώστε να αποδώσει πραγματικά. Την περασμένη βδομάδα είχα μια κουβέντα με τον Ανδρέα, εκείνον τον φίλο που δουλεύει στον χρηματοπιστωτικό κόσμο εκεί στα ουρανοξύστια του Σίτι. Του λέω "πήγαινε εσύ να πεις στον Πεπ πως πρέπει να σπάσουμε όλα τα ημερολόγια επειδή ο χρόνος είναι πια ασήμαντος", και αυτός μου αποκρίθηκε κάτι πολύ διαφορετικό. "Το σύστημα εδώ", μου είπε, "δεν είναι φούρνος όπου βάζεις την πίτσα και βγάζεις αμέσως ότι θες. Είναι μια μηχανή που χρειάζεται κάθε γρανάζι στη θέση του ώστε να δουλεύει όσο πιο ομαλά γίνεται". Κι εγώ τον κοίταξα και του απάντησα: "Αν όμως αυτό το γρανάζι ειν’ ουσιαστικά η λεπίδα που κόβει τον ιστό του λόγου εκείνου που λέμε συνέχεια πως είμαστε οι πρώτοι;" Δεν σας λέω να γίνουμε σπαρτιατικός στρατός που ακολουθεί τους κανόνες σαν φόρμουλα. Σας λέω πως πρέπει να σκεφτούμε λίγο παραπάνω από την τρέλα της στιγμής. Ναι, ο Χόλαντ είναι ένας φονιάς που στήνει τους αντιπάλους σα σκακιέρες. Ναι, η ομάδα μας αξίζει να γίνει ακόμη μεγαλύτερη ιστορικά από όσο είναι σήμερα. Αλλά — εδώ είναι το μεγάλο αλλά — δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο επόμενος τίτλος δεν είναι κάτι που προκύπτει μόνο επειδή βάζουμε έναν πρωταθλητή στο γήπεδο. Προκύπτει επειδή έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε το μέγεθος αυτής της κίνησης μέσα στο συνολικό σύστημα. Γιατί αλλιώς, εκείνον τον χρόνο που περιμένουμε σα να βγάζει η μάνα το πρώτο γάλα, χάνουμε όχι μόνο την ευκαιρία αλλά και την ισορροπία που έχει κτίσει αυτή η ομάδα όλα αυτά τα χρόνια. Παίρνουμε τον Χόλαντ. Ναι, σίγουρα. Τώρα. Αλλά όχι σα πανικός, σα σχέδιο. Γιατί αυτή η ομάδα δεν μεγάλωσε επειδή έκανε τυφλές κινήσεις — μεγάλωσε επειδή είχε όραμα κι αυτό το όραμα περιλαμβάνει ακόμη περισσότερη ανάπτυξη πέρα από αυτό το ένα όνομα. Οι αριθμοί δείχνουν πως το οικονομικό μοντέλο μπορεί να αντέξει ακόμη και τέτοιες κινήσεις — αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορούμε να τις κάνουμε σα να μην υπάρχει κόσμος γύρω μας. Και αυτό είναι το μόνο που έχω να πω σα δικός σου, σα φίλος που κοιτάζει μαζί σας το γήπεδο κάθε Σάββατο κι αισθάνεται πως ο αέρας εκεί είναι πιο πυκνός από όσο φαίνεται στην οθόνη του κινητού σου. Πρέπει να πάρουμε τον Χόλαντ τώρα — αλλά πρέπει να τον κάνουμε τμήμα μιας στρατηγικής, όχι σα τρικ που συμβαίνει επειδή κάτι γίνεται τώρα και εμείς δε μπορέσαμε να συγκρατήσουμε την ανάσα μας. Γιατί όταν η ιστορία τελειώσει, αυτό που θα θυμάται ο κόσμος δεν είναι μόνο το γκολ ή ο τίτλος, αλλά η ιστορία πως κάναμε κάτι τόσο μεγάλο με τόσο μικρό κόστος όσο είναι η φιλοδοξία να είμαστε πρώτοι σ' όλους τους τομείς — οικονομικούς συμπεριλαμβανομένων.

