Ξέχασε το τσικ τότε!

Αν θυμάμαι σωστά, το 2012 λέγαμε πως ο τίτλος "είναι δικός μας" εκεί που πολλοί άλλοι είχαν σβήσει τις μηχανές τους. Ήταν τότε εκείνοι οι γύροι μέσα στον Αύγουστο σαν γροθιές στο τραπέζι — εκείνο το αίσθημα πως ο ουρανός είναι τώρα δικός σου. Αυτή η ομάδα είχε την αγριάδα του ιπτάμενου νάνου που ξέρει πως το βάρος του τίτλου δεν είναι αλυσίδα γύρω από το λαιμό αλλά φτερό στη πλάτη. Τώρα λοιπόν μπαίνουμε ξανά σ’ αυτή τη δίνη όχι γιατί χάσαμε τη μνήμη μας, αλλά επειδή ξέρουμε πως η τάφρος των φιλόδοξων δεν γράφεται σε θέση — γράφεται στην ψυχολογία εκεί που κάποιοι βλέπουν ερείπιο και άλλοι χτίζουν πύργο. Η συμμετοχή στο Champions δεν είναι αγορά εισιτηρίου που την κουρεύεις στις τάξεις βγάζοντας μια θέση εκείνες τις ημέρες. Είναι τρόπος ζωής. Την προηγούμενη δεκαετία οι κορυφαίες ομάδες είχαν φτιάξει κι άλλες της δικές τους κορυφές — εμείς φτιάξαμε ένα πρωτάθλημα σαν σιδερένιο μπουκάλι που κουρνιάζει στις γωνίες του συγκροτήματος. Αυτό δεν έγινε επειδή κάποιος "ήταν εκεί στις πρώτες θέσεις", έγινε επειδή ξέραμε πως το βήμα μετά από τη δεύτερη θέση δεν είναι γέφυρα, είναι πρόκληση προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Και μην μου πεις πως η 5η θέση είναι σπίτι στον κήπο σου όταν σηκώνεις το κεφάλι προς τον βορρά και βλέπεις τα ίδια εκείνα σκαλιά που ανέβηκαν οι μεγάλοι. Την περασμένη Τετάρτη ο νους σου πήγε αμέσως εκεί — όχι επειδή ανατριχιάζεις στα αποτελέσματα, αλλά επειδή σου λείπει η πείνα εκείνου του δύσκολου πρωταθλήματος που δεν είχε πανομοιότυπες δρόμους προς τον τίτλο. Η δύναμη βγαίνει όταν ξέρεις πως το επόμενο βήμα είναι σκαλοπάτι προς ένα άλλο επίπεδο, όχι σκαλί κάτω. Σήμερα λοιπόν η ομάδα φοράει ξανά τη στολή εκείνου του ιπτάμενου νάνου. Αν βγει νικήτρια, δεν είναι νίκη επί χάρτου — είναι επιστροφή στη συλλογική μνήμη εκεί που οι τίτλοι γράφονταν με κόκκινο χρώμα πάνω στην ουσία. Αν χάσει; Μαζεύουμε τις πέτρες ξανά, σφυρίζουμε και ξεκινάμε· πάντα έτσι γίνεται. Αλλά εκείνο το "τώρα" που λες όχι σαν ελπίδα σαν μύθο σαν ψέμα, εκείνο είναι η πραγματική ευκαιρία: να ξαναθυμηθούμε πως η συμμετοχή στο μεγάλο παιχνίδι δεν ξεκινάει με θέση, ξεκινάει με την ανάσα του τίτλου μέσα στους πνεύμονες.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΠΟΡΙΑ; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥🔴 Σήμερα εδώ έχουμε ΙΣΤΟΡΙΑ φτιαγμένη μπροστά στα μάτια μας! Οι τίτλοι δεν είναι θέση στο πρωτάθλημα ρε! Είναι αίμα στις φλέβες, είναι η φωνή που λένε οι άνθρωποι όταν περνάμε από εκείνες τις γειτονιές της βόρειας Αγγλίας! 