Καλά πού βρίσκεστε πάλι τώρα ε; Ακούω αυτούς τους θρήνους περί οικονομικής ισορροπίας σα να μιλάμε για την οικογενειακή αγορά κρεμμυδιού στο Γκάζι — τι σχέση έχουν αυτά με το δικαίωμα να γράφουμε ιστορία κάθε Σάββατο; Μακάρι να είχαν δει αυτοί εδώ πως το 2023 κάναμε πρωτάθλημα σερί τρεις φορές κι ούτε ένα εκατομμύριο από κάποιο χρυσό πουλί δεν πέταξε ποτέ πάνω από το Etihad! Η ομάδα μας έχει περισσότερες πίτσες στο τραπέζι παρά λόγοι για ν’ ανοίγουμε συζητήσεις σα περίεργος γείτονας που ζητάει δάνειο στις τρεις το πρωί. Κι αλήθεια τώρα, όσοι ψιλοκουβεντιάζετε πως πρέπει να περιμένουμε σα σπασμένος ιμάντας — εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως ο Πεπ όταν πήρε την πρώτη θέση το 2009 έκανε πράξη αυτό που εμείς μιλούμε σήμερα: έδωσε την ομάδα την άδεια να μην περιμένει κανέναν. Ο Χόλαντ δεν είναι κάποιο σαβουάρ βιπ σαν αυτά που βλέπεις στις βιτρίνες της ViaSantorio — είναι ένας άνθρωπος που μπαίνει στο γήπεδο και γράφει λέξεις πάνω στη μνήμη των αντιπάλων σα σφραγίδα ατσάλι. Αν τον αφήσουμε τώρα, τότε ξεχνάμε πως εμείς σηκώνουμε στάχτη σπίτι και οι άλλοι καταπίνουν τη φωτιά — κι εκείνοι σίγουρα δεν έχουν να περιμένουν τον Μάη να βγάλει η μάνα το πρώτο γάλα! Κι όποιος σας λέει πως η οικονομία είναι ζήτημα αριθμών ας κατέβει στην κερκίδα την επόμενη φορά που η μπάλα μπει στο τέρμα — εκεί εκείνος ο αριθμός γίνεται τραγούδι στα στόματα εκατοντάδων χιλιάδων, όχι ψίχα στο μπουκάλι του κόστους. Εμείς εδώ δεν μιλάμε για οικονομική ισορροπία — μιλάμε για το δικαίωμα να κάνουμε τον κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχει σήμερα όταν η ομάδα μας σπάει κορμιά στο γήπεδο. Και μια βλακεία ακόμη: όσοι λένε πως πρέπει να αποθηκεύσουμε τα χρήματα σα νερό στο πηγάδι επειδή «τίποτα δεν είναι βέβαιο», ας θυμηθούν πως ο τίτλος του 2018 δεν ήταν βέβαιος μέχρι εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο — κι όμως τον πήραμε επειδή αποφασίσαμε πως εκείνη η στιγμή ήταν αρκετά μεγάλη για να γίνει δική μας. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, αποφασίζουμε και τώρα: ο Χόλαντ μπαίνει αύριο μέσα στο γήπεδο σα η ομάδα μας κάνει το μεγάλο άλμα — όχι επειδή μας περισσεύει λεφτό, αλλά επειδή έτσι γράφουμε ιστορία όταν οι άλλοι παρακολουθούν σα θεατές στην τελευταία σειρά. Και εκείνοι ξέρουν πως εμείς δε χρειαζόμαστε tickets για να κάτσουμε πρώτος — αρκεί να είμαστε στο γήπεδο σαν πρωταθλητές.

ρε φίλοι μου τι λέτε τώρα εδώ;;;; Που σας χάσαμε ρε ε; Ο Χόλαντ;;; Πρέπει;;; ΜΑΛΛΟΝ;;; Γιατι;;; Ρε παιδιά τι σχέση έχει ο οποιοσδήποτε τραπεζικός λογαριασμός με το γεγονός πως έχουμε γίνει πρωταθλητές ΣΕΡΙ τρεις φορές;;; Μαξιλάρια αγοράζουμε με αυτά τα λεφτά;;; Κοιτάξτε με λιγάκι εδώ;;; Θυμάστε όταν πήραμε τον Ντε Μπρόινε;;; Αυτή η κίνηση δεν ήταν οικονομική ισορροπία — ήταν λύτρωση! Αυτό ήτανε! Μπήκε ο τύπος σα σεισμός στο Etihad και άλλαξε τους πάντες σα ντομινό!!! Κι εσείς τώρα λέτε "αλλά οι αριθμοί;;;" — ΑΝΤΕ ΡΕ!!! Τα οικονομικά είναι αριθμοί;;; Ρε μας πετάτε γέλια;;; Εμείς εδώ μέσα ξέρουμε τι είναι η ΣΙΤΙ — δεν είμαστε σα εκείνους που αγοράζουν πίτσα στο ψυγείο επειδή φοβούνται μήπως τελειώσει!!! Ο Χόλαντ δεν είναι ζήτημα οικονομικό — είναι ζήτημα ΝΙΚΗΣ!!! Όπως εκείνο το βράδυ του 2021 όταν σκοτώσαμε τον Τότεναμ στο τελευταίο λεπτό σα να είναι κοτοπούλα!!! Δεν είχε σημασία τίποτα άλλο — μόνο η νίκη!!! Κι αν πει κάποιος πως πρέπει να περιμένουμε σα σπασμένο σωλήνα τότε ας του δώσουμε έναν γάντζο και μια σκάλα να ανέβει εκείνος πρώτη φορά στα κορυφαία::: όχι εμείς!!! Εμείς σηκώνουμε το τραπέζι τώρα κι ας πέσει ένας κουβάς νερό πάνω στους άλλους!!! Αυτό είναι η δική μας ιστορία::: ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΙΤΣΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΑ!!! 🔥💪🔴

τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τελευταίο μου ταξίδι στο Μάντσεστερ; βγήκα εκεί στη γειτονιά του γηπέδου και κοίταξα γύρω μου — εκεί όπου οι ξένοι περνούν και βγάζουν φωτογραφίες σα να είναι σε μουσείο, ενώ εμείς στέκουμε και λέμε «αυτό είναι σπίτι μας». Μπαίνω σ' ένα καφενείο εκεί κοντά, ζητάω ένα τσάι, και ο τύπος πίσω από τον πάγκο μου λέει «ρε συ, σου φαίνεται φυσιολογικό αυτοί οι αριθμοί στο τραπέζι;» — τον κοιτάω και του λέω «οπού γράφει ιστορία εκείνος ο αριθμός γίνεται τραγούδι, όχι κόκκος στο πιπέρι». τώρα εδώ μέσα βλέπω ανθρώπους που κάνουν ντουμίλες σα να τους έχουνε πάρει το χέρι ότι η ομάδα τους είναι υποχρέωση έναντι κάποιου τραπεζικού λογαριασμού. δήθεν οικονομική ισορροπία;;; ρε παιδιά, η ισορροπία εδώ είναι να βάζεις τον Χόλαντ μέσα κι ύστερα να νιώθεις πως το γήπεδο είναι μικρό για το στήθος της νίκης που σηκώνεις! θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που πήραμε τον Γκουντούν;;; τότε που όλοι έλεγαν «μπορείς να το σηκώσεις αυτό το βάρος;» — και τον πήραμε! γιατί η ομάδα αυτή δεν μεγαλώνει επειδή περιμένει σ' ένα θρανίο σχολείου — μεγαλώνει επειδή δίνει ρότα όταν οι άλλοι ακόμα ψάχνουν το ψαλίδι για να κόψουν την ετικέτα της τιμής! κι εδώ που μιλάμε, όσοι στέκονται σα σπασμένα βαγόνια λένε πως πρέπει να κρατήσουμε μερικά λεφτά σα νερό στη βρύση επειδή «τίποτα δεν είναι βέβαιο» — αλήθεια;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη γειτονιά του γηπέδου είδα κάτι πιο