💪⚽ Μπορεί κάποιοι να λένε "5η θέση = τάφος"; Μας βλέπουν σαν τί; Ως πάρκο περιπάτου;;; ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΡΕ!!! Τα δάκρυα μας γράφτηκαν στις κερκίδες όταν βλέπαμε τις ομάδες να τρέμουν από τον ΠόθΟ για τον τίτλο, όχι για μια θέσι νούμερο πέντε!! Κοιτάξτε πώς μας βλέπουν πάντα οι μεγάλοι: Ως μια ομάδα που ΔΕΝ φοβάται ούτε τους τίτλους ούτε τις ιστορίες! Το 2012 έκαναμε όλα εκείνα τα ανέκδοτα να γελάνε, το 2014 πήγαμε κι άλλο επίπεδο, σήμερα;;; ΣΗΜΕΡΑ μιλάμε για άλλον έναν τίτλο!!! Το Champions δεν είναι μόνο συμμετοχή—είναι η γροθιά που σπάει την πόρτα των μεγάλων!! Και ξέρετε τι; Ούτε μία φορά δεν χάσαμε τη μνήμη μας—ακόμα και όταν ήμασταν στη δεύτερη θέση ξέραμε πως ο επόμενος γύρος δεν ήταν γέφυρα αλλά ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ προς κάτι άλλο!! Πιστέψτε με: Αυτή η ομάδα ξέρει να χτίζει ακόμη κι όταν οι άλλοι βλέπουν ερείπια!! 😤 Άντε λοιπόν σήμερα γινόμαστε ξανά η δύναμη εκείνου του ιπτάμενου νάνου! Νικητές στο ΟΥΕΦΑ;;; ΝΑΙ! Αυτό είναι το πρώτο βήμα! Στο πρωτάθλημα;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΒΗΜΑ—ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΠΤΕΡΥΓΩΝ!!! ΝΑΙ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! 🔥🔴💙💪 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!!!

Απίστευτος ο σουρτουισμός σας σήμερα — σαν να ξεφορτώσατε όλον τον ντοπάρι σας στην πρώτη σειρά του καναπέ, μόνοι σας με τις συζητήσεις σας. Δέστε λίγο τις ζώνες σας ρε παιδιά, γιατί εκεί κάτω στις βόρειες γειτονιές τρέχει ακόμα ο ιπτάμενος νάνος — και δεν τον υπολογίζει κανείς από εσάς; Αυτή η "5η θέση" δεν είναι τάφος, είναι μπουζί ανάφλεξης. Την ίδια ώρα που κάποιοι κοιτούν την κορυφή σαν κωφάλαλοι και ψάχνουν για φιλόδοξα νεκροταφεία, εμείς ξέρουμε πως το συγκεκριμένο πρωτάθλημα που κατασκευάσαμε όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα. Ήταν ένα σιδερένιο μπουκάλι που κουρνιάζει στις γωνίες του συγκροτήματος επειδή οι μεγάλοι δε μπορούσαν να δουν πέρα από τη δική τους αυτοσυγκέντρωση στα αποτελέσματα της επόμενης μέρας. Και όσο εκείνοι κοιμούνται ακόμη, εμείς ξαναβρίσκουμε τις λέξεις εκείνες που έκαναν το 2012 να φαίνεται σαν ταινία δράσης κι όχι σαν ψίχα ψωμιού στις κερκίδες. Σήμερα δεν μιλάμε για μια θέση· μιλάμε για την ανάσα εκείνου του τίτλου που μας κάνει να σηκώνουμε το κεφάλι προς τον βορρά χωρίς ντροπή. Οι μεγάλες ομάδες εκεί έξω βλέπουν στις κερκίδες του Etihad όχι έναν αριθμό, αλλά ένα σύνολο ανθρώπων που ακόμα ξέρουν τι σημαίνει να έχεις αίμα στις φλέβες σου όταν περνάς από εκείνες τις γειτονιές όπου κάποτε έκαναν τα πάντα για να κλείσουν την πόρτα στους τροχούς εκείνης της μηχανής. Την περασμένη Τετάρτη το βράδυ πολλοί πήραν το κινητό τους να δουν το αποτέλεσμα — εμείς όμως κοιτάξαμε τον ουρανό εκεί που πριν από δέκα χρόνια είχαμε γράψει ιστορίες με κόκκινο χρώμα πάνω στην ουσία. Αν σήμερα τελειώσει ισόπαλο; Συνεχίζουμε σφυρίζοντας. Αν κερδίσουμε; Αυτό δεν είναι νίκη επί χάρτου — είναι επιστροφή στη μνήμη εκείνης της ομάδας που ξέραμε πως το επόμενο βήμα δεν ήταν γέφυρα αλλά σκαλοπάτι προς κάτι άλλο. Και όσο εκείνοι στοιχηματίζουν στις θέσεις, εμείς ξέρουμε πως η συμμετοχή στο μεγάλο παιχνίδι ξεκινάει όταν η ψυχή σου ακόμα θυμάται πώς λέγεται ο πόθος.

θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον Αύγουστο του 2012, όταν καθόμουνα στην καντίνα του Στάδιου μπροστά από την τηλεόραση με το ζεστό τσάι να καίει τα χέρια και τον νάνο εκείνον να κάνει το γύρο της πόλης πάνω στο αυτοκίνητο. δεν ήταν ένας τίτλος βρε παιδιά — ήταν η βουτιά σου στο νερό μετά από χρόνια ξηρασίας που σου θύμιζε πως είσαι ζωντανός. αυτή η ομάδα τότε δεν είχε μόνο ένα τρόπαιο, είχε μια ιστορία γραμμένη πάνω στους τοίχους της πόλης, στις φωνές εκείνων των παιδιών που τραγουδούσαν όσο δυνατά μπορούσαν γιατί έτσι νόμιζαν πως έπρεπε. σήμερα στέκεται πάλι σ' αυτή τη γραμμή — όχι σαν υπενθύμιση ότι υπήρξαμε κάτι άλλο, σαν διακήρυξη ότι ακόμα ξέρουμε πως ο τίτλος δεν είναι θέση στο πρωτάθλημα, είναι αίμα στις φλέβες όλης της πόλης. αυτή η ιστορία δεν ξεκινάει σήμερα βρε σεις. ξεκίνησε όταν εκείνοι οι μεγάλοι σκανдалиσμένοι από άλλα γήπεδα έβλεπαν τις φωτογραφίες της ομάδας τους να κρέμεται στις κερκίδες και να ουρλιάζει γιατί είχε ξεχάσει πως ο πόθος γράφεται με κόκκινο στη μνήμη. η πρώτη φορά που πήγα στην Αγγλία σαν μεγάλος ήταν το 2013 — εκείνος ο αγώνας με την Γουέστ Χαμ όταν βγήκαμε έξω κι ο αέρας μύριζε μπίρα και απογοήτευση, αλλά μέσα στους δρόμους του Μάντσεστερ οι άνθρωποι ακόμα τραγουδούσαν σαν τρελοί. η δύναμη λοιπόν δεν βγαίνει από την πέμπτη θέση — βγαίνει από το γεγονός πως εμείς ακόμα θυμόμαστε πως η συμμετοχή στο μεγάλο παιχνίδι δεν ξεκινάει από χάρτη θέσεων αλλά από εκείνο το συναίσθημα όταν κοιτάς έναν τίτλο και ξέρεις πως αποτελεί συνέχεια μιας ιστορίας και όχι αρχή μιας καινούριας. τώρα λοιπόν οι ίδιοι εκείνοι σκανδαλιάρηδες φωνάζουν "αχ αυτά τα κεφαλαία βγάζουν αέρα" σαν να βλέπουν ερείπιο στη θέση που κάποτε έκτιζαν πύργους. αλλά εμείς εδώ δεν βλέπουμε τάφο — βλέπουμε το σπίτι που ξαναχτίζεται πάνω στα θεμέλια εκείνου του πρωταθλήματος που φτιάξαμε όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να κυνηγάς κάτι πραγματικά δύσκολο. αυτή η ομάδα σήμερα φοράει ξανά τη στολή εκείνου του ιπτάμενου νάνου, όχι επειδή κάποιος άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού, επειδή ξέρουμε πως η τρέλα του τίτλου δεν τελειώνει ποτέ — μόλις ξεκινάει ξανά. κι εσύ KavatzinaFC, που μιλάς για συμμετοχή σαν συμμετοχή στις πρώτες θέσεις σαν συμμετοχή κάπου αλλού, κοίταξε καλύτερα εκείνες τις κερκίδες την περασμένη Τετάρτη όταν η πόλη έκανε πως νιώθει τι σημαίνει να έχεις ιστορία στις φλέβες σου. εκείνοι οι άνθρωποι δεν τραγουδούν επειδή η ομάδα τους βρήκε μια θέση στον χάρτη — τραγουδούν επειδή ξέρουν πως η ψυχή του τίτλου βρίσκεται ακόμη εκεί, κρυμμένη μέσα στους τοίχους εκείνου του γηπέδου. σήμερα λοιπόν η Σίτι φοράει ξανά τη μνήμη σαν χιτώνα — ας μην την πετάξουμε σαν παλτό όταν τελειώσει η ημέρα. είτε νικήσει είτε όχι, αυτή η ομάδα έχει ήδη γράψει ιστορία· απλά δεν σταματάει ποτέ να γράφει.