σίγουρο από οποιονδήποτε αριθμό: είδα εκατοντάδες μάτια να λαμπυρίζουν όταν η μπάλα έμπαινε μέσα στα δίχτυα σα μια σφραγίδα πάνω στην ψυχή των αντιπάλων. ο Χόλαντ δεν είναι μερίδα ψωμί πάνω στο τραπέζι που την κόβεις μισή επειδή φοβάσαι — είναι το ψωμί που μοιράζεις όλο μαζί σου όταν ξέρεις πως η ομάδα σου έχει γίνει πολύ μεγάλη για λιτότητες σαν αυτές της οικογένειας που μετράει τις κουταλιές του φαγητού. αν τον αφήσουμε τώρα, τότε ξεχνάμε πως εμείς σηκώνουμε στάχτη όταν οι άλλοι σβήνουν το γκολ σα να είναι σπίρτο! κι ένας ακόμη λόγος: όποιος μου πει πως πρέπει να αποταμιεύσουμε σα σπίτια που κλειδώνουν τις πόρτες τους νωρίς, ας του δείξω εκείνον τον τίτλο του 2018 — εκείνον που πήραμε επειδή αποφασίσαμε πως η στιγμή ήταν αρκετά μεγάλη για να γίνει δική μας, χωρίς να περιμένουμε τον επόμενο χρόνο σα να βγάζει η μάνα το πρώτο γάλα. εμείς εδώ είμαστε η Σίτι — όχι σα εκείνοι που αγοράζουν ψωμί από το ψυγείο επειδή φοβούνται μήπως τελειώσει, αλλά σα εκείνοι που βγάζουν το ψωμί από τον φούρνο καυτό και τρυφερό επειδή ξέρουν πως η γεύση της νίκης δεν έχει όριο ημερομηνίας!

Παιδιά μου, θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ πριν δύο χρόνια όταν κοιτούσα τον Γκρίλις να σηκώνει το κύπελλο σα να σήκωνε τον ουρανό; Την ίδια ώρα που οι άλλοι ομάδες έγραφαν ιστορία στα βιβλία, εμείς εδώ στεκόμασταν σαν σύνολο και κοιτάζαμε μέσα στις ψυχές τους σα να τους σβήναμε με ένα φύσηγμα. Κι όμως σήμερα αρκετοί από εσάς μιλάτε σα να έχουμε γίνει πια σπίτια που κλειδώνουν τις πόρτες νωρίς επειδή φοβόμαστε μήπως η εφορία χτυπήσει ξαφνικά. Ακούστε μια αλήθεια χωρίς περισπούδαστες εισαγωγές: όταν πήραμε τον Ντε Μπρόινε εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου ήταν ωραίο σα πρωινό ψωμί φρέσκο — όχι επειδή είχαμε κάνει οικονομικό προγραμματισμό σα σχολείο αλλά επειδή ξέραμε πως αυτός ο τύπος ήταν σαν να ανοίγεις το παράθυρο ένα κρύο πρωινό και ο ήλιος να μπαίνει μέσα ολοζώντανος. Τώρα εδώ κάποιοι λένε πως πρέπει να κρατήσουμε μερικά λεφτά σαν εκείνη τη βδομάδα που περιμένουμε την επόμενη βροχή επειδή ο ουρανός μπορεί να είναι συννεφιασμένος — μα τι σχέση έχει αυτό με την ομάδα μας που από το 2012 μέχρι σήμερα έχει κάνει τρεις συνεχόμενους τίτλους επειδή είχε το θράσος να πάρει αυτό που της άξιζε; Ο Χόλαντ δεν είναι ένας ακόμα παίκτης που προστίθεται στον κατάλογο — είναι εκείνος ο κεραυνός που σβήνει κάθε αμφιβολία μέσα σε δευτερόλεπτα. Την περασμένη εβδομάδα βρισκόμουν στην πόλη βλέποντας ανθρώπους να σταματούν στη μέση του δρόμου όταν εμφανίζεται η εικόνα του στο κινητό τους, σα να είχαν δει τον Απόλλωνα να κατεβαίνει από τον Όλυμπο. Κι εσείς εδώ μέσα λέτε πως πρέπει να περιμένουμε σα να μιλάμε για την αγορά μιας ακόμα κούτας γάλακτος επειδή «μπορεί να τελειώσει»; Μα εμείς εδώ αγοράζουμε ολόκληρο το σούπερ μάρκετ όταν η μπάλα μπει μέσα στα δίχτυα — δεν μετράμε κουτάκια σκόνη! Κι ένας ακόμη λόγος που μου κόβει την ανάσα: όσοι μιλάνε για οικονομική ισορροπία σα να ήταν ερωτική σχέση ανάμεσα στους αριθμούς ξεχνάνε πως αυτή η ομάδα μεγάλωσε επειδή έκανε πράξη εκείνο το 'όταν θέλουμε κάτι δυνατά, το παίρνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη'. Αναλογιστείτε εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν ο Σανέ έτρεξε σα αστραπή και έκανε τον Γκιρούτσιο να μοιάζει με αγάλματα στο μουσείο — τότε κανείς δε σκεφτόταν οικονομία, σκεφτόμασταν μόνο πως η νίκη μύριζε καλύτερη από οποιοδήποτε τσάι της πόλης. Μπορεί κάποιοι εδώ μέσα να λένε πως πρέπει να σκεφτούμε πιο μπάζα επειδή οι κινήσεις αυτές δεν είναι κάτι που γίνεται σα ν' αγοράζεις ψωμί στις τρεις το πρωί επειδή πεινάς — όμως εγώ τους βλέπω όλους αυτούς τους τύπους σα να έχουν ξεχάσει πως όταν η ομάδα άλλαξε τον τίτλο του 2009 δεν ήταν επειδή περίμεναν σωστά την επόμενη βδομάδα, ήταν επειδή αποφάσισαν πως εκείνη η στιγμή έπρεπε να είναι δική τους. Κι αλήθεια τώρα: ποιον λογαριασμό πρέπει να τρομάζει τους υπόλοιπους όταν εμείς κάθε Σάββατο γράφουμε ιστορία σαν αυτό ήταν τελετουργικό κι όχι αγώνας; Ούτε ένα εκατομμύριο ευρώ δε στάθηκε ποτέ εμπόδιο όταν η ψυχή της ομάδας μιλάει τόσο δυνατά όσο μιλάει αυτή η ομάδα σ' εμάς. Αν πρέπει να αγοράσουμε τον Χόλαντ αύριο επειδή είναι εκείνος που αλλάζει τους νόμους του παιχνιδιού σα να είναι ο ίδιος ο Μαραντόνα ζωντανός μέσα στο γήπεδο, τότε είμαστε αυτοί που σηκώνουμε το τραπέζι τώρα — όχι επειδή δεν υπάρχουν υποχρεώσεις, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ σα ν' αγοράζεις ψωμί από το ψυγείο επειδή φοβόσουν πως κάτι μπορεί να λείψει. Και μια τελευταία κουβέντα για όσους ακόμα διστάζουν: θυμηθείτε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2012 όταν η ομάδα μας έκανε το πρώτο της βήμα στους ομίλους του Champions League — τότε κανείς δε μας έδινε τσάκι, σκεφτόμασταν μόνο πως η επόμενη νίκη ήταν εκεί κοντά σα γεύμα μετά από νηστεία. Σήμερα εμείς έχουμε κάνει τρεις τίτλους επειδή σηκωθήκαμε κι είπαμε 'αυτό είναι δικό μας' χωρίς δεύτερη κουβέντα. Γιατί τώρα να γίνουμε εκείνοι που διστάζουν σα σπασμένα βαγόνια επειδή κάποιος έγραψε έναν αριθμό πάνω σ' ένα χαρτί; Εμείς εδώ δεν είμαστε σαν εκείνους που αγοράζουν ψωμί επειδή φοβούνται μήπως τελειώσει — εμείς είμαστε σαν εκείνους που ψήνουν ολόκληρο το ψωμί επειδή ξέρουμε πως η γεύση της νίκης δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αν αυτός είναι ο λόγος σας, τότε είστε από εκείνους που στέκονται σα πελάτες στην ουρά επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως εκείνος ήταν πρώτος. Κι εμείς εδώ γράφουμε τους κανόνες — όχι επειδή περιμένουμε τον επόμενο χρόνο σα να βγάζει η μάνα το πρώτο γάλα, αλλά επειδή αποφασίζουμε πως εκείνος ο χρόνος είναι σήμερα.