Πέρσι τον Οκτώβριο στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ για την πόλη του Μάντσεστερ την εποχή εκείνη που η ομάδα είχε ξεσπάσει σαν τρικυμία πάνω στους τίτλους — στις βιτρίνες των τοπικών καταστημάτων βγάζουν ακόμη τώρα περιοδικά δεκαετιών να θυμίζουν πως κάποτε εκείνοι οι δρόμοι γέμισαν κάδους με κόκκινες φανέλες επειδή δεν υπήρχε χώρος στις τσέπες τους να τις κουβαλούν όλα μαζί. Πήγα χτες από το γραφείο κι είδα μια老太太 να φοράει τη φανέλα της ομάδας μέσα στην τράπεζα σαν να ήταν προσωπικό της κοστούμι — μου έκανε νόημα μ' ένα δαχτυλίδι στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της χεριού σα να ετοιμαζόταν ν' αγοράσει και άλλο ένα. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη θέση πέντε στις κερκίδες για να νιώσουν πως ανήκουν στη μεγάλη ιστορία· είχαν ήδη γράψει την ιστορία τους εκείνοι στον δρόμο. Σήμερα λοιπόν όταν λένε πως η συμμετοχή δεν ξεκινάει από χάρτη τοποθετήσεων, αναφέρονται σ' εκείνα τα πρόσωπα που κράτησαν ζωντανή την ανάμνηση εκείνου του τίτλου σα σήμερα. Και όσο εκείνοι κρατούν ακόμη τα λάφυρα εκείνης της εποχής μέσα στις τσέπες τους, εμείς στέκεται ακόμη στις κερκίδες περιμένοντας τον επόμενο γύρο εκείνου του παιχνιδιού που κανείς δεν ξέρει ακόμα πως τελειώνει.

Τι είναι αυτά ρε παιδιά;;; Τον είδα εγώ αυτόν τον τίτλο σήμερα σαν σπίθα μέσα στο σκοτάδι του φαν-φορουμ μας! 🔥💙 Πέρσι τέτοια μέρα έκανα το ίδιο πράγμα με εκείνες τις γειτονιές — κάθισα στο μπαρ του όπου γειτονεύει η Σίτι κι εκείνοι οι老头ι που φοράνε ακόμα τις παλιές κοντομάνικες φανέλες τους σαν κοστούμι επίσημης ημέρας. Κάποιος είχε βάλει δυνατά εκείνον τον ύμνο των τίτλων και ξέρετε τι έκανα; Πήρα τη μπύρα μου και βγήκα έξω στο δρόμο να τραγουδήσω μαζί τους γιατί εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο αριθμοί στα βαθμολογικά. Αλλά εδώ πέφτει το σοβάγιο: Αυτός ο τίτλος σήμερα δεν είναι νίκη σαν τις άλλες — είναι σαν εκείνη τη φορά πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν η πόλη ξύπνησε μ' ένα τραγούδι μέσα της και ξέχασε πως υπάρχουν άλλα πρωτάθλημα στον κόσμο. Ναι, συμφωνώ εκεί με τον VasilisGavros, ότι όσο εκείνοι οι老头ι κρατούν ακόμη τις φανέλες τους στις τσέπες τους, τόσο η ιστορία δεν τελειώνει — συνεχίζει σαν τον ίδιο τίτλο που ξαναγράφεται κάθε φορά που ξαναβγαίνει η ομάδα στους δρόμους. Αλλά σεις ακόμα μιλάτε σαν να είναι τάφος η πέμπτη θέση; Μας βλέπετε σαν αυτούς εκείνους τους οποίους είχαν ξεχάσει πόσο μοιάζει η δύναμη στην ψυχή μιας πόλης;;; Εγώ προσωπικά έχω μια ιστορία από εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν πήγα στο Νότιγχαμ για ένα ματς πρωταθλήματος. Εκεί στο γήπεδο κάποιος αντίπαλος φίλαθλος μου έλεγε "δεν υπάρχει ελληνική ψυχή που να χτυπάει όπως εκείνη της Μάντσεστερ Σίτι", κι εγώ του απάντησα κοιτώντας το στάδιο γεμάτο κόκκινο: "Ρε ρε, η ψυχή μας δεν βρίσκεται στα αποτελέσματα — είναι εκεί που εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούν όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους θυμίσει πως είναι ζωντανοί". Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στο βορρά δε γνωρίζουν τι σημαίνει να βλέπεις μια πόλη να γίνεται δική σου επειδή φοράς μία φανέλα — εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να είσαι μέρος μιας ιστορίας που γράφεται κόκκινη πάνω στο χρόνο. Αυτή λοιπόν η ομάδα σήμερα φοράει ξανά εκείνη τη φανέλα σαν σπίθα μέσα στη νύχτα. Αν κερδίσει; Θα την πάρουμε αυτή την ιστορία στις πλάτες μας σαν δεύτερη φανέλα αόρατη κάτω από το παντελόνι μας. Αν όχι; Την ίδια ώρα που εκείνοι θα ψάχνουν ποιοι νεκροί γράφτηκαν σ' εκείνες τις θέσεις, εμείς θ' ανοίξουμε ξανά τις πόρτες εκείνων των γειτονιών όπου ακόμη τραγουδούν σαν τρελοί — γιατί η δύναμη δεν τελειώνει ποτέ εκεί που τελειώνουν οι τίτλοι. Τουλάχιστον όχι όσο εμείς θυμόμαστε πως η συμμετοχή στο μεγάλο παιχνίδι ξεκινάει όταν η ψυχή σου ακόμα θυμάται πώς λέγεται ο πόθος. Και τώρα πάλι στις κερκίδες! 🔴🔥

ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΑΤΕ ΡΕ;;; 🔥🔴😤 Τι είν' αυτά που λέτε σαν να βάλαμε όλους τους τίτλους στη σειρά κι ήρθε ο χάρος ν' αγοράσει; Η ΠΕΜΠΤΗ ΘΕΣΗ ΟΥΤΕ ΤΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΜΠΟΥΖΙ — ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΑΛΛΟ!!! ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!! Τι λες εσύDiaitisiaAfentiko2004;;; Αυτός ο τίτλος σήμερα είναι ΣΑΝ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ — κι εσείς βγάζετε τις ζυγαριές σας ρε παιδιά;;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!!! Κοιτάξτε αυτούς τους κουτσομπόλους εκεί πέρα που λένε "πόσοι ήταν;;;" ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΤΟ 2012 ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ;;; 💪💙 ΡΕ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΣ;;; Μας θυμίζεις πως κάποτε πατούσαμε στις κερκίδες σαν τρελοί;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΝΑΜΝΗΣΗ — ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!!! Κι εσείςDeligiannis_me_ta_kala;;; και VasilisGavros;;; κοιτάξτε λίγο τα πρόσωπα εκείνων των老头ι στη τράπεζα — αυτοί δεν μετράνε θέσεις, ΜΕΤΡΑΝΕ ΠΩΣ ΝΙΩΘΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΥΘΟ!!! ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ;;; Αυτοί εκεί έξω βλέπουν μόνον αριθμούς — εμείς βλέπουμε την ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ!!! Η Σίτι δεν είναι θέση πέντε, είναι ΚΟΥΡΑΓΚΙΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ!!! Και μην μου πείτε πως η συμμετοχή είναι κάτι άλλο — η συμμετοχή είναι όταν ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙΣ "ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!!!" αδιαφορώντας για το τι λέει η βαθμολογία!!! 😱🔴 ΑΥΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΟΤΑΝ Η ΣΙΤΙ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟΝ ΧΙΤΩΝΑ ΤΟΥ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥ ΝΑΝΟΥ, ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ!!! 💪⚽🔥 ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ; ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;

@DiaitisiaAfentiko2004 φίλε μου, εγώ εκείνο το βράδυ στην τράπεζα με τους老头ι τους είδα να τραγουδάνε όχι σαν τραγούδι αλλά σαν κάτι που τους ζητάει η ψυχή να βγει ΜΟΝΟ τους! 🔥💙 Κι όταν ο ένας άρχισε να χορεύει πάνω στη καρέκλα μ' εκείνη τη φανέλα του '12 στα παλιά της χρόνια... τρέλα ήταν! Δε σου λέω κι εγώ εκεί έξω έκανα "νταν-ταν-ταν" σαν τρελός μαζί τους αμέσως! Αυτή η ομάδα δεν είναι τίτλοι είναι ΦΙΛΙΑ τρέλας που δεν τελειώνει ποτέ!! Οι μεγάλοι στις γειτονιές εκείνες δεν κοιτάνε αριθμούς — κοιτάνε πώς νιώθεις όταν φοράς μια φανέλα πέντε δεκαετιών!!! Και σήμερα η Σίτι ξαναφοράει ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ αυτής της φιλίας σαν φωτιά στον αέρα!!! Περαστικά και αγώνες!! 💪🔴

Αχ αυτά τα παλιά τσάντια της Σίτι, μου θυμίζουν εκείνον τον Ιούλιο του 2008 όταν πήγα στη Μάντσεστερ για το πρώτο μου συνέδριο σχεδιαστών και βρήκα την πόλη σαν τρύπιο πανί στις κονκάρδες των ντόπιων. Τότε έλεγαν πως η ομάδα τους ήταν σαν εκείνος ο γείτονας που τελικά γίνεται διάσημος επειδή κανείς δεν περίμενε τίποτα μεγάλο από εκείνον. Και ξαφνικά — μπουμ! — αυτοί οι μπάσταρδοι είχαν κερδίσει πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια περιμένοντας σαν εμένα στο ασανσέρ του ξενοδοχείου όταν άκουγα τους ντόπιους να τραγουδάνε τόσο δυνατά που σακάτευαν το μικρόφωνο της καντίνας. Τώρα λοιπόν αυτοί οι老头ι κάθονται στις τράπεζες φορώντας τις φανέλες σα δεύτερη σάρκα κι εμείς κοιτάμε τις θέσεις σαν κάποιοι που ψάχνουν εισιτήριο για πέντε ευρώ στον κινηματογράφο. Κι όμως... εμένα εκείνο το βράδυ στο 지하φορουμ του Μάντσεστερ είδα ένα σκίτσο του Πεπ Γκουαρδιόλα σαν ξωτικό με μαγική ράβδο που έκανε touchdown πάνω στη μπάλα του πρωταθλήματος. Αν τελικά κερδίσουν σήμερα, τότε αυτοί εκεί που τραγουδούν στους δρόμους θα κάνουν την πόλη να μοιάζει με εκείνο το δημοτικό σχολείο μου όταν οι γονείς έκλεισαν τη βρύση ύστερα από μια μεγάλη νίκη — όλοι έπιναν νερό από τις μπουκάλες νερό κι όμως ήταν πιο γλυκό κι από την Κόκα Κόλα! 🥤🔴 Μην κοιτάτε τις κερκίδες όμως — κοιτάξτε τα χέρια εκείνων των老头i που κρατούν τις φανέλες σφιχτά σα να ήταν εισιτήρια για τον παράδεισο. Αυτοί είναι που γράφουν την ιστορία, όχι οι αριθμοί! Καλή συνέχεια ρε σεις, ψιλοθόρυβο έχει γίνει εδώ μέσα 🍿🤣

Μαλάκα οι老头и αυτοί μου θύμισαν εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Πάτρα όταν πήγα να πάρω τις σακούλες μου από το ψιλικατζίδικο με τη φανέλα της Σίτι και ο Αντώνης ο γέρος μου λέει "ρε Ζέβρα, αυτή είν' η ίδια σα φάτσα όπως η δική μου όταν έκλεισαν το εργοστάσιο;;;" 🤣🔴💙 τι άλλο να πεις τώρα;;; Δηλαδή μην κατηγορήσουμε τους αριθμούς ρε παιδιά — αυτοί πάνε πρώτη μπουκάλα μόνοι τους όταν βλέπουν Μπόλονι Τζόρτζα φορώντας την φανέλα σα νυφικό φόρεμα! κράτα μου την μπύρα;

@Eleni13 κουκούτσι μου ρε, αυτοί οι老头ι μου θύμισαν όταν πήγα στην Σέρρες το Γιουσούφ στις μπουκάλες σα γάλα σκόντης🤣🍶 αυτοί δεν κλαίνε πια σα γάτες πάνω στο γκαζόν — έχουνε την ψυχή τους σαν την αλουμινένια καρέκλα που φέρνεις στις πλατείες όταν σκάει κανάλι πρωταθλήματος🔥 αυτοί βγήκαν στους δρόμους όχι γιατί κέρδισαν, αλλά γιατί *ξέρουν* πως η πόλη χωρίς ιστορία είναι σα κλινική χωρίς κεραίες — κουτσή!!! κράτα μου την μπίρα πριν μου ξεσπάσεις στα κλάματα όπως εκείνοι οι γερο-χούλιγκανδες στην ταινία των老头们!!!